Wat het keihete weer met me deed

Eerlijk waar ik ben blij dat het hele warme weg is, het was de allerheetste dag die ik hier heb beleefd en foor mij hoeft het niet ook al hou ik van warm.

Warm is fijn. Dan ga ik liggen en ik foel de zon op me komen en dan word ik warm en tefreede en in mijn kop krijg ik dan ook rust dus dan ben ik ook nog tefreede. Ik ben een zomerjongen, dat heb ik ontdekt.
Dus toen mijn vrouw zei van het wordt warm Ollie, toen dacht ik dat is goed nieuws.
Tot het begon.

Keiheet

De eerste dag was het gewoon fijn. Het waaiding ging aan, ook fijn.
Toen werd het heel warm en ik ging alleen ’s morgens eefe met de flieg rennen en doen. En mijn eete smaakte anders maar ik kreeg het wel op.
Daarna werd het opeens keiheet.
Ik wilde niet meer speele en treene.
Ik lag op mijn kussen of naast het waaiding en ferders gebeurde er niks het was de hele tijd keiheet.
Er gebeurde wel iets anders en dat was ik wist door het heete weer niet meer hoe moet ik eete.

Dat was raar.
Mijn vrouw zette mijn bord neer. Ik erheen. Ruiken. Kijken. Gewoon, wat ik altijd doe. En toen wist ik het niet meer dus ik liep weg om ergens te gaan liggen en daar plofte ik neer.
Nou daar lag ik maar eefe.

Eete

“Ollie, kom eens,” zei mijn vrouw. Ik kwam. Je weet nooit wat er is, dus ik kom altijd.
Ze zat bij mijn bord eete. En toen deed ze haar vinger in mijn eete en zei: “Je moet toch eete, Ollie.” Ja toen foelde ik toch dat ik trek had dus ik likte haar vinger schoon. Daarna deed ze het weer. En toen weer. En het duurde best lang maar mijn eete kreeg ik wel op en ik wist fan binnen ja, eete heb je nodig.
Dus daarna heb ik elke keer zo gegeten, van haar vingers en toen het heete weg was, kon ik weer zelf eete. Ik wist helemaal vanzelf weer hoe het moest.

Bert en het denkspeelgoed (39)


Ergens op een website had ik gelezen dat de ouder worden katerman extra verzorging nodig had, naar lichaam en geest.

Dat van het lichaam begreep ik. In de keuken stond een uitgebreid assortiment eten, verschillend van smaak en structuur, want Bert moest als senior zijnde wel blijven eten, en hij kon nogal eens plotseling van smaak veranderen.
Ook had ik een voorraad Onsior, de pijnstiller vanwege de artrose.
Reserve-hapjes waren zeer ruim voldoende aanwezg, mijn keuken bood nauwelijks ruimte aan iets anders dan de voedselvoorziening gericht op de oudere katerman zijnde Bert.
Maar zorgen de geest?

Tot ik de berichten las, verkeerde ik in de veronderstelling dat een aanbod van speelgoed, goede gesprekken en gezellige knuffels voldoende was. Eens te meer, omdat Bert ook eigen hobby’s had ontwikkeld zoals scheuren met de krant en draden trekken uit een kluwen wol, toch bezigheden waar je bij moet nadenken.
Ik las dat de meeste mensen dat dachten, dat wat ze deden genoeg was, maar dat was het juist niet.
Daarom begon ik me te oriënteren op het fenomeen denkspeelgoed.

Het denkspeelgoed bestond, kort gezegd, uit ingewikkelde toestanden die een kater voor elkaar moest zien te krijgen met als beloning een snack of snoepje. Het deed me denken aan een attractie op de kermis, minus dan de herrie.
We begonnen dus eenvoudig.
Een doos uit de supermarkt die helemaal dicht kon. In het karton maakte ik grote en kleine openingen, ook zulke kleine waar hij niet met zijn poot in kon, die waren om te kijken. Strategie, dat was denken. Tactiek.
In de doos een snack.
“Kijk eens, Bert.”

Bert keek.
Eerst naar de doos.
Dan naar mij.

Ja, en daarmee was eigenlijk de hele situatie gewogen en te licht bevonden:
dacht ik nu werkelijk dat hij met zo’n rare doos ging spelen? (niet meer)

“Sorry Bert,” zei ik beduusd. De doos ging uit het zicht, naar de keuken. Het was hoog tijd voor een goedmaak-knuffel.
Het denkspeelgoed is het huis niet meer ingekomen.

Belle en haar week met werkmannen

Holadijee liefe frientjes, ik hep mijn poote gesmeerd om weer een mooie blog te schrijfe. Harteluk bedank foor weer zofeel leuke reejakzies, het stiemuleerd mij om ermee door te gaan. Wat ik nu beleef hep….da was nie leuk hoor, ik zal het jullie furrtellen.

Voetenbank

Afgeloope zondagsfond kreeg ik een knuffel en frouwtje zei, Belle kom jij eefe gezellig bij mij op de voetenbank ligge ? Ik ga je iets furrtelle, het is belangerijk… ik dacht gelijk, ik moet toch niet weg hier, of misschien wel naar de dierendokter ? Ik denk er nooit aan eggie waar nie hoor, maar het zit ver weg toch ergens in mijn achterkop. Dat krijg je nie zomaar weg na alles wat ik hep meegemaak.

Ze zei, morgen komen er werkmannen, de heele week. Ze komen de riiejoleeringsbuizen in de badkaamer fernieuwen. Oh, dacht ik dat kan kloppen, ik hoor al een poos in de flat boem boem, en boorgeluiden en werkmannen, maar niet bij mij. Ja zei frouwtje, Belle we woone in een hooge flatgebouw, en de werkmannen koome in ieder huisje en folgende week zijn wij aan de beurt. We mooge dan een week lang geen water gebruike Belle, die sluiten ze af, anders kunnen ze niks doen.
Maar de werkmannen komen alleen in de badkamer hoor, en jij weet waar jou eige vlugtplaats is, achter het bed in de slaapkamer in het opbergvak.
Ja die plek ken ik goed, daar hep ik 2 dage geleege toen ik hier kwam woone, en lig er soms als er viesiete kom die hard praate. We moeten jou kattenbak foorloopig in de huiskamer zette onder de schommelstoel. Dan kan je daar je gang gaan Belle als je moet. Nou, dat fon ik raar, want normaal staat mijn kattenbak altijd in de badkamer, dat ben ik gewend zo. Maar ik begreep ook wel als die werkmannen in de badkamer zijn dan ga ik daar eggie nie poepen en plassen, en de heele tijd inhouwe dat ga nie.
Dus ik vond het eigenlijk wel een goed plan, de kattenbak in de huiskamer. Je eetensbakken en drinkwater moeten we ook op een andere plek zetten Belle zei frouwtje, want die werkmannen komen ook in de gang. Alleen niet in de huiskamer en de slaapkamer, dat is prievee en van ons saame. Dus mijn eetensbakken en drinkwater werden ook in de huiskamer gezet. En kreeg ik ook een eksta sagt kussen in het opbergvak achter het bed. Je zal hier wel een poosje blijfe ligge Belle, en dan moet het wel konfortaabel zijn ! Frouwtje kan ook de heele week nie douchen zei ze, als ze het water afsluiten. Maar ik mag douchen bij de aardige buurjongen en daar mag ik ook water tappen en zo. Frouwtje had zich goed foorbereid hoor, ze had 2 groote jerrycans gekocht om water mee te vullen. En ze had een groot paapier op de foordeur geplakt en er stond op, hier woon ik poes Belle, laat mij niet ontsnappen s.v.p. De werkmannen zouden ook een geemies toilet komen brengen want de oude toilet werd van zijn plaats gehaald. Een groote ooperaazie dus de heele week.

Rennen

Forige week maandag was frouwtje al froeg op en kreeg ik ook froeg ontbijt. Maar ik foelde dat ze zeenuwagtig was. Dat hebbie gelijk door als poes. Ze liep maar aar heen en weer, en opeens ging de bel. We schrikke allebei altijd als de bel gaat, want die is keihard.

Ja hoor, daar kwamen de werkmannen binnen en hadden ze van alles bij zich. Ik floog in de hoek van de huiskamer in mijn kartonnen doos. Zeg één van die werkmannen tegen mij pssss, pssss, wat ben jij een mooie poes ! Hij kwam op me af en ik nam een sprint rechtdoor naar de slaapkamer en ik schoot gelijk feilig in het opbergvak achter het bed. Ik hep wel een dikke tummie, maar als er gefaar dreigt kan ik hard renne hoor, dat gaat dan autoomaaties. Zo dacht ik, hier kom je nie meneer de werkman, de slaapkamer is prievee en van frouwtje en mij saame. Hij kwam ook niet verder hoor, want anders had ik flink geblaase. Zo bleef ik stilletjes ligge met gespitste oore, want aalert moet je in zon sietuwaazie zijn.

Huppekee

Nou, het was een onrustige dag, fon er niks an. Frouwtje kwam wel regelmaatig naar mij kijke in de slaapkamer en kreeg ik knuffels en snekkies. Dat was wel lief van haar hoor. Maar die werkmannen hadden harde stemmen, en deden ook nog eens keihard boren en boem boem doen, ik de badkamer, en liepen ze in en uit. Toen frouwtje eefe boodschappen ging doen zeiden ze, we denken om de poes hoor en laten haar heus niet ontsnappen. Ik verroerde mij niet en deed net alsof ik onsigtbaar was. Toen de werkmannen s’middags weggingen toen was het reedelijk normaal en rustug in huis. Ik kwam weer door de dag en had honger gekreege. Ik kreeg mijn eete foor het gemak in de huiskamer, dat hadden we saame zo afgesprooke. En poepe en plassen deed ik ook gewoon in de huiskamer, dat was allemaal in orde. De poepies gingen in de geemies toilet, huppekee, zei frouwtje. De afond was ook rustig en gingen we lekker saame slaape.

Herrie

De folgende dag waren we weer froeg wakker. We hoorde keihard een geronk in de lugt. Frouwtje zei Belle, dat zijn mielietaire gefegtsheliekopters. Fandaag is het navo-top, zo heet dat Belle. Er koome allemaal hooge heeren en daames met elkaar praate oofer freede in de wereld en dat er een einde aan alle ruusie komp, net wat je groote frient Kever ook altijd tettert. Die heeren en daames zijn zo hoog dat ze befeiliging noodig hebbe. Daarom zijn die mielietaire gefegtsheliekopters in de lugt. Kan mij niks scheele van die hooge heere en daames dacht ik, als die herrie maar stopt. En anders ga ik op het balkon heel hard blaase. Maar het was de heele dag, en ook nog eens keihard boem boem in de badkamer. Gelukkig ben ik nog jong en fleksiebel tot op zekere hoogte.

Dag 3 was presies het zellufde, herrie in de lugt van die heliekopters en herrie van de werkmannen in de badkamer. Hoe akelig het ook was, toch foelde ik mij feilig want frouwtje was de heele week thuis. Ik kan nie werken zei, ze alle hooge heeren en daames moeten feilig verfioerd worden Belle, daarom zijn alle wegen afgesloote en kan ik met de oowto geen kant op. Ik was blij, want zo we waren de heele week saame.
En toen was het frijdag en bijna wiekent. Aan het einde van de dag zeiden de werkmannen dat ze klaar waren met het gebonk en geboor. Ze deden het water weer aansluiten, en namen de geemies toilet en de gereedschapskisten onder de arm en vertrokken ze, eindeluk !!!
Frouwtje deed mijn kattenbak weer netjes in de badkamer zetten en mijn eetensbakken en drinkwater op de vaste plek in de gang. Ze heeft daarna wel een uur onder de douche gestaan, zo blij was ze dat ze de badkamer weer kon gebruiken, zei ze. En ik was blij dat alles weer rustug en normaal was. Het was lang hoor een heele week oferdag in het opbergvak ligge acher het bed, want in de huiskamer met frouwtje is feel gezelliger, maar dat kon nie.

Buurman

Ik was alles weer snel furrgeete totdat frouwtje zondagafond zei, Belle kom jij eefe bij mij op de voetenbank, ik moet je wat furrtelle. Wat zullen we nu weer krijge dacht ik. Ze zei Belle, de werkmannen zijn bij ons klaar en koome hier nier meer terug. Maar folgende week zijn ze bij de buurman. Kan mij wat scheele dacht ik. Maar Belle, dan heeft de buurman de heele week geen water, en dan komt hij bij ons douchen en water tappen in de jerrycans. Jeemienee dacht ik, de buurman die hier kom douchen en water kom tappen, het is hier prievee-terrein en is het huis van frouwtje en mij saame.
Het is maar eefe dat de buurman kom douchen Belle sei ze, en de kattenbak kan gewoon blijfe staan in de badkamer hoor als hij er is. Ik keek frouwtje aan en maauwde, de buurman kom eefe douchen, maar wel een heele week. Dan is er weer onrust in
huis en als hij keihard op die bel drukt, moet ik weer sprinten naar de slaapkamer in het
opbergvak achter het bed. Want ik laat mij eggie nie aan freemden zien. Als huispoes kan je niets andens doen dan gewoon op het ritme van frouwtje meegaan, dat is nou eenmaal zo. En klaage ga ik niet doen hoor, want frouwtje is lief en oofer het algemeen is het gewoon iedere dag rustug en fijn in huis.

Liefe frientjes, dit was alweer mijn 3e blog. Ik hoopdat jullie geniete van mijn letters. Tot oofer 2 weekies!
Warme kopstoot van Belle

Japie over een muis die slimmer is

Allemiauws, er is zo veel om over te schrijven dat ik gewoon niet weet waar te beginnen. Zal ik het hebben over de aanvallen op ons Beestboek? Of over de op poten zijnde zangcarrière van tante Cato? Of willen jullie weten hoe het is afgelopen met het kattefietje met die muis van een paar weken terug? Eerlijk gemiauwd wil ik geen woord vuil maken aan die lafaards die ons Beestboek willen pikken. Maar als we weer stil zijn, weten jullie waarom.
De nachtelijke aria’s van tante Cato gaan door merg en poot. Echt, misschien kan ik er beter over zwijgen om haar niet verder aan te moedigen. Al helemaal omdat ze wil optreden op het Tweede Grote Weilandfeest. Kan iemand dit alsjemiauw uit haar op hol geslagen koppie praten? Muizen, daar heb ik furstand van. Hoogste tijd om het te hebben over Einstein, die misschien wel familie is van Houdini.

Opfriscursus

Tante Cato oefent met zingen

Laat ik eerst jullie geheugen verkwikken. Voor de tiende furjaardag van mijn broer in mei eerder dit jaar gaf ik hem een opfriscursus muizen vangen katdo. Foppe bleek dit talent nog altijd purrrfect in de poten te hebben. Het ene na het andere piepbeest bracht hij mee naar huis. Om zeker te weten dat zijn vangst voldeed aan de strenge eisen die Muisbezorgd stelt, deden we een smaaktest. Muis één was als een engeltje op onze tongen. Smeuïg , sappig vlees op de botten, een kraak waar je u tegen miauwt als je hem tussen je kaken neemt en een soepel staartje. Kortom een purrrfect exemplaar. Ook nummer twee was niet te versmaden, net als drie en vier. Ik lag uit te buiken van de vijfde toen Foppe met de zesde binnen kwam. Boerend zei ik dat hij hem moest laten rennen op de overloop tot ik weer plaats had in mijn buik. Zo gemiauwd, zo gedaan.
Foppe nam de springlevende muis in het holst van de nacht mee de trap op. In plaats van dat hij dat muisstil deed, liet hij met luid gegrom weten dat hij in aantocht was. Zijn gejubel over dat hij een keigoede jager is, wekte ons mens. En daar ging het mis. Ze schoot overeind en sprong uit bed. Net toen ze schreeuwde ‘Hou em vast, Foppe, HOU EM VAST!’, liet hij los. Muis schoot haar werkkamer in tussen de dozen. Mijn broer dook er achter aan. Er volgde een kat- en muisspel waar de katlega’s van Muisbezorgd nog wat van kunnen leren. Uren later lag Foppe uitgeput op de vliering.
De muis was ergens, maar waar.

Muizenval

Bij het krieken van de dag kreeg Mo in de gaten dat de muis niet was afgeleverd bij Muisbezorgd en begon zelf een klopjacht. Alle dozen gingen van hun plek maar geen spoor. Nergens een keutel die vaak leidt naar de verstopplek. Ze zette een val. Ja mensen, echt waar. Mo zette een muizenval. Een hokje van tralietjes met daarin in iets lekkers. Als muis zou snoepen van de pindakaas zou de deur achter hem dicht vallen en kon hij geen kant meer op. Zo zou Mo hem weer veilig buiten kunnen zetten.

Wat er ook gebeurde, er gebeurde niets. De pindakaas bleef pindakaas. Licht en donkers gingen voorbij zonder een spoor van muislief. Tot op een warme zomerdag. Alle ramen gingen wagenwijd open. Ook het bovenlicht in het zijkamertje waar wij nooit mogen komen. En uitgerekend daar bleek hij zich al die tijd verschanst te hebben. Hoe we dat weten? Dat zit zo.

Klapraampje

Toen het allang donker was, dreigde er onweer. Het begon hevig te waaien en de openstaande ramen begonnen te klapperen. Slaapdronken ging Mo het kleine donkere zijkamertje binnen om op de tast het raampje te sluiten. Opeens een ijselijke gil. Ik stormde af op mijn mens in nood. ‘Daar zit hij, Japie’, schreeuwde ze en ze wees naar een donkere vlek op de muur. Warempel. De slimmerik waar we al dagen naar op zoek waren, had zich langs het behang twee meter een weg omhoog gebaand richting het openstaande klapraampje. Het stuk gaas dat zoembeesten tegen houdt, bleek te sterk voor hem. Door alle tumult liet hij zich naar beneden vallen waar hij zich opnieuw verstopte tussen dozen en tassen. Met geen mogelijkheid dat ik hem daar tussen zou kunnen vinden.
Mijn mens was inmiddels klaarwakker. De gereedschapskist kwam tevoorschijn om de hor eruit te slopen. Ondanks de wind bleef het klapperende raampje tijdens het onweer open om hem alsnog een kans te geven zelf te ontsnappen. Voor de zekerheid werd de muizenval met pindakaas opgeschoven naar het zijkamertje waar we niet eerder hadden gezocht. De pindakaas bleef ook daar onaangeroerd.
Van de muis is nooit meer iets vernomen.

Koppie van Japie

Kever heeft een mening over in het midden staan

Een tijdje geleeden was er keiharde wind, niet de hele tijd, maar af en toe was er een geluid van WOESJ en woeide het zó door mijn hele tuin, er lagen al allemaal blaadjes op mijn gras en ik ging onder de struiken liggen om niet steeds blaadjes op mijn hoofd te krijgen.

Rozenboog

Gelukkig dat ik onder de struiken lag want er was iets omfer gewaaid, een soort ding van metaal waar een plant in groeit, mijn vrouw zegt dat het een rozenboog heet, dat kan best zo zijn maar het lag zomaar op mijn gras, het was kapoo gegaan door die harde wind!, mijn mensen hebben die boog in allemaal kleine stukjes gemaakt, ook de plant die er in groeide ging in kleine stukjes in een zak en mijn man bracht die zakken weg.

Haut

Een week laater werd er een groot pakket bij ons gebracht, met allemaal haut, en op een middag gingen mijn mensen al dat haut aan elkaar maken, met een masjien die gaatjes maakt en iets dat sgroefen heet, dat hoorde ik ze steeds zeggen, het duurde heeeeeeel lang, ik kreeg wel steeds efentjes een knuffel of een aai, maar ze bleefen beezig met dat haut, en na een hele middag hadden ze een groot ding gemaakt, ze tilden het naar achteren, maakten gaaten in de grond voor de pooten van het ding, en zetten het neer, en zeiden Kijk eens wat mooi, Keef!

Ik zag het ding wel, maar ik bleef achterin de tuin liggen, ferstopt achter de fijgjesboom, en weeten jullie waarom?, ik was beleedigd en ferdrietig, ik had niet genoeg aandagt gekreegen, mijn mensen waren gewoon in mijn tuin, bij mij, en toch waren ze niet met mij beezig in hun hoofd maar met dat stomme haut, ik foelde me klein en alleenig, wie ben ik zonder aandagt?, ben ik dan nog steeds Kever?, en als ik Kever ben waarom krijg ik dan geen aandagt?, ik dacht dat ik misschien wel iets faut had gedaan en dat mijn mensen me niet meer lief fonden, dat ze die boog liefer fonden, o en wat dan?!

Mijn mensen zeiden Ach jochie toch, sta je efentjes niet in het middelpunt van de aandacht?, en ze moesten een beetje lachen, maar ik zie het zo: als mijn mensen er zijn hoef ik niet persee in het midden van de aandagt te zijn, ik kan ook best een beetje links of rechts of boofen of onder de aandagt staan, maar niet helemaal er buiten!

Brombrombrombrom

Ik hoorde mijn mensen iets zeggen over ekstra knuffels, maar ik lette niet meer op en deed mijn oogen dicht om niet te hoefen zien dat mijn mensen geen tijd voor me hadden, zo lag ik eenzaam te zijn, totdat mijn vrouw naar me toe kwam en zei Keef, kom je mee?, ze liep naar binnen terwijl ze achterom keek en ik liep met haar mee, zooo heee en toen hebben we geknuffeld…!!!, ik kreeg wel een miljoen kusjes, ik ben helemaal gekamd en geborsteld, ik hoorde allemaal lieve woordjes, en efen later kwam mijn man er ook bij en lagen we met zijn drietjes op de grond, met mij in het midden, ik deed echt KEIHARD brombrombrombrom en kon bijna niet meer stoppen.

Mijn vrouw zei tegen me dat ik altijd – echt ALTIJD – middenin het hart van mijn mensen sta, zelfs als ik efen geen aandagt krijg, ze kuste me op mijn hoofd, ik gaf haar een likje, en ik foelde dat het waar was wat ze zei.

****

Ik tetter steeds harder voor vreede!!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.