Alle berichten van TegnieseDienst

Minnie over op de foto gaan

De fagjes schoonmaak machine stond aan. Ik vind het fijn om daar boven op te gaan liggen. Die wordt namelijk na een tijdje lekker warm. En het apparaat kan ook spinnen. Heel fijn is dat. Frau zegt dat dat geen spinnen is maar sentriefuugeren. Mauw, het zal wel. Ikke find het gewoon fijn om bovenop te liggen.

Nou en dus zo ook afgelopen zondag dat ik daar boven op lag. Lag lekker te chillen. En had mazzel want de zon scheen ook nog eens. Zo lekker bovenop mijn bolletje. Ik droomde al helemaal weg. Van lekkere muisjes. En fan foorbij vliegen fooguls. En net toen ik echt in slaap sukkelde hoorde ik het.

Muisstil

Min? Minnie? Waar ben je? Zucht dacht ik. Geen idee wat er is maar ik lig net zo lekker. Dus ik hield me muisstil. Dat lukte voor even. Tot dat ik voetstappen op de trap hoorde. Ze kwam naar boven gelopen. Ah daar ben je hoorde ik haar zeggen terwijl ze voor me kwam staan.
Ze gaf me een aai over mijn koppie. Lig je daar lekker te liggen vroeg ze mij. Mauw dacht ik. Dat zie je toch. Dus ik rolde met mijn ogen en probeerde gewoon weer verder te chillen. De zon scheen nog steeds dus dat zou me toch moeten kunnen lukken. Zelfs met Frau hiervoor me die tegen me aan praat.
Nou en toen kwam het. Ze had haar telefoon mee. Ik zag dat ze op het fotomaak knopje drukte. Nee he! Mauw ik heb nou echt eefe geen zin in een fotosessie hoor. Daar trok ze zich niks van aan. Ze ging gewoon fotoos maken. Je ligt er zo mooi bij lieverd. Dus dat worden prachtige fotoos voor op je blog. De blog? Oh ja die moet ik ook nog mauwen. Maar kunnen die footos daarna niet gemaakt worden? Ze mompelde iets over dat het licht mooi en goed was.
Als je naar de fotoos bij dit blog kijkt dan kan je goed zien dat ik er echt geen zin in had. Find ik zelf dan he haha. Ging op een gegeven moment uit protest ook gewoon andersom zitten. Zo, zet mijn kont maar op de foto. Dat dacht ik. Ja nee niet dat dat hielp want doen kwam ze gewoon aan de andere kant staan.

Protest

Toen heb ik het toch maar toegelaten. Onder mauwend protest. Dat wel. Toen ze klaar was en weer naar beneden liep toen ging ik hier toch eens goed over nadenken. Want wat is dat toch dat personeel wat maar doet wat ze zelf willen. Hebben wij dieren daar geen mauw, blaf of tok in?
Dus toen bedacht ik me dat er een wet moet komen. En dat ik dat als Minniester Purresident wel eens even ging regelen. Die wet zegt dan dat personeel eerst moet fraage of een dier op de foto wil. Of het uitkomt zeg maar. En als het antwoord nee is dan mag de telefoon met camera of gewone camera er niet bij gepakt worden. Natuurlijk is het wel belangrijk om samen te ooferleggen. Dus als het nu nee is wanneer is het dan ja? Oh en ook belangrijk. Als je ja mauwt of blaft en de footoos worden gemaakt. Waar mogen de footoos dan geplaatst worden. Want wij dieren hebben ook recht op preifusie.

Katfisseurs

Dat ik dat zou allemaal zat te bedenken bedacht ik me dat het uitwerken fan dit plan toch teveel is voor mij alleen. Dus ik sprong van de wasmachine af en dribbelde naar de aaipet. Ik stuurde een berichtje naar een van mijn katfiseurs. Gelukkig had die wel even tijd om mij hiermee te helpen. Na wat heen en weer gemauw krulde ik mezelf tevreden op op de groote mensenmand. Ik was helemaal moe van alles. Tijd foor een lekkere lange groote dut! Ik hoorde hoe de foordeur ging dus mooi dacht ik. Ga jij maar ff lekker buiten wat doen dan kan ik hier boofe ff lekker bijkomen.

Nou dit was het weer voor deze keer. Wat vinden jullie ervan als er fotoos van je worden gemaakt? Vind je dat leuk, minder leuk of wil je het sowieso liever niet. Daar ben ik wel benieuwd naar. Sowieso blijf ik keihard meetetteren foor Freede!

Pootje van Minnie

Lucky laat Moos ook wat zeggen

Hoi lieve allemaal, hier zijn we weer met een nieuwe blog. Ik zeg expres we want ook Moos heeft deze keer meegeholpen. Zoals ik al gezegd heb krijgen Moos en ik dit jaar en dat duurt nog maar een paar maandjes, allebei dubbele cijfers want we worden dus allebei 10 jaar. Moos is als eerste jarig, in de maand maart. Het is als jullie dit lezen al de maand februari en mijn vrouw heeft verteld dat het de kortste maand van het hele jaar is. Niet dat wij ons daar nu veel van aantrekken hoe lang een maand duurt maar als het zo is dat er minder dagen in deze maand zitten dan in een andere, dan vind ik dat eigenlijk niet zo erg want dat betekent dan misschien ook dat het minder lang koud of nat is en dat we sneller voorjaar krijgen? Of zou dat zo niet werken denken jullie?

Maar goed, zijn verjaardag is niet het enige jubileum dat Moos viert want het was gisteren precies een jaar geleden dat hij bij ons is komen wonen! Dat lezen jullie denk ik eens wel bij meer poezels en dat is dan toch een beetje een speciale dag. We hebben ook extra snoepjes gekregen want Moos mocht iets lekkers en speciaals uit de voorraadkast uitzoeken en daarin mochten wij ook mee delen met hem. Moos wil zelf ook wel graag iets vertellen voor de mensen en poezelvrienden die hem misschien nog niet zo goed kennen. Nu maakt Moos dus deze keer ook even een stukje van de blog.

Moos

Hoi allemaal, ik ben Moos. Ik ben een rood met witte kater en woon bij Lucky, Molly, Dropje, konijntje Jip en onze mensen. Ik woonde eerst ook in het andere huis in Nederland maar daar zat ik vaak onder de bank omdat Dropje en ik elkaar niet altijd even leuk vonden. Dat heb je nu eenmaal wel eens. Toen we naar Krullieland verhuisden, kreeg ik mijn eigen kamer maar om eerlijk te zijn had ik het daar zo bekeken want het was er niet zo heel groot en ik zag mijn mensen niet de hele tijd. Dus mocht ik verhuizen naar de rest van de benedenverdieping en intussen heb ik het hele huis gewoon al helemaal verkend natuurlijk. Drop en ik kunnen nu al een beetje beter samen en zij komt ook gewoon in de kamer als ik daar ergens lig. Ik ben zeker niet meer bang voor haar nu maar we proberen gewoon zoveel mogelijk ons eigen ding te doen, zoals de mensen dat dan noemen en dat gaat het wel oké hoor. En ach, soms kun je toch wel eens niet zulke goede vrienden met elkaar zijn, dat hoort er dan ook bij.
Ik ben een flinke katermans, niet zo flink als bijvoorbeeld Keef maar ik mag er wel zijn en mijn mensen denken dat ik hier wel een beetje flinker geworden ben maar ik lust dan ook graag alles wat ze me voorschotelen en meer nog. Ik zat eerst met twee andere poezels in het asiel maar die hadden al een eigen huisje gevonden. Mijn mensen hadden me op Beestboek gezien en toen hebben ze voor mij gebeld en zijn ze komen kijken. Ik mocht meteen mee. Waarom ik niet eerder een huisje gevonden heb, weten ze niet zo goed maar ze denken misschien dat het komt omdat ik niet zo goed hoor. Dat is helemaal niet erg zeggen ze hier en ik hoor wel wat hoor, maar lang niet alles. Dat is nu eenmaal zo en dat hoort gewoon bij mij. Ze hadden ook gezegd dat ik niet zo goed at, maar dat is niet bepaald waar. Ik eet echt alles en ook in grote hoeveelheden ook als het ff kan.
Ik vind het hier heel prettig wonen, ik onderneem ook steeds meer en doe alles wat mijn broer doet en voordoet. Dat weten mijn mensen niet maar Lucky vertelt me dingen die ik kan doen zoals op het bureau liggen, bij je mensen op de bank kruipen en aaitjes halen, mijn kopje scheef houden zodat ik wat lekkers krijg en dat soort dingen. Dat leer ik allemaal van hem. Hij heeft me bijvoorbeeld ook laten zien dat je op de aanrecht kunt springen en dan vogel TV kunt kijken. Dat doe ik dagelijks en ik lig ook vrijwel altijd op het bureau als mijn vrouw aan de laptop zit. Ik kan nu bijvoorbeeld ook snoepjes van een speciale plaat afhalen waarbij ze in de gaatjes verstopt zitten. Dat heeft Lucky mij laten zien en dat doe ik nu ook. Hierover vertelt Lucky de volgende keer meer trouwens. Hij gaat me binnenkort ook laten zien wat er buiten allemaal te beleven valt, dus dat lijkt me wel wat.

Lucky

Hier Lucky nog even…Moos en ik verkennen regelmatig het huis. Soms alleen, vaak ook samen. We gaan zeker minstens eenmaal op een dag samen de kelder in om daar eens goed rond te snuffelen. Omdat er veel water gevallen is komt er water in de put in de kelder omhoog. Dat is heel spannend hoor maar nu spring ik er niet in. Voor mij geen natte pootjes hoor. Er zit een pomp in de put zodat het water er ook weer uit kan. Ik moet wel zeggen dat we samen sterk staan en dat we elkaar goed aanvullen als het om ontdekken gaat. Hij ontdekt vaak speelgoed dat we dan ook krijgen als we het eenmaal gevonden hebben, zodat we er lekker mee rond kunnen rennen. En ik zorg er dan weer voor dat werkelijk alle plekjes in huis besnuffeld en ontdekt worden. Zoals je op de foto kunt zien onder de trap…hoe ik daar gekomen ben weet mijn man niet maar hij vond het wel bijzonder dus ik mocht meteen weer op de foto.

Knuffels en kopjes van Lucky en Moos (en natuurlijk ook van de rest) vanuit een wit Krullieland. Er is geen sneeuw nu of een wit gordijn maar het is heel koud geweest vannacht (de maan en alle sterren waren goed te zien dus we hebben flink gezwaaid naar alle sterrenvriendjes) en nu is de tuin helemaal wit.

Kever heeft een mening over koorts

Ongefeer een week geleeden moest ik net nadat ik had gegeeten overgeefen, dat gebeurde in het gangetje, ik at gewoon de brokjes die nog helemaal heel waren weer op, totdat ik mijn vrouw hoorde zeggen Ah Keef, wat ben jij nou aan het doen?, ik dacht Wat denk je?, maar liep wel snel naar binnen omdat ze nieuwe brokjes in mijn bakje deed, en die find ik toch lekkerder.

Aaien

Weer een paar daagen later moest ik in de ochtend overgeefen, daarna foelde ik me prima en ging naar buiten, een paar uur later kwam wéér alles uit mijn buik naar buiten, er zat een grote spriet gras in, mijn vrouw belde de dokter en die zei dat ze mij in de gaaten moest hauden, maar ik foelde me heel normaal.
Pas aan het einde van de middag, toen ik nog een keer en nóg een keer en nóg een keer over moest geefen foelde ik me niet fijn meer, ik kroop in mijn mand en had pijn in mijn buik, ik bewoog me niet meer en ik wilde niets eeten, ik wilde ook geen knuffels of aandagt, ik was alleen nog maar ziek, mijn vrouw aaide me, ik moest er van kreunen, en draaide me van haar weg.
Ik merkte wel dat mijn mensen heel druk deeden en dat er paniek was, maar ik kon niet eens meer prootesteeren toen ik in mijn reistas werd gezet, daarvoor foelde ik me te ellendig, maar onderweg heb ik de hele tijd getetterd dat ik het er niet mee eens was.

We kwamen bij een gebouw dat ik wel ken (ik fond er forige keer ook al niks aan om daar te zijn) en na een tijd mochten we naar een dokter, hij foelde aan mijn buik, ik gromde en piepte van de pijn, daarna kreeg ik zomaar een of ander ding in mijn bips, nau ja!!, de dokter zei dat ik koorts had, hoe hij dat wist snap ik niet, en ik kreeg een prik, gelukkig mocht ik toen weer in mijn tas, want anders was ik echt van die taafel gesprongen en zelf naar huis geloopen!

Weer thuis

Toen we na een hele lange tijd in de trem weer thuis waren klom ik uit mijn tas en ging languit op de grond liggen, ik moest keihard spinnen, zo blij was ik dat ik weer thuis was, ik kreeg heeeeeeeel veel knuffels en kusjes, mijn man kamde me zachtjes en ik bleef maar brom…brom…brom… doen, ik was zo opgelugt!, mijn mensen legden me uit dat ik nu moest gaan eeten en niet meer over mocht geefen, als ik weer moest spuugen moest ik terug naar dat ziekenhuis voor dieren, dat snapte ik wel maar ik had echt geen honger, mijn buik deed nog steeds pijn en ik was keimoe van alles wat ik had meegemaakt.

Ik heb de rest van de afond geslaapen, mijn mensen kwamen steeds naar me kijken, en ik kreeg allerlei lekkers voor mijn neus gezet, het rook allemaal heerlijk en toch had ik er geen zin in, pas om twee uur in de nacht dacht ik dat ik wel weer iets zau lusten en heb ik natvoer en brokjes gegeeten, zooo heee en dat ging gewoon!, ik had geen pijn in mijn buik en ik was niet meer misselijk!, ik heb een paar keer een paar hapjes gegeeten terwijl mijn mensen zeiden dat ik zo een grote tijger was, en toen zijn we met zijn drietjes gaan slaapen, we waren alledrie helemaal moe.

Gelukkig hoefde ik niet meer te spuugen en foelde ik me elke dag weer wat beeter, ik had nog wel veel ekstra knuffels noodig en mijn mensen hadden ekstra aandagt van mij noodig, dat merkte ik wel, als ik sliep kwamen ze steeds kijken, en als ik at stonden ze ook te kijken, ikzelf liep mijn mensen steeds achterna en zo waren we alledrie op elkaar aan het passen, dat foelde feilig.

Eeten

Ik lust alles weer!!

Mijn vrouw moest vaak heel erg zuchten als ze mij knuffelde en ze legde me uit dat dat kwam omdat Bolle een ster was geworden nadat hij zo moest overgeefen, en mijn mensen waren bang dat ik hetzelfde had, ja dat snapte ik, maar gelukkig ben ik weer gewoon Kever die rent in de tuin, die keigoed veeren kan fangen, die altijd meer eeten wil en die fijf keer per nacht muziek maakt voor knuffels, daar mopperen mijn mensen soms over maar ze zijn fooral blij dat ik me weer goed foel en dat we met zijn drietjes zijn, ik ook natuurlijk, want daarom maak ik zoveel muziek: om te fieren dat alles weer goed is.

****

Ik zwaai naar een nieuw sterretje, het is ⭐️ Mio, en ik stuur mevrouw Kim heeeeeel veel zachte kopjes.
En ik blijf ook doortetteren voor vreede!!

Joep kreeg een vreemde cactus

Toen ik op mezelf ging wonen kreeg ik een mandje van m’n personeel. Maar die heeft een hele tijd staan verstoffen, omdat ik van huis uit helemaal geen mandjes gewend was en er, in m’n eigen huis, dus helemaal niet naar om keek. Ik lag de eerste dagen veel liever naast die mand, op een kussentje onder de eettafel. Dat kwam omdat ik nog een ienieminibeebiekatertje was en niet doorhad hoe ik zelf op de grote bank kon komen. Want dat leek me een heerlijk plekje, maar ik durfde toen nog niet te springen…

Als m’n personeel op die bank zat tilden ze me er ook op, om in hun armen geknuffeld te worden. En soms viel ik dan bij ze in slaap als ik moe was van het spelen en ‘t ontdekken in m’n huis. Maar het gebeurde ook wel ‘s dat ik helemaal geen zin had om te knuffelen, en dan ging ik op een ander plekje op de grote bank liggen. Het duurde dan ook niet lang voordat ik een blauw-wit dekentje kreeg, dat wel 4x werd dubbelgevouwen en ingestopt tussen de kussens van de bank. En dat werd míjn plekje in de woonkamer.

Een zak

Na een tijdje ontdekte ik dat ik in m’n eigen huis ook kon klimmen, en vanaf toen sloeg ik gewoon m’n nageltjes in de bank of ‘t beddengoed en klom dan pootje voor pootje naar boven. Zo kon ik zelf uitmaken waar ik wilde gaan liggen, en dat beviel me prima. Klimmen deed ik ook veel liever dan springen. Dat vond ik gewoon een beetje eng, omdat ik niet wist wat ik aan ‘t eind van m’n sprong zou tegenkomen. Maar als ik gewoon op m’n gemakkie naar boven klom, kon ik altijd eerst even kijken of het daar wel interessant genoeg was om te gaan zitten of liggen. En of dat er misschien iets nieuws te ontdekken was.
‘t Duurde dan ook niet lang voordat m’n personeel met een enorme grote zak thuiskwam, die ze aan het plafond naast de bank ophingen. Daar kon ik naar hartelust in klimmen vertelden ze vol trots, maar ik vond het een doodeng ding want hij zwieberde van links naar rechts en van voor naar achter toen ik er de eerste keer in wilde klimmen…

Cactus

Gelukkig had m’n personeel dat al snel opgelost, en kon ik vanaf de vloer helemaal tot aan het plafond naar boven. En zo ontdekte ik dat je op grote hoogte veel meer uitzicht hebt om van alles goed in de gaten te kunnen houden.
Om een lang verhaal wat korterderder te maken, vorig jaar werd er ineens een hele grote doos bezorgd en is m’n personeel een tijdje bezig geweest om de inhoud daarvan in elkaar te zetten. Maar uiteindelijk stond ‘ie er, m’n eigen cactuskrabpaal. Van de vloer tot aan het plafond, met plankjes om op te zitten, en bijna bovenin een soort mandje. Dit leek een klimpaal 2.0, en een hele mooie aanvulling op m’n eerdere lange klimpaal.
Maar om heel eerlijk te zijn, ik moest er echt wel even aan wennen. De cactus staat naast de tuindeur, en geeft een prima overzicht van de woonkamer, de keuken en een stukje tuin. Alleen ‘t weiland kon ik, sinds de schutting met de buren er staat, niet meer zien. En dat was dan wel weer jammer. Eigenlijk had ik ‘m zelf liever aan de andere kant van m’n woonkamer gehad, pal naast het grote raam, maar dan zou de deur van de kast van m’n personeel niet meer open kunnen…
Toen de zomer zo’n beetje voorbij was en het wat kouder werd ben ik dat mandje ‘s gaan uitproberen, omdat ik al gemerkt had dat het boven in die cactus warmer was dan helemaal beneden op de vloer. En eerlijk? Vanaf dat moment was ik niet meer uit dat mandje te krijgen…

Mandje

Nou heeft mijn personeel weinig mauwtjes nodig om me te snappen, dus het kleedje in de vensterbank in de slaapkamer werd ook vervangen door een mandje. En dat ligt me toch heerlijk! Ik kan vanaf de ochtend tot ergens in de middag heerlijk in de zon liggen, als die tenminste weer ‘s wil schijnen. En ‘t is een kattastische werkplek als ik straatcontrole vanuit huis heb, want ik zie alles en iedereen voorbij komen. En ‘t grote voordeel is dat hoe ik me ook in dat mandje draai en uitrek, ik kan er niet uitvallen omdat m’n oude krabpaal met twee verdiepingen er tegen aan staat. M’n personeel gebruikt de bovenste plank van die krabpaal om op te hangen als we samen naar buiten kijken, of als ik even tijd en zin heb om met ze te knuffelen of te spelen. En als ze op jacht zijn geweest zie ik precies wanneer ze weer thuiskomen en kan ik op m’n gemak naar de voordeur wandelen om de tassen te inspecteren. Want ook dat moet nog steeds gebeuren.

Werkplek

Sinds een weekje heb ik in de vensterbank in de woonkamer nu ook mandje staan. Eentje van takken, dus die rekt niet mee als ik m’n poten strek. Maar er ligt een lekker zacht zwart dekje in, dus ook die heb ik goedgekeurd. Tot verbazing van m’n personeel, want ze lieten het kleedje waar ik altijd op lag onder de mand liggen zodat ik nog kon kiezen . Ze hadden nooit gedacht dat ik ooit nog ‘s een mandjeskater zou gaan worden, en nu heb ik er zelfs drie in huis, waar ik graag gebruik van maak.
De mand in de slaapkamer is nu m’n werkplek geworden, die in de woonkamer is om te relaxen met uitzicht op m’n tuintje, het achterpad en ‘t weiland, en m’n cactusmand is de plek waar ik ga liggen als ik eigenlijk niet gestoord wil worden. Hij hangt zó hoog, dat Mamarazzi Junior een krukje moet uitklappen om op te gaan staan, en dan kan ze nét over de rand kijken om te aaien en natuurlijk weer foto’s te maken. Senior kan er wel gewoon bij want die is een stuk langer, maar ik maak ze altijd wel duidelijk als de aaitijd om is, want dan tik ik met m’n poot tegen hun hand en dan weten ze al genoeg. Maar dat was gewoon een kwestie van m’n personeel goed opvoeden…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Mila en de sinaasappels

Lieve allemaal, het is nog stees winter maar ik merk elke dag dat de zon stees meer komt. Binnekort is het dan echt lente want de maand Januwaarie is bijna om en dan is het nog maar twee maanden tot de lente er is. Zelf kijk ik heel erg uit naar de lente want dat vind ik zo heel erg fijn. Ik hou van de zon en de zonnestraale en ik vind dat alles nou wel een beetje te lang duren. Van mij mag het altijd wel lente of zomer zijn.

Boodschappen

Nou is het in de avond nog donker en al heel vroeg zelfs. Ik heb mijn avondeten nog niet op of de zon is alweer weg. Voordat ik mijn avondeten krijg gaat ooma met mijn vrouw vaak nog eefe boodschappen doen om te zorgen dat alles in huis is. Dat is niet elke dag hoor maar een of twee keer in de week. Nu was ze wel met mijn vrouw boodschappen wezen doen en kwam ze thuis met tassen vol.
Dat vind ik zo heel erg gezellig want ik wil altijd graag meekijken naar welke boodschappen ze hebben gehaald. En dan zie ik ook meteen of er iets voor mijn leefeswerk bij zit want ik snoep zo heel graag. Ik lust echt bijna alles. Van soepje tot sneks en van moes tot likwitsnek. Mij bek vind alles lekker en ik ook.

De eerste tas die mijn ooma en vrouw leeg maakte zat vol met pakjes met vlees op een schaaltje. En dan heb je roodvlees en kip maar geen vis op een schaaltje. Dat doen hun niet op de brood. Dat hoeft ook niet want ik heb het liefer in mij bek. Er kwamen ook vierkante pakken uit die ook lang waren. Mij vrouw zei dat dat melk was. Dat heb ik wel eens gehad en dat lust ik wel maar ik krijg het eigenlijk nooit meer. Als ik iets van melk of zo krijg dan is het joggurt en dat vind ik wel zo heel erg lekker. Dat zat trouwens ook in de tas, van die pakjes met verschillende smaken joggurt.

De tweede tas was volgens mij zo heel erg zwaar want dat deden mijn ooma en vrouw met z’n tweetjes tillen. Daar kwamen grote flessen uit met een donkere kleur en eentje die helemaal doorzichtig was. Het was ooma’s vitamine water zoals ze dat zegt. En het water heeft ook nog eens bubbeltjes. De donkere fles heeft ook bubbeltjes en die is voor mijn manspersoon. Het is koola zeeroo en dat drinkt hij graag. De bubbeltjes zelf vind ik heel erg eng. Ze prikken in mijn neus en dat vind ik geen fijn gefoel. Alsof er heel veel mini prikjes in je neus komen.

Sinaasappels

Daarna kwamen er nog meer tassen die niet zo zwaar leken. Mijn vrouw kwam de kamer binnen met twee netjes aan haar handen. De ene waren oranje ballen en de andere groene. Dat waren de appels en de sinaasappels. De sinaasappels gingen meteen in de fruitmand en die staat op het kleine tafeltje voor in de kamer. Daar kan ik zo heel makkelijk bij want dat tafeltje is niet zo hoog en ik hoef dan niet zo hoog te springen. Soms ga ik op het tafeltje voor aandacht omdat ze me dan van de tafel afpakken en dan krijg ik knuffels. Maar nu waren ooma en mijn vrouw nog stees bezig met het uitpakken van de tassen want er waren best veel tassen. Er was een ook blauwe pak en die ken ik heel goed want daar komt mijn bak vulling uit. Dus dat is fijn dat er weer een pak is. Dit keer zaten er geen kleine moesjes in de tas van ooma. Misschien haalt ze die morgen wel. Mevrouw Bram hier: Mila komt niks te kort, er is genoeg aan brokjes en snackmateriaal maar dit meisje denkt altijd dat er te weinig is!

Prikken

Ooo dat was mijn vrouw. Heb je de sinaasappels gezien? Ze ruiken raar en het prikt een beetje in mijn neus. Oh en wat mijn vrouw zegt dat klopt zo helemaal niet hoor. Ik doe alleen maar een tjek om te kijken wat er allemaal is. Ik vind het zo heel belangrijk dat er van alles is en dat er dat dan ook is. Zoals de sinaasappels. Zelf lust ik ze niet maar er moeten er wel genoeg zijn want mijn manspersoon doet ze in een glas en mijn ooma eet ze zo op. En als je dan maar een of twee sinaasappels hebt dan gaat dat niet. Nou zijn er zes sinaasappels en dat is wel genoeg.
Zit er helemaal geen moesje in de tas of een likwitsneks? Ik moet eefe gaan tjekken hoor. De sinaasappel tjek is eigenlijk een afleiding om te kijken wat mijn ooma allemaal gekocht heeft en zo weet ik wanneer ik weer om sneks kan vragen.
Zo vind ik de boodschappen tjekken altijd erg leuk omdat ik dan van alles ruik en zie en ook weet wat er is. Doen jullie dat ook? Of maakt het niks uit wie thuis de boodschappen tjekt?

Voor nu een zacht kopje en een tetter voor freede want die gaat er komen.

Poot getekend, mienister van zachte zaake,
Milamuis