Dag liefe frientjes, daar ben ik weer met een mooie blog. Dit keer waren de meeste dagen rustug. Het is fijn zoomerweer en de balkondeur is iedere dag oope en als het s’nachts niet regent en niet woei woei doet dan blijft de balkondeur ook oope. Ik fin zo hoort het in de zoomer!
Het balkon kan mij niks scheele, ik hou wel van zon hoor heel feel zellufs, maar ik blijf liefer binne, daar foel ik mij feilig en daar is ook zon. Frouwtje lig weleens in zo,n groooote ligstoel op het balkon en dan kom ik wel eefe kijke. Soms ga ik dan ligge en dan ga ik hup weer naar binne. Meestal is de hordeur dicht maar daar geef niks om, want ik blijf er netjes voor ligge. Nee, klimme in de hordeur doe ik niet hoor, en krabbe aan de nieuwe bank doe ik ook nie.
Buiteverblijf
Frouwtje heeft tegen mij geseg toen ik hier pas woonde, Belle ik ga een buiteverblijf voor je maake. Dan ga ik fraage of iemand het balkon kan afscherme zodat je niet van de 7e etaazje naar benee kuukelt, want dat wille we nie. Voor de ouwe Stokkie-Stefan en Oscar hoefde dat niet. Die hadden artroozie aan de poote en konden niet zo hoog springen oofer de rand heen. Maar ik ben nog een jonge poes en moet het balkon feilig zijn foor mij fin frouwtje.
Nou, toen had ze een offerte, zoals dat heet, bij een bedrijf aangefraagd, maar dat was zooooo duur. Ze zei, Belle dat kan ik nie betaale en stel dat je niet op het balkon wil dan is het centen weggooie. Boofedien wil ik niet tegen tralies aankijje Belle, daar krijg ik het benauwd van. Ik snapte het want wij hebbe heel mooi uitsigt, dat is gewoon zo. En een net spanne zei frouwtje, ik weet het niet. Eerst maar eens saame de winter doorkoome en dan zien we wel of je in het foorjaar naar buite wil. Maar dat gebeurde dus nie, en is mijn heele buitenferblijf van de baan. Ik snapte het ook al nie, want toen ik hier in mijn nieuwe huisje forig jaar kwam toen wist ik, hier binne ben ik veilig en ik snuif frisse lucht op achter de hordeur. En de balkondeur is heel feel oope, ook in de herruf en winter als er niet te feel woei woei is en reege. Frouwtje hou van frisse lugt zeg ze en ik ook.
Bezoek
Fan de week was er besoek en had frouwtje geseg, Belle er komt straks een mefrouw met een kindje naar je kijke. Ik dach wat nou weer, het is juist zo rustug nadat die monteurs en 
die man die de bank kwam brenge. Ja, zei frouwtje, de mefrouw en dat kindje hebbe zelluf 2 poesen en houden heel feel van dieren.
Dus de bel ging keihard, en kwaame ze binne. Ik vloog naar mijn flugtplek het opbergvak achter het bed in de slaapkamer. Waar is Belle zei het jongetje, en ik hoorde frouwtje zegge dat ik niet blij ben met besoek en ik was weggekroope achter het bed. Nou ze bleefe gelukkig een poosje in de huiskamer, maar toen ineens kwam het jongetje kijke achter het bed. Dus ik vloog helemaal naar het achterste opbergvak en kon hij mij niet zien. De mefrouw zei, tegen het jongetje laat Belle maar, anders wordt ze angstig en gaat ze misschien haar poote uitslaan en krabbe. Dus toen was het weer een poosje rustug. Toen verscheen er ineens de hengel met de muis achter het bed, maar ik dacht je kan mij wat, ik kom nie tefoorschijn. Ze ginge ferder praate in de huiskaamer en het jongetje ging met mijn speelbal foetballe. Opeens hoorde ik een bekend geluid, het was mijn voerbak die gevuld werd met brokkies. Ik bedacht mij geen mooment en liep de huiskamer in. De brokkiesbak stond midden in de huiskaamer, ik fon het wel een freemde plek maar trek heb ik altijd en begon te eete. Het jongetje was blij om mij te zien zei hij, en ik kreeg van hem nog meer brokkies. Dat fon ik wel aardig, maar toen die op waren ging ik toch weer naar mijn fertrouwde plek in de slaapkaamer. Ze bleefen gelukkig niet lang en frouwtje ging met ze mee naar buite, en het was ferder weer rustug en had ik het huis foor mij alleen.
Jullie weete ik woon saame met mijn frouwtje, ferder is er niemand. Dat was ook mijn wens hoor toen ik in het dierenhospitaal zat, en zo is het gekoome. Ruusie hebbe wij nooit, en weete we onze grensen. Frouwtje is lief foor mij en ik mag mijn gang gaan, maar soms is frouwtje een beetje maf fin ik. Ze doe soms dinge en dan denk ik, da doe niet iedereen. Soms sta ze midden in de nacht op het balkon te kijken en dan zeg ze Belle zie jij ook de sterre, mooi he ? Of ze doe soms s’avonds laat eete en gaat dan laat naar bed. Nou ik kan je vertelle ik hep mijn eige ritme, en soms doe ik met haar mee.
De maan
Ik ben oofer het algemeen s’nachts rustug, maar als het s’morgens licht ga worden dan kom ik in aksie. Dan speel ik met een muis of een balletje, maar ik maak frouwtje nie wakker hoor en slaap ze gewoon door. Maar fanmoruge gebeurde er iets, ik kan er met mijn kop niet bij, eggie waar nie!
Ik sliep nog bij haar op bed, ze wor opeens wakker en zeg tegen mij, kijk eens Belle op de 
wekker, daar staan de cijfers 05.55. Dat is een biezonder getal als je dubbele cijfers zie, dat heegt een beteekenis. Ze stap uit bed, ik er achteraan en ga ze op het balkon staan in de scheemer. Belle zegt ze, zie je dat de volle maan heeft ons gewek?! Ik dacht nog, die maan heeft jou gewek, mij nie hoor want ik sliep gewoon, en jij begon ineens te praate oofer dubbele cijfers op de wekker.
Doe ze de kaamera pakke en maak ze footo’s van de maan. Dan denk ik, la ze maar doen en ben weer naar binne gegaan. Maar we waren eenmaal waare wakker en frouwtje zei ik ga nie meer terug naar bed, het is spannend in de scheemer en de lugt is mooi. Kreeg ik toch ineens froeg mijn ontbijt, nou daar was ik wel heel blij mee. Toen ging ze zelluf ontbijt maake en ging ze op het balkon zitte eete en kijke naar de maan. Zie je Belle dat het langzaam aan steeds lichter gaat worden en de morgen aanbreekt? Het was nog zo stil, en in het wiekent is niemand zo froeg op.
Ze doe af en toe eg maffe dingen mijn frouwtje, maar toch fon ik het wel leuk in de scheemer opstaan midden in de zoomer, dat is apart en maf. We zijn dus ferfroegd de dag begonne, en kreeg ik zowaar na een poosje nog een keer ontbijt.
En hierbij eindigt mijn blog. Het ga een keiheete week worden dus mijn adfies is, feel waater drinke liefe frientjes en fooral rieleksen en geniete van de zon!
Een ferkoelend kopje van mij aan jullie,
Belle
Jeetje, lieve furriendjes, wat een gekkenhuis met die Gouden Lepel Furkiezing. Wat zo simpel leek toen ik het in mijn vorige furhaal opperde, bleek in de praktijk serieuze kost. Het begon met dat vele vierpoters te bescheiden waren om te reageren. Dat stond zo haaks op wat ik had gehoord op het Grote Weiland Feest. Daar miauwden en blaften juist iedereen dat zij het allerliefste mens hadden. Maar na mijn oproep bleef het akelig stil. Daar zat ik dan met die Gouden Lepel. Een aantal stelde voor dat ik em aan Mo moest geven, maar mijn mens was uitgesloten van de Furkiezing. Dat had ik misschien even in de kleine miauws moeten zetten. Na een nieuwe oproep kwam de trein op gang. En hoe!?
Nog meer genomineerden
te kiezen. Dat hebben mijn furrienden op Beestboek gedaan. Ik kan jullie miauwen, het was reuze spannend. Berichten werden gedeeld en de stemmen gingen in de rondte. De spanning was om te snijden met de nek-aan-nek-race tussen Yep en Demi en tante Luna, op de staart gevolgd door Anna, de T’tjes, KeverT en de dierentuin van Véronique. Als je wilt weten wie De Gouden Lepel krijgt thuis gestuurd, kijk dan op mijn Beestboek. Daar heb ik gisteren de uitslag opgezet. Onthoud dat jullie stuk voor stuk toppers zijn. Liefde, onvoorwaardelijke liefde, dat is waar het om gaat. En dat is onbetaalbaar.
Als ik in mijn tuin in mijn gras lig denk ik na over het leefen, over het leefen in het algemeen en ook over mijn eigen leefen, dat is het leefen dat ik het beste ken omdat ik het zelf leef, het is mijn Keverleefen, zo heeft iedereen zijn of haar eigen leefen, en het leefen van iemand anders kan je fanaf de buitenkant zien, maar je weet nooit presies hoe diegeene het zelf erfaart.
Heeft het bij jullie begin deze week ook zo hard gewaaid en geregend? Nou, bij mij wel hoor. Ik woeide bijna uit m’n jas als ik over ‘t achterpad liep, en als ik dan weer thuiskwam was ik veel langerderder bezig om al m’n haren weer op een rijtje te likken.
personeel wel lang genoeg geduurd had, dus ik wandelde op m’n gemak weer richting huis om de foto’s te gaan bekijken. De tuindeur stond nog op een kiertje open, dus ik kon zo naar binnen.
Voordat ik een lekker plekje zocht om verder te dutten besloot ik toch nog even een wandeling over ‘t achterpad te maken voor een extra ochtendinspectie, maar ik was even vergeten dat de buurtkindjes vakantie hebben. Nadat ik tussen de stepjes, driewielers, ‘t stoepkrijt en ander speelgoed op ‘t pad door was getijgerd en net drie buurhuizen voorbij was kwamen wat kleine tweebenertjes een tuin uitgerend. En ik kan je verzekeren, daar kwam meer geluid uit dan dat de klustweebener in z’n eentje aan de voorkant van ‘t huis stond te maken. Ik bedacht me geen moment en ben snel op de dichtstbijzijnde schutting geklommen, om via de schuurdaken en de katwalks van de buren weer terug te gaan naar m’n eigen achtertuin, waar m’n personeel heerlijk stilletjes van het nieuwe groen in onze tuin zat te genieten. Ik mauwde ze gedag en liep naar binnen, scherpte m’n stiletto’s even bij aan m’n krabpaal, nam wat te drinken en knabbelde wat brokjes omdat m’n ontbijtbord al leeg was. Ineens bedacht ik me dat het misschien wel een goed plan zou zijn om in de oude stoel onder de eettafel te gaan liggen. En op dat dikke kussen in die stoel leek het net of de geluiden aan de voor- en achterkant van m’n huis heel ver weg waren en ben ik heerlijk in slaap gevallen.
kikker plonzen in de vijver. En soms… ja soms… zagen we een muisje dat dacht dat niemand hem zag. Maar wij zagen hem wel. Of nou ja, Tante Fleur zag hem eerst, en ik rook hem. En dan begon de jacht. En zo leerde ik jagen van Tante Fleur