Minnie en haar mandje

Hoi liefe friendjes en friendinnetjes! Fandaag ga ik mauwe oofer mijn mandje. Kijk maar op de footoos het is mijn mandje van Simon de kat. Niet zijn echte mandje natuurlijk want dat zou zielig zijn. Nee deze kat is zo populair dat ie zijn eigen mursjendeis heeft. Dat is een engelands woord foor dat je allemaal spulletjes hebt met je eigen koppie erop.
Frau heeft wel eens aan mij gevraagd wat ik daar fan zou finden. Dat mijn koppie ooferal op zou staan. Op mandjes, op etensbakjes, alles. Daar heb ik dus toen wel effe serieus oofer nagedacht. Zou ik een wereld beroemd poesje willen zijn? Dat dan alle mensen en diertjes hier foor de ramen komen staan om maar een glimp fan mij op te fangen. Katers die foor de deur mauwen Minnie ik wil een kopje fan je. Kittens die me ooferal folgen en graag mij willen zijn.

Prifee

En toen hebben Frau en ik saame besloten om ons zelf en onze koppies maar gewoon lekker prifee te houden. De enige die footoos in zijn huis mag hebben fan mij is mensenopaa. Wat ik ben zijn allerliefste kleinkat en hij is suuper dol op mij. En neemt natuurlijk ook heel faak lekkere noepies foor mij mee. Dus dat helpt ook hihi.
Maar dat was niet waarom ik het oofer mijn mandje wilde hebben. Ik heb er namelijk heel lang niet in gelegen. En nu hoor ik jullie denken ja maar Minnie dat was fast omdat het in de lente en zomer en herfst gewoon te warm is om in je mandje te liggen. En dat is absoluut waar. Hij ligt echt heerlijk dat mandje maar is toch wel het fijnst als het 5 graden of kouder is buiten. En daarnaast is mijn andere favoriete plek tegenwoordig ff wat meer favoriet bij mij.
Jullie kennen die plek fast allemaal wel als trouwe leesers fan mijn blog. Die andere favoriete plek is namelijk mijn hangmatje in mijn suuper de luuxe krappaal. Daar tsjil ik hem faak best wel keihard hoor hihi. Ja dat is moderne taal die kittens van tegenwoordig mauwen. Die hebben echt een beetje hun eigen taal. Ook iets met dat je 6 of 7 brokjes hebt. Als een al wat oudere poes snap ik dat niet altijd meer hoor. Ze doen ook maar hihi. Zolang ik fan Frau maar mijn noepies en aaitjes en knuffeltjes krijg hihi.

Warmte

Maar goed mijn mandje dus. Sinds een paar weken is het dus best wel koud. Dus dan ga je toch op zoek naar warmte. En zo kwam ik dus toch weer uit op mijn mandje van Simon de Kat. Kijk dat mandje staat elke dag op de bank. Dus ik weet waar die is. Of nu ja als Frau met haar benen lang uit wil dan zet ze het mandje eefe op de grond. Dat dan weer wel. Maar dan ga ik gewoon op haar benen liggen. Dus dat maakt dan ook niet uit.
Dus maar als ze er niet is of ergens anders in huis is. Dan kan ik dus wel in het mandje gaan liggen. Oef en dat is met deze temperaturen toch wel echt behoorlijk aangenaam hoor. Zeker als ik er helemaal lekker in opgekruld lig dan duurt het niet lang foor mijn oogjes dicht fallen en ik lekker ga slapen of een tukkie doen.
Nou dit was het weer foor deze keer. Ben benieuwd of jullie ook zo een fijn mandje hebben zoals ik om in te liggen? Miauw, blaf of tok het maar in de reaksies. Ikke blijf trouwens ook nog altijd keihard meetetteren foor Freede!
Pootje van Minnie

Lucky over de buurpoezels

Hoi lieve allemaal in het nieuwe jaar, we zijn inmiddels weer van de sneeuw verlost hier. Ik noem het maar zo want om eerlijk te zijn vond ik er echt niet veel aan.

Er kwamen wel heel veel vogels hier tot groot genoegen van mijn broer Moos maar dat witte spul is zo koud aan de pootjes dat ik niet eens meer naar buiten ben geweest. Ik heb één keer de stoute schoenen aangetrokken (zo heet dat nu eenmaal, maar ik draag uiteraard geen schoenen, hoewel snowboots me toch wel aantrekkelijk leken) en ben naar buiten geglipt. Maar toen moest ik door een dun laagje sneeuw terug naar mijn ren en dat vond ik niet echt aangenaam. Inmiddels is mijn tuin weer gewoon groen en bruin en is er geen witte laag meer.

Wit

Het gekke was dat die witte laag op een dag ineens ook weg was dus dat vond ik wel oké. Maar de dag daarna ging mijn vrouw extra vroeg brokjes verdienen. Dat ze zo vroeg ging, kwam omdat ze de sneeuwstorm voor wilde zijn. Dat is gelukt maar ik moet nog wel zeggen dat ik dacht: sneeuwstorm??? Dat ken ik helemaal niet maar nu snap ik wat ze bedoelde. Toen ze weg was, kwam er veel sneeuw en alles waaide om het huis. Er tegenaan, erop, ernaast…echt overal was sneeuw. Waar je ook keek, alles wat wit en nog meer wit. Mijn man was thuis en die heeft met zo’n meetding gekeken hoeveel sneeuw er in een paar uur gekomen was. Nou, dat was behoorlijk veel. Omdat het zo hard erbij waaide, lag er zelfs sneeuw in onze ren! Nou ja zeg…dat kan toch eigenlijk echt niet.

Poezels

Onze zwarte buurpoes vindt sneeuw denk ik niet zo erg want ik zie haar iedere dag toch minstens twee keer voorbijkomen. Ik moet wel zeggen dat ze wel wat harder loopt dan anders en soms zelfs wel eens rent dus misschien vindt zij het ook te koud aan de pootjes. Er is wel een dingetje dat me ineens opviel…ik denk dus dat het twee verschillende poezels zijn! De ene dag komt er namelijk eentje die precies op Dropje lijkt (ze is het niet hoor want zij zit lekker warm binnen, gewoon samen met Molly op zolder want dat vinden zij het fijnste) en de andere dag kwam er eentje die een stuk groter is. Als ze nu eens een keer tegelijk komen, dan weet ik het zeker dat ik me niet vergist heb en dat er daadwerkelijk twee zijn.

Ik ben voordat er sneeuw kwam wel een keertje een van beide in de tuin tegengekomen. Kijk, ik ben een vrij relaxte kater als ik in mijn tuin zit of wandel. Dat betekent dat ik rustig rond sta te snuffelen en allerlei geuren opsnuif in de lucht en sporen zoek in de tuin zelf. Ik was daar dus voordat het niet zo koud was ook mee bezig en lette niet zo goed op wat er om me heen gebeurde. Komt me toch ineens die zwarte buurpoes uit de struik gerend en dook ze zowat bovenop me! Ik denk dat we allebei erg schrokken, ik omdat ik haar niet gehoord had en niet zag aankomen en zij omdat ik ook in de tuin was. Onze man zag het gebeuren en toen zij hem zag, was ze meteen weer weg. Ik moet wel zeggen dat ik toch wel even van de leg was hoor en een beetje in de war van er gebeurde maar we zijn er allebei zonder kleerscheuren (alweer zo’n rare uitdrukking want ik draag toch geen kleren, alleen mijn vacht is prima en die voldoet altijd) vanaf gekomen dus dat scheelt. Ze zat natuurlijk wel in MIJN tuin he….en dan nog ineens uit de struiken komen duiken. Pff…

Lente

Ik hoop dat de lente nu snel komt maar dat kan nog wel even duren zeggen ze. We wachten het af en het komt vanzelf wel goed want dat is nu eenmaal altijd zo met de seizoenen. Die wisselen steeds en na de winter komt er lente en dan zomer. Dat is toch wel bij uitstek mijn meest favoriete seizoen met veel zon en dan kun je fijn buiten slapen en spelen! Denken jullie dat ik vriendjes zou kunnen worden met de zwarte buurpoezels?
Veel knuffels van Lucky

Kever heeft een mening over kleine grote afonturen

Nu die witte flokken en het fuurwerk weg zijn is mijn leefen weer gewoon geworden, ik kan weer oferal tsjekken of alles in orde is, ik kan weer op mijn stoelen in mijn tuin zitten, ik kan weer op mijn terras liggen, ik kan mijn vrienden de duifen weer een klein beetje plaagen, Juultje ligt weer op het dak van het schuurtje, en er staat nog maar één twalet voor mij binnen.

Zolder

Mijn andere twalet is terug naar zolder, dat heeft mijn man gedaan toen de witte flokken weg waaren, en ik had daarna meteen een afontuur gemaakt voor mezelf, en weeten jullie hoe?, op de dag dat mijn man mijn tweede twalet naar boofen bracht was ik uuuuuuren in mijn tuin maar kwam ik spesjaal naar binnen om te plassen, terwijl ik met die flokken niet EEN keer binnen naar het twalet ben geweest!, mijn vrouw froeg waarom ik dat deed – nau gewoon: zo hau ik mijn leefen spannend.

Want ook al find ik het het fijnste als alles hetzelfde is, soms doe ik toch iets nieuws, dat gaat vanzelf, zonder er over na te denken, ineens foel ik dat ik iets durf wat ik nog nooit heb gedaan, zo heb ik een keertje gegromd tegen Pokon toen hij me wegduwde bij MIJN eeten, daar kreeg ik kompliementen voor van mijn mensen, ze zeiden dat ik best mag zeggen dat ik iets niet wil, misschien fraagen jullie je nu af of Pokon zich er iets van aantrok, en ja dat deed hij efentjes, maar de folgende dag was hij het alweer fergeeten.

Eerste keer

Iets anders dat ik zomaar ineens deed was dat ik op het grote bed met mijn hoofd op het been van mijn vrouw heb geslaapen, ik lag heeeerlijk te knorren en ik werd niet eens wakker toen ze me aaide, ik draaide me alleen op mijn rug en legde ook mijn voorpooten op haar been, mijn vrouw zei dat ze traanen kreeg want het was de eerste keer dat ik zo sliep, alleen de eerste nacht hier ben ik in haar armen gekroopen, ferder slaap ik altijd aan het foetenstuk op bed, maar sinds een tijdje slaap ik af en toe tegen mijn man aan, en nau foelde ik ineens dat ik tegen mijn vrouw aan wilde slaapen.

Ik heb ook al een paar keeren in kastjes gekeeken als de deur open was, dat deed ik nooit maar ineens wilde ik weeten wat er in die kastjes zat, het was niks spesjaals eigenlijk, alleen maar kleeren van mijn mensen, maar nau weet ik dat tenminste.

Ik krabte nooit in mijn tuin, waarom ik dat niet deed weet ik zelf niet presies, maar sinds een tijdje krab ik aan de boozenroog, Rozenboog!! roept mijn vrouw, nau enniewee: ik ga staan en krab zo hoog als ik kan en dan ga ik met mijn hele gewigt aan mijn naagels hangen, skritsj skritsj skritjs en zo maak ik mijn pootteekening in het haut, het is er de tijd voor, zo foel ik dat.

Afonturen

Mijn mensen zijn helemaal onder de indruk, ze zeggen Keef wat durf je toch veel!, ze worden er heel blij van, en ik ook, maar ik doe niet elke dag spannende dingen hoor, soms is er een gewone dag met knuffelen, speelen, slaapen en eeten, en dat zijn fantastiese daagen want knuffelen, speelen, eeten en slaapen zijn altijd fijn, maar als ik er zin in heb maak ik zelf kleine afonturen, afonturen die leuk zijn en niet eng, want ik ben dan wel een groote jongen maar ik heb mijn leefen het liefste klein, Kever-klein.

***

Ik tetter KEIHARD voor vreede, en ik ben bang dat het nog best een tijd noodig is, maar ik geef het niet op!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Joep was eigenlijk lekker lui

Gisteravond vroeg m’n personeel zich hardop af of ik misschien een winterslaap aan ‘t houden ben, omdat ik al de hele week overdag zoveel lig te dutten terwijl ik de vorige twee winters veel katiever was.

Tenminste, voor zover ze zich dat dan nog kunnen herinneren, want ze zijn zelf natuurlijk ook al wat daagjes ouderder dus hun geheugen laat ze soms ook wel ‘s een beetje in de steek. En hoe hard ik ook probeerde, ik wist ‘t zelf eigenlijk ook niet meer zo precies. Omdat ik dat helemaal niet zo belangrijk vind.

Tijd

Wat ik wel weet is dat ik op redelijk vaste tijden de deur van m’n voorraadkast open hoor gaan, en dan weet ik dat even later de inhoud van een blikje, zakje of kuipje natvoer in m’n etensbak ligt. Soms, als ik ‘t te lang vind duren dan loop ik gewoon naar m’n personeel toe om te mauwen dat ik trek heb en het volgens m’n ingebouwde klok de hoogste tijd is dat er iets voor me wordt geserveerd.
En dat is dus heel anders dan wat mijn vrienden Egel doen, waar ik deze week weer even ben langsgegaan. Heel stilletjes, want volgens de buurtkatten ligt de hele familie te slapen totdat ‘t weer voorjaar wordt, en ze willen dan door niemand gestoord worden.

Muizen

Nou moet ik heel eerlijk toegeven, daar kan ik soms best wel een beetje jaloersig op zijn. Want als ik lekker lig te dutten in de vensterbank, op de bank of op ‘t grote bed dan loopt m’n personeel zelden stilletjes voorbij.
Ze willen dan vaak wel knuffeltjes komen geven, of oor- en kinkriebels, of over m’n buik aaien. Of ze fluisteren zachtjes dat ik lief ben, en de mooiste katermans van de hele wereld.

Nou vind ik dat wel lekker hoor, want voor zoiets mogen ze me altijd wel wakker maken. Maar wanneer ik dan toevallig net aan het dromen ben over een paar grote dikke muizen die ik in m’n weiland aan het besluipen ben dan word ik toch wel ‘s een beetje kattig wakker, sla m’n poten om de hand die wil aaien en hap er zachtjes in.
Dan is ‘t net alsof ik zo’n hele grote muis uit m’n dromen heb gevangen. Alleen smaakt die hand dan toch altijd net even wat anders…

Conditie

Maar, heel eerlijk gemauwd, ik vind ‘t nu gewoon heerlijk om overdag lekker te dutten. Ik dut zelfs in de avond en een deel van de nacht, al ga ik tussendoor toch ook echt wel even naar buiten om de plantjes in m’n tuin te bewateren of bemesten, of gewoon voor een wandelingetje door de buurt. Maar het is rustig buiten omdat de meeste tweebeners en vierpoters binnen bij de kachel blijven.

Natuurlijk maak ik ook tijd om binnenshuis lekker te eten en te drinken, want buiten is nu nog geen mol of muis te bekennen bij deze temperaturen.
En ik treen een paar keer per dag met m’n personeel door met ze te hengelen of een potje te pootballen. Want ook zij moeten deze winter in een goede conditie gehouden worden, en daar maak ik dan ook graag wat tijd voor vrij tussen het dutten door.

Dus ondanks dat er in de winter best nog wel veel voor een Katermans te doen is op een dag, verlang ik toch ook wel naar ‘t voorjaar. Dat ik weer hele nachten op pad kan gaan, samen met m’n vrienden. En dat de tuin weer lekker ruikt en er een heleboel diertjes wakker zijn om naar te kijken, op te jagen en naar te luisteren. Zonder dat ik kouwe poten krijg of m’n jas moet opzetten om warm te blijven.

Ik verlang er weer naar dat ik in het donker op m’n schuurdak kan gaan zitten om de hele nacht te zwaaien naar alle vriendjes die achter de Regenboogbrug zijn gaan wonen. Of naar het moment dat de grote barbeknoei weer uit de schuur komt en staat te roken in m’n tuin. Want ik weet dat er dan altijd wel een stukje vis of vlees apart gelegd wordt voor me. En ik heb ook best alweer zin om te gaan verzinnen wat ik dit jaar allemaal op het Derde Grote Weiland Feest wil gaan doen.

Voorjaar

Volgens m’n personeel moet ik nog even geduld hebben voordat het weer voorjaar gaat worden en ik languit op m’n tuintafel in de zon kan gaan liggen. Tegen die tijd heb ik ook m’n derde verhaardag alweer achter de rug en wil ik net als de vorige voorjaren weer dag en nacht buiten zijn. Kijken hoe m’n tuin weer gaat groeien. Klimmen in bomen, rennen over ‘t achterpad, door ‘t weiland sluipen om de vriezers van Muisbezorgd te helpen vullen, balanceren op de schuttingen of gewoon lekker genieten bovenop m’n katwalk.
Maar voor nu kan ik het nog even lekker rustig aan doen, aandacht geven aan m’n personeel of urenlang luieren boven dat warme ribbelding zolang het nog koud is buiten en de zon zich bijna niet laat zien.
En als ik ongestoord wil dutten dan ga ik gewoon boven in de mand van m’n kaktuskrabpaal liggen, of in m’n rieten villa met dakterras die onder de grote eettafel staat. Daar maak ik dan ook alvast de mooiste plannen voor de zomer. Straks dan hè, want eerst ga ik nog even helemaal niks doen waar ik geen zin in heb omdat m’n personeel toch al denkt dat ik een winterslaap aan ‘t houden ben tussen het spelen, eten, drinken en knuffelen door. En dat kan ik nog makkelijk volhouden hoor, de komende weken…

Stevige poot en zachte kopjes,

Joep

Toen waren we weer goed op elkaar

Thuis heb ik nog altijd dat we ofer elkaar leren fan wat wil ik en wat wil die ander en folgens mij blijft dat zo weeges ik ben nou anders dan toen ik hier pas was en ook door de pillies en hoe ik nou ben.

Als het afond is dan wil ik spelen met de hengel of het touwtje en dan doen we dan. Dus dat gaat goed.
Of ik wil langzame knuffels met soms praten erbij maar meestal heb ik genoeg aan de knuffel. En pas laatst toen had ik genoeg aan samen liggen. Ik lag op mijn dekenbed en mijn vrouw lag erbij dus een beetje op de deken maar niet tegen me aan, erbij is erbij en dat is dan genoeg.
Ik foelde me rustig en tefreede en dat alles goed was in mijn leefe. Toen draaide ik me om op het dekenbed want ik wilde naar mijn vrouw haar gezicht kijken en dat deed ik dus. Gewoon weeges dan heb ik een dieper saame-gefoel en zij ook dat weet ik gewoon.

Dus zo lagen we het was afond we keken naar elkaar en dit was het allerfijnste moment van de dag en ik wist straks krijg ik weer brokjes.

Maar toen stak mijn vrouw een finger uit en ze aaide mijn kop.
En ik stak mijn poot uit fan nietdoen en mijn nagel kwam in haar hand.
Weeges ik schrok het was te feel.
En toen schrok zij.
Daardoor ik ook weer.

Het is best moeilijk zoon moment. Ik foelde nou is het fijne weg hoe krijg ik het weer terug en zij foelde het ook.
Eefe later ging ze in de keuken mijn hapje maken en toen ging ik een kopje doen. En zij aaide heel zachtjes. Dat kon weer. En na mijn hapje ging ik haar hand wassen en toen wist ik, we zijn weer goed op elkaar en dat zei ze ook.
Dus nou heb ik geleerd het kan weer goed komen en zij heeft geleerd erbij liggen dat is fijn genoeg en nou foelen we ons weer rustig saame dat is poosietief.