Categorie archieven: interviews de poezenwereld

Gevraagd: brokjes voor kater Boef

Boeg    Dit is Boef , hij is net één jaar en hij zit nou al in een asiel. Ik zag zijn foto op de feesboekpagina van mijn katervriend Bram.  Hij zei dat Boef kleurstofvrije brokjes nodig had en ze waren bijna op dus of iemand wilde helpen.

Bram, eerst wie is Boef eigenlijk?

Boef is een jong katermansje van net 1 jaar. Dus hij is heel speels en vol energie. Hij zit in het Hokazo asiel en hij zoekt een thuis. Mijn vrouw zei dat.

Nou heb ik een vraag aan je vrouw. Hoi vrouw van Bram! Hoe kan het dat de brokjes van Boef  op zijn, het asiel betaalt dat toch?

Omdat wij een anti – inslaapbeleid hebben kan het wel eens heel druk worden in het asiel en dan gaan de brokjes sneller op.
Natuurlijk kopen wij zelf ook brokjes maar omdat wij ook de rekeningen betalen van de dierenarts, vragen wij weleens mensen om wat extra’s zodat wij geld kunnen sparen. Als er dan een hoge rekening komt, dan hebben de dieren in ieder geval te eten en zijn ze gezond.

Hoe weet u dat allemaal zo precies?

Zelf ben ik vrijwilligster bij Hokazo en omdat Bram (geadopteerd uit Hokazo) een Facebook pagina heeft, is hij bevriend met heel veel katermansjes en poesedames. En omdat het soms makkelijker praten is van kat naar kat, vraag ik wel eens een kater of poes om mee te helpen. En de kater of poes heeft zo ook een grotere kans op een huisje, allemaal in overleg, hoor.

Dankuwel voor dit antwoord. Nou wil ik Bram weer wat vragen. Ruikt je vrouw weleens naar Boef en wat voor lucht is dat dan?

Hoi Bertje!! Ja, dat doet ze weleens en ook naar andere katten. Nou ik ruik naar pas gewassen, zij ruikt dan naar brokjes of naar vacht. Een niet pas gewassen vacht is anders, het is niet van mij of van mijn vrouw. Onze natuurlijke geur is zacht en lief, soms is dat anders en dan vind ik dat moeilijk en dan wil ik meteen weer mezelf en mijn vrouw wassen zodat we weer naar onze geur ruiken.

Er zijn vast mensen die geld willen storten om te helpen. Kan dat en
hoe moeten ze dat doen?

Nou dat kunnen ze zeker en dat zou echt heel erg lief zijn!
Hier vertel ik je hoe dat gaat.
Het bedrag maakt niet uit, wij vinden alles prima omdat je het vanuit je hartje doet.
Als je een bedrag hebt, dan mag het naar dit bank nummer NL40INGB0668967463 op de naam van Hokazo in Uden.
Dat gaat via de computer, de mens weet wel hoe dit werkt.
En als je er dan als commentaar bij zet : “voor kleurstofvrije brokjes” of “donatie voor brokjes” dan weet iedereen hoe het zit.

Maar Bertje, mensen mogen ook gewoon langskomen, met of zonder brokjes. De katten vinden het super leuk om extra aandacht te krijgen dus mensen mogen ook lekker knuffelen als ze dat willen!

Dankjewel voor dit interview Bram en vrouw van Bram. Ik ga ook geld laten overmaken!

Dit is de website: Hokazo

Het adres is:

Stichting Hokazo
Lange Goorstraat 6
5406 XE Uden
Telefoon: (0413) 26 05 46

Email: admin@hokazo.nl
Bestuur: bestuur@hokazo.nl

Bankrekening: NL40INGB0668967463

Dierenambulance: 06-53707111

Openingstijden:
Maandag: 12.00 – 15.30 uur
Dinsdag: gesloten
Woensdag: 12.00 – 15.30 uur
Donderdag: 12.00 – 15.30 uur
Vrijdag: 12.00 – 15.30 uur
Zaterdag: 10.00 – 16.00 uur
Zondag: gesloten

“Tijger was mijn redding” interview

 “Tijger was mijn redding,” schreef Joke de Munck mij.  Haar man ging over de Regenboogbrug en toen hielp Tijger haar. Ik vroeg om een interview.

Nou moet ik eerst zeggen dat Tijger ook over de Regenboogbrug is gegaan. En Joke woont nou met Felix. Maar aan Tijger denkt ze heel graag terug en dan voelt ze zich van binnen warm.

 

Hier komt mijn eerste vraag. Hoe hebben Tijger en u elkaar ontmoet?

Tijger was ongeveer vier maanden oud toen hij bij mijn zus is aangelopen, maar daar hadden ze een grote hond. Dat ging echt niet samen. Die hond heeft zelfs een stukje van Tijgers staartje afgebeten.
Nadat Tijger daar de hele dag in een boom had gezeten bracht mijn zus Tijger op zaterdagavond 11 september 1999 in een doos bij ons. Mijn man was er eerst niet zo blij mee. Het was de bedoeling dat Tijger naar zijn zus ging, want zij had een boerderij. Maar na één nacht bij ons was ook mijn man totaal voor Tijger gevallen.
Tijger was ontzettend bang en heel eenkennig, maar met veel geduld en liefde werd hij heel eigen aan ons.

Dat is supergoed gegaan! Wat maakte dat u een bijzondere band kreeg?

Wij hebben geen kinderen en mede daardoor werd Tijger ons ‘zunke’ in huis. We hebben ontzettend veel plezier van Tijger gehad, zeker van zijn kattenstreken. Wat een gepuzzel was het ’s morgens met het behang om het weer allemaal op de plaats te krijgen. Alle cadeautjes die Tijger mee naar huis bracht, levende muizen, regenwormen, takjes, vogeltjes, zelfs een libelle.
In 2008 is mijn man overleden. Tijger was mijn redding, want voor hem moest ik nog opstaan en zorgen. Ik weet niet of ik het zonder Tijger gered had, menig traantje heeft hij van mij opgevangen.
Er staat zelfs een foto en een pootje van Tijger bij mijn man op de grafsteen. Zo belangrijk was hij voor ons.

Ik snap dat wel. Je kunt elkaar helpen en dat voelt dan gewoon heel goed. Hoe was dat voor Tijger en u?

Tijger heeft mij zoveel troost en kopjes gegeven. Het was zo fijn dat er iemand op mij wachtte als ik thuis kwam. ’s Avonds lag Tijger altijd op mijn buik op de bank en daar hebben we beiden heel erg van genoten.
Ik heb Tijger veel geknuffeld, gevoerd en voor hem gezorgd, zeker toen hij wat ouder werd en gebreken kreeg. Hij kreeg last van blaasontsteking en had de nodige ongelukjes. Met speciaal voer ging dat weer een tijd goed. Door artrose kon Tijger steeds moeilijker springen en ik tilde hem dan op als ik het zag dat hij ergens op wilde.

En toen ging Tijger ook over de Regenboogbrug. Laat hij nog wat merken aan u?

De laatste maanden kreeg Tijger epileptische aanvallen en dat was echt hartverscheurend. Ik heb hem nog medicijnen gegeven, maar hier werd hij suf en doodongelukkig van. Toen Tijger zelf aangaf dat hij geen pilletje meer wilde, heb ik de dierenarts thuis laten komen.
Het was de moeilijkste beslissing van mijn leven. Ik heb bewust van Tijger afscheid genomen. Dit heb ik niet bij mijn man kunnen doen, want hij is totaal onverwachts op 51 jarige leeftijd overleden.
Op 11 juni 2015 is Tijger thuis op mijn schoot voor altijd ingeslapen en er rolde een traantje weg.

Tijger is in mijn tuin onder een poezenbeeld, waar hij altijd naast zat, begraven.
Heel af en toe gaat er een vlinder op het beeld zitten, zou dat toch een teken zijn?

Volgens mij wel.  Bent u nou weer gelukkig met Felix?

Twee maanden was er geen leven meer in huis. Het was voor mij geen thuis meer. Ik ben toen een paar keer naar het asiel gegaan en daar heb ik Felix gezien, hij kwam meteen naar mij toe.
Felix is heel anders dan Tijger, onstuimiger en hij trappelt heel veel, echt een allemansvriendje.
Tijger was echt mijn kat, heel eenkennig en ook erg slim, maar heel schuw naar vreemden.
Natuurlijk ben ik gelukkig met Felix, want hij is zo lief en toch mis ik mijn Tijger nog steeds.

 

 

Dankuwel voor dit interview en dat u zo openhartig bent. Daar hebben veel andere mensen iets aan!!

 

Tiffie en haar mensenvriend Joshua

 Tiffie (13) mailde me dat ze op mijn verjaardagskalender van Facebook wilde. Ze vertelde over haar vriendschap met Joshua, hij is een volwassen man en hij is autistisch en samen hebben ze iets speciaals. Interview!!

Hoi Tiffie! Wat fijn dat je mee wilt doen. Wil je iets over jezelf vertellen?

Ik woon in een vierkamerflat op de begane grond. We hebben wel een Theater De Tuin en een Theater De Straat en daar kijk ik graag naar, maar wij zijn allevier honderd procent binnenpoes. Ik woon met mijn (mensen)mama en Joshua en met Mellie, Louie en Lucie.

Dat is best een groot gezin met jullie allemaal samen. Je hebt een speciale band met Josh, hoe is dat gekomen?

Ik ben hier geboren, mijn moeder Wiesje was hun eerste poes. We waren toen met tien kittens uit twee nestjes, maar ik ben altijd al erg bescheiden en verlegen geweest en ik vond de andere kittens vaak te druk. Dan ging ik bij Josh op zijn kamer zitten, want daar
was het rustiger. Want Josh wil niet dat er “wild” gedaan wordt op zijn kamer, omdat hij bang is dat dan zijn computerdingen kapot gaan.
Ik heb nu op Josh zijn kamer mijn eigen bureaustoel, die naast de stoel van Josh staat en daar zit ik het liefste. Daar kan ik heerlijk meekijken naar alle spelletjes die Josh speelt of TV kijken en ik zit lekker dicht bij hem, zodat hij me regelmatig een heerlijke aai kan geven. En heel vaak staat de zon op mijn bureaustoel, ooooo, dat is zo heerlijk soezelen. En Josh houdt erg veel van regelmaat, dat is heel fijn, want ik weet altijd waar ik met hem aan toe ben en hij doet geen onverwachte dingen, waar ik van zou schrikken. Als Josh gaat slapen, gaat zijn deur dicht, ik slaap bij mama op bed, maar zo gauw ik ’s morgens hoor dat Josh
wakker is, ga ik voor zijn deur zitten miauwen tot hij open doet.
Josh noemt me altijd zijn Knuffelbeer en als ik niet op zijn kamer ben, komt hij me meestal zoeken. En als ik een klit in mijn vacht hebt, gaat Josh ‘m heel voorzichtig en geduldig uit mijn vacht peuteren, zonder me zeer te doen.

Dus jullie hebben echt een speciale vriendschap samen, wat is dat lief!! Zijn de andere katten niet jaloers?
Soms is Louie wel een beetje jaloers. Als hij merkt dat ik knuffels van Josh krijg, komt hij er wel eens met die grote rood-met-witte harses tussen gewurmd.

Ik heb ook rood met witte harses!! Maar ik wilde nog vragen wat  het verschil is tussen vriendschap met een mens en vriendschap met een kat?

Hier heb ik even een poosje over nagedacht. Maar ik denk dat het grootste verschil tussen vriendschap met een mens en vriendschap met een kat is, dat katten je accepteren zoals je bent en mensen soms verwachtingen van hun vrienden hebben.

Wat ben je een verstandige poes, Tiffie. Dat had ik nooit kunnen bedenken. Ik heb een laatste vraag en die is of je ook aan het verharen bent.

Nee, Bert, ik ben nog niet aan het verharen. Onze Lucie wel, hele vlokken haar liggen er overal. Mama zegt dat ze er wel een nieuw kitten van kan breien, maar persoonlijk vind ik dat we zo met zijn zesjes wel genoeg volk in huis hebben.

Ik vond het wel een beetje moeilijk, om alles goed te vertellen, maar ook heel erg leuk!!

Dankjewel voor dit interview Tiffie, je hebt het heel goed gedaan!! 

Max en Fus, de katten van de overkant

Max en FusAls ik in de vensterbank zit, dan zitten aan de overkant Max of Fus ook in de vensterbank. Ze kunnen ook goed slapen. Ik vroeg om een interview.

Hoi overbuurkatten!! Wat gaaf dat jullie meedoen. 

Hoi Bert!  Super dat je ons voor een interview vroeg. We hebben samen goed nagedacht en de vragen verdeeld zodat we alletwee wat konden zeggen.

Ik weet dat jullie uit Spanje komen. Willen jullie iets vertellen over je achtergrond?

Max: Fus en ik komen uit hetzelfde nestje. We zijn nou bijna twaalf jaar oud. Fus en ik zijn door onze mensenmama geadopteerd toen we drie maanden oud waren, en sindssien zijn we altijd bij haar geweest. Onze vorige mens zorgde niet goed voor ons. Fus heeft er toen voor gezorgd dat we gered werden. Ik ben zelf al sinds mijn geboorte doof. Fus niet. En als het op overleven aankomt, maakt dat volgens mij heel veel uit.

 

Het lijkt me super als je zo’n flink zusje hebt. Dan voel je je veiliger. Hoe zie jij dat, Fus?

Fus: ja Max, jij bent altijd een beetje anders dan ik geweest. Maar daar ben ik wel aan gewend en je bent en blijft mijn lieve broertje. Ik vind het leuk om met een touw te spelen en jij weer niet. Jij vind het weer leuk om te vragen om aandacht en knuffels en dat doe ik weer niet zoals jij. Je eet meer dan ik. Jij maakt graag kartonnen dozen stuk. Maar ik maak graag kranten stuk. Ik ben veel gevoeliger voor van alles en jij bent onhandiger en viezer. En ook dominant en op je grenzen. Volgens mij is het ook zo met mannen en vrouwen.

Is het moeilijk dat je doof bent, Max?

Max: nou… misschien. Ik ben dan wel doof maar ik spreek heel goed lichaamstaal. Als ik aandacht van onze moeder wil, laat ik dat weten. Ik weet toevallig ook dat je met haar praat, Fus. Hopelijk niet over mij! Maakt niet uit of het Nederlands of Spaans is, ik weet dat soort dingen gewoon, al hoor ik er niks van.

Ik wil ook iets vragen over dat jullie Spaanse katten in Nederland zijn. Hoe is dat voor jullie?

Max en Fus: dit willen we samen zeggen. Tussen Spaans knuffelen en Nederlands knuffelen bestaat geen verschil. We denken dat alle katten ter wereld hetzelfde willen. Maar toen we ongeveer zes jaar geleden naar Nederland verhuisden, vonden we het hier toch anders. Dat we gingen verhuizen begrepen we toen we in Spanje naar de dierenarts moesten voor prikken en voor een internationaal paspoort. Dat is belangrijk als je naar een ander land gaat.
We zitten alletwee graag in het raam naar buiten te kijken. Maar deze straat vinden we saai. Wat we niks vinden is als er een hond langs wandelt, want wij wonen op de begane grond en dan is hij zo dichtbij en dan voelen we ons bang. Hebben we ook als er een kat langskomt. Dus wij zijn binnenkatten. Dan is de straat gewoon gevaarlijk.

Snap ik, want ik ben ook een binnenkat. Maar ik zit op de eerste etage. Hebben jullie ook taken in huis, dat je moet meehelpen?

Fus: Max zorgt er elke ochtend voor dat onze moeder wakker wordt. Dat is best een klus. In het weekend doet hij het ook. Ik niet. Maar ik help wel mee bij het controleren van de boodschappentas. Er zitten dingen in met geuren waarvan we weten dat we eraan moeten ruiken.
We zorgen er alletwee voor dat er overal witte haren liggen. Dat is gezellig, want dan zie je dat wij er ook wonen. Persoonlijk snap ik niet waarom onze moeder dan boos wordt. Ze houdt niet van stofzuigen, maar dat kan het toch niet zijn.

En zeg eens eerlijk, hoe is het tussen jullie?

Fus en Max: we zijn meestal gelukkig dat we samen zijn. Soms spelen we, soms vechten we. Gewoon. Maar als onze moeder thuis komt van haar werk zijn we altijd gelukkig want dan krijgen we extra knuffels.

Dank jullie wel voor dit interview Fus en Max. Ik vond het fijn om mijn overbuurkatten beter te leren kennen!!

 

Kater Pietje voert actie op Instagram

Pietje Op Instagram staat het dagboek van de kater Pietje. Iedereen kan het lezen. Hij voert actie voor een beter katerleven. Ik vroeg hem om een interview.

Helemaal voluit heet je Piero Luigi Pepino Candelario. Waarom zegt iedereen dan Pietje?

Nee, mijn echte naam is Piero Luigi Pepino Romeo Anastacio Horatio Lorenzo Michelangelo Innocenzio Tito Candelario. Omdat mijn baasjes te lui zijn om dat elke keer te zeggen hebben ze er Pietje van gemaakt. Ik laat het maar gebeuren omdat ik hun uitspraak van het Italiaans toch eigenlijk vrij gebrekkig vind. Op instagram is het handig omdat mijn echte naam anders zoveel ruimte inneemt.

Snap ik.  Eigenlijk heet ik Adelbert Cornelis. Maar Bertje is gezelliger. Waarom ben je op instagram gegaan?

In mijn dagelijks leven heb ik het best wel zwaar, omdat het moeilijk is om mijn baasjes tevreden te houden en tegelijk nog mijn eigen bestaan draaglijk te houden. Mijn baasjes geven mij totaal geen erkenning voor al mijn harde werk. Ik vind het belangrijk dat katten zoals ik zich daarover uiten.
Ik probeer een inspiratiebron te zijn en het taboe rondom de gevoelens van ondergewaardeerde katten wat te doorbreken.

Dat is best zwaar, Pietje. Veel katten durven het misschien niet te zeggen. Ze zijn thuis toch afhankelijk. Kun je iets over jezelf vertellen?

Leo, de broer-van

Ik ben twee jaar, bijna drie jaar oud en afkomstig uit het prachtige Beilen in Drenthe. Daar ben ik samen met mijn broer Leo en mijn zusje Shakira naast het spoor gevonden. Twee mevrouwen hebben mij toen naar Zaandam verscheept (gruwelijke stad, ik ben een echte country boy) en zorgen nu nog steeds min of meer voor mij en mijn broer. Hoe het met Shakira is weet ik niet, die is hopelijk door een andere (leukere) familie geadopteerd. Ik ben dus eigenlijk onderdeel van een drieling, niet een tweeling.
Op een gewone dag maak ik graag een verkwikkende rondwandeling door het trappenhuis, dat mag alleen niet van mijn baasjes. Ze houden me hier opgesloten en om ze duidelijk te maken wat ik daarvan vind neem ik ongeveer 2 á 3 keer per dag even een halfuurtje tot een uur de tijd om klaaglijk bij de deur te gaan zitten miauwen (‘krijsen’ noemen mijn baasjes dat, en bedankt!). Omdat ik weet dat het dan de meeste impact heeft, kies ik het liefst momenten uit waarop zij geconcentreerd zitten te werken.
Daarnaast hou ik ook van oorlogje spelen met mijn broer Leo, die trouwens zijn eigen instagramaccount heeft: @leo_candelario. We hebben allebei een eigen instagramaccount omdat we zo verschillend zijn. Hij is wat minder assertief en een echt moederskindje, zijn liefde voor onze mevrouwen verblindt hem voor wat voor tirannen zij eigenlijk zijn.

Jij bent heel erg assertief. Ook als het om eten eten.  Wat is je ideale maaltijd?

Drie zakjes vleesjes in gelei (van bijvoorbeeld whiskas) achter elkaar. Ik krijg er soms wel één, om met mijn broer te delen, maar meer mag ik van mijn baasjes niet eten, anders word ik ’te dik’ of krijg ik ‘buikpijn’ of zo. Go big or go home, zeg ik altijd, maar daar hebben zij kennelijk nog nooit van gehoord.

Je heb best klachten over thuis. In je dagboek schrijf je van alles. Hoe kan dat nou en wat moet er gebeuren??

Hoe kan dat? Tsja… ik denk dat het antwoord vrij simpel is: mijn baasjes geven meer om zichzelf en hun eigen comfort dan om de twee zachtaardige wezentjes die ze onder hun hoede hebben genomen. Wat daaraan moet gebeuren, heb ik op een heel handig lijstje bij elkaar gezet (dit lijstje hangt al tijden aan de koelkast maar mijn baasjes doen heel strategisch alsof ze het niet zien):

  •  Er moeten kattenluikjes in alle deuren in huis komen, inclusief de slaapkamer- en badkamerdeuren.
  • Ik moet zelf de verantwoordelijkheid op mij kunnen nemen om te bepalen wanneer, wat en hoeveel ik eet.
  •  De plantenspuit moet per direct naar de vuilstort.
  • Ter compensatie van mijn geestdodende bestaan wil ik elke dag een nieuw speeltje
  •  Altijd kittenmelk in plaats van water
  •  Kattengrind in de gootsteen want dat is toch al mijn favoriete wc in huis
  •  Al die stomme rotboeken moeten uit de kast (ik gooi er vaak wel eens een uit, maar mijn baasjes begrijpen de hint niet) zodat ik me op een plank naar keuze kan gaan nestelen.

Dat waren mijn antwoorden! Heel erg bedankt Bert dat je mij wilde interviewen. Ik heb er echt van genoten om je vragen te beantwoorden.

Graag gedaan, Pietje. En groetjes aan je broer Leo. Ik hoop dat je je beter voelt nou je alles hebt kunnen zeggen.