Alle berichten van TegnieseDienst

Lucky woont nou in Krullieland

Hoi lieve allemaal, hier ben ik weer op de blog! Omdat onze liefste vriend Bert een ster geworden is, zijn we een poosje niet op de blog geweest en dat snappen we ook heel goed dat het hoofd van mevrouw Bert daar helemaal niet naar stond toen.

Ze heeft me echter een mailtje gestuurd of ik weer wilde gaan vertellen over mijn avonturen en alles wat met de verhuizing en ons nieuwe huis te maken heeft. Dat wil ik zeker graag doen maar ik wil vooral ook even zeggen dat we lieve Bert heel erg missen. Hij is nu bij Loes en steeds als we vlinders zien, moeten we aan hen denken en weten we dat ze weer samen zijn, zoals dat ook hoort! Nu woont Ollie bij mevrouw Bert en hij is al heel dapper aan het worden. We willen graag vriendjes met hem zijn maar op zijn tempo natuurlijk want het is allemaal erg spannend en nieuw voor hem nu.

Krullieland

Maar goed, ik moet eerst eens even denken waar ik moet beginnen met mijn verhaal natuurlijk. Toen ik de vorige blog schreef, woonden we nog in ons ‘oude’ huis, Niet dat het per se een oud huis te noemen was maar zo noemen mensen dat dan als je ergens anders naartoe gaat verhuizen. Omdat we naar een ander land zijn gegaan, moesten we een extra prik halen want anders mag je daar als katermans, als poezendame trouwens ook, niet in en vooral niet buiten komen denk ik. En dat laatste daar ben ik het natuurlijk niet mee eens want als een huis een tuin heeft, dan moet je die natuurlijk ook verkennen. Die hoort erbij en ik blijf een ware verkenner. We zijn verhuisd naar het oosten, naar Duitsland. Daarvoor hebben mensen een paspoort maar wij als dieren ook hoor. De mensen praten hier anders maar dat is niet erg. Ik denk dat alle andere katten die er wonen ook gewoon miauw roepen. Misschien met een Duitse tongval maar dat geeft niet. Met snacks in de poot maak je immers ook hier snel vrienden. Omdat al onze krullievriendjes ook in Duitsland wonen, noemen we dit land nu Krullieland.

Het is maar even dat jullie dat weten, mocht je je anders afvragen waarom we die naam gebruiken.
We zijn dus allemaal een keertje extra naar de witte jas geweest in Nederland maar daar hoeven we nu niet meer naartoe. Ik allang blij en met name Dropje ook maar weet je wat we nu gehoord hebben? Dat ze hier ook witte jassen hebben en dat onze man zelfs al met onze boekjes daar geweest is. Iets met aanmelden zei hij geloof ik. Nou, ik ga deze dierenarts ook gewoon bijten als het me niet zint. Ik ben niet echt snel boos maar ik wil gewoon niet daar naartoe. Ze zullen meteen weten dat Lucky hier nu woont en zich niet zomaar gewonnen geeft. Ik denk niet dat we er al snel naartoe hoeven dus dat scheelt weer.

Molly

Als je dus naar een ander huis gaat, dan moet je soms met de auto. Misschien als het niet ver weg is, kunnen je mensen ook met de fiets of te voet gaan maar dat was in ons geval niet mogelijk. Molly en ik zijn als eerste met het blik op wielen meegegaan. Ook dat heeft mijn man geweten hoor. Ik liet me gewoon rustig oppakken en in die mand proppen maar daarna had hij oordopjes nodig denk ik. Molly gaf geen kik onderweg maar ja, zij is dan ook een dappere poezendame die zich niet laat kennen. Ik als kater vond dat ik protest moest aantekenen en dat heb ik dus ook gedaan. Ik heb werkelijk heel de weg daar naartoe gebruld en was doodmoe toen ik aankwam.
O nee, wacht even. We moesten een brug over en het water was heel diep en dat vond ik wel interessant, toen was ik even stil. Maar niet voor lang. We mochten in het nieuwe huis naar zolder, daar stonden bakken klaar, lekker eten en water en we kregen een snack. Er staan ook nog allemaal spulletjes van ons zoals mandjes en er is een bed waarop je lekker zacht en warm kunt liggen. Je snapt wel dat we dat al gedaan hebben natuurlijk. Je eigen spulletjes hebben in een vreemde omgeving is wel fijn hoor. Dat is toch belangrijk dat je wat vertrouwds hebt. Molly dook meteen achter wat dozen, ik had dorst van het schreeuwen maar goed, we waren er toch. Ik kom inmiddels als heuse verkenner allang beneden in huis maar dat is eigenlijk niet precies beneden. Hoe dat zit, leg ik volgende keer uit. En Dropje heeft trouwens dat zachte bed tot haar bezit gemaakt. Wel slim van haar en ze ligt lekker zacht en warm op twee plaids. Hoezo een prinses?

Dropje en Moos

Volgende keer meer over de eerste dagen in huis en over Dropje en Moos want die zijn pas na Molly en mij gearriveerd. We hadden wel een mooie mand geleend die van onze sterrenvriend Otis is geweest maar alle vier tegelijk mee… dat zagen mijn mensen niet zo zitten. Dus zijn we apart gegaan maar ook met de anderen is alles goed gegaan hoor! Knuffels van Lucky en de rest

Kever heeft een mening over lente in de herfst

voor Ollie

Na een heleboel dagen kau en reegen en wind schijnt ineens de zon weer in mijn tuin, ik ben meteen frolijk, net alsof het lente is, ik weet wel dat dat niet echt zo is, maar het foelt alsof het wél zo is, en weten jullie hoe dat komt?, door Ollie!, Ollie is een zwartwitte katerman en hij woont nau bij mevrouw Bert in huis, dat is keispannend en ook keimooi find ik, daarom zeg ik: Hoi Ollie, ik ben Kever, zullen we vrienden zijn?

Toen Bert een ster werd wist ik niet meer wat ik moest doen, niet alleen miste ik Bertje, maar ook alles om Bertje heen was weg, het foelde alsof de hele weereld die Bertje met zijn blog en feesboek had gemaakt instortte, die weereld van gefoeligheid en vriendschap, van de wijsheid van Bertje, van eerlijk kunnen zeggen dat je bang bent of iets niet snapt, van elkaar helpen en van met zijn allen feest fieren, het was een weereld waar katten hun ferhaal konden fertellen, en nau was dat allemaal foorbij.

Tuin

En tegelijk merkte ik dat de zomer foorbij begon te gaan, er was minder zon, oferal zaten spinnen in hun web, het was minder warm en ik zag steeds minder insektjes, gelukkig flogen er nog wel veel vlinders want de sterren blijfen altijd bij ons, maar ik wist dat het herfst begon te worden, dat find ik altijd een moeilijke tijd en nau zonder Bert was het nog erger.

In de herfst wordt alles in mijn tuin bruin, planten gaan kapoo of ferstoppen zich onder de grond, blaadjes dwarrelen van de bomen naar beneden, er zijn geen bloemen en mijn gras groeit niet meer, ik hoor bijna geen vogels want die zijn allemaal naar het zuiden geflogen folgens mijn vrouw, mijn tuin is bruin en nattig en druilerig, alsof hij nooit meer mooi en zonnig wordt, en daar word ik altijd een beetje somber van.

Als het dan eindelijk lente wordt lijkt het alsof alles helemaal opnieuw is begonnen, maar dat is niet zo want mijn tuin rust nu alleen maar uit, dat heb ik geleerd als tuinKever, de bloempjes en blaadjes die in de lente gaan groeien groeien op de planten en bomen die er al zijn, die lijken nu kaal maar onder de grond gaan ze gewoon ferder met leefen, en zo is het ook met de weereld van Bertje, die heeft niet stilgestaan maar is ferder gegroeid, naar een nieuwe blog die SAAME heet.

Saame

Nau zijn we SAAME met Ollie, en ik ben heel blij dat ik er weer bij mag zijn!, ik snap dat het nog best moeilijk is voor jau lieve Ollie, want ineens heb je een huis en een vrouw, dat is fantasties maar ook heel spannend, alles is nieuw en daarom soms ook grieselig, je moet oferal aan wennen en je hebt nog geen roetiene, maar ik weet zeker dat dat goed gaat komen!, je staat er niet alleen voor, je hebt natuurlijk je vrouw mevrouw Olliebert, en je hebt heeeeeeeel veel vrienden en vriendinnen hier op jauw blog, en met zijn allen gaan we zorgen dat alles goed gaat komen en dat we SAAME een hele nieuwe blog gaan maken.

Die nieuwe blog groeit ferder op de blog van Bertje en op alles wat Bertje ons heeft geleerd, en ook op onze sterrenvrienden Loes, mijn Brammievlinderleeuw, Oopa, Bolle, Oscar, Katrientje, Stokkie-Stefan en nog veel meer vrienden die nu aan de hemel twinkelen, we nemen ze mee in ons hart, en daar zijn ze feilig.

Het maakt me nau niet meer uit of de herfst komt met kau en reegen, ik hoef er niet meer somber van te worden want ik heb weer zon en vriendschap in mijn hart, ik ben klaar voor nieuwe afonturen, SAAME met Ollie en mijn vrienden!

***

Wat ik gewoon blijf doen is tetteren voor vreede, er is alleen maar meer ruusie gekomen dus het blijft noodig!!

Joep denkt na of hij binnenkater wil zijn

Nog maar 7 weken geleden werd ‘t ineens stil. Geen wekelijkse blog meer bij Bert om te mauwen, geen dagelijkse verhalen meer van vrienden en vriendinnen. Bert had met de laatste letters voor z’n vertrek over de Regenboogbrug zijn blog afgesloten, het was een hele mooie tijd geweest…

Kriebelen

En toen kreeg ik ineens een mailtje van mevrouw Bert, vorig weekend. Of ik het leuk zou vinden om weer te komen bloggen op de nieuwe site van Ollie, de huiskater die nu bij haar woont. Want Ollie had haar laten weten dat hij ook letters wilde maken, en z’n eerste blog was al klaar.
Het begon weer te kriebelen bij mij. Ik had zoooveel verhalen in m’n kop, dat ik gewoon niet zo goed wist waar ik moest beginnen.
En zou dit dan weer m’n eerste blog worden, of zou ik door mogen tellen en deze m’n vierentwintigste mogen noemen? Of toch m’n drieëntwintigste, omdat ik m’n allerlaatste blog aan Bert nooit op zijn site heb geschreven maar als afscheid en eerbetoon aan hem op m’n eigen FB pagina heb gezet?
Hoe dan ook, ik ben heel blij dat Ollie bij mevrouw Bert heeft aangegeven dat hij ook letters wil gaan maken en katkatkat, hij is een natuurtalent dat ons weer allemaal samen brengt op z’n nieuwe site.

Kouder

Inmiddels is volgens m’n personeel de herfst al begonnen en zijn de blaadjes aan m’n kersenboom rood aan het kleuren. De bruine blaadjes van andere bomen in de buurt waaien door m’n tuin heen en over ‘t achterpad, en ik heb er bijna een dagtaak aan om die allemaal te vangen. Ze maken ook zo’n leuk geluid als ik ze te pakken heb, precies als één van m’n speelgoedmuizen binnen, als ik daarmee in gevecht ben. Of zoals ‘t matje op de armleuning van de bank, als ik daar op spring.
Er is zóveel te ontdekken nu, ‘t is ook pas m’n allereerste herfst buiten. Want vorig jaar om deze tijd was ik nog maar een kitten van een half jaar jong en bekeek ik de wereld vanaf de vensterbank binnen. ‘k Had ook helemaal geen tijd om me bezig te houden met wat er buiten allemaal gebeurde, want ik was té druk bezig met spelen, eten en slapen. En alle hoekjes van m’n eigen huis te ontdekken, te knuffelen met m’n personeel en groter en sterker te worden. Maar ik geloof dat me dat allemaal toch wel aardig gelukt is.
Nadeel van de herfst is dat ‘t nu ook best kouder wordt, vooral ‘s nachts. En als ik ergens een hekel aan heb dan is ‘t wel aan koude pootjes. En wind. Ik denk dat ik meer een lente- en zomerkat ben, hoewel ‘t begin van de herfst toch ook best wel leuk is. Maar als straks de kachel weer aan gaat dan wordt ‘t toch hoog tijd dat ik m’n kleedje boven de verwarming weer ga opzoeken.

Eerste zomer

M’n eerste zomer buiten is ook eigenlijk best wel een succes te noemen. Ik leerde de buurkatten kennen, heb de buurt aan de achter- én voorkant van m’n huis verkend en kennis gemaakt met de grote en kleine tweevoeters die in m’n huizenblok wonen. Maar het allerlekkerste van de zomer vond ik ‘t toch om de hele dag buiten in de zon te liggen. En als me dat te warm werd, lekker onder de hortensia’s een plekje in de schaduw te zoeken. ‘s Avonds en ‘s nachts bleef ik ‘t liefst in de tuinstoel op ‘t kussen naar de sterren te kijken. Heel eerlijk gemauwd, ik kwam weken lang alleen maar binnen als ik hoorde dat m’n voorraadkast open ging. Want ik had al snel door dat het drinken wél, maar het eten níet op het terras geserveerd werd. Dat is trouwens nog wel even een dingetje om volgend voorjaar toch ‘s over te hebben met m’n personeel, want die service is best wel voor verbetering vatbaar…
Zelfs het knuffelen en spelen met m’n personeel gebeurde van de zomer buiten, want ook zij waren elk moment dat ze maar even konden in de tuin te vinden. En da’s altijd wel lekker, als je weet waar je personeel uithangt.

Binnen

Nu de dagen korter en de nachten langer worden loop ik m’n straatcontroles meestal alleen, en er valt eerlijk gemauwd weinig te beleven. M’n buurkatten zitten bijna allemaal alweer binnen als ‘t regent en de tuinen zijn leeg, want ook de tweebeners hebben hun tafels, stoelen en de barbecues alweer in de schuur gezet. En dat is best wel even wennen, zo zonder die gezellige drukte langs ‘t achterpad.
Gelukkig was er deze week naast alle nattigheid ook nog wat zon, en dan leek het weer even zomer. Tot de volgende bui weer losbrak en de temperatuur flink daalde. Brrr… Dan denk ik er toch hard over om ook maar weer lekker huiskater te worden.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Mila ofer een traadiezie

Lieve allemaal, er is zo heel veel gebeurd de afgelopen tijd maar ik ben zo heel erg blij dat we weer woordjes mogen maken.

Liefde

Wat is er allemaal gebeurd? Zo is onze Bert inees een prachtige ster geworden en nou is hij saame met Loesje. Er was zo heel veel verdriet in deze tijd bij iedereen die Bertje of Mevrouw Bertje kent. En het meeste bij Mevrouw Bert. En dat is zo heel normaal want zo foelt dat wanneer een liefde inees een ster wordt. Ik heb het ook meegemaakt van me eigen Bram en ik denk jullie ook. Dan is er tijd voor traane en voor een lange pause want dat heb je gewoon nodig. Je kop en lijf heeft dan eefe rust om alles een plekje te geefe.

Blij

En dan, dan is er een stilte. Een lege plek in je huis waar eerst je vriendje was. Oferal is er stilte. Er is geen miauw of blaf. Geen kopjes of neusjes of een kwispel staartje die op en neer beweegt. Je foelt en merkt het overal. Je mist hem of haar zo heel erg. Soms gebeurt er iets roomanties vanuit Regenboogland en worden er kleine woordjes of berichtjes gestuurd naar een nieuw vriendje. Dat is zo heel erg mooi. Toen was er Wallie, oftewel Waldermar Cornelis, de opvolger van Bertje. Maar ondanks alles was Wallie niet gelukkig. Hij had meer ruimte nodig dan Mevrouw Bert kon geefe. En daar gebeurde iets zo heel moois. Kennen jullie blogger Lucky nog? Zijn oom had een plekje voor Wallie en Wallie mocht meteen verhuizen! Nu woont hij al een tijdje bij Nosy Cat en hij is nou heel gelukkig en dat maakt mij als mienister van zachte zaake heel erg blij. Heel feel plezier liefe Wallie.

Welkom

Nu zijn we een tijdje verder en heeft mevrouw Bert een nieuw vriendje, Ollie. Ollie is vijf van ze eigen en hij is een katermansje. Ollie, van harte welkom! Ollie moet alles nog leren want huiskater ben je niet zomaar maar ik weet zeker dat Ollie een hele goede huiskater zal worden. En ik ben voor mevrouw Bert heel erg blij omdat ik nou mij kipnuggets zelf mag eten. Misschien denk je, waarom noem je mevrouw Bert nog stees mevrouw Bert? Omdat ik dat fijn vind. Ik vind het nog zo heel moeilijk om mevrouw Bert anders te noemen. Het lijkt dan alsof Bertje er niet meer is en dat maakt het een beetje echter en dat vind ik nog heel moeilijk. En zeker omdat dit weer de eerste blog nadat Bertje naar Loesje ging. Dit jaar is zo heel moeilijk voor iedereen geweest want er zijn zoveel sterretjes aan de hemel gekome.

Tradiezie

Vandaag, op de eerste nieuwe blog wil ik een tradiezie doen. Ik doe een kaarsje branden en liefe wensjes maken voor iedereen die het nog moeilijk heeft. Hier komt het: ‘Prrr… ik geef iedereen een zacht neusje waardoor je eefe een warme liefde straal foelt.’ Ik doe elektriek kaarsjes want ik vind echt vuur zo heel gefaarlijk.

Mij hartje foelt zo heel raar want tijdens de woordjes foel ik ferdriet maar ook zo heel veel liefde en warmte en ik ben blij dat we weer hier zijn. Zullen we met z’n allen dit weer een fijne warme plek maken zoals het was? Me eigen heef jullie allemaal heel erg gemist. Mij emoozie is ooferal nou. Ik heb garnaale nodig en kipnuggets. Oh liefe allemaal, nou ben ik zo heel erg blij. Ik ga nog lieve woordjes maken voordat ik naar de fisboer ga.

Liefe Ollie, je bent zo een heel mooie katermans en ik vind het zo heel lief dat ik jou vriendje mag zijn en ik wens dat je nog zo heel veel meer mooie vriendschappen maakt en misschien zelfs een liefe furkeer vindt. Saame met z’n alle kunnen we alles aan!

Liefe mevrouw Bert, ik heb kipnuggets oofer, zullen we die saame eete? Want nou is alles anders maar ook fijn en raar en alles door elkaar maar het komt goed. We zijn hier met iedereen saame en saame is wat telt.

Mij hartje is zo blij en ik heb ferdriet en liefde en alles is tegelijk. Eigenlijk vind ik dat we met z’n alle een piknik moeten houden bij Kever onder de boom want dat verdient iedereen (hap!).
Voor het eerst maar niet nieuw geef ik mijn zachte zaake neusjes…

Poot getekend, Mienister van zachte zaake,

Milamuis

Dopey en de sprinkhaan

Ik heb weer wat beleefd en daar mag ik jullie vandaag over vertellen. Zoals jullie weten hebben wij een grote tuin. En in die tuin zijn heel veel planten en dus ook beestjes.

De beestjes

Dat zijn grote en kleine vogels en bij hun is het leuk om opeens tussen een struik uit te springen zodat ze schrikken en weg vliegen.
Mooie vlinders maar die laten we met rust.
Maar ook beestjes die over de grond kruipen, kevertjes, mieren, slakken met een huisje en slakken zonder een huisje, grote en kleine spinnen.
Maar aan die beestjes is geen lol te beleven daar kun je alleen maar naar kijken.
Dan heb je nog de altijd vervelende vliegen die steeds maar weer op en tegen je aan vliegen net als je lekker ligt te slapen.
Je moet dan altijd met je staart blijven zwaaien om ze van je af te houden… nou ja zo kom je niet aan je rust toe natuurlijk.
Maar als ik wakker ben en ik krijg er een te pakken smaken ze wel wel lekker en ze zijn heel knapperig.
En we hebben zelfs twee egels in de tuin gehad maar daar moet je niet aankomen! Ze zetten uit het niets hun stekels omhoog en dan voel je heel veel prikken in je snuit tenminste dat zegt onze vrouw.
Ik weet niet of het waar is want als de egels tevoorschijn kwamen dan moesten wij meteen naar binnen. En overdag hebben we ze nooit gezien.

Groen

Maar op een dag lag ik op het terras wat te luieren en zag ik in een plant iets bewegen dat mijn aandacht trok.
Een groot groen beest dat ik nog nooit in onze tuin had gezien!
Hij had dezelfde kleur als de plant en ik moest goed kijken want hij bleef helemaal stil zitten.
Zou hij mij ook zien? Ik had een hele tijd zitten kijken en toen dacht ik als ik nou eens met een poot tegen de tak van de plant tik?
Dus ik tikte tegen de tak maar het groene beest kroop alleen maar een stukje omhoog en bleef weer zitten.
Nou daar viel dus geen lol aan te beleven dus ik ging weer lekker op het terras liggen.
En opeens zag ik dat het groene beest op de grond hopte en bleef zitten.
Ik hem een tik tegen zijn achterste gegeven en ooohhhhh hij sprong heel hoog en kwam een stuk verder terecht.

Naar binnen

Dat moest ik aan mijn vrouw laten zien natuurlijk en ik tikte hem een paar keer tegen zijn achterste totdat hij de woonkamer in hopste.
Omdat ik ook snel de woonkamer in moest stootte ik per ongeluk een beeld om en dat trok de aandacht van mijn vrouw.
Ze kwam de kamer in en zei: ‘Dopey wat is dat?’ Ze kwam wat dichterbij en zag wat het was. Een grote sprinkhaan.
En ik vroeg haar nog: ‘Vrouw zal ik hem eens tegen zijn achterste tikken want dan springt hij heel hoog en ver?’
Maar dat wilde ze niet. Ze zei alleen maar: ‘Dopey afblijven, hij moet naar buiten.’
Meneer de sprinkhaan wandelde toen ook weer gewoon naar buiten zonder dat we hem moesten helpen.
Toen ik erachter aan ging zag ik nog net dat hij tussen de struiken en planten verdween.
Ik heb nog naar hem gezocht want ik vond hem wel aardig maar ik heb hem nooit meer terug gezien,

Liefs Dopey