Het boek over Bert


‘Hoe gaat het met het boek over Bert?’ Dat is in de maak en het groeit elke dag. De ene keer is het gemakkelijk, als ik aan de beginjaren denk. De andere keer weet ik wat er op de laatste bladzijden gaat komen, dat zijn de moeilijke dagen. Maar het gaat om het geheel en dat wil ik graag bewaren.

Hoe

Alleen hoe bewaar je een leven samen van negen jaar lang? Moet echt alles er ook in, de kleine en grote momenten? Een dag alleen al precies beschrijven zoals het was, kan een boek opleveren van zo’n duizend pagina’s en dat is niet de bedoeling. Dan verdwijnt het zich op wat er werkelijk gebeurde, hoe Bert en ik elkaar tegenkwamen en een leven leerden delen, en over de liefde die er tussen ons groeide.
Dat is het verhaal. Kort gezegd.
Misschien is het een verhaal zoals het zich elke keer ontvouwt tussen een mens die een nieuw dier verwelkomt, dat weet ik niet zeker. Wel dat het tussen Ollie en mij ook zo gaat en toch anders, op een eigen manier die me onbekend was.

Het plan

Mijn plan is nu dat ik me nu helemaal op het boek ga richten, dat moet dit jaar nog af en uit. Het betekent dat ik stop met de wekelijkse herinneringen aan Bert. Dat moet niet door elkaar gaan lopen en ik voel dat het nu tijd is.
Bij dat gevoel zit enige schrik en wat schuldgevoel. Of ik hem in de steek laat, of ik mezelf toesta hem te vergeten, of ik ontrouw raak aan alles wat er was. Dat zegt me dat er een nog steeds voortgaand rouwproces is. Misschien blijft het ook zo.
De stukjes blijven natuurlijk online staan. De stukjes van Bert zelf ook.
Straks is er een boek, als het allemaal lukt.
En daarbij, Bert is deel van mij, deel van mijn hart. Dat blijft zo helemaal.

🐾 De badkamerinspectie van Doerak

Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik ga jullie vertellen waarom de badkamer controle belangrijk is, en ik 2 ongeduldige vriendjes heb als ik die controle doe.

Elke ochtend, nog voordat de zon haar eerste stralen over de jungle wierp, begin ik aan mijn vaste ritueel: De badkamercontrole. Terwijl de bladeren buiten nog glinsteren van de dauw, sloop ik stilletjes door het huis, mijn rode vacht glanzend en mijn snorharen strak van de concentratie.
De badkamer is mijn domein in de vroege ochtend. Niet zomaar een plek, zoals bijvoorbeeld mijn kattenbak, nee het was een heilig terrein waar orde moest heersen. Dat is belangrijk. Ik sprong op de rand van de wastafel, inspecteerde de kraan (geen druppels, goed), snuffelde aan de handdoeken (fris genoeg, dus goed) en keek streng naar de tandenborstels (allemaal rechtop zoals het hoort, dus goed)

Jungle

Ondertussen, diep in de jungle achter het huis, zaten Bliksem en Roover ongeduldig te wachten. Bliksem met zijn glinsterende zwarte vacht en bliksemsnelle poten, trippelde heen en weer over een boomtak. Roover, de stoere kater met een hartje van goud, lag languit op een stoel, maar zijn staart zwiepte nerveus heen en weer. Waarom duurt het zo lang voordat Doerak er is? Bromde Roover.
Het is Doerak, zuchtte Bliksem. Hij moet eerst zeker weten dat de badkamer schoon en veilig is. Je weet hoe hij is.
Plotseling hoorde ze een stevige miauw. Doerak verscheen aan de rand van de jungle, zijn ogen helder en zijn houding trots.
Ik zei tegen de jonge katermannen: Alles is in orde. De handdoeken zijn schoon en hangen recht, de zeep ligt op zijn plek en de spiegel is streep loos schoon.
Bliksem sprong op. Eindelijk! Kunnen we nu op avontuur? Ja riep Roover de jungle wacht.
Ik begon te glimlachen en zei: maar eerst drinken we een schoteltje kattenmelk.

Mijn dag

En zo begint dus mijn dag – met een badkamer die glanst van orde, een jungle vol geheimen en twee ongeduldige jonge katermannen die met mij op avontuur willen.
Ongeduldige katermannen, dat zijn ze. Maar samen kunnen wij de hele wereld aan.

Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik weer knuffels, lekker eten, snacks en veel zon.
Het wordt wel herfst, dat ruik ik, maar volgens mij komt er deze week best nog wel veel zon. Dat is fijn voor iedereen.
🐾 Poot van Doerak

Belle heeft nieuwe gezelligheid in huis

Dag liefe frientjes,
Het is weer tijd foor een nieuwe blog, maar ik weet eigenluk niet goed waar oofer ik moet schrijfe. Alles is rustug en gewoon, de balkondeur is vaker dicht en is het eerder donker. De herruf is begonnen zeg frouwtje. Ik weet nog goed dat ik een jaar geleden in de naazomer bij frouwtje kwam logeeren foor een poosje, en ik er later foorgoed mocht blijfe woone.

Herruf

Ik hep dus nu alle jaargetijden meegemaak in mijn nieuwe huisje. Maar ik moet zegge de zoomer fin ik het allerfijnst, dan zijn alle raame oope en de balkondeur. Dan schijnt de warme zon op mijn fagt en is het heel lang licht. Maar dat kan nie altijd zo blijfe Belle zeg frouwtje, en daarom is het nu herruf. De blaadere doe falle, er is meer reege en het is eerder donker en kouder.
Ik hep best wel in de gaaten dat het een beetje anders is nu. Frouwtje is op het balkon beezig geweest. De zoomerplanten zijn uitgebloei en staat er nu een herrufplant. Ze heb de ligstoel ingeklap en kussentjes van de andere stoelen opgeruimp. Niet dat ik zofeel op het balkon kwam hoor, het was heel af en toe. Ik lag dan op de grasmat die nep is. Die lig er nog trouwens! En ferder is het binnen anders, dat komp ook omdat het eerder donker is. Omdat ik hoog woon hebbe we geen gordijnen en ik zie nu allemaal lichies in de ferte. Het heeft de afgeloope daagen ook weer woei woei gedaan en dan zie ik ook blaaderen fliege. Ik kan er niet bij natuurlijk, maar ik fin het wel leuk.

Fijn en warrum

Frouwtje hep geseg, we gaan er een mooie herruf van maake zodat alles fijn en warrum is. De ferwarming is nog niet aan, maar dat hoef nog nie, het is nog nie koud in huis. Sinds ik een bank hep, lig ik niet meer zo vaak in die ouwe mand van Oscar, Stokkie, Timmie & Dikkie. Er hebben feel katten in die mand geleege he?!
Mijn frouwtje zeg dat die mand 15 jaar oud is. En je kan het eggie waar niet zien hoor, die mand ziet er nog goed uit en is warrum. Ze had hem gekocht foor Timmie & Dikkie toen ze nog in Noorwegen woonde, want daar was het heel koud zeg ze. Het was daar zo koud zeg frouwtje dat de raame bevroren waren als ze opstond, en dan gingen Timmie & Dikkie het ijs er af likken. Je kan het je nie foorstellen he, maar het is eggie waar. Ze furrtelt wel meer furrhaale oofer Timmie&Dikkie in Noorwegen. Je geloof het niet wat die 2 kaaters daar voor afontuure hebbe meegemaak. Misschien schrijfen we er wel een keer een blog oofer.

Lichies

Frouwtje is beezig in huis om het gezellig te maake. Ze heeft een groote geele theepot op taafel gezet met een oranje deksel en geele kopjes. Die kleuren horen bij de herruf zeg ze. Als het gaat scheemeren doe ze kleine lichies aan die flikkeren. Da fin ik zo knus, ik kruip dan op de bank en ga ik spinnen. En als het helemaal donker is zijn er ook andere lichies aan.
Ik hep ook sinds kort een warme pleet op de bank, er zit teddie in en dat is heerluk warrum. De pleet is eigenlukk fan frouwtje, zij had hem kadoo gekreege foor de kersemus een paar jaar gelee. Toen leefde Oscar nog en die was heel oud en maager, en heeft frouwtje de pleet aan Oscar gegeefe. Ze maakte er een soort kattenbedje van. Dat was lekker warrum voor hem en dat vond hij natuurlijk heel fijn. Maar nu hep ik dus die pleet en ik moet zegge, het lig heel behaageluk. En frouwtje heef foor zichzelluf forige week net zo’n pleet gekocht met teddie, dus heeft ze het ook lekker warrum als we saame s’avonds op de bank ligge.

Drinkfontein

Zal ik jullie eens wat furrtellen? Ik had toch zon mooie drinkfontein gekreege omdat ik jaarug was en hier 1 jaar gelee was koome woone? Ik bekijk die drinkfontein nie ! Het maak geluid en het doe bubbel de bubbel, ik fin er niks aan. Toen het keiheet was hep ik er een keer mijn poot in gestooke en zo het water opgelikt, maar feder doe ik er niks mee. Nu staat er ook altijd een bak met water in de slaapkaamer, dus drink ik daar uit. Frouwtje hep geseg, Belle je moet goed drinke en die waterfontein is leuk en speesjaal voor jou. Wat ze ook probeer, ik fin het niks. Dat kan toch, dat je iets krijg waar je niets mee kan?! Nou heef frouwtje gisteren die drinkfontein weggehaald.

Niets aan te doen, ik begrijp het Belle, zei ze. Dus nu staat mijn ouwe furrtrouwde drinkbak er weer, en doe ik er uit drinke, en uit de bak in de slaapkaamer. Dan is alles toch weer goed zo? Frouwtje heeft geseg dat ze de drinkfontein binnenkort gaat brengen bij de dierenambulance. Ik heb ook nog speeltjes waar ik niks mee doe, en die breng ze daar dan ook. Speele fin ik leuk, maar het moet eenvoudig blijfe. Ik hou niet fan dat mooderne speelgoed. Zo hep ik een muis op wiele en die maak een keihard geluid, en een krijsende foogul op batterij. Ze moe mij niet foor de gek houwe met dat soort stomme speeltjes. Dus daarom breng ze alles weg waar ik niks mee doe. Ik ben gek op de kattentunnel eg waar, je kan mij er wakker foor maake. Fooral als ze er snekkies ingooi. En een muis aan de hengel is ook leuk of een balletje, daar ren ik acher aan. Het rooie lichie fin ik ook leuk. Ze hep nu ook iets van de herruf, kastanjes noemt ze die. Ik dach eerst dat het een snek was, maar het is keihard en laater begreep ik dat het leuk is daarmee oofer de grond te rolle. Maar al die hippe speeltjes die beweege op batterij en geluid maake, ik bekijk het nie, weg ermee!

Einde blog liefe frientjes. Ik had dit keer nie so feel inspieraazie en moes de letters eruit perse, maar het is gelukt. Ik hoop toch dat jullie het leuk finne om te leese.
Tot de folgende keer,

Warme kopstoot fan Belle

Japie: een tekennest heeft ook voordelen

Van alle kanten komt de vraag: ‘Hoe gaat het met de kriebelbeestjes?’ Tja, wat zal ik daar eens op miauwen?! Het is maar hoe je het bekijkt. Het gaat goed. En het gaat niet goed. Zal ik met het slechte meows beginnen? Het gaat niet goed met de beestjes. Met de kriebelaars zelf bedoel ik.
Al is mijn mens van een vredelievend soort ze heeft ze allemaal om zeep geholpen. Dat is best raar, want er kwam geen sop aan te pas. Daarmee kom ik gelijk op het goeie meows. We zijn verlost van al die naarlingen. Tot op zekere hoogte. Ik zal jullie miauwen hoe dat komt.

Pineut

Vorige keer furtelde ik dat we alle drie zo’n koud, nat, stinkend goedje in onze nek hebben gekregen. Geheel tegen onze zin! Het heeft nul komma nul effect om op de barrikatten te gaan. Op dit punt is ons mens onverbiddelijk. Het is voor een goed doel, vindt ze. De kleine gluiperdjes houden namelijk niet van dit spul. En zij houdt niet van kleine gluiperdjes.
Eerlijk gemiauwd, houden wij ook niet van die jeuk. Je krabt je suf. Tegen beter weten in. Want die ieniemienie beestjes weten keer op keer te ontsnappen om vervolgens een paar centimeter van je krabbende poot verder te gaan met irriteren. Mijn broer en tante hebben mazzel. De kriebelbeestjes vinden mij het allerallerlekkerst. Daarom ben ik extra de pineut. Dat ik per ongeluk op het huis ga liggen waar ze wonen, blijkt ook niet zo potig. Van hun verblijf naar mijn jas is het slechts één minisprong. Daarna tijgeren ze massaal tussen mijn lange haren door met als ultieme uitdaging: een slokje van mijn bloed. Daar zit nou net het venijn.

In de nesten

Zo ziet het tangetje eruit

De verre familie van Dracula laat zich niet afschrikken door de cocktail uit het pipetje. Dat dacht mijn mens lange tijd. Dat de geur – dat spul ruikt helaas niet naar kattenkruid – zo overweldigend zou zijn dat kriebelbeestjes als vanzelf uit mijn buurt zouden blijven. Niets is minder waar. Pas als ze met dat goedje in aanraking komen, krijgen ze hun vleugels. Daarvoor moeten ze eerst hun tanden in mijn huid zetten. De smaak kan niet anders dan afschuwelijk zijn. Het lijkt erop dat ze zo schrikken van wat ze proeven dat ze vergeten mij los te laten. De hoektandjes van hun kleine kaakjes zetten zich muurvast. En blijven vast. Voor altijd.
Tenzij mijn mens die kaakjes open wrikt en mij bevrijdt van die monsterlijke types. Al doe ik nog zo mijn best met mijn vlijmscherpe stiletto’s het lukt me met geen mogelijkheid om ze los te krijgen. Het enige dat gebeurt is dat ik kramp krijg in mijn achterpoot, dreadlocks draai van mijn haar en mezelf open krabbel. Daarom inspecteert Mo me tig keer per dag. Haar vingers gaan pijlsnel door mijn vacht op zoek naar bobbeltjes. Purcies op die plek vouwt ze m’n lange haren voorzichtig opzij om de snoodaard op te sporen. Met een speciaal haakje wipt ze hem – of haar – eruit. Soms istie kleiner dan klein en glipt tussen het haakje vandaan.
Wat volgt is operatie pincet. Ik doe mijn uiterste best om me in te houden. Want van al dat gefrunnik krijg ik juist weer kriebels. Het liefst sla ik al mijn nagels uit en klauw ze diep in haar handen. ‘Zachtjes Japie,’ zegt ze dan, ‘zachtjes’. Vanuit het niets tovert ze kipsnackjes tevoorschijn. Tijdens die afleidingsmanoeuvre slaat ze toe en rukt de barbaar uit mijn jas.
Nu ik er zo over na denk, zijn die extra snoepies best een goeie deal. Hoogste tijd om mezelf maar weer eens in de nesten te werken.

Koppie van Japie

Kever heeft een mening over grijs

Als Kever zijnde ben ik een poositieve jongen, ik ben frolijk en ik hau van mijn leefen, maar er is één ding dat ik moeilijk find en dat is reegen, dus forige week had ik niet zo een fijne week, het reegende oferdag en in de nacht, bofendien waaide het echt KEIhard, ik waaide bijna uit mijn fagt!, als het niet reegende was alles toch nog nat en kon ik niet lekker in mijn gras liggen, ik fond er niks aan, aan die hele herfst niet!, alles was grijs en donker, en zo foelde ik me ook.

Er is nog iets dat ik niet fijn findt, en dat is de dokter, naar de dokter gaan find ik nog erger dan reegen, ik denk dat ik het wel het stomste en engste find dat ik kan bedenken.

Tuin

Forige week moest ik overgeefen in de tuin, en flak daarna had ik diejaree, mijn vrouw had me schoongemaakt want ik had een beetje fiese billen en daar schaamde ik me voor, dat hoeft helemaal niet folgens mijn vrouw, maar ik deed het toch.

De afond daarna foelde ik me niet goed, ik wilde knuffels en flakbij mijn mensen zijn maar ik wilde niet meer eeten, ik lustte geen snekkie, geen natvoer, niet één brokje, ik lag alleen maar op de floer, ik wist zelf natuurlijk wel hoe het kwam maar het lukte me niet om dat aan mijn mensen duidelijk te maken.

Jullie zien het vast al aankomen, en ja: de folgende morgen heel froeg zat ik bij de dokter op taafel, zij foelde oferal aan me, mijn mensen hadden ferteld van het overgeefen omdat ze dachten dat ik pijn in mijn buik had, maar dat was niet zo, ik had ook geen pijn aan mijn tanden, gelukkig merkte de dokter dat ik moest piepen als ze onderaan mijn rug duwde, daar zat een plek die zo een pijn deed!, ik moet haar eerlijk waar kompliementen geefen dat ze dat ontdekte.

Ik kreeg een prik met iets tegen de pijn, en dat meediesijn moest ik nog een paar daagen neemen, toen we thuis kwamen was ik zoooo blij dat ik maar bleef brommen en knuffelen en tetteren, en ik wilde ook weer eeten, alles lustte ik!, ik foelde me helemaal top, ik bleef de hele dag dicht bij mijn mensen zodat ik maar een zacht tettertje hoefde te geefen voor meer knuffels, en het was een fantasties dag, ook al reegende het.

Meediesijn

De dag daarna was ook nog okee, maar de dag dáárna was ik steeds mipselijk, ik wilde niets eeten en mijn mensen maakten zich heel erg zorgen, fooral toen ik ook weer moest overgeefen, maar ik was ferder best frolijk en aktief, gelukkig maar dat mijn man zich ineens herinnerde dat ik altijd een beetje ziekies wordt van meediesijnen tegen de pijn, anders had ik weer bij de dokter gezeeten!

De daagen daarna kreeg ik steeds iets minder van het meediesijn, en op donderdag kreeg ik niets meer, ik foel me nau weer gewoon Kever, ik eet lekker en ik klim op bed om mijn mensen wakker te maken, of ik speel onder het bed spieraal, en zomaar ineens ging ook de zon weer schijnen en was het lekker warm in mijn tuin, en al het grijze is weg gewaaid, uit mijn hoofd en uit mijn tuin.
***
Ik tetter natuurlijk KEIHARD voor vreede, het is zoooo belangrijk!!, en ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.
***
Nawoord van mevrouw Kever
Precies op de sterfdag van Bolletje werd Kever ziek… en de paniek hier was groot.
Bij de dierenarts bleek dat hij een pijnlijke plek op zijn rug had. Dit kon tijdelijk zijn na een rare sprong, of chronisch door artrose.
Kever kreeg Metacam. Daar wordt hij helaas misselijk van. Van Onsior, een andere pijnstiller, wordt hij extreem slaperig. Dus ze zijn allebei niet ideaal.
De rug van Kever is een kwetsbare plek, doordat hij zo lang is. Daarbij heeft hij hele korte pootjes, en zijn zijn voorpoten te kort om normaal te zitten of te lopen. Dat gaat ooit problemen geven, maar voorlopig voelt ons jochie zich weer goed.