Op 5 maart was ik jaarig en toen ben ik geloof ik 21 jaar geworden. Ik kan er een jaar naast zitten, niemand weet presies hoe oud ik ben. Maar oud ben ik!
Emoozies
Mijn ferjaardag was een emoozieoneele dag, maar het waren allemaal blije emoozies. Ik had dus traane van dankbaarheid en geluk. Ter eerste omdat ik weer aardig opgekrappeld ben van mijn ziek zijn, en ten tweede dat ik zo oud mag worden en mijn ferjaardag hep kunnen vieren. Want dat was de vraag he, de foorige blog was een beetje een ferdrietige blog. Ik wist niet of ik mijn ferjaardag zou haale.
Maar de antiebiejootieka ging ineens werken en kreeg ik steeds meer trek in kleine beetjes nierdiejeet natvoer. De pille gingen er ook makkelijker in en ik foelde de oerkragt in mij opkoome. En dan doe je alles om je feraardag te vieren, want het kan de laatste zijn.
Maar het komt ook door jullie steun liefe Feesboekfrientjes dat ik weer de oerkracht voelde. Want ik wil nog wel hoor, maar als je slap bent en omvalt als je gaat loope dan denk je, ik ben mijn laatste stappen aan het maake.
Ik wil jullie dus heel harteluk danken foor jullie steun. Jullie poote zullen wel blauw gedraaid zijn. Ook veel bedank van de baasjes en de frouwtjes van jullie die mij steunde en froegen hoe het ging. Ik kan zegge, ik foel mij een heel stuk beeter.
Feesboek
Nou, 5 maart was de groote dag dus. Ik kreeg van Bert een prieveeberigt dat ik op zijn Feesboek moest kijke. Nou, ik wist niet was ik zag. Ik viel bijna om, dit keer niet van swakte, maar van verbaasing. Had die Bert met Loesje 2 pragtige ferjaardagsfootoos foor mij gemaakt. En toen ginge alle Feesboekfrientjes reejageeren en mij feliesieteeren. Ook baasjes en frouwtjes Feesboekfrientjes die ik nog niet kenden en ik kreeg wel honderd knuffels van het hele personeel van de Dierenhospitaal in Den Haag waar ik een poosje hep gezeete. Ik had traane van emoozie en geluk. Wist niet dat ik zofeel liefe frientjes had! Ik dacht ik ben het maar, Stokkie die ouwe
Oopa met zijn ferbleekte klittige fagt.
Maar mijn frouwtje zei kijk eens liefe Stokkie, hoefeel frientjes er egt om jou geefe en van je houden. Frouwtje had trouwens mijn fagt de aafond foor mijn ferjaardag uitgekamt en waren alle klitte weg. Ik was dus blij en ferrast met zoveel reejaksies op de Feesboek. Het waren er wel bijna 200. Zofeel rejaksies heeft mijn frouwtje niet eens als ze jaarig is.
Hoe is de dag verder verloope?
Ik kreeg ferjaardagsknuffels van mijn frouwtje en nierdiejeet ontbijt. Maar ik lus nierdiejeet en daar heb ik van gesmuld. En ik kreeg allemaal gebreidde muizen aan een lang koord, maar eerlijk gezegd in speele hep ik nog niet zofeel zin. Natuurlijk kreeg ik ook sneks en toen was er nog een groote ferrassing.
Daar kwam Doorie aangereden met de flauwerpauwer ootoo vol met frientjes. Zelfs Oopa Floris was meegekoome. Ik hoorde hem al buite krijse! Ik had op de Feesboek geschreeve dat iedereen harteluk welkom was op mijn ferjaardagsfeest, maar je weet natuurlijk nooit of er echt iemand komt. Nou dat was egt een heel groot feest hoor. We hebben heerlijke sneks gegeete en blaasfoetbal gedaan, wie het hardst kon blaase. De poesendames maakten dansjes en hadden een ferjaardagslied ingestudeerd. En tot slot dronken we ook nog iets waar je haaj van word, catnip heet dat geloof ik.
Foordat het uit de hand ging loope heb ik gesegd, nu gaat Oopa Stokkie-Stefan een beetje moe en duiselig worde, we gaan het feest afsluite. Toen heeft Doorie alle frientjes weer in de flauwerpauwer ootoo gepropt en ging met een rotgang de weg op om iedereen thuis te brengen. De rest van de dag weet ik niet meer want ik hep geloof ik in kooma geleege van de slaap. Maar leuk was het mijn ferjaardag, keileuk om nooit meer te fergeete.
Hoe het nou ferder met mij gezond gaat
Foordat ik het fergeet wil ik ook Doorie harketlijk bedanken. Hij heeft een beeterschapskaart aan mij gestuurt namens alle frientjes. De steun en meedeleefe kan niet op ! Maar we doen het foor elkaar he als we ferdietig zjn en ziek.
Het gaat steeds wel een stukkie beeter met mij. Je moet niet denke dat ik ofer tafels spring, dat gaat niet op mijn leeftijd, maar ik spring nog wel op stoelen, egt waar. En soms kruip ik helemaal op de hoofdsteun in de stoel waar mijn frouwtje zit. Je moet blijve oefenen is mijn mottoo. Ik trek me ook op aan de deeke die bij frouwtje op haar bed ligt. Zo kan ik haar ’s morgens begroeten als ik daar zin in hep. Soms blijf ik uitslaape en hoor ik niet goed als ze al op is. Ik ben beslist niet doof hoor, maar ik slaap diep. Je moet mij dan ook niet ineens wakker maken, ik kan dat heel goed zelf.
Morgen zijn die vieze antiebiejootika pille op. Gelukkig, ze hadden ook een knalroze kleur bah. Dan hep ik gelukkig maar 1 schiltklierpil en een hoomeopaatische pil. Die gaat er makkelukker in. Mijn eete gaat aardig naar binne en doe ik aansterke. De zon is ook meediesijn foor mij als die schijnt. Als die niet schijnt dan lig ik op een warme kruik met een deeke in mijn mand.
Ik moet aan het einde van de maand terug komen bij de dierendokter foor kontroole. Dan gaat hij kijke of het nierdiejeet is aangeslage, of mijn schiltklierpille goed werke en of mijn bobbels goed zijn uitgekneepe, en of het verder niet kwaad is. Het is afwachte en ik leef poosietief met de dag.
Sagt kopje
Zo, dat was weer de blog van deze week. Egt geweldig hoor jullie steun, en dat zofeel frientjes aan mij hebben gedagt. Ik wens dat jullie het allemaal goed hebbe en te reede zijn. Een grote kopstoot van Oopa Stokkie-Stefan en een sagt kopje van dankbaarheid !
Ik had net lekker liggen dutten op het wasrek. Dribbelde de trap af naar benenden. En toen hoorde ik het. Op de teevee was een liedje. Ze zongen: achtertuin minnie’s. Dus ik duwde met mijn koppie tegen de deur van de woonkamer aan en liep snel naar binnen.
Oore
Fogul filmpjes
Hoi iedereen, als jullie deze blog lezen, is de verjaardag van onze mede-blogger Stokkie-Stefan net geweest. Het gaat niet zo goed met zijn gezond dus hopelijk heeft hij toch een fijne verjaardag gehad.
Dubbelganger
Op de foto’s zie je mijn dubbelganger maar ook mijzelf natuurlijk. Ik heb een leuk spelletje voor jullie erbij. Dat heet “zoek de verschillen”. Als je snel kijkt, dan zie je het misschien niet meteen maar er zijn wel verschillen tussen ons te vinden hoor. Maar zo op het eerste gezicht snap ik dat mijn mensen ervan schrikken als ze hem ineens in de tuin zien lopen want hij is echt wel mijn look-a-like. Hij heeft de naam Dubbelganger gekregen tot we weten hoe hij echt heet. Kunnen jullie wat verschillen vinden denk je? Hij is in ieder geval wel zowat bijna net zo groot en flink als ik dus dat is zeker hetzelfde! Ik hoop dat mijn vriendje weer snel komt want ik vind hem lief en we doen niet boos op elkaar.
Bij deze letters zit een filmpje, dat jullie kunnen zien wat er gebeurt als ik pijn aan mijn been heb, normaal komen mijn mensen altijd meteen naar me toe, maar nau wilde mijn man een film maken om aan de dokter te laten zien, daarna kreeg ik ekstraveel knuffels en kusjes!
Ook met een ons meer blijf ik tetteren voor vreede!
Lieve allemaal, fandaag is het weer Brammiezaterdag. Eerst wil ik iets vertellen voordat ik doorga met blog. Dees blog is nou mijn eerste blog in Maart! Dat wil zeggen dat mij kaalender aangeef dat het bijna lente is!! Dat is kei mooi want dan komt de zon ook vaker en dan kan ik langer buiten blijven. Iedereen is dan ook veel vrolijker als het lente is. En dan komen er ook bloeme overal en dat vind ik heel mooi. Van me eigen ben ik een bloeme jongen en hou ik van zachte dingen. Dees was wat ik kwijt wilde.
Hobbies
Als beebiekatermansje was ik vrij atleeties en ik mocht toen al naar buiten in de tuin. Toen waren er nog geen regels over mij in de tuin. Nu zijn er die wel. Dat is zo gekomen omdat ik als beebiekatermansje graag deed klimmen. Ook hier was ik kei goed in. Wanneer ik in de tuin was zag ik overal klimspullen staan. Er was een boom en struiken maar ook een schutting en een tafel. Zelfs een tent met overal vakjes. Ik leek soms wel een echte grote gefaarlijke Brammiespin want ik kon op de tent klimmen als een spin! Dat zijn soms enge dieren als ze snel lopen maar ook weer niet want we zijn friende. Maar toen kon ik heel snel via de tent omhoog klimmen. Zo snel dat mijn vrouw bij mij bleef en me van de tent afplukte. Toen kwamen er Brammie-buiten-regels zoals niet op de tent klimmen en niet in de boom klimmen. Maar ik was de aller stoerste beebiekatermansje!
BOE