Zooo heee, wat heb ik een week gehad, elke dag was ferschillend, als ik ging slaapen wist ik niet hoe het huis zau zijn als ik weer wakker werd, en ik zal eerlijk zeggen: ik fond er niets aan.
De eerste dag fiel het nog mee: er stonden opeens spullen in de slaapkamer die eerst in de andere kamer stonden, nau ja dat kan gebeuren natuurlijk, maar de daagen daarna werden de toorens in de slaapkamer steeds hooger en hooger en nog hooger, als ik op het grote bed lag zag ik niets meer, alleen maar spullen, en dat fond ik moeilijk, dus ik sliep niet meer op het grote bed maar in mijn kersmusmand bij het raam.
Na een paar daagen was de woonkamer heel raar geworden, de meeste spullen waren weg maar de slaapkamer was juist helemaal fol, je kon bijna nergens meer loopen, gelukkig lagen mijn krabkartons en mijn manden nog net zo als het hoort.
Kartons
Ik was de folgende dag net in slaap gefallen in mijn mand onder het bed toen ik allemaal lawaai hoorde, het was een geluid van metaal op iets hards, ik bleef onder het bed want ik fertrauwde het niet, en ik moest de hele dag zo ferstopt blijfen foordat het lawaai foorbij was, nadat het stil was geworden kwam mijn vrouw naar mij kijken, ze zat onder het stof, ze froeg ik of naar de woonkamer wilde komen, en toen ik daar kwam was alles helemaal kaal, fooral de floer, die was ineens keihard, ik rende snel naar buiten want ik snapte er 
niets van, mijn man kwam me efen laater haalen en we gingen met zijn tweetjes weer naar binnen, ik heb oferal gesnuf-snuft, en ik zag dat mijn krabkartons op die harde grond lagen, op een stuk floerbedekking, dat zag er fertrauwd uit en daar ben ik gaan zitten.
Wij hebben thuis maar twee kamers en een gangetje, en ik zag fanaf mijn kartons dat de woonkamer helemaal kaal en leeg was en het gangetje en de slaapkamer helemaal fol, ik fond het echt heel stom.
De ochtend erna waren mijn vrouw en ik in mijn tuin, daar was alles tenminste gewoon zoals altijd, tot ik de bel van de deur hoorde, mijn vrouw ging naar binnen maar ze kon niet meer door het gangetje, ze moest door het raam klimmen, zelf bleef ik buiten natuurlijk!, ik hoorde stemmen en toen kwam mijn vrouw weer naar buiten, daar heeft ze een paar uur met mij gezeten, binnen hoorde ik mannen praaten, en één stem kende ik nog, het was een vriendelijke stem, en opeens snapte ik het een beetje… we kreegen nieuwe floerbedekking!
Floer
En ja hoor, de floer in de woonkamer is nau heerlijk zacht, het lijkt wel alsof ik op wolkjes loop!, het hele huis lijkt ineens veel frolijker door de mooie kleur en het ruikt helemaal niet freemd, de spullen zijn bijna allemaal weer terug waar ze hooren, mijn huis foelt weer gewoon, zoals het altijd is, en mijn mensen zijn helemaal blij, ik hoop maar dat het nau altijd zo blijft, mijn vrouw roept dat zij dat ook hoopt en dat ze de eerste honderd jaaren geen nieuwe floerbedekking meer wil en mijn man ook niet, dus dat moet goed komen.
***
Ik tetter gewoon door voor vreede, gaat het misschien ergens een klein beetje lukken…?!?
En iedereen die iemand mist stuur ik zachte kopjes.
***
Klein nawoord van mevrouw Kever
Kever heeft het geweldig gedaan tijdens alle veranderingen. We hebben extra met hem geknuffeld en al zijn plekken hetzelfde gehouden.
De enige dag die echt moeilijk voor hem (en ons…) was was de dag waarop meneer Kever en ik VIJF UUR bezig zijn geweest om de oude vloerbedekking met breekijzers los te krijgen.
Daarna viel álles mee 😉
Wat een week was het weer… Eigenlijk vind ik de herfst zoals die de afgelopen dagen was helemaal niet zo erg, de hitte is uit de grond in de tuin verdwenen en ik kan genieten van het zachte briesje dat af en toe door m’n vacht streelt.
gegaan voor m’n ontbijt, terwijl m’n personeel een reddingsactie uitvoerde op m’n grote bruine kussen, dat inmiddels een doorweekt en onbruikbaar tuintegelkussen was geworden. Maar nog voordat ik m’n ontbijt achter de kiezen had, lag m’n kussen al in dat grote draaiding dat in de keuken staat en dat brommend m’n kussen nóg natterder maakte dan dat ‘ie al was. Ik snapte er niks van.
Gelukkig kreeg ik wel meer dan genoeg knuffels en aaien en lieve woordjes als ik zo de hele dag in de vensterbank lag, en dat was heerlijk. Als ik zin had, draaide ik me op m’n rug met alle vier m’n poten omhoog, en dan kreeg ik ook nog buik- en kin kriebels. Dat maakte toch wel weer heel veel goed en ik bedacht me dat ik het ook eigenlijk helemaal niet slecht getroffen heb met m’n personeel. Maar dat serveren van m’n eten en drinken in de vensterbank of op de bank of op ‘t grote bed of op ‘t dakterras van m’n villa of boven in m’n kaktuskrabpaal opnemen in ‘t nieuwe personeelscontract lijkt me nog helemaal niet zo’n gek idee. Ik denk dat ‘t dan wel harde onderpootelingen gaan worden, want zelf eten ze ook altijd op dezelfde plek aan de grote eettafel. Maar ik wil ‘t tegen die tijd wel gaan proberen als ik er dan nog aan denk.
Het was een gewone dag, dat dacht ik, alleen ik kon niet goed loope dus ik liep scheef en toen dacht ik, eefe rustig aan doen Ollie.
Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik zat op mijn favoriete plekje op de vensterbank, mijn vacht was lekker warm. Bliksem lag opgerold naast mij, zijn zwarte staart over zijn neus geslagen. Roover, de jonge avontuurlijk katerman uit de buurt, was net binnen komen lopen nadat hij zich gemeld had door te kloppen tegen het raam. Hij liep met een ondeugende blik en modderige pootjes naar binnen. Kortom het leek op een dag als alle anderen.
De rest van de avond lagen we met zijn allen op de bank. Ik hoorde verhalen vertellen over Tante Fleur, over hoe ik Bliksem alles heb geleerd vroeger. Van muizen vangen tot de beste verstopplekken in de jungle. Roover zat er met gespitste oren bij. Alsof hij het opsloeg voor thuis.