Nau het echt herfst is, met veel reegen en wind en weinig zon, zijn mijn mensen en ik bijna altijd binnen in ons huis, ikzelf lig nog wel eens een uur in mijn tuin maar hoe hard ik ook tetter of ze bij me komen zitten, mijn mensen doen dat niet meer omdat ze het te kaud finden.
Doerak
Mijn vrouw wordt altijd een beetje somber van de herfst, en dat snap ik wel: alles is nat en kaud, de lucht is grijs en planten gaan kapoo, boomen laten hun blaadjes fallen, en soms zie je de hele dag geen zon omdat de wolken ervoor hangen, of wat het ook is dat wolken doen, en als er dan ook nog nieuws komt over een hele biesondere nieuwe ster foelt het ekstra ferdrietig en grijs.
Die ster is natuurlijk Doerak, onze eigen Doerak van de blog, die nu weer Saame is met tante Fleur, zij heeft hem als kitten zo veel geleerd en alle geheimen van de djungel ferteld, en het is mooi dat ze weer Saame zijn, maar zijn mensen en zijn broer Bliksem missen Doerak, en zijn vrienden missen hem ook.
Doerak was voor mij een foorbeeld, want toen hij ziek werd aan zijn oogen (omdat daar iets zat wat er niet hoorde) moesten zijn oogen er uit, dat is heel moeilijk en je hele leefen ferandert, Doerak moest er aan wennen om niets meer te kunnen zien, maar hij kon dat, hij ging ook gewoon zijn djungel nog in, alleen kon hij niet meer klimmen en over de daaken en de schutting loopen zoals hij altijd had gedaan.
Ik find het heel knap van Doerak dat hij zoiets groots kon leeren, maar fooral dat hij frolijk bleef, en ik find het fantasties van zijn mensen en van Bliksem dat ze hem zo goed hebben geholpen, ze waren echt een keigoed tiem.
Pasgeleeden was er slecht nieuws: wat eerst in Doeraks oogen zat en er niet hoorde was nau in zijn keel terug gekomen, Doerak kon niet meer beeter worden en het was tijd zijn geworden om over de Brug te gaan.
Zachte kopjes
Doerak woont nau in de eeuwige djungel, over de Brug, waar altijd zon is en waar iedereen frolijk en gezond is, als ik op mijn stoel in mijn tuin lig denk ik aan hem, en als het donker wordt zwaai ik naar hem, hij is een prachtig twinkelende ster geworden, maar hier 
beneeden is er een leegte, fooral bij zijn famielie, daarom stuur ik ze heeeeeeel veel zachte lieve kopjes om ze te laaten weeten dat ik aan ze denk.
Doerak blijft altijd bij ons hooren, Doerak die zo dapper was, Doerak die niet opgaf, en ook al foel ik ferdriet in deze sombere tijd, ik weet voor mezelf dat ik liefer dat ferdriet foel dan dat ik Doerak niet zau hebben gekend, en ik weet dat er over een tijd weer zon komt, dat de bloemen en blaadjes weer gaan groeien, als de herfst en de winter foorbij zijn.
Ik tetter gewoon door voor vreede, het is nog steeds noodig!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.
honderdduizendmiljoen foto’s die al gemaakt zijn sinds ik hier op mezelf woon nog steeds niet genoeg heeft…
Maar sinds woensdag heb ik een heel nieuw plekje in de woonkamer ontdekt. Gewoon, op de bank. Want daar ligt al jaren een dik rood kussen, waar ik nooit eerder belangstelling voor had. Maar toen ik daar toevallig overheen liep om naar de achterdeur te gaan, ontdekte ik ineens dat het best wel lekker aanvoelde onder m’n poten. Dus ik ben er voorzichtig op gaan liggen, eerst met m’n poten ingetrokken, maar al snel merkte ik dat het ook heel lekker aan m’n buik voelt. Dus sinds een paar dagen lig ik nu opgerold of uitgestrekt over dat hele kussen heen op de bank, met m’n hengel en plafondvis en de tuindeur binnen pootbereik. Al vind ik het eigenlijk wel een beetje jammer dat m’n nieuwe favoriete plekje rood is en niet koningsblauw of zwart, want rood kleurt niet zo mooi bij m’n jas. Maar ‘t is een heerlijk plekje om de komende winter op door te komen, en als ik lig te dutten heb ik toch m’n ogen dicht. Dus ik laat het maar zo.
Froeger is nou fer weg, maar ik weet er nog wel iets ofer. Dat was het moeilijke van de straat en toen het asiel daar werd ik gepest en toen kwam mijn vrouw en ik kreeg een thuis dat was hier. En nou woon ik hier al een jaar dat is heel lang weeges ik ben pas zes jaar.
Miauw, wat een windie woei was het de laatste dagen buiten he! Er floog van alles foorbij hier voor de ramen. Ikke was wel blij dat ik lekker binnen zat dat miauw ik je eerlijk. De fooguls hoefde nauwelijks hun fleugels te bewegen die gingen gewoon zo vooruit. En foor degene die nu denkt, ja maar Minnie, wat nu als ze tegen de wind in moeten fliegen. Nou haha zo suf zijn fooguls natuurlijk niet he. Die snappen ook wel dat tegen de wind in fliegen niet zo slim is. Daar krijg je zere fleugels en wordt je suuper moe fan.
In de straat zag ik ook een hondje loope. Tsja die kunnen niet binnen op de bak. Of nu ja misschien kunnen ze dat wel maar ze doen het gewoon niet. Wat dus betekend dat ze weer of geen weer. Regen of geen regen. Wind of geen wind. Altijd naar buiten moeten als ze naar de wc moeten. Sowieso lijkt me dat wel een ding hoor. Ik bedoel, als ikke naar de bak moeten dan kan ik daar gewoon meteen op gaan. Nou ja meestal dan. Als Frau de bak aan het furrschonen is dan kan het natuurlijk eefe niet. Maar gelukkig is ze daar wel altijd snel klaar mee. Stel je bent dus een hondje dan moet je dus je plas of je poep ophouden tot dat je mensen besluit dat het tijd is dat je uitgelaten wordt. Pfoe heel eerlijk dat zou mij niks lijken.
je fijn binnen zit dan is dat niet erg. Dan geniet je van het saame zijn en doet alles wat er buiten is eefentjes niet toe.