Alle berichten van TegnieseDienst

Dopey en de vissen

Toen ik pas hier kwam wonen was ik nog heel klein een echt ukkepukkie. Ik had het erg druk met alles verkennen en dan alleen maar wat laag bij de grond was. De anderen sprongen met gemak op het aanrecht of op de hoge kast en dan kon ik alleen maar toekijken en hopen dat ik dat op een dag ook zou kunnen. Maar zover was ik nog lang niet.

Water

Op een dag toen ik lekker bij vrouw in de armen lag te knuffelen zag ik het.
Op het aan recht stond een glazen bak met water en er brandde ook een
lampje in… echt heel mooi om te zien.
Dus ik lag ernaar te kijken en begon wat slaperig te worden en toen opeens zag ik het… er bewoog wat heen en weer in de bak met water.
Ik was meteen klaar wakker en ging rechtop zitten en kijken.
Vrouw had meteen in de gaten wat ik gezien had en ze zei: `Dopey, dat zijn onze visjes, daar kun je niet aan komen want de bak is helemaal dicht.`
Ze zette me op het aanrecht zodat ik de visjes goed kon bekijken.
Echt waar ik zag ze van alle kanten, de voorkant, achterkant en zijkanten, overal waar ik keek zag ik de visjes zwemmen.
Toen een visje dichterbij kwam tikte ik met een poot tegen het glas hihihihihihi
volgens mij was hij geschrokken want echt waar pijlsnel schoot hij de andere kant op. Dat spelen met die visjes vond ik wel een leuk spelletje.
Niet heel lang daarna kon ik klimmen en zelf op het aanrecht komen.
Die visjes bleef ik toch wel heel erg leuk vinden.

Bak

Op een dag zei vrouw tegen me: `kom Dopey we gaan de vissenbak schoon maken.`
Vissenbak schoon maken? Dat was iets heel nieuws voor mij en natuurlijk wilde ik vrouw wel helpen ermee… maar wat moest ik doen?
Nou het was eigenlijk heel eenvoudig, ik moest de visjes bewaken.
Vrouw haalde de visjes uit de bak en deed ze in een kom met water en die kom zette ze op tafel.
Ik moest erbij gaan zitten en opletten dat de visjes niet uit de kom sprongen.
Als ze uit de kom sprongen mocht ik ze niet opeten maar moest ik ze in mijn bek pakken en terug in het water doen!! Nou dat was een makkie toch?
Terwijl ik op de tafel naast de kom met visjes zat maakte mijn vrouw op het aanrecht de bak schoon.
Ik kon de visjes zien zwemmen en dronk eens van het water…..nou niks geks aan de hand met dat water. Dan maar eens kijken of ik een visje met mijn poot kan aantikken misschien springt hij dan wel uit het water.
Neeeeee bah dan krijg ik een natte poot en dat wil ik niet.
Dus ik besloot om maar netjes naast de bak te blijven zitten en alleen maar te kijken.
Toen vrouw klaar was met het schoon maken van de bak kwam ze de kom pakken. Eerst kreeg ik heel veel complimenten omdat ik zo goed opgelet had nou dat vond ik wel tof.
Samen met vrouw heb ik toen de visjes weer in hun bak terug gedaan.
Vanaf die tijd hielp ik vrouw altijd met het bewaken van de visjes als ze in de kom op tafel stonden. En vrouw? Die was helemaal trots op mij.

Liefs Dopey

Japie: wie wil er een stukje Japie

Mijn letters voor deze keer zijn heel simpel. Het is een vraag. Een vraag die wellicht vragen oproept. Wees gerust, ik zal ze allemaal in dit furhaal beantwoorden. De vraag is: Wie wil er een stukje van mij hebben?

Rustig, rustig, niet allemaal door elkaar miauwen. Ik zal eerst vertellen waarom ik dit vraag. Eerlijk gemiauwd gaat dat al eventjes terug. Naar Oom Bert om purcies te zijn. Onze nestor waar ik ieder donker met veel liefde naar zwaai. Oom Bert wilde best graag een Meen Koen zijn. Van binnen voelde hij zich denk ik ook zo. Een heuse leeuw met woeste manen, grote voeten en een brul waar een huistijger jaloers op zou zijn. Oom Bert had alles in zich om zich een Meen Koen te voelen. Alleen die lange manen ontbraken.
Toen hij op een frisse najaarsdag zo’n anderhalf jaar geleden liet weten dat hij het een beetje koud had, keek ik eens goed naar mijn vacht en dacht ‘die jas is groot genoeg voor Oom Bert en mij Saame’. Ik stelde het voor aan mijn mens. Ze woelde met haar handen door mijn zachte haren. ‘Het is heel genereus van je, jochie, om je jas te delen met Oom Bert. Maar op dit moment is hij nog niet dik genoeg. We moeten wachten tot het kouder is. Dan krijg je een wollige ondervacht en worden de haren bovenop heel lang. Dat geeft je gelijk tijd om een plan te maken hoe je zelf warm kan blijven als je geen jas meer hebt?’ Daar moest ik over nadenken. Want in mijn blote niksie naar buiten als het hartje winter is, is inderdaad niet zo’n goed idee.

Klittenbaal

Ik moest eerder een oplossing bedenken dan gedacht. Want het werd januari 2024 en het werd kkkkkkkoud. Mijn eens zo keurige jas veranderde in mum van tijd in één grote klittenbaal. Hoe meer ik me waste om mijn haren terug in de plooi te krijgen, hoe erger het werd. Mo kwam aan met borstels en kammen. Voorzichtig probeerde ze me te helpen om mijn eens zo mooie jas uit de knoop te krijgen. Al ging ze nog zo zachtjes te werk het deed al pijn zodra ze bij me in de buurt kwam.
Als vanzelf sloegen mijn stiletto’s uit en klauwden zich venijnig in haar handen. Ondanks de gaten in haar vel ging ze door. Toen moest ik wel mijn vlijmscherpe hoektanden inzetten. Het werd een gebed (en gevecht) zonder end.

Schaar

Er zat niets anders op dan het afknippen van mijn ooit zo lange lokken die inmiddels als vervilte ballen tegen mijn huid aan zaten geplakt. Met minuscule knipjes moest een ieniemienie schaartje het werk doen. Haartje voor haartje werd voorzichtig los geknipt, beetje bij beetje, tot uiteindelijk de hele klit los kwam. Ik moet erbij miauwen dat hier dagen per klit over heen gingen, omdat ik bij ieder knipje in de handen van de kapper beet. Handen die ik ook al in de klem had met mijn stiletto’s.
‘Zachtjes, Japie,’ zei de kapper steeds, ‘anders knip ik nog in je velletje en dan zijn we verder van huis.’ Het dreigement van witjas èn het vooruitzicht van kipsnackjes na iedere knipbeurt hielden me op de poot. Na weken, zeg gerust maanden, van knippen was mijn jas dusdanig gekortwiekt dat ik weer opgelucht kon ademhalen. De kou was toen allang voorbij. De sjaal voor Oom Bert van echt Meen Koenhaar zouden we in de zomer gaan breien, zodat die op tijd klaar zou zijn voor als het weer kil zou worden. Oom Bert heeft de halsdoek van mijn haren nooit kunnen dragen.

Suikerspin

Deze winter gebeurde het weer. De ene dag zit mijn jas soepel om mijn lijf, alle haren keurig gekamd. Een dag later trekt een hardnekkige mist op en binnen 24 uur tijd verandert mijn kapsel in een grote suikerspin waar de kapper van met de handen in het haar zit. De schaar doet opnieuw knip knip knip. De berg plukjes wordt met de dag groter.

Daarom de vraag: ‘Wie wil er een stukje Japie hebben? Bij iedere plukje is het net of je Oom Bert weer een beetje dichterbij kan voelen.’

Koppie van Japie

Kever heeft een mening over drie Kevers

Nu het winter is merk ik wel dat ik geen fijf of acht jaaren meer ben, en al helemáál geen beebiekitten meer, als je jong bent maakt de kau je niet veel uit, en zeker als je nog maar een mini bent ben je de hele dag aan het speelen en ontdekken en groeien, zonder je iets aan te trekken van kau of reegen.

Ikzelf heb al heel veel dingen ontdekt en ik hoef niet meer te groeien maar speelen doe ik nog wel, alleen niet meer de hele dag, een paar minuutjes per keer find ik genoeg, ik bedoel maar: hoe vaak kan je een pluusjen muis fangen?, omdat ik een seeniejor katerjongen ben heb ik wel belangrijkere dingen te doen, mijn vrouw roept nu Slapen zeker!, en ja, dat wilde ik dus net gaan fertellen.

Auder

Deze winter heb ik voor het eerst ontdekt hoe heerlijk het is om lekker in mijn warme kermusmand te slapen, en dan bedoel ik niet alleen in de nacht, maar ook oferdag, dat deed ik nooit, in forige jaaren snapte ik de winter nog niet zo goed en ferfeelde ik me de hele tijd, maar dit jaar ga ik efentjes buiten een plasje of een poeps doen en ik kom meteen weer binnen om geborsteld of gekamd te worden, dan speel ik met mijn ketnipmuis of mijn ketnipaarbei en daarna kruip ik zó weer in mijn mand bij de ferwarming om te knorren.

Mijn mensen moesten er aan wennen, en ik hoorde mijn man zeggen dat hij er een beetje ferdrietig van wordt, omdat het laat zien dat ik auder ben geworden, daar moest ik over nadenken, over dat auder worden, en ik kwam tot de konkluusie dat het niet anders kan.

Drie

Ik kan alleen maar fooruit leefen en niet achteruit, stel je voor: ik moet er niet aan denken dat ik weer een beebiekitten zau worden en heel druk zau moeten doen!, ik ben juist blij dat ik een erfaren audere katerjongen ben die geleerd heeft dat het fantasties is om in een kersmusmand te liggen dromen over mijn furkering Milamuis, over snekkies, of over de zomer.

Ik ben al jong geweest en dat draag ik nog met me mee, kleine Kever woont in mijn hoofd, net als de Kever die folwassen was maar nog niet echt auder, PLUS nog seeniejor Kever, er zijn dus eigenlijk wel drie Kevers in mijn hoofd, en zo heb ik echt keiveel erfaaring!

Maar ik denk dat ik wel een beetje snap wat mijn man bedoelt, hij denkt er aan dat onze tijd Saame die we nog voor ons hebben steeds korter wordt, en dat is waar, maar we hebben al een tijd Saame achter ons, en die zit in ons hart en ons hoofd, nu op dit mooment zijn we ook Saame, en hoe lang dat gaat duuren weeten alleen de sterren maar zij hauden dat geheim, ik zau het ook niet willen weeten van teforen, wat heb je daaraan?, dus foorlopig gaan we met zijn drietjes fooruit en worden we auder, gelukkig maar.

***

Ik stuur heel veel kopjes naar Mio, en naar mevrouw Jeanine, en ik zwaai naar een klein rond sterretje dat Tollie heet.

Mila en de tennisbal

Lieve allemaal, fandaag zijn we weer eens stapje dichterbij de lente en dat is fijn. Dan kunnen we weer lekker naar buiten het warme zonnetje opzoeken. Ik kijk er zo heel erg naar uit. Van mij mag de zon elke dag komen zoals de zon in de lente en zomer is. Dan geniet ik het meest als ik buiten ben in de tuin. Maar nu vind ik het nog een beetje zo heel erg te fris. Dus ik ga liever binnen aktief zijn.

Spurt

Laatst had ik iets zo heel raars. Ik had een beetje een kriebel of een spurt in mijn lijfje en ik wist eefe niet zo heel goed hoe, wat of waar. Want had ik nou zin om te rennen of toch ook weer niet of was het dat ik wilde springen?
Het begon eigenlijk zo een heel beetje bij mijn voorpoten. Die wilde iets dus daar luisterde ik naar. Eerst ging mijn linkervoorpoot zo beweege en toen het rechter. Nou stond ik twee pootjes verder. In mijn achterpootjes voelde ik hetzelfde als bij de voorpoten en deze deden ook beweege. Nu was ik al vier pootjes verder maar ik had nog stees die kriebel.

Kriebel

Mijn vrouw was er ook, die was met ooma bezig op de zolder. En natuurlijk moet ik daarbij zijn dus van vierpootjes ging ik naar de zolder met heel veel pootjes. Daar kreeg ik kriebels en kusjes van mijn vrouw want dat doet ze altijd. Nou stond ik daar eefe en had ik weer die kriebel in mij lijf. Ik keek mijn vrouw aan van wat moet ik nou?
Mijn vrouw snapte dit en ging mee opzoek. Toen zag ze iets liggen, een tennisbal. Mieltje, kijk dan!, riep ze naar me. Oooo wat heb je daar? Nou was ik nieuwsgierig. Mijn vrouw bewoog de tennisbal eerst in haar hand op en neer maar ik was al helemaal in ze fookus. Zij ging van links naar rechts met haar hand en de tennisbal maar mijn kop ook, die deed gewoon mee.

Toen rolde ze de bal inees over de vloer heen naar de andere kant. Eerst bleef ik eefe staan om te kijken wat er nog meer gebeurde. Ik bleef gewoon wachten. Mijn vrouw liep op de bal af, pakte hem en rolde hem weer over de vloer.
Nou ging ik er met een vaart achteraan! Met al mijn pootjes sprong ik omhoog over de bal om de bal te pakken. BAM! Ik landde zo op de bal. Ik viel op mijn zij met de bal tussen alle vier mijn pootjes. Ik zal jou hebben!, dacht ik en ik deed zo inees heel kei hard trappen met achterpootjes. Mijn voorpootjes hielden de bal vast zodat deze niet weg kon. Ik deed zo heel veel en heel snel tegen de bal trappen en toen kwam er eefe een pause.

Klaar

Mijn lijf was helemaal aktief geworre en ik voelde nog een beetje een kriebel van binnen. Daar ging ik weer met mijn achterpootjes. Zo hard en zo snel als ik kon deed ik trappen. De tennisbal had geen kans van ontsnappen. Ik deed zoveel trappen dat de vacht van de tennisbal nog verder los was geraakt. Nou was het bijna alleen maar een bal.
En opeens had ik er geen zin meer in. Ik voelde geen kriebel of spurt in mijn lijf. Nee. Er was niks meer. Ik lag daar met de tennisbal tussen mijn voorpootjes en ik dacht aan allemaal andere dingen. Dingen zoals waar ik zou gaan dutten of wat ik zou gaan snekken. Dingen zoals kriebels halen bij mijn vrouw of ga ik bij mijn manspersoon op de buik slapen. Ik was helemaal klaar. Ik voelde me niet eens meer aktief.

Beneden

Ik stond op, keek niet meer naar de bal en liep naar beneden. Daar ging ik wat brokjes eten. Mijn bakje staat op mijn paal wegens dat Toby het niet mag hebben maar wel heel graag eet. Hij wordt dan zo heel erg ziek en dat wil ik niet. Daarna ben ik eefe op de vensterbank gaan zitten om naar buiten te kijken. Dat vind ik zo heel erg fijn want de verwarming is nog aan en dat voel ik dan. Ik heb ook nog eefe bij de visjes gezeten om te kijken of ze het allemaal nog goed doen en dat doen ze.
Oja en de beebieplantjes was zo heel iets stoms. Mijn vrouw was vergeete om ze water te geefe en nou doen ze het niet meer. Dat vind ik wel jammer want ik vind plantjes ook zo mooi om te zien. Misschien gaat het de volgende keer beter. Dan miauw ik wel wat harder dat ze de plantjes niet mag vergeten.

Ik geef iedereen een super zacht neusje omdat het soms echt nodig is.

Poot getekend, mienister van zachte zaake,

Mila muis

Minnie heeft een flinke werkdag

Brrr wat is het koud buiten he. Gelukkig kan ik als binnenkat gewoon binnen blijven en kan ik mijn straatcontrole prima vanachter glas doen. Ik kan redelijk hard mauwen dus mensen en dieren horen me toch wel. En als ze niet luisteren dan laat ik mijn gefaarlijke tandjes zien of mijn mooie stilletoos. Dat helpt meestal wel. Foor de rest ben ik een heel freedeliefend poesje hoor geen zorgen.

Fandaag wil ik het met jullie mauwen oofer de dag met de donder er in. De dag begon als alle andere dat we dat is Frau en ik saame opstonden van de groote mensenmand. Zij deed haar vagtje aan en ik schudde het mijne ff uit de kreukels. Het was een beetje in de war gaan zitten fan het slaape. Hebben juliie dat ook wel eens? Als je dan ff lekker met je lichaampje heen en weer schud dan zit alles weer netjes lekker op z’n plaats vind ik altijd.

Werken

Nou en toen kon de dag beginnen. Ik at een brokje en zij nam een slokje. Daarna nam zij een brokje (tweebeners noemen dat muslie) en ik een slokje. Daarna ging ze nog wat brokjes maken foor onderweg. Oh wat zeg je Frau. Ah die brokjes zijn niet foor onderweg maar voor op haar werk. Foor tijdens brokjes furdienen dus. Nou en toen ze daar mee klaar was onder goed toezicht van mij toen ging ze de deur door.
Ze keek om en zei, lieve Minnie, ik ben vanavond wat later thuis. Oh miauw mauwde ik. Wat is er dan? Ik moet naar een afond ding van brokjes furrdienen. Het is verplicht. Mauw dat is me ook wat. Ze had wel extra veel brokjes in mijn brokjesbakje gedaan en lekker veel vers water in mijn waterbakje. Dus ik zwaaide haar uit met mijn pootje en ging ook met mijn dag beginnen.
Eerst dribbelde ik naar de gang om daar bij de voordeur te checken of daar alles in orde was. Mauw check dat was zo. Toen even naar de deur van de MinKeef gemauwd. Foor de zekerheid dat er echt niemand achter die deur zit. Daarna dribbelde ik naar de trap. Hop hop hop zo naar boofe. Sprong eerst op de wasmachine en van de wasmachine op het kleine fensterbankje wat daar is. Vanaf daar heb je het beste uitzicht oofer de hele straat.
Alleen kan niemand je zien als je zo hoog zit. Nou ja bijna niemand, de fooguls zien je wel. Maar iedereen op straat niet. Dus je kan mauwen of je tandjes laten zien tot je een ons weegt maar er is niemand die zich daar wat van aantrekt. Dus daarom ging ik daarna ook nog even naar de fensterbank bij de groote mensenmand. Die is wat lager zodat ik wat beter de controle kan houden.

Toen ik daarmee klaar was ging ik er even uitgebreid en goed foor liggen. Want het was tijd voor een lekkere ontspannende dut. Fan al dat werken en controleren word je moe hoor. Daarna ben ik nog wat brokjes gaan happen, heb ik nog wat geluierd en in de middag nog een keer een controle rondje gedaan. Toen het donker werd wilde ik al bijna klaar gaan zitten bij de deur om Frau op te wachten tot ik me herinnerde dat ze later thuis zou komen.

Wachten

Dus toen ben ik maar op de bank gekropen en ben ik op de aaipet maar wat kattefilmpjes gaan kijken. Sommige katten zijn echt slim joh met wat zij allemaal uithalen hihi. Heb een paar ideetjes erfan ik mijn koppie opgeslagen. En toen ineens hoorde ik de deur gaan. Miauw! Frau je bent thuis! Ik ging meteen met mijn kopje tegen haar benen aan aaien. Hoi liefe Minnie heb je me gemist? Miauw knikte ik. Kom, dan krijg je wat natfoer van me. En toen ik dat zo lekker zat op te smikkelen toen liet ze me een tasje zien. Kijk eens Minnie wat ik van een collega heb gehad? Dat is speciaal voor jou! Dus ik keek met haar mee en zag twee gloedje nieuwe etensbakjes. Op de bodem stond een poes afgebeeld. Dat is Siepie zei ze. Leuk he! Miauw mauwde ik. Als het maar lekker eet. Frau deed mijn brokjes erin en ik probeerde het voorzichtig. Kraak kraak, ja hoor dit eet prima! Toen waren we allebei tevreden en gingen we op de bank lekker samen knuffelen.
Nou dit was het weer voor deze keer. Meetetteren voor vrede helpt echt volgens mij dus zullen we dat allemaal blijven doen?
Pootje van Minnie