Joep en de dingen van Kerssemus

Wat gaat zo’n week toch hard hè… Misschien komt ‘t wel omdat ik overdag veel geslapen heb. In een vensterbank, op ‘t grote bed, in verschillende stoelen, op de bank. En natuurlijk in m’n ribbeldingmandje, of boven in m’n cactuskrabpaal of lekker rustig in m’n villa onder de eettafel.

Want zoals al eerder gemauwd, ik heb duizend-en-één plekjes om lekker te dutten in m’n huis. Soms val ik ook gewoon in slaap op de vloer onder de kleine tafel, nadat ik met m’n ketnipmuis heb gespeeld. Eigenlijk kan ik overal wel slapen denk ik.

Donker

Volgens m’n personeel komt dat vanwegens de donkere dagen voor kerssemus, omdat het ‘s morgens nog laterderder licht wordt en ‘s avonds eerderder donker dan de weken hiervoor. Dat hoort allemaal bij de tijd van ‘t jaar zegt m’n personeel en daarom hebben we nu ook al die kleine lichtjes in huis, omdat zij dat gezelliger vinden dan de gewone lampen aan doen.
Maar mij maakt dat eigenlijk helemaal niks uit, omdat ik als volwassen katermans helemaal geen moeite heb met donker, want ik ren gewoon achter de snekkies aan die in de donkere gang worden gegooid en die krijg ik ook altijd te pakken. Maar dat is voor m’n personeel toch wat anders, want hullie kunnen niet alles zien wat ik zie.
Als zij iets kwijt zijn moeten ze toch altijd ‘t grote licht aan doen om ‘t weer te kunnen vinden. En omdat ik vaak geen idee heb wat ze zoeken, kan ik ze ook niet helpen behalve als het iets is wat op de grond is gevallen en eetbaar is.
Dan inspecteer ik natuurlijk eerst of ik het misschien zelluf lust, maar dat is zelden het geval. Dus dan ga ik er maar bij zitten, of ik tik er wat met m’n poot tegen, totdat m’n personeel ziet dat ik ‘t al lang gevonden heb en dan ruimen ze ‘t zelluf op. Want ik ben natuurlijk niet de hulp in de huishouding hier, al kan ik prima m’n eigen etensbakjes zo mooi glanzend schoonlikken dat ze daarna gewoon de kast weer in kunnen.

Rare dagen

Eigenlijk zijn de dagen voor kerssemus hier in huis best wel raar. M’n personeel is druk bezig met allerlei dingen die nog moeten gebeuren, en dat geeft mij de tijd om lekker ongestoord te kunnen dutten.
En als ik dan even wakker ben omdat ik trek heb in wat te knabbelen of een slokje water is er ook altijd wel tijd voor knuffels, kroelen, aaien en lieve woorden, want ik kom helemaal niks te kort hoor. Zelfs voor spelen met de hengel of een potje pootbal saame wordt tijd gemaakt, maar ik zal blij zijn als alles hier in huis weer in z’n dagelijkse ritme terug is. Want kerssemus, daar heb ik eigenlijk niet zo heel veel mee.
Ik hoor ‘t ook van de buurtkatten wanneer ik die ‘s nachts toevallig tegenkom, want bij hun in huis is ‘t nu ook anders dan op de andere dagen van ‘t jaar. De meeste zijn al wat ouderder dan dat ik ben en hebben dit soort dagen dus al vaker meegemaakt. En zij mauwen over een huis vol met tweebeners die ze niet kennen, tafels met eten en drinken waar ze niet mogen aanzitten en papiersnippers en linten waar ze niet mee mogen spelen.

Boom

Ze mogen zelfs niet in de boom klimmen of die grote bollen er uit tikken, of slingers naar beneden trekken. Dus m’n buurtkatvrienden vragen zich elk jaar weer af wat de lol dan is van een echte boom in huis en komen, zeker nu het best nog niet echt koud is ook ‘s nachts, weer buiten. En dat is heel gezellig, want we klimmen dan lekker op schuttingen en scherpen onze stiletto’s aan echte bomen die stevig in de grond staan.
Dit jaar wordt ‘t de derde keer dat ik kerssemus meemaak, en ik ben blij dat het bij mij thuis heel anders gaat dan bij de buren in de straat. Want m’n personeel en ik, we vieren geen kerssemus met heel veel anderen in huis maar zijn gezellig met z’n drietjes zonder allerlei drukte. Dat is omdat het voor ons eigenlijk het hele jaar door al kerssemus is, ook al branden er niet altijd kleine lampjes of staat er een nepboom op tafel.
Waar ik trouwens ook helemaal geen belangstelling voor heb, want ‘t is maar een kleintje en ik vind ‘m best wel een beetje neppig ruiken dus ik blijf er lekker bij uit de buurt.

Lief

Want bij mij thuis vinden we dat je eigenlijk alle dagen van een jaar door lief kan zijn voor anderen, ze helpen en af en toe verwennen met zomaar een katdootje of een zachte aai of lieve woorden. Of je nou een hengel of een glanzende mol of een lekkere snek of een krakend verse muis deelt, het hoeft helemaal niet groot te zijn of heel veel brokjes te kosten, ‘t gaat er om dat het vanuit je hart komt wat je kunt delen.
Niet alleen met iedereen die je lief is, maar ook met anderen die best wel wat extra hulp of aandacht kunnen gebruiken. Omdat saame zijn niet alleen maar in twee dagen gepropt hoeft te worden maar het hele jaar door gewoon kan. De wereld zou er een heleboel liever en zachterder van worden als we de kerssemusgedachte het hele jaar door vast kunnen houden.

Voor nu wens ik, ook namens m’n personeel, al mijn lieve blogvrienden en -vriendinnen alvast een hele mooie week toe, en ik hoop dat we saame in het nieuwe jaar 365 kerssemusdagen kunnen vieren. Ook als die boom en de lichtjes alweer in de kast of op zolder staan.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Nou alweer iets ofer mijn poot

Ik find het stom om nou alweer iets ofer mijn poot te zeggen maar het is steeds anders en het is nog niet ofer en misschien hebben anderen er ook wat aan.

Dus ik moest weer naar de dokter. Ik kreeg elke dag een pil in mijn eete tegen de pijn en het moest gewoon weggaan maar het bleef toch. Soms kon ik gewoon lopen en dan weer niet.
En een keer sprong ik uit de fensterbank en nou ik kwam neer op mijn poot en ik riep MEWW. Mijn vrouw kijken. En ze zegt fan dit is niet goed we gaan naar de dokter.

Kneuzing

Ik had een andere dokter. Ze keek naar mijn tanden, ze friemelde aan mijn vagt en ik had spul op dus ik was helemaal kalm maar ik wist toch ik wil naar huis. En erna heb ik dat ook geroepen dat kwam ook op de film.
De dokter zei fan alle katten komen op hun poote terecht. Dat wist ik zelf ook.
Alleen er kan ook best zomaar opeens iets mis gaan dat je kneuzing hebt.
Een foto hoefde niet weeges dan moest ik ekstra komen en ze zei ik heb geen botbreuk.
Dus een kneuzing.

Baalans

Toen konden we weer naar huis. Mijn vrouw had een tas fol nieuwe pillies. En ik mocht spelen en rennen en rusten alleen de dokter zei niet hoe faak dus ik dacht nou kan alles weer. Maar toen kreeg ik ekstra pijn. Alles is te feel nou. Ik moet baalans finden.
Met de krant schuiven dat kan.
Op mijn deken liggen en tegen de hengel met feere slaan dat kan ook.
Een beetje met het touwtje lukte ook.
Keihard rennen dat kon weer niet ik foelde erna meer pijn.

Het duurt nou al maanden en ik wil graag beter worden. De ochtend is moeilijk dan wil ik weinig. Ik bescherm mijn poot dan ook. De afond is gemakkelijker dan loop ik bijna gewoon dus er is niks stuk in mijn lighaam. Dat is het goede nieuws.

Toelichting
Ollie kneusde iets in september. Hij kreeg dagelijks Onsior. Nu neemt hij een combinatie van Novacam en twee keer een dosis 0.5 Gabapentine vloeibaar. De combinatie werkt extra pijnstillend.

Frou Frou en Jajim over kattenkwaad

Miauw lieve lezers, we hebben weer nieuwe letters gemaakt en die gaan we met jullie delen. Je zou het echt niet denken maar we halen weleens kattenkwaad uit, het is bijna niet te bevatten maar het is echt zo. De mensen noemen het kattenkwaad en dat is vast om een reden.. dus wij proberen af en toe toch aan de furwachtingen te voldoen. En soms gaat het purr-ongeluk.

Stiekem

Frou Frou: “Het was op een lange, lange nacht weet ik nog.. het duurde en duurde voor onze mensenbroer de grote mand uit kwam. Eigenlijk furlangde ik naar knuffels maar hij lag in een diepe slaap, dat weet ik omdat hij lag te knorren. Wat moet je dan? Nou, toen moest ik mezelf zien te furmaken. Het duurde immers nog een heeele lange tijd voor het licht zou worden, zoiets voel je als poes.
Nou heb ik iets met tuinieren. En dan niet alleen plantjes bijsnoeien, nee, ik was ook net begonnen met een cursus van planten furpotten. Het was dus al lang donker en onze mensenbroer was naar zijn grote mand.. De nacht was nog niet zo lang geleden pas begonnen en ik wist al, het duurt nog een tijd voor we weer kunnen knuffelen. Dus ik furveelde mij een beetje, liever was ik Saame wakker gebleven.
Nou had ik het geluk dat de volle maan net genoeg licht naar binnen scheen zodat ik zag dat de plant die ik al een tijdje op het oog had, binnen pootbereik stond. Met nadruk op stond. De vetplant zoals die heet, stond op een boekenplank, toen nog. Het was geen grote klim, één tree omhoog en een uitgestoken poot om mee te hengelen en ik had de plant te pakken. Alleen viel het uit mijn pootjes en lag ‘ie prompt op het laminaat, allemaal zand er omheen.. dat was niet helemaal volgens plan. Ik wilde alleen maar even van dichterbij kijken wat voor groen spul het purrcies was wat in die pot zat. Als poes wil je ook weleens wat nieuws ontdekken toch? En je moet wat, tijdens die lange nachten… Bovendien, die keer ging het even niet volgens mijn idee maar oefening baart kunst zegt mensenbroer altijd.

Purr ongeluk

Nou zal ik miauwen, al miauw ik het dus zelf, dat ik eigenlijk een hele rustige en brave poes ben. Heel soms doe ik wel aan kattenkwaad, soms purr-ongeluk en soms ook omdat het zo heet. Maar van mijzelf ben ik echt lief en ook rustig en gooi ik geen plantjes van planken af. Het was puur en alleen voor mijn educaasie dat ik dacht van misschien kan ik kijken wat het is, of kan ik het eten of bijsnoeien. Dat bijsnoeien kan ik dan weer heel goed en dat doe ik altijd in de lente en zomer. Dan hebben we lavendel en rozemarijn op ons balkon en die furzorg ik. Iemand moet het doen. Maar dat is niet stout want die planten staan goed binnen pootbereik en niet op een plank waar ze van af vallen en ze groeien er beter van denk ik. Alleen ging het nou eigenlijk over katten-boevigheid dus de rest van het tuinieren is nu niet zo purrlangrijk.

Soms doe je als lieve en rustige poes of kater of gemberneutrale poezenkat ook weleens iets wat niet jouw bedoeling was. Zou het daarom kattenkwaad heten? Het woord blijft wel een gek iets hoor want als je kattenkwaad uithaalt, hoef je niet per se kwaad te zijn volgens mij.

Of onze mensenbroer boos was toen hij met het slaap nog in de ogen in de potgrond stapte? Welnee, boos worden op ons is toch onmogelijk. Bovendien had ik mijn meest onschuldige blik opgezet, zo van “ik weet van niks” en liep ik heel nonchalant de andere kant op.

Jajim en de bank

Nou heeft mijn grote zus ook een speciale vaardigheid waar ze al veel jaren voor getraind heeft. Ze kan heel goed krabben. Aan alles wel maar een favoriet is de bank. Dat noemt ze her-decoratie en ze is ondertussen expert en heeft een neus voor details. Het is zelfs gelukt om de vulling uit de bank te halen en de bank heeft ook een hele andere uitstraling nu. Eentje van een echt kattenhuis miauwt ze zelf, en toevallig zijn we dat. Als onze mensenbroer ons aan het werk ziet zijn de reacties furschillend. Met de plantjes is alles best en komen er zachte kriebels door mijn vacht. Bij Jajim zie je zijn ogen soms een beetje groeien en slaat hij de armen om haar lijfje om haar bij de plafond krabpaal te zetten. ‘Dáár mag je krabben’ zegt ‘ie dan. Maar een hobby is een hobby dus als hij even ergens anders is, dan gaat de her-decoratie gewoon verder natuurlijk.

Wij zijn benieuwd of jullie ook weleens aan kattenkwaad doen. Laten jullie het weten in de reacties? Misschien kunnen Jajim en ik daar nog inspiratie van opdoen.

Zachte kopjes,
Jajim en Frou Frou

🐾 Bliksem en de Magische Deken…

Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik ga jullie vertellen over mijn lievelingsdeken, en hoe dat zo kwam.
Ik had vroeger een duidelijke regel: Slapen doe je overal, behalve op een deken. Waarom zou ik ook? De vensterbank had zon, de bank had uitzicht, en het bed van mijn mensen had precies genoeg ruimte om niet in de weg te liggen. Al ging dat laatste toch wel vaak mis.
Maar op een dag, ergens in het midden van een rustige avond, gebeurde er iets dat alles veranderde.

Doerak vertelde

Mijn man mens, zo vertelde Doerak het later aan mij, had een zachte deken over de stoel gelegd om even uit te waaien. De deken rook naar huis, naar warmte…. En een klein beetje naar Doerak en mij. En dat vond ik best wel vreemd.
Ik liep er toevallig langs. Ik wilde er eigenlijk overheen springen, zoals altijd, want dekens zijn alleen maar een obstakel voor serieuze katten. Maar ineens bleef ik stokstijf staan.
Er was iets bijzonders aan deze deken. Het leek net of deze deken mij zachtjes riep.
Voorzichtig tikte ik met mijn poot tegen de deken. Zacht, warm, aantrekkelijk dus.
Nog een tik. Nog zachter. Nog warmer.
En toen, heel onverwachts, liet ik mijzelf zakken. Eerst met mij staart, toen met een poot, toen de andere…. En tot mijn eigen verrassing lag ik ineens helemaal op de deken. Alsof ik erin gesmolten was.
Het voelde alsof deze deken speciaal voor mij gemaakt was. Alsof de deken mij omsloot met een soort magische warmte. Die fluisterde: Bliksem … jij hoort hier.
Even later kwam Doerak aangelopen, hij zag mij liggen en miauwde zachtjes. Nou nou zei Doerak zachtjes tegen mij, dus de Bliksem “ik slaap overal behalve op een deken” is nu eindelijk om?
Ik reageerde niet eens.
Ik deed mijn ogen dicht, duwde mijn neus in de deken, en zuchtte tevreden. Het was de beste slaap die ik in weken had gehad.

Verandering

Vanaf die dag veranderde er iets. De deken lag nooit op dezelfde plek.
Lag de deken op de stoel, dan lag ik op de stoel. Lag de deken op de bank, dan lag ik op de bank. Werd de deken gewassen? Dan wachtte ik geduldig naast de wasmand, alsof ik toezicht hield op een heel belangrijk iets.
En als er iemand, per ongeluk natuurlijk, op mijn deken ging zitten? Dan kwam ik ernaast zitten, heel dicht bij, met grote ogen die precies zeiden: Je weet toch wel dat je verkeerd zit he!
Sindsdien is de deken een vast onderdeel van mijn dag.
Niet zomaar een stuk stof, maar mijn troon, mijn wolk, mijn veilige haven.
Een kleine, zachte plek, waar zelfs ik als stoere katerman, soms gewoon even kitten mag zijn.
En dat allemaal dankzij mijn grote voorbeeld ome Doerak.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Belle en de gezelligheid thuis

Dag liefe frientjes, we fiegen nou gauw het jaar uit ! Mij frouwtje zeg dat hier op Nieuwjaarsdag de hiejaasinten op tafel staan en ze naar het foorjaar toe leef. Maar mij meening is dat je geen daagen kan oferslaan en je in iedere dag iets moois kan zien. Ik ben iedere dag blij met mijn eete, mijn speeltjes en de warme bank. Weete jullie trouwens wat ik van de Sinneklaas hep gekreege?

Ping pong

Een set ping pong balle, 6 stuks! Waarom zofeel? Ze zijn zo licht en je kan er keihard op meppe en dan gaat het van pingpong oofer het laaminaat. De meeste furrdwijne achter de bank en daar kan ik nie onder, ik ben te dik geworden. En frouwtje zeg dar het moeiluk is iedere keer de bank te verschuifen, die is zwaar. Fandaar 6 pingpong balle, dan hep ik foorraad. En als ze op zijn dan ga ik hard krijse, dat ze weet dat ze achter de bank moet kruipe. Doe ze wel hoor foor mij.
Ik hep een krapplank en die is oud. Ik ben er tefreede mee hoor, maar er zitte nu groote gaate in en ik fin, het kan eg niet zo langer. Die krapplank is trouwens nog van Stokkie-Stefan en van Oscar, kan je nagaan. Ik heb ook nog een krappaal, een groote klimpaal zeg maar. Ik krap daar ook wel aan, maar niet zo vaak. Omdat ik zwaarder ben geworden staat die klimpaal niet meer zo steevig tegen het plafond. En als ik ga krabbe dan doet die paal krrrrrrrr, krrrrrrr, en als ik er op spring dan doe die swiepe. Frouwtje moet de klimpaal goed vastdraaie teege het plafond fin ik, maar ze heef geseg dat ze niet meer op een trap ga staan. Ze zeg dat de dan duiselig wor als ze naar boofe moet kijke. Dus er moet een keer een werkman koome of de buurman. Foorloopig krap ik op de ouwe plank en krijg ik een nieuwe fan de Kersemusman kadoo heef ze gezeg.
Fanmiddag komer er hier aksie in huis. Frouwtje ga het hier furrsiere foor de Kersemus. Ze heeft balle, die hang ze aan de klimpaal, dan kan ik meppe heef ze geseg. Er komp een kerremusboompie naast de houtkachel en nog een klein boompie op taafel, met lichies natuurlijk.

Kersemus

Ferder komp er nog een kersemusster foor de raame en ekstra kaarse op batterij. Dat is foor de feiligheid, zeg ze. Nou ben ik een poes die iedereen zou wensen, ik doe eg nooit kattekwaad uithaale hoor. Misschien saai, maar ik doe eg niets, en het gekke is ik mag alles hier. Maar het zit gewoon in muzelluf dat ik niet krap aan de bank, geen Kersemuskkeed fan de taafel gris met mijn naaguls, ik flieg niet in de hordeur, en toch ben ik een blije en tefreede poes. Ik wilde gewoon rust en feiligheid toen ik hier kwam, en dat hep ik gekreege! Misschien ga ik wel tegen de kersemusballe tikke met mijn poote. Maar dat komp omdat die op pingpong balle lijken, alleen zijn ze gekleurd en doen ze fonkelen. Maar dat mag heef ze geseg.
Op de eettaafel ga ze Kersemus servies klaarzette. Het lijkt op een eetensbak met een deksel, maar frouwtje zeg het is een schaal, waar je stoofpeere in kan maake, of warrumme punch in kan doen om te drinke. Er zit een gezellig lichie onder zodat het warrum blijf, en er koome ook Kersumusbeekers op taafel. Ik weet nog presies van forig jaar hoe het er hier allemaal uitzag met Kersumus Dus ik kijk uit naar fanmiddag als alles foor de dag komp. Tot die tijd doe ik nog eefe een lekker dutje op de bank in mijn sagte teddiepleet.

De folgende blog komp op Oudejaarsdag zie ik, dat is gezellig. Dan ga ik schrijfe aan jullie hoe fijn saame met frouwtje, de Kersemus is geweest. Ik furrheug mij er op!
Ik wens jullie allemaal liefe frientjes, baasjes en frouwtjes, een mooie Kersemus saame, met feel
liefde, warrumte en ekstra lekker eete.
Een dikke knuf van,
Belle