Kever heeft een mening over lastug zijn

Hebben jullie dat ook weleens, dat je mens iets zegt waarvan je denkt Wat is dat nau weer?!, ik had dat in de laatste tijd best vaak, omdat mijn mensen me dan lastug noemen, ik heb geen idee wat het presies is en waarom ik dat zau zijn.

Natuurlijk zeggen ze ook een heleboel andere dingen tegen me, ze zeggen bijfoorbeeld dat ik de allerliefste Kever ben, ze noemen me Keverettie Spaagettie, vaak zeggen ze Klein figuurtje tegen me, dat find ik leuk, of Jochie, en nog veel meer, het zijn allemaal mensenwoorden en ik weet dat mijn mensen die woorden zeggen omdat ze me lief finden, als ik iets doe wat ze niet zo leuk finden zeggen ze Kee-eef…, met zo een stilte er achteraan, niet dat ik me daar iets van aantrek hoor!, zo ben ik niet, maar ik weet dat het beteekent dat ze willen dat ik ophaud met wat ik aan het doen ben.

Lastug

Het woord lastug zegt mijn vrouw als ze me iets heel lekkers geeft, met spul er in dat goed is voor mijn gefrigten, (zo heet dat, dat zijn mijn kniejen en heupen enzo), het zijn geen pillies maar een soort poeder, o bah het is zoooo fies!, het komt uit een grote pot in de keuken, eerst lustte ik het wel maar nu niet meer, en toch doet mijn vrouw het door mijn eeten, snappen jullie dat nau?, ik loop meteen weg als ik weet dat het in mijn eeten zit, ook als het iets is dat ik heeeeeeel erg lekker find, ik had deze week griekse joggurt, een likwid snek, en kipfileeplakjes voor mensen, zooo heee dat find ik allemaal heerlijk!, maar niet met dat spul erin, de eerste keer heb ik het gegeeten maar daarna niet meer, en dan zegt mijn vrouw dat ik lastug ben, gelukkig krijg ik toch wel een klein beetje van dat lekkers ZONDER dat poeder.

Aandagt

Mijn man zegt het woord lastug weleens als ik languit op het grote bed lig op wat hij zijn plaats noemt, hij laat me gewoon liggen, dat is waar en daar ben ik blij om, ferder zegt hij het als ik mijn mensen een paar keer per nacht wakker maak, dat doe ik niet vaak want ik zau dat zelf ook niet leuk finden, maar ik moet natuurlijk wel mijn spieraalspel oefenen, en als de nacht te lang duurt wil ik aandagt of knuffels, dat is toch logies?, daar heb ik mijn mensen voor noodig, dus ja… ik loop over ze heen, of ik krab aan het bed, aan het dekbed of keihard aan de floerbedekking, of ik tetter op allemaal ferschillende manieren, ik doe een paar van die dingen ook weleens tegelijk, dat moet wel want anders staan ze niet op, maar ik doe dat echt nooit vaaker dan vijf of zes keer per nacht, dus zo erg is dat niet.

Kompliement

Mijn mensen zeggen het woord lastug seeriejeus maar ze moeten ook lachen, en ze zeggen het altijd als ik moeite moet doen om mijn zin te krijgen, gelukkig ben ik een handige jongen die heel veel weet en die zijn mensen goed heeft getreend, zoiets moet je kunnen en ik kan dat!, dus ik denk dat lastug een ander woord is voor SLIM, dat find ik een mooi kompliement, en als ik eerlijk ben denk ik zelf ook dat ik best heel lastug ben!

Ik blijf tetteren voor vreede, net zo lang als het noodig is!!

Joep ontmoet een nieuwe vriend

Nou, de lente mag dan zijn begonnen, maar ik kon er de afgelopen week weinig van maken… Zon, geen zon. Lekker warm, niet meer lekker warm. Heerlijk lentebriesje, koude wind. En alles daar tussenin…

Bolletjes

Het enige dat meezat was dat ‘t groen in de tuin begint uit te barsten. Overal staan de knoppen aan de takken op springen. Ik hoor weer vogeltjes fluiten, naast ‘t weiland in de hoge bomen. En m’n personeel mauwde dat aan de andere kant van ‘t dorp alweer kleine bolletjes wol door ‘t weiland huppelen. Nou ben ik daar best wel benieuwd naar om die een keer te ontmoeten, want ik heb gehoord dat katten graag met bolletjes wol spelen. Maar ik weet de weg niet naar de andere kant van ‘t dorp omdat ik altijd in de buurt van m’n huis blijf, want dat is me ver genoeg. En eigenlijk mag ik van m’n personeel ook helemaal niet met bolletjes wol spelen, omdat ze bang zijn dat ik dat op ga eten en dat ik dan naar die aardige dierendoktermeneer moet.
Dus in gedachten stel ik me dan maar de bol wol voor waar Junior met dikke naalden sjaals of truien van maakt, maar dan in een witte, bruine, zwarte of gevlekte kleur, die stuiterend door een weiland hupsen. Alleen denk ik er dan wel nog vier pootjes onder, en een kopje aan de voorkant. Want anders kunnen ze natuurlijk niet stuiteren of zien waar ze heen moeten.

Muis

De hele week heb ik nachtdienst gewerkt, samen met de buurkat. Altijd gezellig, zo samen op pad, en hij heeft me al naar heel veel mooie plekjes in de buurt laten ontdekken. Natuurlijk zijn we niet de hele nacht op pad, want als we een inspectieronde gedaan hebben zoeken we een lekker plekje om even de pootjes wat te laten rusten. Meestal komen we dan ook de andere buurtkatten van dienst daar tegen, en dan wisselen we de laatste nieuwtjes uit. Over hoe het thuis gaat, of tips voor lekkere brokjes of snekkies, of interessante plekjes in de wijk.
Als jonge katermans kan ik nog heel veel van de ouwe garde leren. Maar ook zij hebben al maanden nog steeds geen enkele muis in de buurt kunnen vinden. En ik hou dan natuurlijk heel wijs m’n kaken op elkaar over de muizenfamilie die ik een tijdje geleden heb helpen verhuizen naar ‘t weiland aan de andere kant van de weg.

Geritsel

‘t Was eergisternacht, toen ik met de buurkat weer op ronde was, dat ik wat geritsel onder de struiken hoorde. En heel eerlijk gemauwd, ik was blij dat ik niet alleen was, want net toen ik richting het geluid sloop stond ik ineens oog in oog met een enorm gevaarte op korte pootjes dat onder de struiken vandaan kwam. Ik zette m’n rugharen op en m’n staart werd wel drie keer zo dik, en ik begon keihard te blazen. Het gevaarte schrok van me, en binnen 0,001 seconde had ‘ie zich opgerold tot een bal. Ik kon er werkelijk geen snuit of pootjes meer aan terug vinden.
M’n nieuwsgierigheid won het toch van m’n schrik, zeker omdat het gevaarte niet meer bewoog. Terwijl de buurkat van een afstandje toekeek, snuffelde ik aan de bal en gaf er heel zachtjes een tikje tegen met m’n voorpoot. Het voelde raar, een beetje stekelig zoals sommige struiken in de buurt. Ik besloot om naast de buurtkat te gaan zitten, en te wachten op wat er zou gaan gebeuren.

De stekel

Heel zachtjes mauwde de buurkat tegen me dat die bal helemaal geen gevaarte was, maar een heel vriendelijk dier. Hij kende ‘m, want hij woonde hier al jaren in de buurt met z’n gezin. En elk voorjaar werden ze wakker uit hun winterslaap, en gingen in ‘t donker op zoek naar eten. De buurkat had me expres meegenomen naar deze plek, om me kennis te laten maken met dit voor mij onbekende wezen, dat blijkbaar dus geen enkel kwaad deed.
Voorzichtig liep ik terug naar het dier, en ineens zag ik dat er pootjes uit de bal staken, en er kwam een puntig neusje tevoorschijn. We bleven doodstil zitten terwijl de stekel naar ons toe kwam, wat snuffelde aan m’n voorpoten en toen langs ons heen een tuin in liep. De buurkat mauwde dat daar voor de stekel vaak voer wordt neergezet, en dat als eind van de zomer de beebiestekeltjes groot genoeg zijn gegroeid de hele familie daar dan komt eten.

Vriendje

Ik vraag me nu dus af of ik deze week nou een nieuw vriendje heb ontmoet. Misschien dat ik wat vaker naar die plek onder de struiken ga, om ‘m wat beter te leren kennen. Ik heb gehoord dat hij kattenvoer lust, maar liever wat meelwormen of een rauw eitje heeft. En een bakje vers water.
Misschien moet ik ‘m maar ‘s uitnodigen in mijn eigen tuin. M’n personeel vindt dat vast ook heel leuk, want als ze vogeltjes de winter door helpen hebben ze ook wel iets lekkers voor de stekels. Altijd gezellig, zeker als ‘ie dan ook nog z’n hele familie meeneemt. En wie weet lust ik ook wel meelwormen…

Zachte kopjes en ‘n stevige poot,
Joep

Mijn ferslag van 5 maanden hier wonen

Het is nou zo dat ik 5 maanden hier woon dat is heel lang weeges er is feel gebeurd en het is ook kort weeges ik ben nog steeds aan het wennen.

Ik weet dat er katten zijn die komen net als ik uit het asiel en dan meteen op de dag dat ze in hun huis komen zijn ze gewend.
Maar ik ben dus langzaam met wennen.

“Je bent pas begonnen, Ollie,” zegt mijn vrouw en dat is zo. Want ik heb maanden last van de allergie gehad en nou pas weken en weken niet. Ik ben en blijf allergies dat is gewoon zo dus ik eet diejeet en ik lust het gewoon graag.

Mijn ferslag

Maar nou komt mijn ferslag.
Wat is er gebeurd?

Nou ik heb goed nieuws. Toen forige maand ben ik de baas van de knuffels geworden. Dus ik mocht weten wanneer komen de knuffels en hoe zijn ze. En als ik denk van nee liefer niet, dan kan ik gewoon eefe met mijn poot slaan, dat mag gewoon.
Als baas van de knuffels heb ik meer zekerheid in mijn gefoel. Dat ik weet ik hoef niet. En ik mag het zelf weete.
Presies daarom kan ik langere knuffels en ik begin zelf ook ermee. En ik heb er ook rust in mijn kop bij.

Wat ik nou wil is saame liggen. Dus niks doen en niet aaien en ook niet praten, gewoon eefe niks en saame zijn. Voor mijn vrouw is dat moeilijk ze gaat dan praten en dan sta ik op en loop weg, maar ik blijf wel oefenen met haar want ik find saame liggen gezellig en gezellig is belangrijk foor me. Daarom eet ik soms een brokje van haar hand, dat is intiem op mijn manier. En mijn manier telt netzogoed mee dat heb ik geleerd.

Ik ben een keer gestopt met de pillies, Zylkene heten die. Maar toen werd ik raar en bang van het huis en ik had geen zekerheid meer van hoe is het hier. Dus toen nam ik weer pillies en het duurde best lang maar het bange ging wel weg. Toen was ik weer gewoon.
Misschien horen die pillies bij me net als het allergies, dat weet ik nog niet.

Wat ook fijn is dat de deur van de huiskamer open blijft als het nacht is. Dan kan ik door het hele huis als ik zin heb en het is ook lente, ik ga lekker in de zon hangen, daar foel ik mijn rust in.
Dus ik ben weer een beetje meer gewend aan mijn leefe hier. Dit was mijn ferslag.

Bert en de vachtverzorging (25)

Vooral op zijn buik had Bert een wollige deken van vacht, waar ik na een jarenlang verbod tot aanraken toch aan mocht komen. Heerlijk. Dat zachte. Ik aaide, ik friemelde, ik hapte er zachtjes in en Bert lag dan tevreden te knorren. Elke avond lagen we zo op het matje. Hij erop, ik ervoor, tegen hem aan, de lampen uit, in de schemering van de lantaarnpaal voor het huis.

Artrose

Als vanzelf friemelde ik na de buik verder door zijn vacht. Zo kwam ik op het bijna-verboden gebied van zijn heupen en onderrug, waar de artrose was gekomen. Niet uitzonderlijk voor een senior-kater, wel ongemakkelijk. Hij nam elke avond een pilletje Onsior tegen de pijn, maar gevoelig bleef het toch. Daarom mocht ik alleen heel zachtjes aaien, kort ook nog. Meer of langer vond Bert te moeilijk, dan spande hij zijn lichaam aan, ging heel stil liggen en dan wist ik genoeg.

En toch was door dat even-maar-aaien, dat ik op een dag een paar harde stukjes voelde. Ik keek en zag klitten. Eraan wrijven maakte ze niet los, en Bert keek ook meteen op met een alerte blik van wat-nou, wat-nou.
“Niks aan de hand Bert,” zei ik.
Hij ging weer liggen. Ik aaide zachtjes verder en wist dat er iets moest gebeuren.

Trimmen

Een oudere katerman met artrose kan niet altijd meer zijn hele vacht verzorgen, dat snapte ik. Maar klitten hebben de neiging tot groeien. Dat begreep ik ook, vooral na het bestuderen van websites van trimsalons.
Daar konden we niet heen. De een was in huis bij de dierenarts, wat me een angstig bezoek leek te worden. De ander verbood mijn aanwezigheid bij de behandeling. Een derde kwam aan huis en bracht dan een grote tafel mee, dat leek me ook een te groot avontuur.
Het kwam dus op mij aan.
En op Bert, wat hij wel of niet goed zou vinden.

De eerste avond friemelde ik wat langer aan de klitten. Na de eerste verstoorde blik hield ik op, om even later verder te gaan. Soms stond Bert op van het matje en liep van me weg, wel met een verwijtende blik. “Toe nou Bert,” en weer terug,
Het resultaat van een avond: anderhalf vachthaartje los, een kater die liever niet meer geaaid wilde worden wegens wantrouwen.

Barstje

Daarna kocht ik borstels en kammen, er was een enorm aanbod, en alles beloofde snel en gemakkelijk, en katten begonnen zelfs te spinnen, zo heerlijk vonden ze het.
Ja, dat kan.
Bert wilde het niet. Niks, niks, niks.
De klitten groeiden door.
De artrose werd er ook niet minder op.

Toen kwam de avond dat Bert aarzelde om met mij op zijn matje te gaan liggen. Ik zag hem denken: straks begint ze weer.
Een barstje in het samenzijn.

Een paar dagen later kwam de dokter, en Bert wist meteen er is iets. Helemaal toen ik hem optilde. Enkele seconden later zette ik hem weer neer. De klitten waren weg, met een supersnelle tondeuse, hoe ze het deed weet ik tot op de dag van vandaag niet.
Bert was boos.
Ik opgelucht.

Vrede

Die avond liet ik hem eerst mijn handen zien voordat ik bij hem kwam liggen. ”Kijk maar, leeg, ik kom alleen aaien.”
Het mocht, samenliggen, maar ik voelde wel een spanning in zijn lichaam, een spanning die dagen nodig had om te verdwijnen.
Alles was toen weer zoals het was, behalve dat Bert en ik wisten, we hebben iets moeilijks meegemaakt en gelukkig kunnen we weer elke avond knuffels doen. De huiselijke vrede was hersteld.

Mila beleeft de lente

Lieve allemaal, vandaag zijn er alleen maar fijne dingen. Het is offiesjeel lente en ik zie overal knopjes aan de plantjes. Mijn beebie aardbijtjes zijn al meega groot en kunnen binnenkort in een potje alleen want ze groeien echt heel hard. De plantjes voor de hamsers doen het ook goed. En wat ik ook zo heel fijn vind is dat de klup echt super groot aan het worden is. Iedereen doet mee en dat vind ik echt heel fijn.

Boom

Maar even terug naar de lente want nou kunnen we lekker naar buiten. Sommige hebben een balkon waar ze even een frisse neus halen en andere vinden buiten niks, dat kan ook. Zelf heb ik een tuintje achter het huis en die staat vol met planten, bloemen en er staat zelfs een boom! Eigenlijk wilde ooma een eekhoorn in haar tuin maar dat kan niet zomaar. Eekhoorntjes wonen in het bos en wij niet. Ik woon in een gewoon huis van steen samen met Ooma, mijn manspersoon en Toby. Mijn vrouw heeft een eigen huis die wel vlakbij een bos is.

Natuurlijk krijgt mijn vrouw wel eekhoorn op bezoek en mijn ooma niet maar nou staat die boom er nog stees. Hij is best groot en er komen walnoten aan. Eerst zijn het van die groene knoppen en dan worden ze stees groter tot ze bijna eefe groot zijn als een tennisbal en dan zit daar binnen in de walnoot. En de walnoot heeft nog een schil die eraf moet voordat je hem wilt gaan eten. Ik denk dat die eekhoorn daar veel te lang mee bezig is en dat ie daarom naar mijn vrouw gaat. Zij heeft altijd voer voor alle soorten dieren. Ook voor kleine fogels en grote fogels. Pas waren er duife in haar tuin. Een mannetje en een vrouwtje.
Oooo en nou denk ik aan ies. Binnenkort komen er weer beebie fogels!!

Dat is zo heel erg schattig. Dan zijn ze nog helemaal van dons en piepklein en dan piepen ze ook echt. Zou het daarom piepklein heten omdat ze piepen? Ik vind dat zo heel mooi om te zien. Mij innerluk zegt dan van: ‘dat is een beestje en die moet je fange!! Het jouw natuur om beestjes te fange’. Maar mij hoofd zegt dan van doe dat nou niet. Het is een kleine beebie en het is een leefe en het is schattig. Zelf vind ik het zo heel moeilijk om kontroole te houden maar ik doe het wel. Want zo ben ik. Ik hou van zachte zaake en liefe dingen. Ook donsjes. Toen ik nog jong was deed ik wel jaage en zo en toen fing ik wel eens een fogeltje, maar nou niet meer.

Tuin

Nou doe ik voor alles en iedereen zorge omdat ik dat veel beter kan. Laatst was ik met mijn vrouw in de tuin achter en toen zagen we allebei dat de tuin ook zorg nodig had. Er waren allemaal oude takjes en bruine blaadjes die oferal lagen. Dan is het tijd om je tuin netjes te maake.
Mijn vrouw en ik hebben het saame gedaan. Ik mauwde waar er kontroole moest zijn en zij deed kijken. Ooma kwam soms ook eefe kijken en Toby was er ook. Wat deden we dan eigenlijk? Ik ging bij een struik staan of bij een blaadje en dan deed ik zo heel hard mauwen van ‘kijk eens hier naar deze takjes’. Dan kwam mijn vrouw eraan en deed ze de takjes tjekken. Dan deed ik er nog een keertje aan snoffen en daarna knipte mijn vrouw deze takjes met een speesjaale schaar voordat ze in de konteener gaan.

Takken

Er was één hele grote struik die heel veel takjes had en daar deed ik eefe inspekzie. Ik liep er onder door en toen hoorde ik van alles kraake. Het was dus nodig dat deze struik ook geknipt moest worden met de schaar. Dat heet snoeien. Ik vind knippen beter klinken. Er waren wel meer dan twintig takjes aan die struik en sommige hadden er nog oude blaadjes aanzitten. Ik liep gauw onder de struik uit zodat mijn vrouw het helemaal kon kaal knippen. Er zitten nou bijna geen takjes meer aan. De konteener zit goed vol maar als de waage komt voor de konteener dan ben ik weg want die vind ik eng net als mijn broer Bram.
Straks wil die waage ook mijn billen hebben, nee dank je. Hij mag de takjes hebben en de blaadjes. Maar nu is alles zo heel kaal en leeg en als je twee kaalender maanden verder bent dan zie je er niks meer van. Alles is dan mooi en heeft bloemetjes.

Ik denk dat ik nog eefe in de zon ga dutten. Ik wens jullie een warme fijne week met heel veel bloemetjes en plantjes. Ik tetter mee voor freede want die komt er.

Poot getekend, mienister van zachte zaake,
Milamuis