Mila geeft tips over leren durven

Lieve allemaal, het is alweer het nieuwe jaar en dit zijn mijn eerste woordjes voor dit jaar. Allereerst wil ik iedereen een zacht neusje geefe voor dit jaar en dat alles fijn gaat. Pas geleden kwamen er woordjes over de regenboogbrug dat er wat vriendjes hun koffertje hebben gepakt.

Het zijn Hendrik de kater en Sammy Bakelaars. Regenboogland heeft in het afgelopen jaar heel veel vriendjes gevraagd en ik hoop dat er nu niet zoveel vriendjes gaan. Maar dit is iets voor zachte zaake want wat nou als je heel ziek bent en je koffertjes klaar staan? Dan is het maar goed dat de brug altijd open is.

Kopje

Daarnaast wil ik iedereen een kopje geefe wegens dat iedereen zo heel dapper was met het vuurwerk. Kever heeft gelijk, fuurwerk is zo stom!! Ik snap het nog niet dat mensen het leuk vinden om alleen maar te knallen met die dingen. Dat doet niet alleen pijn aan je oren maar het is heel erg gefaarlijk!
Kever had zo heel mooie posters gemaakt met de tekst dat fuurwerk stom is. Zelf ben ik op ooma’s bed gaan liggen op mijn eigen deeken van flies. Dat is lekker warm en daar heb niet zo heel veel meegekregen van al het knalwerk. Dus ja, fuurwerk is absoluut helemaal stom!! Voor altijd!!

Tips

En nu? Nu is alles wit met sneeuw! Van mezelf hoef ik nou ook niet naar buiten. Dat deed ik wel omdat ik graag even in de tuin wou kijken maar het foelde heel nat aan mijn pootjes en toen wist ik meteen van, dat wil ik niet.
Flokken zijn prima maar niet aan mijn pootjes. Het is eerst zo zacht en daarna ineens zo koud en dan nat. Maar het is ook echt winter en sneeuwflokken horen er nu eenmaal bij. Ik heb wat woordjes over de winter en hier komen ze. Wat kun je doen als je sneeuwflokke hebt en je durft niet naar buiten?

1. Binnen dutten. Zoek de beste dutplek en ga lekker dutten.
2. Fogels kijken. Zorg dat je mens wat fogelvoer heeft en buiten strooit zodat de fogels komen eten. Dan kan je lekker voor de raam zitten en naar de fogels kijken.
3. Ooma’s warme vest. Heb je een warme vest van je mens of ooma dan is dat het perfecte bedje om in weg te kruipen.
4. Wasbeurt. Je kan ekstra tijd nemen om jezelf grondig te wassen. Dat je ook tussen je teentjes poetst en je vacht iets mooier maakt.
5. Saame kriebelen. Je kan altijd ekstra kriebelen met je mens.

Lente

Als je nou niet bang bent voor de sneeuwflokke en je toch naar buiten durft dan vind ik dat heel erg knap want ik vind het niks. Buiten kan je sneeuwflokke fange als ze uit de wolken komen. Ik ben lekker op Ooma’s vest gaan liggen want die is warm.
Van mij mag de lente komen want ik hou van warmte en zon. Dan komen er weer beestjes in de tuin zoals hommels en flinders. Soms zie ik een liefeheersbeestje voorbij komen. Die kunnen ook heel goed fliege. Het aller mooiste vind ik wanneer alles weer start. Zoals de bloemen knopjes krijgen en dan later mooie bloemen worden. En dat er beebie fogels zijn en de pappa’s en mama’s weer druk zijn met stokjes zoeken voor hun nestje. Mijn hondenbroer Toby doet elk jaar een klein plukje vacht doneren in de struiken voor de fogels zodat de beebies lekker warm liggen. Zelf kan ik geen vacht doneren want ik heb niet zoveel als Toby.

Flokke

Nou ben ik eigenlijk heel nieuwsgierig naar wie er van jullie wel naar buiten durven met al die sneeuwflokke. Mijn vrouw en ik waren aan het kletsen over sneeuwflokke want ik vind dat ze allemaal op elkaar lijken en mijn vrouw zegt dat er geen één hetzelfde is. Misschien is dat zo wel maar toch vind ik dat ze allemaal op elkaar lijken.
Wat denken jullie? Lijken ze op elkaar of juist helemaal niet? Ik hoor graag wat jullie hiervan vinden.

Ik geef nog een ekstra kopje voor iedereen die het moeilijk heeft.

Poot getekend, mienister van zachte zaake,

Milamuis

Jajim en Frou Frou hebben nieuwe gewoonten

Miauw lieve allemaal, het is donderdag en dat betekent dat we weer letters voor jullie hebben gemaakt. We hopen dat jullie allemaal al leuke eerste mieuwjaars dagen hebben gehad nadat het weer rustig was in de lucht.

De wisseling van het jaar, en misschien wel deze periode van het jaar doet wat met iedereen. De katermannen en poezendames hebben te maken met een buiten dat de laatste tijd bedekt is met een laag zachte witte vlokken die de kussentjes onder de pootjes furkoelen. En we hebben allemaal een winterjas aan. Mensen ook. En ze gaan reflecteren en nadenken, en ze zitten veel vaker gezellig binnen.

Mieuwe gewoontes

Frou Frou: “Weten jullie wat veel tweevoeters elk jaar doen? Dan kiezen ze iets uit wat ze willen furanderen naar iets positievers en dan spreken ze af dat ze dat het hele jaar lang, of zelfs langer, anders gaan doen. In hun woorden heten het Goede Voornemens. Nou houden wij meestal niet van furanderingen tenzij ze goed of gezellig zijn. Zoals meer knuffelen, of vaker mousse eten, ik miauw maar een paar van een heleboel opties.”

Jajim: “Zo heb ik sinds een paar dagen een nieuw geluid wat ik kan maken. Of ja, iemand in huis maakte dat geluid heel vaak en dat miste ik zo erg dat het geluid zo ineens ook uit mijn bekkie kwam, dat ging bijna vanzelf.”

Nostalgie

Jajim: “Het geluid gaat van ‘MRRR’ en het was Willem’s vaste geluidje. Een geluid dat hij maakte als ‘ie ergens op ging springen, eten wilde, als hij onze mensenbroer’s aandacht moest trekken voor iets wat hij graag wilde zoals bijvoorbeeld een keukenla met snacks open krijgen. En het werkte best goed, plus, iedereen had er purrofijt van. Hij, Frou Frou en ik.

Nou hadden Frou Frou en ik het geluid al een hele tijd niet meer gehoord. De sterren zijn nét te ver weg om het geluid helemaal tot hier te laten komen. Maar op een nacht, half in dromenland, hoorde ik iets. Meteen spitste ik mijn oren en hoorde het nog een keertje, heeeel ver weg; ‘MRRR, MRRRAUWW, MRAUWWW’ klonk het bijna fluisterend.
Het was Willem en hij wilde ons een gelukkig mieuwjaar wensen en laten weten dat hij furrever bij ons is. En ook dat de la met snacks open gemaakt moest worden voor mij en Frou Frou. Toen wist ik het, dit is een hint. Vanaf nu is het mijn taak om het geluid te gebruiken. De eerste keer deed ik het vlak voor ik een sprong maakte en ‘PLOK’, bovenop de krabton landde. En opnieuw, een hele zachte ‘MRRR’ kwam uit mijn bekkie. Onze mensenbroer wist even niet of hij het goed hoorde en wreef in zijn ogen om zichzelf wakker te schudden. Het geluid kwam toch echt van mij.

Mensenbroer voelde dat hij warm werd van binnen bij het horen van het bekende geluid. En hij wist ook wat hem te doen stond. Hij kwam van de bank en liep naar de lade waar ook onze snackjes in liggen. Daarna volgde een aai over de bol, “dankjewel lief meisje”.”

Anders

Frou Frou: “Eerlijk gemiauwd, we schrijven nu wat meer over Willem deze keer want dinsdag had hij zijn furjaardag, of mandjesdag. Dat zet je toch aan het denken. We hebben het gevierd door een mooie foto uit te kiezen voor aan de muur, dan kunnen we hem altijd zien, dus ook overdag. Daarnaast hebben we extra hard naar de sterren gezwaaid vannacht en kregen we natuurlijk kattentaart. Maar nu toch even terug naar andere dingen die nieuw of anders zijn. We willen geen furdrietige letters maken, ook al zijn de herinneringen aan onze grote broer Willem eigenlijk allemaal mooi.

Weten jullie wat ik anders doe sinds 2 maanden? Ik kom in de armen van mijn mensenbroer liggen als hij ligt te woelen of wakker wordt. En ook heel bijzonder is dat Jajim en ik steeds vaker dicht bij elkaar liggen, gewoon op dezelfde bank. Jajim snuffelt nu en dan aan mijn koppie ter goedkeuring. Dat alles zonder elkaar een tik te geven. Niet dat ik echt tikjes geef, zo ben ik niet, meestal is het meer een zwaai uit zelffurdediging. Want jullie weten allemaal; mijn grootste hobby is knuffelen en als je het mij vraagt zijn liefde en furriendschap de mooiste dingen in het leven.”

Zachte kopjes,
Jajim en Frou Frou

🐾 Bliksem en het fluisterende sneeuwlandschap

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Toen ik van de week vroeg in de ochtend mijn neus tegen het koude raam drukte, wist ik het meteen: Dit wordt een mooie witte dag. Buiten in mijn jungle lag alles onder een dikke, witte deken. Mijn tuin was veranderd in een stil sprookje, waar elk geluid zacht klonk, alsof de sneeuw zelf de wacht hield.

Kou

Zodra de deur een kiertje open ging, glipte ik naar buiten. De kou kriebelde aan mijn snorharen, maar ik liep gewoon door. Integendeel, mijn ogen glansden. Met een voorzichtige poot tikte ik de sneeuw aan. KOUD! Maar ook spannend. Ik zette nog een stap, en nog één, tot mijn pootafdrukken als kleine bliksemschichtjes achterbleven in het wit.
Plotseling sprong ik op ……een sneeuwvlok was recht op mijn neus geland. Ik schudde met mijn kop en rende achter de dwarrelende vlokken aan, alsof het spelende insecten waren. Ik maakte rare sprongen, rolde door de sneeuw en kwam weer overeind met een snuit vol witte stipjes. Voor één keer leek ik zelf wel een sneeuwkat.

Struik

Bij de oude struik bleef ik even staan. Onder de sneeuw hoorde ik iets ritselen. Was het de wind? Of misschien ….de egels, diep verstopt en dromend van de lente? Ik sloop dichterbij, stap voor stap, mijn staart laag maar ontspannen. Ik blies zachtjes tegen de struik, als of ik wilde zeggen: slaap maar rustig verder, en wandelde toen trots verder.
Aan het eind van de tuin vond ik mijn favoriete plekje, nu bedekt met sneeuw. Ik draaide een paar rondjes en ging zitten, rechtop, als een wachtersbeeld. De wereld was stil, fris en nieuw, en ik voelde mij er helemaal thuis. De sneeuw maakt mij niet bang ….ik kreeg het gevoel dat elke pootstap een avontuur kon zijn.
Ineens hoorde ik een bekend geluid. Krraap..krraap. Dit geluid kende ik maar al te goed:
Roover.
Roover zijn vacht licht opgezet tegen de kou, zijn ogen scherp en onderzoekend. Hij keek mij aan en zei: kom mee, dit moet je zien.
Samen glipten we door de sneeuw. Die lag er nog net zo stil bij als eerder die dag. Maar omdat het al begon te schemeren leek het net of in de tuin duizend sterren aan het fonkelen waren in de sneeuw. Ik stapte zonder aarzelen de sneeuw in, terwijl Roover eerst voorzichtig een poot neerzette.
Ik rende vooruit en liet zien dat sneeuw helemaal geen probleem was. Ik sprong, gleed, en maakte scherpe bochten alsof de wind mij achterna zat. Roover keek toe en kon een glimlach niet onderdrukken. Maar volgde mij rustig en bedachtzaam.
Bij de schutting ontdekten wij vreemde sporen. Geen vogelpootjes. Geen kat, iets kleins, met een slingerende lijn. Roover en ik begonnen gelijk te snuffelen.
De sporen leiden naar een hoekje in de tuin, waar de sneeuw hoger lag en het stiller was dan elders. Hier bleven we staan. Geen van ons maakte een geluid. Wij wisten het allebei, hier hoorde je zacht te zijn. Hier sliep de winter.
Roover ging zitten, zijn staart netjes om zijn poten. Ik deed hetzelfde. Samen hielden we de wacht. Twee katten in een witte wereld, jong en iets ouder, vriendjes.
Toen tikte Roover zachtjes zijn kop tegen die van mij aan. We wisten genoeg. Geen woorden nodig. We keerden terug naar huis. Onze pootafdrukken naast elkaar in de sneeuw.

Witte velden

Toen ik later weer naar binnen ging, koud maar tevreden, kroop ik op mijn zachte deken. Met half gesloten ogen en een diepe zucht viel ik in slaap, terwijl buiten de sneeuw bleef vallen. En in mijn dromen rende ik verder, door de eindeloze witte velden, waar elk spoor liet zien: hier ben ik geweest.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Minnie begon goed aan het nieuwe jaar

Heppie Mew Year liefe friendjes en friendinnetjes. Foor ons ligt een heel mooi nieuw jaar fol met allemaal lekkere brokjes, noepies, knuffels en fooral fijn saame zijn. De boemies heb ik gelukkig weer ooferleefd.

Daar over gesproken zeg. Wat een ongeloofelijke herrie was dat oppe de laatste dag van het jaar. De eene knal nog harder dan de andere knal. Mensenoopa had ge-eppt dat ikke mijn pootjes oofer mijn oortjes moest doen om de knallen minder hard te horen. Nou miauw zelfs al had ik brokjes in mijn oren gedaan dan nog hoorde ik daar het knallen door heen. En er zaten ook een paar knallen tussen dat Frau en ik elkaar furrschrikt aankeken. Die waren zo hard en ook wel een beetje eng dat het soms ook gewoon leek alsof er op straat of achter in de tuin iets stuk was gegaan. Gelukkig was dat niet zo maar leuk is anders.
En toen het geluid op het hardst was dus toen het bijna 12 uur was nou dat fond ik dan wel jammer foor Frau maar toen ben ik toch echt maar feilig onder het bed gaan liggen. En ik zeg jammer foor haar omdat ze me dan niet happy mewjaar kon wensen en knuffelen. Maar dat is verder wel helemaal goed gekomen hoor want dat hebben we gewoon een uurtje later gedaan. Toen waren de boemies wat minder geworden en durfde ik weer onder het bed fandaan te komen.

Kerstboom

Twee dagen later op de dag met de Zater erin kwam mensenoopa langs. Om mij natuurlijk een mew jaar knuffel te geven maar ook om te helpen met het opruimen van van de kerstboom en de kerstspullen. En uiteraard was ik weer de opzichter die de boel goed in de gaten hield. Dat begon al bij met mijn pootje aanwijzen wat in welke doosjes opgeborgen moest worden. Ik probeerde ook te helpen met het furrrplaatsen van de boom. Ik naam een stukje tak in mijn bekkie en probeerde het ding zo van zijn plaats te krijgen. Alleen is die boom foor een klein katje als ik best wel zwaar dus dat lukte niet. En wat denk je dat menseopaa zegt? Nee Minnie niet op die takken bijten die zijn niet echt dat kan niet, ga je brokjes maar eten die zijn wel echt.
Haha hij dacht dus dat ik fan de kerstboom wou eete. Nee natuurlijk niet. Ikke weet heus wel dat het een nepperd is. Als het een echte was geweest dan had die naar boom geroken. En deze ruikt niet naar boom maar naar plastiek. Dus ik ze MAUW en schudde mijn kopje. Ik geloof alleen niet dat hij mij begreep. Maar omdat ik ook best wel trek had gekreege dribbelde ik toch maar wel naar mijn brokjes bakje. Daar aangekomen besloot ik dat ik eigenlijk ook wel noepies wilde dus ik zette een lief koppie op en deed miew miew. Frau begreep de hint en ik kreeg een lekkere likwitsnek hihi.

Sneeuw

De folgende dag op de dag met de zon erin nou dat was weer iets hoor. Ikke werd wakker en sprong in de fensterbank. Oef die foelde best koud aan. En toen keek ik uit het raam en wat ik toen zag! Het was ooferal WIT! Op de daken, op straat, in ons tuintje. Ooferal lag het. Dus ikke snel Frau wakker maken. Half slaperig keek ze me aan. Wat is er liefe Minnie. Frau frau mauw kom gauw het is ooferal wit!
Terwijl ze het slaap uit haar ogen feegde stond ze op om met me mee te kijken. Toen ze zag wat het was keek ze mij glimlachend aan. Je weet toch wel hoe dit heet? Ikke moest ff heel hard nadenken. En ja toen wist ik het. Dit witte spul het sneeuw! Daar heb ik froeger toen ik nog in het huis met de daken woonde wel eens doorheen gebanjerd. Dat is koud aan je pootjes maar tegelijk ook wel grappig. Kom zei ze. We gaan naar beneden ontbijten. Nou dat fond ik een goed plan dus dat zijn we gaan doen.
Dit was het weer foor deze keer. Uiteraard blijf ik nog steeds meetetteren foor Frreede. Dat isse nog steeds heel belangrijk!

Pootje van Minnie

Lucky en het nieuwe jaar

Lieve allemaal, hier ben ik weer maar nu in het nieuwe jaar! Kijk, daar hebben wij katten nu eigenlijk helemaal niks mee met zoiets als een jaarwisseling, tenminste mij boeit het niet zo bovenmatig dat het nu andere cijfers geworden zijn. Daar doen katten niet echt aan.
Maar dat neemt zeker niet weg dat ik iedereen wel de beste voor het nieuwe jaar stuur en veel knuffels geef aan iedereen die dat nodig heeft. Aan mens en dier natuurlijk. Ik hoop dat het nieuwe jaar brengt wat je graag zou willen want dat lijkt me erg fijn persoonlijk.

Krullieland

De jaarwisseling hier vond ik niet heel fijn maar eigenlijk viel het reuze mee met de herrie en zo. Ik hoor vaak van andere kattenvriendjes in Nederland dat er al dagen en soms zelfs weken van tevoren veel knallen van vuurwerk te horen zijn. Daarom vond ik het zo super goed dat Kever er posters voor gemaakt heeft om te vragen of mensen geen vuurwerk doen zodat er geen harde knallen zijn. Nu is dat hier in Krullieland eigenlijk niet echt, want je hoort er niet veel. Dat is overigens alleen maar fijn moet ik zeggen. Dat is best raar als je er over nadenkt want mijn mensen zeggen dat er veel andere mensen spulletjes komen kopen hier voor de jaarwisseling maar zij hoeven dat zelf niet. Ze hebben nu een egelhuis gekocht, dat is een beter idee vonden ze zelf en daar ben ik het zeker ook mee eens. Mijn man moet het alleen nog in elkaar zetten maar het is nu weekend dus dan heeft hij daar prima de tijd voor.

Onrust

Maar goed, op de avond dat het jaar ging wisselen, was ik zelf nogal onrustig. Ik kon niet echt lekker in mijn mandje op de bank liggen en ik stond regelmatig op. Soms om wat te eten maar vooral ook om een rondje te lopen. Ik ben verscheidene keren naar Molly en Dropje gegaan, heb bij Jip gekeken of daar ook alles in orde was en daarna weer terug naar Moos. Die het allemaal wel gezegend vond want hij sliep veel. Nu hoort mijn broer natuurlijk ook slecht dus hij reageerde niet eens op een knal hier of daar. Toen de klok 12 uur sloeg, was er vuurwerk bij de buren. Dat vond ik teveel en ik ben toen onder het kleed dat op tafel ligt gekropen. Mijn man was bij ons en Moos sliep rustig verder en na een half uurtje was het gelukkig op. Ik hoop dat Mogwli, dat is de buurhond, ook gewoon binnen was toen er vuurwerk kwam en zijn pootjes op zijn oren gehouden heeft. Er was niet eens super veel herrie maar ik houd er echt niet van.
Toen het stil werd, ben ik weer in mijn mandje gekropen en kon ik lekker slapen want stil is hier ook echt stil. Tot de dag erna toen er andere cijfers gekomen waren. Die dag was er een heel harde en koude wind. Ik ben heel eventjes naar buiten gegaan maar daar had ik het snel gezien. Een nieuw jaar betekent duidelijk niet altijd beter weer weet ik nu. Mijn man had de vuurpijlen die door de harde woei in onze tuin gekomen waren allemaal opgeruimd zodat het veilig is maar ik vond er weinig aan om buiten te lopen. Dus ik weer naar binnen. Het was verder wel rustig maar af en toe hoorden we de wind heel goed, dan lijkt het wel alsof deze hard gilt. Kennen jullie dat geluid ook? Het waait dan tegen de deur en ramen aan en dan krijg je dat geluid. En diezelfde avond schrok ik nog een keer want toen kwam er hagel en het nieuwe jaar bracht nog wat anders mee ook. Sneeuw!

Sneeuw

Nu ken ik wel sneeuw hoor maar daar ga ik niet in lopen. Ik kijk wel als er dikke witte vlokken vallen want dan komt de tuin er ineens heel anders uit te zien. Het sneeuwt nu ik deze blog maak nog altijd. De auto is ineens anders van kleur, buurpoes komt niet maar er zijn wel veel vogels. Die hebben ook extra eten gehad nu. Dat is dan wel weer fijn om te zien maar dat alles nu wit is, is speciaal.
De postbode heeft normaal een gele jas aan, nu was ze helemaal wit! Dat is echt wel raar want het was dezelfde mevrouw als altijd maar dan toch anders. Daar moet ik over nadenken dus ik ga maar in mijn mandje of korfje liggen. Dan lig ik veilig dicht bij mijn broer Moos en kunnen we samen af en toe naar buiten kijken. Lekker warm binnen is het beste hoor. Ik hoop dat alle andere poezels ook binnen zijn nu. En alle konijntjes ook. Jip vindt het binnen in elk geval heerlijk en ze komt soms in de gang en ze speelt veel. Dat kunnen we horen want ze heeft een bal met een rammelding erin. Blij dat zij nu ook binnen is met dit weer.

Zo, het nieuwe jaar heeft al bijzondere dingen gebracht. Ik heb in het oude jaar nog wel wat spannends meegemaakt trouwens maar daar zal ik volgende keer over vertellen. Veel knuffels van ons allemaal, voor iedereen en speciaal voor de mensen die het extra nodig hebben.

Lucky

PS de foto waarop ik op de vensterbank naar de sneeuw kijk is van vorig jaar. Dat kun je zien aan de struik achterin want die is er nu niet meer. Maar verder is het nu net zo wit als toen.