Bert en de gloephoest (42)

Met de warme dagen kwam het verharen en verharen betekende voor Bert een overvloed aan losse haren in zijn vacht, stuk voor stuk kriebelend en irriterend.

“Bert, zal ik je borstelen?” vroeg ik met de borstel al klaar in handen. Het was geen goedkope aanschaf geweest, maar na veel afbeeldingen van katers die juist van dit model gelukkig werden, leek me de aanschaf onvermijdelijk.
Bert rook voorzichtig aan de borstel en keek me aan, inschattend hoe serieus ik was.
“Alleen als je het fijn vindt,” zei ik, waarmee ik meteen de laatste hoop opgaf.
Kammen wilde hij evenmin.
Een handschoen-borstel ook al niet.
Deppen met een vochtig doekje: nee.
Hij wenste met de hand ge-aaid te worden en dat mocht best langer, gezien het verharen, maar verder wilde hij geen toestanden aan zijn lichaam.

Het aaien bleek niet genoeg als hulp bij het verharen. Af en toe hoorde ik een nare gloephoest uit Bert komen: dat gloe-gloep hoesten, dat schrapen in zijn keel, wat vochtige geluiden, smakken, stilte, slikken.
En even later weer.
Heel soms kwam er een haarbal. Meestal niet.

Er is een wereld aan hulpmiddelen voor de kater die wat extra’s bij het verharen nodig heeft. Voor Bert keek ik kritisch, denkend aan de nieren, de alvleesklier, wie weet de schildklier en nou ja, het moest gewoon goed spul zijn. Op advies van zijn arts kocht ik een tube hulp-spul. Het mout zou de haren beter verteerbaar maken en dan was het probleem opgelost. Online las ik dat katten het heerlijk vonden. Net als met de kwaliteitsborstel, geloofde ik dit ook.
Ik kocht het spul.

Diezelfde dag bood ik het spul aan op een schoteltje: “Voor jou Bert.” Ik acteerde zo blij mogelijk, maar in de keuken had ik aan de pasta geroken en meteen gevoeld, zelf zou ik dit niet eten.
Wat ik voelde, dat voelde Bert ook.
Een solide en onwrikbaar nee.
“Echt niet Bert?”

Online las ik ook over pasta op een pootje doen en dat likte de kater in kwestie het gewoon op. Deze keer geloofde ik het niet. Zou ik het zelf van mijn hand likken? Nou dan.

Waarom ik Doerak heet

Kitten verhaal van Doerak 🐾

Hallo allemaal,

Hier een nieuw (jeugd) verhaal van Doerak.
Er was mij door Ollie gevraagd of ik wat wilde vertellen hoe ik bij mijn mensen ben gekomen en hoe die eerste jaren waren toen ik nog een baby kitten was. Dat wil ik natuurlijk wel doen. Mijn geheugen is harstikke goed. Als senior van 13 heb ik al veel meegemaakt.
De eerste keer dat ik mijn mensen ontmoette zat ik nog in de kittenopvang Doetinchem van mevrouw Lisette. Mevrouw Lisette had mij gevonden samen met mijn moeder, broertjes en zusjes op een vakantiepark in Doetinchem. Wij werden meegenomen en zo kwamen wij bij de kittenopvang terecht. Dat was superfijn. Want ik was nog heel klein en buiten was het niet altijd fijn. Het was soms koud en nat.
Bij Lisette was het warm, kregen we eten en konden we veel spelen.

Mijn naam

En ineens stonden mijn mensen bij mij in de speelkamer. Lisette wist dat mijn mensen op zoek waren naar een nieuwe kitten. En ze wilde graag een rooie. Nou dan ben je bij mij aan het goede adres. Ik en mijn broertje waren harstikke rood. Terwijl mijn mensen daar in de speelkamer stonden was ik ontzettend druk aan het spelen met muizen, balletjes en klimdingen.
Eigenlijk had ik geen aandacht voor ze maar toen kwam de man mens bij mij staan en begon te aaien. Toen dacht ik dat is best wel een mooie klimpaal en voor je snacks kon zeggen klom ik helemaal omhoog naar de schouders van mijn mens. Volgens mij deed dat met mijn scherpe nageltjes best wel zeer maar mijn man mens begon te lachen en riep wat een Doerak zeg. En zo was mijn naam geboren en heette ik ineens Doerak. Wist geeneens dat zoiets kon.

Tante Fleur

Maar ik kon niet gelijk mee met mijn nieuwe mensen. Vanwege dat ik nog een paar prikjes en onderzoekjes van de witte jas moest hebben. Maar 2 weken later was het dan zover. Mijn mensen kwamen mij ophalen. Dat vond ik best wel oké. Mijn mensen roken namelijk naar een andere kat en als baas Doerak dacht ik: Hier wil ik meer van weten ik blijf bij ze in de buurt en liep zo hun poezenmandje in die ze op de grond hadden gezet.
Nou daar ging ik dan, in mijn mand en in de auto. En ik vond dat helemaal niet eng of raar. Bij de mensen in mijn nieuwe huis ging het deurtje van de poezenmand open en ik liep er zo uit en begon gelijk overal te snuffelen, op te klimmen en op de vensterbank ging ik gelijk zitten en naar buiten kijken. Eigenlijk was dat al mijn eerste vensterbank controle denk ik. Stoere man Doerak hoorde ik roepen door mijn man mens. Maar zo ben ik nu eenmaal. Een echte Doerak. Ineens zag ik een brokkenbak staan. Daar rende ik op af en begon gelijk te eten. Dat smaakte goed alleen rook ik iets bij de brokkenbak. Mijn neusje ging als een gek tekeer, snuffel snuffel snuffel. Wat was dat toch?
En toen gebeurde het, ik draaide mij om en toen stond er ineens een hele grote zwart witte poes voor mijn neus. TANTE FLEUR! Ik schrok me een hoedje maar tante Fleur bleef rustig staan, keek me aan en begon aan mij te ruiken. Ik kreeg een lik over mijn kop en wist het gelijk: Tante Fleur is speciaal. Die gaat mij in de gaten houden en heel veel leren. Raar maar dat wist ik gelijk. Wij gaan dikke vriendjes worden. Tante Fleur werd mijn nieuwe moeder.

Bed

De rest van de dag was ik vooral bezig met ontdekken. Tot het donker werd. Toen gingen mijn mensen naar boven en ik snapte er helemaal niks van. Echt waar. Wat gebeurt er nu? Tante Fleur stond bij de trap naar boven, keek mij aan en keek toen de trap omhoog. Ineens snapte ik het. Ik moest Tante Fleur achter na lopen. Dat deed ik en boven in de grote kamer stond een bed. Tante Fleur sprong erop. Dat kon ik nog niet, maar klimmen kon ik wel. Dus ik klimmen en op het bed lag tante Fleur en mijn mensen.
Nooit meer heb ik beneden geslapen. Dit is mijn slaapplek. Super zacht en supergezellig. Dit was het eerste wat ik van tante Fleur geleerd hebt.
Zo begon dus mijn leven als kitten bij mijn mensen en met mijn nieuwe naam Doerak. En met de grote zwart witte poes tante Fleur. Die is bijzonder dat wist ik gelijk.
De volgende keer vertel ik verder over mijn avonturen als kitten en hoe ik een jonge katerman werd.

Allemaal een fijne week met veel snacks, zon en knuffels.
Poot van Doerak
🐾 Poot van Doerak 🐾

Minnie en het betere rieleksen

Miauw, daar ben ik weer op Minnie’s blog dinsdag. Waar zal ik het deze keer eens oofer gaan mauwen. Daar zat ik over na te denken terwijl ik op de rand van de leuning van de bank zat. Toen hoorde ik klik klik en zag ik dat Frau een footoo van mij maakte. Zucht moet dat nou alweer? Dat froeg ik. Frau moest lachen. Ja Minnie bij jouw blog horen drie mooie footoo’s en je zat er net heel erg mooi bij fandaar dat ik even klik klik deed. Ok nou fooruit dan maar. Ik zou inderdaad niet willen dat er drie heele lelijke footoo’s bij de blog zouden staan. Alhoewel? Ben al mauw ik het zelf best een mooi poesje. En mensenoma fond dat ook. Dus dan is het zo!

Rieleksen

Maar goed mijn onderwerp fan deese keer. Ik wil het met jullie mauwen oofer rieleksen. Want dat isse heel belangrijk om te doen. As je niet rielekst en altijd maar beezig bent met bijfoorbeeld fensterbank controle. Dus de hele dag. Nou daar wordt je dan suuper moe fan. Dus fandaar dat ik nou bedacht heb op wat foor manieren je allemaal kan rieleksen.
Het makkelijkste om te rieleksen is als je gewoon in je mandje gaat liggen of op je favoriete kleedje. In een doos kan ook als dat je ding is. En dan oogjes dicht. Maar hou wel je oortjes open. Zodat als je mens naar de keuken gaat je meteen weer op kunt staan en in de houding gaan. Want een lekker noepie wil je niet missen natuurlijk. En ikke zeg het ook als diskleemer niet dat ik straks reaksies krijg van door jou heb ik noepies gemist haha.

Ontspannen

Een andere manier van rieleksen find ik als je bij je mens ligt. Of een mens die soms op bezoek komt. En dat die je dan lekker gaat kriebelen. Mauw wel fan te foore wat foor soort kriebels je fijn vindt. Niet dat je ineens kriebels op je buik krijgt als je daar niet van houdt. Want dan kan je alsnog niet rieleksen. Op de foto zien jullie aan mijn koppie en oogjes wel hoe super ontspannen ik ben door dat mensenoopa mij zo lekker kriebelt.
Hoe je ook kan rieleksen is door in de fensterbank te gaan liggen. En nee ikke bedoel niet foor de controle. Alhoewel als andere katjes dan niet in je tuin komen dan is dat mooi meegenomen natuurlijk. Nee ik bedoel in de fensterbank gaan liggen als de zon schijnt. Want die warmt je lijfje zo lekker op. Daar wordt je vanzelf soeselig fan en dus ook super lekker rielekst. Pas wel op dat je deze manier niet doet als het buiten echt suuper heet is. Want we willen natuurlijk geen gebraden kat op het menu. Deze manier van rieleksen kan je doen tot een graad of 25 ofzo. Je mens weet wel wanneer het dat wel en wanneer het dat niet is. Dat kunnen ze zien op een ep of op een meter die buiten aan de muur hangt.
En het allerbeste rieleksen find ik toch wel als in de aafond Frau thuis komt. Zij heeft dan brokjes furrdient en ik mijn taken gedaan. Dan zijn we allebei moe van de dag en dan gaan we lekker tegen elkaar aan zitten of ik kruip op schoot. Dan zet ik mijn spinmotortje aan en dan rieleksen we allebei to the maks hihi. Natuurlijk kan jij als kat, hond of kip je eigen andere manier fan rieleksen hebben. Miauw je dat naar me in de komments?

Nou dit was het weer foor deze keer. Natuurlijk blijf ik nog altijd keihard meetetteren foor Freede!
Pootje van Minnie

Lucky over bang en dapper zijn

Hoi lieve allemaal, het is hier bijzonder weer moet ik zeggen. De ene dag is het warm en schijnt het zonnetje lekker en de andere dag komt het er met bakken uit gevallen. Er is zelfs af en toe donder en bliksem bij dus dan zul je mij niet buiten zien hoor. Ik vind dat nogal eng en dan mag ik ook niet buiten want dat kan best gevaarlijk zijn. Ze noemen dat soort weer wisselvallig op de televisie maar ik weet niet precies wat dat is. Ik vind het vooral raar als het zeg maar eerst lekker warm en zonnig is en ik dan buiten lig te genieten en ineens naar binnen moet omdat er spontaan druppels vallen. En soms nog veel ook. Ik moet dan wel steeds aan de ooievaars denken want die worden dan toch wel kletsnat als het zo hard regent. Dat vind ik maar sneu. Maar ja, die kunnen nu niet binnen bij iemand gaan wonen want zo is de natuur nu eenmaal niet bedacht. Ze hebben gewoon lekker veel ruimte buiten nodig om te wonen en vooral ook te kunnen vliegen.

Verkennen

Als mijn mensen niet allebei weg zijn, mag ik vaak ’s morgens vroeg al de tuin in om te verkennen. Kom ik gisteren buiten, staat daar ineens zo’n raar gek ding op twee wielen op de stoep. Ik moet zeggen dat ik het al eens eerder gezien heb maar dat was nog toen we in het andere huis woonden en nog niet in Krullieland waren. Mijn vrouw heeft ook een andere van dat soort dingen dat zij een fiets noemen maar deze heeft een mandje voorop. Daar zou ik denk ik wel in passen maar daar begin in toch maar niet aan. Ik heb het hele ding besnuffeld tot ik zeker wist dat het oké was en ben toen maar verder de tuin in gelopen. De fiets staat inmiddels aan de andere kant van het huis en gisteren kwam mijn vrouw ermee thuis. Ik had haar als eerste gehoord en stond natuurlijk direct in de gang toen ze binnen kwam om haar welkom te heten en een knuffel te krijgen.
Jullie weten wel dat ik nogal van het verkennen ben en dan ben ik niet zo’n bangerd maar weet je wat ik wel nogal spannend en soms een beetje eng vind? Als de deurbel gaat. Nu was ik vorige week op een mooie zonnige dag (die heet niet voor niets zondag denk ik dan) een beetje in onze tuin aan het rondstruinen en mijn vrouw was er ook bij. Die was plantjes aan het weghalen die er volgens haar niet horen te staan. Ik dacht nog, die zijn toch ook gewoon mooi groen en horen erbij maar het werden er teveel volgens haar. Maar goed, op dat moment gaat dus de deurbel. Iets over visite hadden ze het al over gehad en de bbq was uit de kelder gekomen. Toen de bel ging, bromde ik heel hard en liep nog harder weg. Daar was mijn vrouw wel een beetje verbaasd over maar goed, het zal wel en ze ging de deur open maken.

De bel

Na een minuutje of tien kwam ik toch maar onder de struiken uit om eens te kijken wie er gekomen was maar he, die mensen die had ik al meer gezien en die brengen altijd snacks mee en ze geven knuffels. Dus dat leek me wel oké en ik ben ook kopjes gaan geven. Voorzichtig bij de bbq gedaan want die was warm maar ik moet je wel zeggen dat ik die lekkere lucht van gebakken vleesjes en zo die er later op lagen, wel prettig vond. Je weet maar nooit of er misschien eens een stukje kip of zo valt. Dan moet je daar toch zeker als de kippen, huh kater, bij zijn.
De deurbel is wel een dingetje voor ons hoor. De bel gaat niet zo vaak en dat gebeurt natuurlijk alleen als er iemand aan de buitenkant van de deur op dat ronde knopje drukt. Van mij hoeven ze dat eigenlijk nooit te doen maar als de postmevrouw het niet doet, dan weten mijn mensen natuurlijk niet dat ze iets wil komen afgeven. Ik weet nu hoe de auto van de postmevrouw klinkt en ik zal je zeggen, als ik deze hoor, dan brom ik ook zachtjes. De post heeft een elektrische auto zegt mijn vrouw dus die hebben een speciaal geluid dat we goed herkennen. Moos hoort niet zo goed maar hij weet het zelfs wanneer ze eraan komt. Als ze dan op de bel druk, schrikken we toch nog vaak en dan ren ik als een speer naar boven want daar zit Molly en die kan me helpen als ik bang ben. Moos rent vaak naar de kamer van de computer want daar kun je je heel goed verstoppen achter de gordijnen. De postmevrouw komt nooit binnen en ze brengt meestal wat voor ons mee dus dat scheelt veel. Ze geeft het af en sjeest weer weg met haar knalgele mobiel. Mooi zo want dan kunnen wij weer snel tevoorschijn komen en gaan inspecteren wat ze gebracht heeft. Altijd belangrijk natuurlijk.

Post

Komt er bij jullie ook zo’n speciale auto met de post? Wij hadden dat toen we in het andere huis woonden ook al maar dat was niet altijd een gele bedenk ik nu maar wel vaak dezelfde mevrouw. Niet dezelfde als hier in Krullieland want dat zou te ver zijn om iedere dag te rijden natuurlijk.
Vaak heeft ze hier ook alleen maar dingen die in de bus passen dus dan hoeft ze niet aan te bellen. Wel zo fijn voor ons en onze gemoedsrust trouwens. Ook al bedoelt ze het heus goed en geeft ze af wat voor ons is. Ik blijf het spannend vinden als er iemand aanbelt. En dat zal ook nooit veranderen denk ik.

Knuffels van Lucky

Kever heeft een mening over de zon

Deze zomer is mijn leefen net als de zon – rond, warm en frolijk, ik leef ook MET de zon; elke dag ga ik heel froeg in de ochtend naar mijn tuin en geniet ervan dat het nog lekker frips is, iedere middag kruip ik onder de struiken omdat het warm wordt, en in de afond als het weer koeler is ga ik in mijn gras liggen of op één van mijn stoelen.

Soeselig

Ik ga ook wel eens ergens anders liggen, op de grote stoelen bijfoorbeeld, of op de teegels bij het terras, en natuurlijk ren ik ook rondjes op mijn gras om in form te blijfen, of ik plaag de dikke duif een beetje, hij zit altijd in mijn tuin en is niet bang voor mij, dat hoeft ook niet want ik doe hem niets, maar soms ren ik ineens naar hem toe, het is een grapje en dat weeten we allebei, ferder is elke dag hetzelfde en dat find ik heerlijk.

In mijn tuin ferfeel ik me nooit, ik weet altijd wel iets te doen, Ja, liggen bedoel je! roept mijn vrouw naar me, maar dat find ik flouw, ik doe van alles in mijn tuin, en dan mag ik daarna best efentjes liggen en uitrusten, ook al moet ik toegeefen dat ik van de zon vaak wel een beetje soeselig word, en misschien zelfs efentjes in slaap fal.

Dat ik in mijn tuin slaap is iets nieuws, dat had ik tot nu toe nog nooit gedaan, ik durfde het niet zo goed, ik fond dat er teveel gebeurt: er komen mensen langs lopen in de tuinen naast mijn tuin, de hond blaft ineens, Pokon klimt over het gaaas heen, mijn mensen komen naar buiten en ga zo maar door, dus ik was altijd aalert, ik dacht altijd Je weet maar nooit.

Durfal

Een paar weeken geleeden fiel ik laat op de afond een keer in slaap op mijn rieten stoel, en ik merkte dat er dan niets grieseligs gebeurde, ik sliep en ik werd wakker en alles was gewoon in orde, ja Pokon had in de tussentijd wel mijn eeten opgegeeten binnen, maar dat find ik geen probleem, en ik denk dat als er iets biesonders is Pokon mij dat wel fertelt, maar hij had niets gezegd en alles was feilig.

Zo ging ik in de afond en nacht steeds iets langer slaapen op mijn stoel, en soms, als het HEEL warm is in de nacht, bleef ik de hele nacht buiten slaapen, tot een uur of vijf want dan foel ik altijd dat ik heel hard knuffels noodig heb, en zeker als ik buiten heb geslaapen heb ik natuurlijk URGENT (dat is een moeilijk woord voor dringend) knuffels en aandagt noodig, dus naar binnen en hop de toeter aan!

Mijn mensen worden meteen wakker en zeggen dat ik een nachtvlinder ben, een durfal, ik krijg ekstra veel knuffels en kusjes want ze hebben me gemist, ik klim op bed en slaap efentjes gezellig tussen mijn mensen in, totdat ik weer naar buiten moet, want mijn tuin roep me.

Folgens mijn vrouw ben ik een grote jongen geworden, en dat is zeker waar, ik heb iets nieuws geleerd, ik durf best in mijn upje de hele nacht buiten te zijn, en ik durf ook best buiten te slaapen, ik heb fertrauwen in mijn tuin en mijn leefen gekreegen, en misschien ook wel in mezelf.

Natuurlijk tetter ik nog altijd voor vreede, zo hard mogelijk!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.