Jajim en Frou Frou over Kersemus

Miauw lieve lezers. We hebben weer letters gemaakt en het zijn alweer de laatste van dit jaar. We zijn namelijk alweer bijna in het nieuwe jaar en dan komen onze eerste letters van 2026. Maar eerst gaan we het hebben over december en hoe dat gaat.

De dagen waren kort en de nachten lang de afgelopen maand. Vandaag gaan we miauwen over hoe die donkere, lange nachten en korte dagen voor Kersemus er bij ons uit zagen.

Koud, donker en knus

Jajim: “Om maar meteen met de kattenmand in huis te vallen, onze mensenbroer vindt er weinig aan, aan dat donkere. ‘Het is koud en het wordt overdag bijna niet eens lícht’ horen we hem regelmatig zuchten. Maar daar zijn wij dan, Jajim en Frou Frou, zijn lichtjes in het donker.
En zullen we iets furtellen? Stiekem hebben die donkere dagen wel wat volgens ons. De zachte, warme dekentjes komen uit de kast, extra kussens op de bank. En onze mensenbroer neemt lekkere hapjes mee. ‘Voor de isolatie’ zegt hij dan. Het zal wel. Belangrijker is, lekkere hapjes doe je niet in je eentje. We smikkelen Saame onze hapjes op. En hier en daar een extra schoteltje kattenmelk, wij vinden de maand van Kersemus juist leuk en gezellig”.

Lange nachten

Frou Frou: “Nou kan het wel veel donker zijn en de nachten lang. Dat betekent niet altijd slaap. Wij doen veel dutjes maar nooit aan één stuk door. Af en toe word ik wakker en laat wat hoge, zachte piepgeluidjes horen. Tevreden geluidjes, want dat doe ik als onze mensenbroer zich omdraait en dus wakker is. Meestal wil dat zeggen; knuffeltijd, en die hebben we veel. Want ondanks het lange donker kan hij de slaap vaak niet vatten. Heeft hij effe geluk dat ‘ie mij als steunpoes heeft. We hebben dan ook een ritueel: hij kan niet slapen, draait zich om, ik maak lieve piepende geluidjes, klauter mijn mand naast het bed uit en zet mijn pootjes één voor één zachtjes op hem neer.
Hij tilt de deken op. Eerst rechts – dat is mijn favoriete kant. Als een krulletje nestel ik me in zijn armen en zet mijn motortje aan, wordt ‘ie rustig van. En zo liggen we dan een tijdje, tot het tijd is voor een andere ligplek. Ik draai, waarop hij draait, en tilt de deken op. Links dit keer. Via het midden, dwars over hem heen, kruip ik naar de andere kant van hem en kruip zo dicht mogelijk tussen zijn schouder en hoofd. Zachte PRRR PRR PRRR’s laten hem weer even terug in slaap dommelen, terug naar dromenland.
Ondertussen houdt Jajim de nacht-wacht vanaf het keukenmuurtje. Vanaf daar heeft ze overzicht en weet dat we veilig zijn. En het is de purrfecte hoogte om de kersemus-sterren goed te zien”.

Kersemus-ster

Saame: “Soms zien we hem nog rond banjeren, onze eigen Kersemus ster Willem. We missen hem extra veel in deze donkere en knusse knuffeltijd. Nu het veel donker is kunnen we wel langer naar elkaar swaaie en knipogen gelukkig. En als mensenbroer slaapt, komt hij nog af en toe op de grote mand springen voor een kroel. Daarom is dromenland zo fijn, daar zijn we met zijn allen Saame. En dat is ook waar Kersemus voor veel tweevoeters om draait, dat je Saame bent en het knus maakt. Of je nou de enige mens in huis bent, of furriendjes hebt op vier pootjes. Of een lieve buurvrouw, buurman of gemberneutrale buur hebt waarmee je een beetje aan Kersemus kan doen.
Maar we zullen ook eerlijk miauwen, Kersemus is niet voor iedereen fijn. Sommige mensen worden er furdrietig van omdat Kersemus ook moeilijk kan zijn. Dat schreef Kever laatst ook en daar heeft hij gelijk in! Voor sommige tweevoeters is het een beetje eenzaam. Gelukkig hebben we een blog met veel kattenvriendjes waar alle kattenvriendjes en mensenvriendjes fijne letters kunnen lezen. En Beestboek is er ook voor steun en gezelligheid. Digitaal Saame zijn telt namelijk ook en dan zijn we toch een beetje met zijn allen. En, furgeet niet, niemand is ooit helemaal alleen. We hebben altijd een prachtige sterrenhemel vol met fonkelende Kersemus-sterren en die zijn er altijd. Voor iedereen”.

Extra veel zachte kopjes,

Jajim en Frou Frou en een knipoog van Kersemus-ster Willem

🐾 De kersttafel van Doerak en Bliksem

Hallo katermannen en kattenpoezen,
Het is bijna kerst, dus ik schrijf een verhaal over de kerst van vroeger toen Doerak er nog was.
In de dagen dat Doerak nog mijn grote leermeester was, en ik zijn kleine enthousiaste schaduw, was kerst altijd een bijzonder moment in huis. Niet omdat er dure cadeaus lagen of omdat de verlichting perfect hing…. Maar omdat wij het feest elk jaar weer overnamen, alsof het onze persoonlijke traditie was.

Begin

Het begon op kerstavond. En het begon pas echt als de eerste geuren uit de keuken kwamen. Doerak, met zijn statige rode vacht en rustige blik, nestelde zich als eerste op een eetstoel. Alsof hij wilde zeggen: Ik zit vast al goed, dan hoeven jullie straks niet meer te zoeken.
Ik, nog erg jong en een tikkeltje chaotisch, sprong daarna op een manier op de tafel die precies niét mocht. Hup in één keer midden op de gedekte tafel. Servetten schoven opzij. Glimmende kerstballen trilden. En ergens in de verte dacht iemand in de keuken: We hadden dit kunnen zien aankomen.
Doerak keek alleen maar op, langzaam, waardig, met de blik die zei: Jongen…. Zo doe je dat niet. Eerst tactisch de stoel claimen. Dán pas de tafel.
Maar stiekem vond Doerak het prachtig.
En toen kwam de kerstmaaltijd. Zodra de schaal met vlees, vis of iets anders onweerstaanbaars richting tafel kwam, veranderden Doerak en ik in een soort kerstversie van een slow motion actiefilm.
Doerak: Zachtjes opstaan, rug een beetje strekken, één keurige poot op tafel leggen, klaar om aan te vallen zonder dat iemand het merkte.
Ik: Sprong, gleed, landde midden in het tafelkleed, en ik keek trots, alsof ik zojuist een medaille had gewonnen.
En hoe streng er ook werd gekeken, hoe vaak de mensen ons vriendelijk – of iets mindervriendelijk – hadden verzocht om plaats te maken – uiteindelijk lag de kersttafel er altijd hetzelfde bij: Doerak als de stille, elegante heerser op de plek van de gastheer en ik languit op het tafelkleed, half op mijn zij, alsof denken aan eten al vermoeiend genoeg was.
En toen was er stilte na de storm. Als de maaltijd voorbij was en wij allemaal moesten bijkomen van het kattenkerstcircus, dan gebeurde telkens het mooiste gedeelte van de avond.

Slapen

Doerak sprong rustig naar de bank en maakte een warm bolletje van zijn rode vacht. Ik kroop er tegenaan, kleiner maar wel vastberaden. Dan tikte Doerak mij met zijn staart – zachtjes, ritmisch – alsof hij wilde zeggen:
Je hebt het weer gedaan jongen. De kersttafel is weer veroverd. Goed werk.
Ik, half slapend, duwde mijn neus in Doeraks flank. Buiten schenen de sterren extra hard.
Twee katten. Twee harten. Eén kersttraditie die ieder jaar hetzelfde was – en juist daardoor zo ongelooflijk kostbaar.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En natuurlijk fijne kerstdagen en een mooi, gezond nieuwjaar! En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Minnie kijkt terug en vooruit

Hoi liefe friendjes en friendinnetjes daar ben ikke weer met de laatste blog van dit jaar. De folgende keer als ik weer met en tegen jullie mauw dan is er alweer een nieuwe jaar. En wat is er feel gebeurd weer he dit jaar.
Zelf ben ik twaaluf van mijn cijfer geworden. Ik gaf toen een suuper partie in de MinKeef hihi. Met bakken fol met noepies en schaaltjes fol met likwit sneks. Ja je kon het met recht een knalfuif noemen.

Tefreede

Wat later in het jaar moest ik ineens iets doen wat ik al jaren niet meer had hoeven te doen. Zelluf op bezoek gaan bij de witjas in de mand. Want de aanhuiskom witjas was er mee gestopt. Dus nou moesten we naar een ander en die komt dus niet bij je thuis. Nou en dat was me de beleving wel hoor. Want we moesten ook nog in een groot ding op veel wielen. Frau roept dat dat een bus heet. Oh ok miauw.
Toen ik dat allemaal overleeft had toen kwam er wel iets leuks. Deze nieuwe witjas fond mij er namelijk helemaal niet als twaaluf uit zien. Hij dacht acht of neege. En me cijfer van me gewicht daar was die ook heel tefreede oofer. Maar omdat ikke een dame ben hou ik dat cijfer gewoon lekker foor mezelf hihi.
Helaas zijn er ook wat katjes een ster geworden dit jaar. En in de mensen wereld ook. Naar hun ga ik fanaafond en met kerssemus keihard zwaaien met mijn pootje. En mijn staartje doet ook mee. Zodat ze weten dat ook al zijn ze oofer de reegeboog brug dat wij ze niet furrgeete zijn. Want jullie doen ook wel mee toch?

Kopjes

Dan spoele we nu ff door naar deese week. Dus de week die net afgeloope is. Want Frau kwam op de dag met de woens erin feel eerder thuis dan normaal. Dus ikke zei miauw ben je ziek? Nee dat was niet het gefal zei ze. Er was gedoe bij waar ze brokjes furrdiend. Lang furrhaal kort gemiauwd ze kan daar in het nieuwe jaar niet meer brokjes gaan furrdienen. Dus toen gaf ik haar maar een hele lange dikke knuffel. Zo met mijn pootjes om haar heen. En ik gaf haar een paar kopjes.
Ik miauwde dat ze foor mij altijd de beste zal blijven en dat het fast allemaal wel weer goed zou komen. Ze keek me aan en ik zag dat haar wangen nat werden. Wat ben je toch een lief poesje Minnie. Dat zei ze. En toen hebben we nog een heel tijdje fijn met elkaar zitten knuffelen.
Ikke wil iedereen die dit leest en iedereen die ook mee schrijft met de blog heele fijne feestdagen wensen en een super miauw goed jaar! Met hopelijk lekker feel noepies foor iedereen.

Miauw dit was het weer foor deese keer. Uiteraard blijf ik ook nog altijd keihard meetetteren foor freede! En ook in het nieuwe jaar zal ik daar mee door gaan. Jullie doen toch ook mee?

Pootje van Minnie

Lucky over de gezelligheid thuis

Hoi allemaal, als jullie dit lezen is het al een heel eind richting Kerst. En ik moet zeggen, ik vind het wel wat deze tijd van het jaar. Kijk, dat het buiten kouder en natter is dat hoeft voor mij dan niet per se maar ik vind het wel gezellig dat er nu veel lichtjes zijn en dat het buiten super druk is met vogels die voer komen eten.

Vorige keer had ik toch verteld van die muis bij de vetbolletjes? Het moet hier niet gekker worden want we krijgen momenteel echt vreemde vogels op bezoek. Vogels bestaan in allerlei soorten en maten heeft mijn vrouw uitgelegd, net zoals dat je ook verschillende katten hebt. We hebben nu een vogel gezien met een rode buik en die was aanzienlijk groter dan de meeste vogels die hier komen. Het is een specht weten we nu, we hebben het opgezocht met behulp van Google.
Die kunnen ook heel hard op bomen en zo timmeren met hun snavel dus een vetbol blijkt geen probleem voor ze te zijn. Wij vonden het bijzonder in ieder geval.

Oppas

Ik had toch verteld dat mijn mensen een paar dagen weg zouden gaan he? Nou, we zagen er wel een beetje tegenop en zij zelf ook maar het is allemaal goed gegaan gelukkig. Wij hebben netjes op het huis gepast en goed gekeken of het allemaal in orde was maar op de zondag dat ze er niet waren, kwam er iemand naar ons kijken. Kijk, als de bel gaat dan schrikken we dus en schieten we weg. Moos meestal naar de kelder of naar de kamer waar de laptop staat en ik ga dan naar boven, want bij Molly en Dropje is het veilig en dan zijn we Saame. Maar nu was het anders. Er kwam iemand die we al kennen en vaker gezien hebben en dat is de vrouw van mijn zusje Ginger. Als zij komt, heeft ze vaak snoepjes bij zich en krijgen we knuffels dus dat is prettig.
Omdat ze nu niet hoefde aan te bellen maar de sleutel van de deur had gekregen van onze mensen, schrokken we niet zo erg en ze zag zelfs nog een zwart staartje en witte pootjes boven weg schieten, dat was Molly. Dat is op zich al heel bijzonder want zij laat zich niet vaak zien aan andere mensen, zeg maar gerust eigenlijk nooit. Maar goed, ineens stond onze oppasmevrouw binnen en dat was niet erg want toen we haar hoorden in de keuken, zijn Moos en ik er meteen daar naartoe gegaan want we kregen lekkers. Jullie kunnen op de foto zien dat we daar samen (want samen sta je per slot van rekening sterk) op staan te wachten. Dat hebben we heel netjes gedaan en onze mensen kregen de foto en waren supertrots op ons dat we het zo goed deden.

Thuis

Nadat we ons te goed hadden gedaan aan het lekkere voer, zijn we allebei in een mandje van de krabpaal gaan slapen en daar heb ik nog knuffels gekregen ook. Dat staat op een filmpje, dat proberen we er de volgende keer bij te doen. En we kregen sowieso allebei aai over onze bol, dat vinden we altijd prettig. Onze mensen vinden het fijn dat we het zo goed gedaan hebben toen ze er niet waren maar ze zeggen nu dat ze het zo nog wel eens kunnen doen. Dat hoeft dan weer niet per se van ons want we vinden het toch nog gewoon het fijnste als ze er wel zijn. Ook al ging het heel goed en was de mevrouw van Ginger heel lief voor ons. Ze heeft zelfs onze bakken nog uitgeschept, dat is toch geweldig want er gaat niks boven een frisse kattenbak natuurlijk.
Met Kerst zijn we hier gezellig allemaal samen thuis. We wensen iedereen heel fijne kerstdagen en het maakt niet uit hoe je het doet, of je het viert of er gewoon niks aan doet maar zorg ervoor dat het gezellig wordt en zoveel mogelijk Saame, want dat is het beste van allemaal. We hopen dat er nergens harde knallen van het vuurwerk komen de week daarna en we wensen iedereen alle goeds voor het nieuwe jaar! Knuffels van ons, namens
Lucky

Kever heeft een mening over zelfst-andig zijn

Toen ik net bij mijn mensen woonde was ik heel erg bang dat ze me weer weg zauden doen, of dat ze zelf weg zauden gaan en dat ik alleen achter zau blijfen, daarom liep ik ze oferal achterna zodat ik alles in de gaaten kon hauden, ik was bij alles wat ze deden, fooral bij mijn vrouw, want die had ik het eerst gezien in het asiel, en zij zat met mij op de achterbank van de outoo van mevrouw Irma toen we naar huis reeden.

Slaape

Ik lag of zat altijd bij mijn vrouw op het buro, ik had daar een eigen mandje, als ze tee ging zetten of naar het twalet ging liep ik mee, en dan liepen we weer terug naar het buro, in de afond zat ik bij mijn mensen op taafel als ze hun eeten aten, en in de nacht sliep ik onder het grote bed, want OP bed slaapen durfde ik nog niet, de eerste weeken durfde ik oferdag niet eens te slaapen, want stel je voor dat mijn mensen dan stiekum weg zauden gaan zonder dat ik het merkte?!, of dat ik iets faut deed waardoor ze me niet lief meer zauden finden, oooo dat zau erg zijn!

Dat kon ik natuurlijk niet folhauden, en dat deed ik dus ook niet, maar het was tot een paar weeken geleden wél zo dat ik nooit zomaar in mijn upje ging slaapen in de slaapkamer, ik tetterde altijd of mijn mensen mee gingen en me eerst wilden knuffelen en me lekker in wilden stoppen met deekentjes, zo wist ik tenminste dat het goed was dat ik ging slaapen.
Als mijn mensen weg waren geweest en weer thuis kwamen liep ik altijd meteen naar ze toe, om te laaten zien dat ik er nog ben, want je weet maar nooit: misschien waren ze dat fergeeten in de tijd dat ze weg waren, dat kan best en dan had ik een probleem.

Mand

Maar een paar weeken geleden gebeurde het een keer dat mijn man froeg Waar is Kever? en dat hij zag dat ik zomaar zelf in mijn mand was gekroopen en zachtjes lag te snurken!, dat van dat snurken geloof ik niet hoor, folgens mij doe ik dat nooit, maar de rest is waar: ik was gewoon in mijn eentje gaan slaapen.
Een andere keer kwamen mijn mensen thuis na een paar uur weg te zijn geweest en kwam ik niet kijken, ik lag in mijn mand onder het bed en ik sliep, en ik BLEEF slaapen, wel twee uur lang, mijn man is een paar keer komen kijken of ik nog aademde, zo bang was hij dat er iets met me was, omdat ik bleef slaapen!

Fertrauwen

Maar er was niets engs aan de hand, er was juist iets goeds gebeurd: ik heb het fertrauwen gekreegen dat mijn mensen altijd weer terug komen, dat ze me nooit achter laaten, dat ze van me hauden en dat ik feilig ben, en daardoor kon ik zo lekker blijfen knorren.
Mijn mensen zijn helemaal trots op me, ik kreeg heel veel kompliementjes dat ik zo zelfst-andig ben geworden en dat ik zoveel durf, en dat ik zelf kies wat ik ga doen, ze finden me een katerjongen met een eigen leefen, een grote folwassen katerjongen, en mijn vrouw zei Ga je nau binnenkort op kamers woonen?, maar dat was een grapje, gelukkig maar want ik blijf liefer gewoon thuis woonen.

****

Als kat weet ik heel goed dat het over een paar daagen kersmus is, en dat dat een feest is, maar ook dat niet iedereen dat zo foelt, sommige mensen en katten zijn allenig of hebben ferdriet, dat is moeilijk, ik hoop maar dat jullie weeten dat we allemaal Saame zijn hier op de blog, en dat ik aan jullie denk en jullie heel veel zachte kersmus-knuffels stuur, ik zau best iedereen ECHT kopjes will geefen maar dat kan niet, en als ik eerlijk ben zau ik dat ook niet durfen, daarom stuur ik jullie mijn knuffels zo, fia de blog, ik hoop heel erg dat jullie ze foelen!

En ik tetter ekstrahard voor vreede!!