Kever heeft een mening over het nieuwe jaar

Soms snap ik echt helemaal niets van mensen, ze kunnen dingen doen waarvan je als kat denkt Wat is dit nau weer?!, jullie weeten toch nog dat ik spesjaal poosters had gemaakt tegen fuurwerk?, vrienden hebben die op hun feesboek gezet, en wat denk je dat er een paar daagen geleeden was?, oferal weer fuurwerk, hoe KAN zoiets nau toch en WIE doet zoiets?!

De tuin

Zelf durfde ik al aan het eind van de middag niet meer mijn tuin in, zo een lawaai was het, dus toen heb ik maar op mijn binnentwalet geplast en ben ik onder het grote bed gekroopen, in mijn kersmusmand, daar ben ik altijd feilig.

Ik was een beetje boos en ook ferdrietig dat de mensen die fuurwerk deeden zich niets hadden aangetrokken van mijn poosters, en ook niet van veel mensen die het niet meer wilden, zoals poolietsies en brandweer en dokters enzo, maar mijn vrouw zei dat de mensen die zo keihard knallen zich nergens iets van aantrekken, zooo heee dat find ik helemaal niet netjes en ik hoop echt dat het folgend jaar foorbij is met die flouwekul!

Eigenlijk doe ik niet aan jaaren, ik leef mijn leefen gewoon zoals het komt, maar ik heb wel een beetje nagedacht over het leefen van forig jaar want er zijn veel dingen gebeurd, ik heb vrienden ferlooren omdat ze een ster werden, maar ik heb er ook nieuwe vrienden bij gekreegen, en trauwens: vrienden kun je niet ferliezen, ze blijfen altijd bij je, alleen wonen ze nau bij de sterren EN in mijn hart.

Nieuwe dag

Ferder heb ik dingen geleerd en ben ik dingen fergeeten, ik heb dingen geprobeerd en soms zijn die mislukt, ik heb veel geknuffeld en maar één keertje gegromd, ik heb door mijn huis en mijn tuin gerend maar ik had soms ook pijn aan mijn beenen, ik miste mijn tuinvriend Mikkie en ik kijk nog elke dag of hij er is maar ik weet dat het nog een tijdje kan duuren voor ik hem weer zie, ik was op diejeet maar ik ben net zo gespierd en atleeties gebleefen als ik was, ik heb muziek gemaakt op de spieraal van het grote bed maar ik heb ook heerlijk liggen snurken, soms was ik een beetje mopperig maar ik werd elke ochtend opnieuw wakker met zin in een nieuwe dag.

Mijn leefen

Mijn konkluusie is dan ook dat ik dit jaar mijn leefen presies zo wil leefen, als dat kan, dat is ook mijn wens voor al mijn vrienden – ik wens jullie een mooi leefen, een leefen met geluk en liefde en gezond, en natuurlijk ook met snekkies, een leefen dat gewoon ferder gaat en waarin we met zijn allen Saame zijn, en als ik nog meer mag fraagen wens ik dat voor iedereen op de hele weereld: dat we Saame leefen en allemaal gelukkig en feilig zijn.

****

Ik begin meteen weer met tetteren voor vreede!!

Joep over hoe hij blogkater werd

Nou daar issie dan hoor, m’n allereerste blog op de derde dag van de eerste maand van het nieuwe jaar…

Om te beginnen wil ik dus heel graag de derde blogger zijn op Saame die op deze pagina, die mijn grote vriend en lichtend voorbeeld Bert ooit begonnen is en die een tijdje nadat Bert een hele mooie ster is geworden gelukkig door zijn opvolger Ollie is voortgezet, al mijn vrienden, vriendinnen en hun personeel nog even 363 hele mooie, gezonde en gelukkige dagen toe te wensen.
Ook namens mijn eigen personeel natuurlijk, dat me ook voor dit komende jaar weer beloofd heeft om me te helpen met het vertalen van mijn gemauwde avonturen en gedachten naar letters die andere tweebeners lijken te kunnen begrijpen. En ik kan je verzekeren dat dat niet altijd even makkelijk gaat, want ze hebben echt wel even heel bedenkelijk zitten kijken hier achter de leptop toen ik m’n tweede zin van deze blog aan ze doormauwde. Maar het is allemaal netjes opgetikt, dus ik kan gewoon verder met m’n verhaal over de afgelopen week.

Katrière

Toen ik nog niet zo heel lang geleden hier kwam wonen als beebiekittenkatertje, had ik nooit gedacht dat ik elke week een stukje zou laten optikken over wat ik allemaal meegemaakt had in de afgelopen week. Ik had wel wat anders aan m’n kop, want in die tijd was ik druk bezig met groterderder en sterkerder te groeien. Mijn droom was toen om ooit een katrière als doelkater in het Nationaal Pootbalteam te beginnen. Maar ja, hoe goed ik ook trainde en m’n personeel ook zocht, er bleek helemaal geen Nationaal Pootbalteam te bestaan dus daar was dan ook geen droge brok mee te verdienen.
In de tussentijd maakte m’n personeel foto’s van me, omdat ze m’n leven van kitten naar kater graag wilden vastleggen. Heel eerlijk vond ik dat in ‘t begin best wel leuk hoor, maar toen bleek dat er geen dag meer voorbij leek te gaan gaan zonder dat ik die camera weer voor m’n snuffert kreeg, was de lol er na een tijdje ook wel van af.

Zaterdag

Die foto’s werden door mijn personeel ook op Feestboek gedeeld, waar ik begon te mauwen over wat ik gedaan had of nog wilde gaan doen. Of hoe ik ergens over dacht. Want ik mauwde wat af in die tijd, en m’n personeel begon dat te vertalen. Ik kreeg vrienden, niet alleen miauwers maar ook blaffers, en zelfs een paar tweebeners begonnen me te volgen. Dagenlang zaten m’n personeel en ik achter de leptop om op iedereen te reageren. Maar m’n personeel moest ook nog tijd overhouden om brokjes voor mij te verdienen, met me te spelen, knuffelen en me te aaien, op jacht te gaan om m’n voorraadkast te vullen en m’n huis aan kant te houden. We hadden het er best wel druk mee.
Een paar weken voordat ik m’n allereerste verjaardag zou vieren kreeg ik een mailtje van Mevrouw Bert, of ik het leuk zou vinden om voor de website van Bert te gaan schrijven. Hij was nog op zoek naar iemand die de zaterdag wilde opvullen toen mijn andere grote vriend Bram een mooie ster was geworden en dus geen tijd meer had om zijn blog nog wekelijks te laten optikken.

Bert

Heel eerlijk gemauwd, m’n personeel en ik zijn toen om de tafel gaan zitten om mijn toekomst te bespreken. Want zij vonden dat ik, nu mijn beebiekittenkatertijd ten einde liep en ik een grote katermans aan het worden was, toch iets om poten moest hebben. Zelf vond ik eigenlijk dat ik het al druk genoeg had met groeien, dutten, spelen en knuffelen tussen fotomodel zijn door, en dan had ik het nog niet eens over de tijd die ik doorbracht achter de leptop om op al mijn vrienden op Feestboek te reageren.
Maar door Bert gevraagd te worden om in Bram z’n voetsporen te treden was toch wel een hele grote eer, dus ik besloot mijn mogelijk toekomstige pootbalkatrière op te geven en naast fotomodel aan huis ook de stap te wagen om als schrijver aan de bak te kunnen en de uitnodiging met beide poten aan te nemen. Want ik had ‘t al niet zo op reizen, mijn wereld binnenshuis en buiten in de wijk waar ik woon was al groot genoeg en daar ben ik nog steeds heel tevreden mee. En voor de combinatie van fotomodel en schrijver kon ik gewoon lekker thuis blijven werken, dichtbij al m’n favoriete plekjes om te dutten, m’n eigen personeel en natuurlijk m’n voorraadkast en etens- en drinkbakjes.

Blogkater

Zo ben ik dus blogkater geworden, en ook in het nieuwe jaar ben ik weer van de partij. Saame met alle andere blogkaters en -poezen, die elke week hun belevenissen met jullie als lezer of luisteraar mogen delen. En dat is eigenlijk best wel biezonder, want zo kunnen we kennis met elkaar maken en leren van anderen en ideeën opdoen waar we zelf misschien nog helemaal niet aan gedacht hadden.
Dat maakt onze wereld groterderder, terwijl we gewoon lekker op ons favoriete slaapplekje liggen of met buurtcontrole bezig zijn of gewoon buiten een frisse neus aan het halen zijn. Zolang we onze belevenissen kunnen blijven delen gaat het zeker weer een purrrachtig jaar worden met elkaar.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Hoe ik door de herrie kwam

Ik ben nou weer bijgekoome maar eerlijk waar er was die nacht heel feel herrie, de hele afond al en toen werd het nog raarder en raarder en hoe dat ga ik nou fertellen ook weeges ik heb geleerd wat helpt als je spanning hebt.

Gewoon

Spanning dat is als er iets gebeurt dat je niet wil en je weet zeker dat het stom is en toch gebeurt het dat had ik door het fuurwerk. Kever was een aksie begonnen en daar was ik het helemaal mee eens het is stomme herrie de hele tijd.
Die afond ging alles eerst gewoon daar had ik steun aan omdat ik foelde misschien kan ik er tegen. Dus ik kreeg mijn eete op tijd en toen ik zelf van mijn bord had gegeten toen moest mijn vrouw erbij komen weeges ik wil dan van haar vingers eete en dat gebeurde ook. En daarna gingen we met de hengel spelen dat is nou ook mijn gewoonte. En ik slapen en zij aan de tafel. Ik kreeg mijn afondhapje en daarna brokjes. Buiten was er nieuwe herrie en binnen ging gelukkig alles zoals het hoorde.

Raar

Alleen daarna niet meer.
Mijn vrouw ging op de bank liggen met een dekbed en ze deed het licht uit. Ik riep van meww en ze zei fan ‘Wat is er Ollie?’ Nou dat er iets raars was.
We gingen slapen.
En toen hoorde ik de wekker en bijna meteen was er harde herrie buiten en het licht in de kamer ging weer aan en we gingen naast elkaar liggen op mijn kussen. Ik had moeilijke gefoelens. En ik trappelde eefe op mijn deken maar dat hielp niet. Nou toen ben ik weer op het kussen gaan liggen ik had toch steun aan dat mijn vrouw er lag en dat ze steeds zei fan Ollie wat doe je het goed.

Ik weet niet hoe lang het duurde maar toch werd de herrie buiten minder. Dus ik ging een brokje eete. Eefe rondlopen. Foelen van is het hier weer gewoon aan het worden en dat was zo. En toen mijn vrouw naar boofe ging wist ik de nacht is weer zoals het hoort.
De dag erna moest ik bijkoome.
Het gewone leefe dat is het beste ik weet het nou weer helemaal zeker.

Jajim en Frou Frou: van het oude naar het mieuwe

Miauw lieve vriendjes op twee- en vier pootjes. Hier zijn we weer met onze letters op de eerste dag van het nieuwe jaar. We hopen dat iedereen het Oude en het Mieuwe rustig door is gekomen. En eindelijk is het ons laatste jaar van vuurwerk! Hieronder furtellen we omstebeurt hoe het ging.

De avond

Jajim: ‘Hoe wij de avond door kwamen? Nou, van furriendjes kregen we goede tips hoe we rustig het oude jaar konden inwisselen voor het mieuwe. Een van die tips was om een muziekje op de achtergrond te hebben, dus dat deden we ook en echt waar, het scheelt als je achtergrondgeluid hebt terwijl het buiten knalt en knettert. Dus er kwam al vroeg op de dag muziek uit de radio. Onze mensenbroer hees zich in zijn pyjama en nestelde zich tussen ons in om Saame aan de avond te beginnen.
Maar toen, zodra het drukker werd op straat klonk er een ‘BENG’, en klom mijn zusje ‘RATS’ de hoogte in en furstopte zich op haar veiligste plekje; in het mandje helemaal bij het plafond. ‘Die knallen zijn toch helemaal niet leuk?’ piepte ze een beetje geschrokken. Om mijn zusje gerust te stellen kwam onze mensenbroer met een liquid snack en gaf aaitjes langs haar wangen. Na wat geruststellende kroel-aaitjes was het boven in de krabpaal weer rustig. Vanaf daar kan Frou Frou altijd zien wat er allemaal gebeurt. Onze teevee stond aan met een speciale film die we leuk vinden. Eentje met flamingo’s en andere speciale vogels waar we dan Saame af toe naar kekkeren, dat klinkt zo; EKEKEK.’

Saame zijn

Jajim en Frou Frou: ‘Gelukkig hoeven we niet alleen te zijn met dit knalfeest maar zijn we gezellig Saame met onze mensenbroer. Die bleef de hele dag en nacht bij ons. Het balkon ging op slot en de gordijnen moesten dicht. Want de felle lichtflitsen waren ook een beetje spannend.

Onze mensenbroer deed alsof er niks anders was dan gewoonlijk en eerlijk gemiauwd stelde dat wel ietsje gerust. ‘Alles is oké, meisjes’ zei hij als er hard geluid van buiten kwam. Ook serveerde hij extra liquid snacks om de schrik een beetje te sussen. Hij zei dat het over een paar uurtjes weer rustiger zou worden buiten, en dat het balkon de volgende middag weer open kon. Willem zou, tussen de knallen door, klagelijk tegen de balkondeur gemiauwd hebben; weer of geen weer, hij wilde graag buiten op het balkon rollebollen. Tot er een harde ‘BOEM, KRRRGHH’ kwam, dan zou hij naar binnen rennen. Hij was onze held op zijn witte sokken en nou waakt hij over ons vanuit de sterrenhemel. Gelukkig zijn de sterren véél verder weg dan waar het vuurwerk komen kan. In regenboogland hoeft niemand te schrikken want daar is alles mooi en vredig.’

Mieuw jaar

Jajim: ‘Nou is gelukkig het meeste geknal weer voorbij. Soms furgist een mens zich nog, denkt dat het nog 2025 is en dan is er hier en daar een knal. Maar dat is gauw weer voorbij. Een mieuw jaar zonder knallen is een fijne gedachte en we hopen echt dat mensen op een andere manier gaan feesten in 2026! Misschien kunnen ze met oliebollen gooien?
Wat wij verder doen tijdens de furandering van het oude naar het mieuwe, is nadenken over hoe het afgelopen jaar was. Nou, eerlijk gemiauwd was dat best pittig. We hadden mooie momenten maar ook furdrietige dingen.
Onze grote stoere broer en furriend Willem ging plotseling over de regenboogbrug, net als onze Opa. Daar denken wij in deze tijd veel aan want er mist iets in het knusse. En soms zijn we dan even furdrietig. Ook al weten we wel dat ze over ons waken en regelmatig Saame een ster laten vallen voor geluk. En dat ze elkaar nu hebben. We denken ook aan leuke dingen hoor, daar furgaderen we ook over met zijn drietjes. 2025 was niet alleen maar furdriet, er waren ook veel mooie dagen en avonden en die koesteren we.

Overgaan van het oude naar het mieuwe is voor veel mensen een belangrijk iets. Daarom is het op zo’n avond en nacht extra belangrijk dat je Saame bent voor gezelschap en soms ook steun. En daarbij is Saame altijd gezelliger.’

Jajim Frou Frou: ‘Wij wensen alle katten en mensenfurriendjes een purrachtig 2026 toe zonder vuurwerk en gevuld met liefde en knuffels!’

Zachte kopjes en een gelukkig mieuw jaar,

Jajim en Frou Frou

🐾 Het eindejaar verhaal 2025 van Bliksem

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Het is alweer bijna het einde van het jaar, en terwijl ik op mijn favoriete deken lig, je weet wel die zachte waar ik tegenwoordig zo graag op slaap, kijk ik terug op alles wat 2025 heeft gebracht. Het was een jaar vol avonturen, kattenkwaad, nieuwe ontdekkingen, verdriet en vooral: samen zijn en vriendschap.
Een jaar met het afscheid van Doerak.
Doerak blijft natuurlijk mijn grote voorbeeld. Het maakt niet uit hoeveel ik al heb geleerd van hem, vergeten doe ik hem nooit. Hij nam mij eens mee op nachtpatrouille door de tuin. Hij zei: Bliksem, als je echte nachtkat wilt zijn, moet je leren luisteren naar wat je niet ziet.
Ik luisterde… en hoorde van alles: het zachte ritselen van bladeren, het gezoem van nachtkevers, en ja … de egelfamilie die nog steeds af en toe langskomt. Doerak keek me aan met die stoere, wijze blik en knikte goedkeurend. Dat voelde fijn. Het mooie was ook dat Doerak het allemaal geleerd had van tante Fleur. Nu zijn zij samen 2 van de mooiste sterren. Dat zie ik nu elke avond als ik in het donker naar buiten kijk.

Roover

Dan hadden we Roover.
Roover blijft de meest roekeloze van ons allemaal. Hij sprong dit jaar weer op plekken waarvan ik dacht: nee joh, dat kan echt niet. Maar Roover heeft een manier om altijd nét goed te landen.
Een keer, in de zomer, daagde hij mij uit om samen op het tuinhuisje te klimmen. Kom op Blik, jij kan dat ook. Ik twijfelde, maar deed het. En wow…. Het uitzicht! De hele tuin lag onder ons, alsof wij de wachters van de nacht waren. Ik voelde me zo vrij.

Luna

En dan was er Luna, zacht en mysterieus.
Luna was er ineens in mijn jungle dit jaar. Zij is zo een kat die heel stilletjes ergens verschijnt, je aankijkt en dan precies weet wat je voelt. Toen ik aan het eind van het jaar even niet zo lekker in mijn vel zat, kwam ze naast me liggen. Geen woorden, gewoon warmte. Later liet ze me zien dat zelfs de stilste kat soms verrassend dapper kan zijn. Ze joeg zonder aarzelen een brutale merel uit de tuin. Ik wist geeneens dat ze zo snel kon sprinten!
2025 was een jaar voor mij van volwassen worden. En daar heeft de wijze kater Bert mij de afgelopen jaren veel bij geholpen op Facebook. Ome Doerak volgde Bert al heel lang, toen ik er nog niet eens was. En als ik zo naar buiten kijk, naar de winterlucht, die net iets zilverachtigs heeft, voel ik me klaar voor wat er komen gaat.
Met mijn vrienden om me heen kan ik alles aan.
En als straks om 24.00 het vuurwerk begint, dan sluit ik even mijn ogen en denk aan Doerak, Bert en al mijn kater en poezen vrienden.
Zo wil ik ieder jaar beginnen – samen – met hen.

Samen

Mijn wens voor 2026:
Meer avonturen – meer leren – meer samen.
En misschien… een nog zachtere deken. Maar goed…. Dat zien we volgend jaar wel.
Met een zwiep van mijn staart en heel veel kopjes, wens ik jullie allemaal een mooi en gezond 2026 toe.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem