Japie heeft zorgen om romantiek

Oh jongens, ik weet gewoon niet hoe ik het moet miauwen. Al dagen heb ik er buikpijn van. Buikpijn om wat ik gelezen heb op het Beestboek van mijn tante Luna. Jullie weten wel, de furkering van mijn grote broer. Ze schrijft dat het Tweede Grote Weilandfeest purcies tegelijkertijd is met een romantisch weekend weg. En dat ze prioriteiten moet stellen. Ik heb er zoveel vragen over. M’n tante miauwt alleen maar dat ik me geen zorgen hoef te maken. Toch zit het me niet lekker.

Furkering

De meest prangende vraag die ik heb is of mijn broer hier vanaf weet. Sinds ik Foppe ken, is hij tot ver over zijn snorharen furliefd op Luna Poes. Dat snap ik heel goed. Ze is uitermate charmant, heeft een purrachtige vacht, ziet er poeslief uit maar is ondertussen niet voor de poes. Van haar heb ik het afgekeken. Hoe ze koelbloedig piepbeesten aan haar vlijmscherpe stiletto’s rijgt. Bij mijn weten organiseert ze een workshop tijdens het feest in het weiland achter het huis van mijn furriend Joep. De dropping vorig jaar onder haar leiding was een daverend succes. De kittens die toen meededen, miauwen er nog over. En nu heeft ze zomaar totaal iets anders uitgerekend tijdens hèt feest waar we met z’n allen al een jaar reikhalzend naar uitkijken. Iets romantisch waar mijn broer niets van afweet. Die heeft alle focus op het voorbereiden van een cursus met een verrassingselement. Het fijne weet ik er niet fijn, alleen maar dat het iets met vleermuizen te maken heeft. Zou het idyllische samenzijn in het weiland plaatsvinden waar tante Luna Foppe gaat verrassen? Of zou ze er tussen uit piepen met een andere kater dan mijn broer?

Op pad met Joep

Ik kan me er maar beter niet al te druk om maken, want ik heb mijn poten vol aan Muisbezorgd. In de letters van Joep van afgelopen zaterdag konden jullie al lezen dat wij die donderdag voor het feest op pad gaan met de koelwagens. De logistiek met ophaalpunten door het hele land vraagt om een strakke planning. Alle medewerkers van Muisbezorgd staan nu al op scherp. Nauwlettend houden ze in de gaten waar de meest lekkere muizen zich bevinden, zodat we eenmaal ter plaatse enkel nog maar massaal hoeven toe en in te slaan. Joep heeft alles purrrfect in stelling staan. Vrijdags worden de hapjes zo ver voorbereid dat ze tijdens het feest enkel nog maar op de barbeknoei afgebakken hoeven te worden. Hij heeft zelfs gedacht aan furrijwilligers van de lokale brandweer om schroeiplekken in jassen te voorkomen. Mocht je toch een gat in je vacht hebben, dan is Jeetje Jaydon ter plekke voor herstelwerkzaamheden. JJ is buitengewoon potig met naald en draad. Onlangs heeft hij me een spoedcursus repareren met de naaimachine gegeven. Toch laat ik dat soort purrcisie werk liever aan hem over. Hij kent de allerfijnste kneepjes van het couture vak en weet een winkelhaak in je jas onzichtbaar te maken. Hij rijdt met mij mee dus ik weet zeker dat hij van de partij is.

VIP-kaarten

Tante Cato is er zeker weten ook bij. Haar Willem heeft VIP-kaarten op de kop weten te tikken. Het kan niet anders dan dat hij heel veel klusjes heeft gedaan om zich deze extra luxe te kunnen permitteren. Een Upurr haalt tante Cato voor de deur op en laat haar pas uitstappen bij de rode loper die voor Very Important Pussycats wordt uitgerold. Aan het eind van de loper staat Oom Willem klaar met Purrsecco vol bruisende bubbeltjes. Als dat niet romantisch is…!?

Wacht eens even. Zou tante Luna misschien ook van die VIP-kaartjes in poten hebben? Dat zou alles verklaren. Misschien komt het dan toch nog op zijn pootjes terecht.

Koppie van Japie

Kever heeft een mening over zwartwit

Zo lang als ik leef ben ik altijd Kever geweest: een katerjongen die een mooie smooking draagt, met een groot hoofd met ronde wangen en een kleine snor maar wel met een toeter met een groot bereik.

Seeniejor

Dit jaar word ik ongefeer dertien jaaren en dat is best seeniejor, ik merk daar niet zo veel van, ja ik foel wel dat mijn kniejen en mijn rug soms pijn doen, daarom krijg ik een soort poeder voor mijn gefrigten, dat poeder is fies en ik lust het niet maar ik lust wel heel graag kvark en daarom krijg ik het daar doorheen, en sinds ik dat poeder krijg speel ik weer veel meer, dus ik denk dat het helpt.

Ferder heb ik niet het gefoel dat ik feranderd ben, ik ben natuurlijk geen beebiekitten meer, dat ziet iedereen, en dat zau ik eigenlijk ook niet meer willen zijn, dat je steeds heel druk oferal moet kijken en rennen en speelen… nee, dat hoeft voor mij niet meer.

Plat

Toch is er iets dat nu helemaal anders is dan een paar jaar geleeden, en dat kunnen jullie ook zien als jullie op de footoos kijken: toen ik hier kwam woonen was ik helemaal zwart met wit, mijn zwarte haaren glansden als een spiegel, ze waren zwarter dan zwart, nog zwarter dan de nacht, mijn witte haaren waren zo wit als sneeuwflokken, en meer kleuren had ik niet, mijn haaren waren glad en foelden heel zacht aan, ze lagen plat op mijn lijf en ik had een dunne fagt.

Nu is mijn haar heel anders geworden, het ligt niet meer plat maar staat wat meer omhoog, en ik heb wel tien keer zoveel haaren gekreegen, loogies natuurlijk, want ik ben een tuinkater geworden en dan heb je meer haaren noodig, en NERGENS zijn mijn haaren meer helemaal zwart, oferal zitten roode en ooranje haaren tussen, dat worden er steeds meer en ze blijfen, ook in de winter, ik heb intussen NIETS meer op mijn lijf dat nog echt zwart is, alleen mijn neus!

Ooranje

Mijn nieuwe kleuren!

Zelfs de dierendokter fond het heel biesonder dat ik zoveel ooranje haaren heb gekreegen, ze zag het meteen, en ze zei dat ze nog niet vaak had gezien dat een zwarte katerjongen zomaar ooranje werd, en dat ze elke keer benieuwd is hoe ik er nu weer uitzie, mijn Ooma denkt dat ik een roode mama of papa had, en dat kan best, ik heb er als beebiekitten eigenlijk niet zo op gelet.

Ik moest wel over die ooranje haaren nadenken want ik ben altijd trots geweest op mijn zwartwitte fagt, niet dat ik ooranje niet mooi find hoor, zo bedoel ik het niet, maar ik WAS nooit ooranje!, als ik straks helemaal ooranje ben, wat dan?, ben ik dan ook iemand anders geworden?

Mijn vrouw legde me uit dat de kleur van je haaren en je huid door pigm-ent komt, hoe meer pigm-ent je hebt hoe donkerder de kleur is, met als allerdonkerste kleur natuurlijk zwart en als allerlichtste kleur wit, als je auder wordt krijg je meestal minder pigm-ent in je haaren, en daardoor worden mensen soms grijs, en honden ook, (maar katten niet, grappig hè?), mijn zwarte haaren hebben nau minder pigm-ent en zijn daardoor rood geworden.

Tooferbal

Zien jullie mijn ooranje en roode haaren?

En ze zei ook dat pigm-ent niets met je kaarakter te maken heeft, dat ik dus nog gewoon dezelfde Kever ben als froeger, en dat is waar, dat foel ik zelf ook, alleen heb ik nau meer erfaaring, ik heb geleerd dat het leefen steeds weer anders is, soms is het feest en de andere keer alleen maar ferdrietig, het leefen kan alle kanten op en het is een reegenboog met alle kleuren die er op de heele weereld bestaan, niets blijft ooit hetzelfde, dus ook mijn haaren niet, hoe meer ik leer en weet hoe minder ik in zwart wit denk, het leefen is als een tooferbal, zo een snoepje dat als je er op sabbelt elke keer weer een andere kleur heeft, en mijn fagt is ook zo.

***

Ik tetter weer KEIHARD voor vreede!!
En iedereen die iemand mist stuur ik zachte kopjes.

Joep kijkt uit naar het Tweede Weilandfeest

Tsja, waar zal ik het deze week ‘s over hebben… Want dat de zomer weer terug is, dat hadden jullie ook vast zelf al gemerkt. En bij mij thuis betekent dat ekstra kupjes kattenmelk, ekstra kattensoepjes en een drinkbak … uhhh … pootjesbaaibad in de slaapkamer. Al blijft m’n personeel stug volhouden dat ‘t toch écht een drinkbak is.

De week

De afgelopen week heb ik overdag lekker languit liggen dutten op ‘t grote bed of op de bank of in de vensterbank, en ‘s nachts was ik de hele nacht lekker buiten. Behalve natuurlijk als de hosta en de hortensijaas in de achtertuin bewaterd moesten worden, of bemest. Want hoewel ik een prachtige schone grote kattenbak in de badkamer heb staan, ga ik daar al maaaaaaanden niet meer heen. Omdat er écht een heel groot verschil zit tussen binnen graven in een laag kattengrit en tot aan m’n oksels in de aarde onder de hosta en hortensijaas graven. M’n Drentse vriend Zorro had me ooit ‘s gemauwd hoe lekker dat laatste is, en dat hij dat al jaren deed. Maar heel eerlijk, ik zag daar toen de lol helemaal niet van in, ik was gewend aan m’n bak binnen. Lekker warm, altijd schoon, en ik kreeg er geen vuile poten van.

Hortensijaas

Tot de dag dat ik m’n achtertuin in kwam en de lucht van ‘n onbekende kater rook. Stel je voor, in m’n eigen tuin… Ik vond dat best nog wel brutaal, en ‘t enige wat ik kon bedenken was om m’n eigen luchtje eroverheen te plassen. De hosta groeide daar eigenlijk wel goed op dus ik dacht, dan bemest ik ‘m ook maar gelijk als ik toch bezig ben. En omdat de hortensijaas in ‘t zelfde perk staan besloot ik die ook maar gelijk extra te verzorgen. En ik moet mauwen, ze bloeien dit jaar als nooit tevoren!
De kater die dacht dat ‘ie m’n tuin kon inpikken heb ik nooit meer geroken. Nou ja, af en toe heel vaag in m’n weiland, maar dat is groot genoeg voor ons samen. En dat pootjespoetsen is eigenlijk zo gedaan. Het meeste veeg ik toch af aan m’n personeel, de bank of ‘t dekbed op ‘t grote bed, want ik wil natuurlijk geen vieze poten aan m’n krabpaal, of op de kussens van m’n mandjes.

Weiland

Trouwens, over weiland gemauwd… Vandaag over precies twee weken barst ‘t Tweede Grote Weiland Feest weer los, en er wordt al druk afgesproken om met elkaar mee te reizen vanuit alle windstreken van Nederland.
Ik heb alweer slaapdozen in verschillende formaten gevonden voor de miauwers en woefers die blijven overnachten en geen zin hebben om hun eigen mand of dekentje mee te nemen. De proeverijtent staat over twee weken tot aan de nok gevuld dankzij alle sponsors, en ook de andere tenten worden vrijdags voor ‘t feest al opgezet. Net als de dubbele waterglijbaan, die ik dezelfde avond natuurlijk zelluf dan gelijk ga uittesten…
Senior staat al de hele week druk te zagen en te timmeren op ‘t achterpad om de balanceerbaan op tijd af te krijgen, en Junior zat deze week elk vrij moment dat ze had met ‘r neus in alle kookboeken die in de boekenkast staan. Hopelijk is ‘t volgende week niet zo warm, want dan gaat ze elke dag lekkere hapjes koken, bakken, stoven, braden en grillen, die ik dan samen met de buurtkatten mag voorproeven.

Muisbezorgd

Zelf ga ik de donderdag voor het feest met Japie van Muisbezorgd ‘t hele land weer door met de koelwagens, om op aanwijzingen van onze vrienden ter plaatse zoveel mogelijk verschillende soorten krakend verse muizen te vangen. Want er moet natuurlijk wel iets te kiezen zijn op ‘t feest.
En als we dan weer thuiskomen werken we met kat en macht de hele nacht door om alles purrrfect gefileerd te krijgen, om dan verdeeld over de vijfentwintig koelkasten in de schuur op vrijdag een hele dag te marineren om op zaterdag sappig en smakelijk op één van de tien barbeknoeis gelegd te kunnen worden.
Dat is dit jaar wel zelfbediening, want Chef Tiga en z’n broers zijn er dit jaar jammer genoeg niet bij op ‘t feest omdat ze nog steeds met hun sabbatical bezig zijn. Maar gelukkig hebben de stoere poezen en katers van de lokale brandweer toegemauwd dat ze een oogje in ‘t zeil komen houden en waar nodig een pootje toe willen steken om de gasten te helpen die zelf nog weinig of geen barbeknoei ervaring hebben. Want alle vachten moeten natuurlijk wel weer na ‘t feest zonder brandgaten naar huis…

Workshops

Er zijn ook weer de nodige workshops te volgen, en ‘t aanbod is dit jaar enorm. Van tevoren aanmelden om daaraan deel te nemen is wel potig, want vol is vol. Maar je kunt natuurlijk ook op ‘t feest zelf besluiten om te kijken of er nog ergens plek is. Op m’n eigen Feestboekpagina heb ik een bericht met alle workshops vastgezet, misschien zit er wel iets voor je bij. En wil je zelf nog een workshop geven over iets waar je heel goed in bent, laat ‘t me maar weten!
Verder zijn er, net als vorig jaar, weer een Podiumtent voor diverse live optredens, een Wieuwtent en een Seniorentent om lekker te chillen, een Bartent om gezellig bij te mauwen of te blaffen met elkaar onder ‘t genot van een hapje en een lebbertje, en nog veel meer. Eigenlijk veuls teveul om op te mauwen, maar als je er vorig jaar bij was dan weet je ongeveer wel wat je kunt verwachten.
O, en ‘t feest wordt dit jaar om 12.00 uur precies geopend door de hond van onze hoofdsponsor die de catering verzorgt, dus zorg dat je erbij bent!

Ik kijk er al naar uit om jullie over twee weken weer te mogen verwelkomen op ‘t feest. Maar nu ga ik eerst even m’n stiletto’s aan m’n nieuwe krabpaal scherpen. Daarna ontbijten, knuffelen met m’n personeel en een dutje doen. Tot aan lunchtijd ofzo…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Ik wilde alleen maar helpen


Het was afond, een gewone afond, en ik wist hoe het ferder ging weeges het was gewoon. Dus eerst knuffels dan spelen dan een hapje dan knuffels en dan begon de nacht. Alleen nou opeens kwam er een ferandering.

Helpen

Mijn vrouw deed raar. Ze zat aan de werktafel en ze deed de grote compjuuter aan en toen opeens was er spanning in huis. Het was stuk geloof ik.
Dus ik wist nou is mijn helpend pootje nodig.
Ik stond op en ik liep naar de werktafel, meeewww riep ik, dat ik eraan kwam om te helpen, en ik ging dichtbij liggen klaar om wat te doen.
“Nou niet Ollie,” zei ze.
Ik ging meteen ergens anders liggen. Want dit heb ik eerder erfaren thuis, en ik find het stom. Je wil helpen, je kunt helpen ook al weet je nog niet hoe en dan hoeft het niet.
Later kwam ze aaien en sorrie zeggen en toen was ik weer goed op haar maar ik bleef er toch ofer nadenken.

Weeges wat kan ik eigenlijk om te helpen thuis. En toen wist ik:

  •  als er een flieg is dan ren ik en ik blijf rennen tot ik de flieg heb, en ik heb ook weleens een spin gepakt dan maak ik het huis feiliger dat is gewoon zo
  •  soms zit ik als het nacht is eefe naar de straat te kijken het is niet dat ik de controle doe maar ik wil weete gebeurt er iets en liefer niet, maar er is iemand die aan het opletten is en die iemand ben ik
  •  en als het nodig is dan luister ik naar haar ferhaal dat begint met ‘O Ollie wat find jij nou’ en soms slaap ik een beetje maar dat ziet ze nooit, dus thuis helpen met emo-dingen dat doe ik ook al
  • ik ga elke keer mee naar de badkamer, ook als ik zelf net lekker lig, weeges saame is belangrijk dat is gewoon zo
  •  en ik geef nou kopjes met mijn hele lighaam daar is ze blij mee dus dan weet ik dat ik iets te gefen heb

Eigen huis

Voor een ex-asielkaterjongen als ik is het superfijn om een eigen huis te hebben alleen het is nog niet gemakkelijk om te weete wat ga ik doen met mijn leefe, daar ben ik nog niet ofer uit maar misschien is helpen wel genoeg.

Waarom Bert niet naar boven wilde (40)

De eerste avond dat Bert bij me was, vers uit het asiel, sliep hij op het bed, op het hoofdkussen naast me en bij het wakker worden dacht ik: nu is dit voor altijd zo, samen op de slaapkamer.

Dus de tweede avond zei ik: “Bertje, we gaan slapen.” Ik wees naar de trap naar boven. Hij keek me aan,  kalm in de kamer staand. We kenden elkaar nauwelijks maar ik begreep al wel dat hij niet mee wilde. “Kom anders later,” zei ik, toch nog hoopvol.
Hij kwam niet.
Niet die avond, niet de avonden erna. Evenmin in de weken erna en boven liggend dacht ik: waarom.

Wennen

Wennen, veronderstelde ik. Want dat was nodig, als ex-straatkater en ex-asielkater. We speelden de spanningen uit zijn lichaam, we knuffelden, Bert liet me op zijn vacht huilen als ik mijn kater Tim weer zo miste en ik deed mijn best om maar één keer per dag het huis te verlaten, omdat hij dat beter vond.
Dus ik dacht, misschien komt hij ooit, na het wennen. Of nooit, omdat hij liever elders slaapt. Pas later begreep ik dat Bert een goede reden had om weg te blijven uit de slaapkamer.

Tim

Die reden was Tim. Mijn kleine rode kater was na zeker vijftien jaar samenzijn over de Regenboogbrug gegaan en diep van binnen accepteerde ik het niet. Ik wilde niet dat het was zoals het was, ook al had ik zelf de dierenarts gebeld voor het laatste bezoek en zelfs om spoed gevraagd, omdat Tim het zo moeilijk had.
Ze kwam en ging, en een tijdje erna had ik een witte tempeldoos met zijn urn in huis.
En nog steeds kon ik Tim niet loslaten, diep-diep van binnen.
Maanden later, zittend op de rand van het bed,  zag ik in een flits van een seconde Tim in het licht staan, weer stralend gezond, en toen begreep ik het pas: dat hij het nu goed had. Beter dan in zijn zieke lichaam. Dat was het moment waarop ik Tim kon loslaten.

Op bed

Binnen een week kwam Bert naar de slaapkamer, zo gemakkelijk alsof het vanzelf sprak. Ik lag in bed, hoorde zijn pootjes op de trap en zag zijn kop uitsteken boven de traptrede.
Hij keek.
“Kom maar, hoor,” zei ik.
Hij sprong op bed, rondkijkend van waar ga ik liggen.
Snel legde ik het tweede hoofdkussen op een hoek.
“Is dit wat?”
Bert ging liggen en sliep.
En ik voelde dat er iets was veranderd.