Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik ga jullie vertellen over mijn tuin jungle. En waarom dat mijn meest favoriete plek is. Vooral als er zon is.
In de vroege ochtend, wanneer de zon haar eerste warme stralen over mijn jungle strooit, sluip ik geruisloos tussen de bladeren en de geurige struiken van mijn tuinjungle. Mijn rode vacht vangt het zonlicht als een warme vlam. Daarna rek ik mijzelf uit op de platte stenen die nog koel zijn van de nacht.
Bliksem
Om mijn hoofd fladderen vlinders, zoemen bijen en ritselen de bladeren zachtjes van de 
wind. Bliksem ligt dan altijd bij mij in de buurt. Half verscholen onder de hortensia, terwijl de egelfamilie ligt te slapen in hun nest onder de dikke bladeren van de klimop struiken. Dan voel ik mij helemaal tevreden. Dit is mijn koninkrijk, mijn paradijs.
Dan ga ik lekker op mijn tuinstoel liggen, en geniet ik van de warme zon op mijn rug, het zachte geluid van de vogels in de bomen, en het gevoel dat al mijn vrienden dichtbij zijn. In deze tuin, vol leven en geheimen voel ik mij vrij, geliefd en helemaal thuis.
Mijn favoriete plek is een kleine beschutte plek tussen de struiken en de platte stenen. Daar lig ik precies goed. Ik kan me daar heerlijk uitstrekken. De grond daar omheen is lekker zacht en je ruikt van alles.
Vanaf deze plek kan ik alles goed in de gaten houden, en ik heb zicht op alles wat beweegt. De egel familie die rond scharrelt, Bliksem die op de schutting ligt te loeren en Roover die de jungle in komt lopen.
Geluk
Hier voel ik mij rustig en helemaal op mijn gemak. Het is mijn troon, mijn uitkijkpost, mijn rustplek. En als dan de zon op mijn vacht schijnt voel ik mij gloeien van geluk. En dan kan ik zomaar heerlijk de hele dag tevreden doorbrengen in mijn jungle.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik weer knuffels, lekker eten, snacks en veel zon.
Ik vind nog steeds dat de herfst oké is tot nu toe. Er is nog genoeg zon. Het is alleen vroeger donker. Maar dat is weer goed voor de egelfamilie.
🐾 Poot van Doerak
Het was een gewone zondag. Of althans dat dacht ik. Ik lag een beetje te tsjillen op de wasmachiene. Je weet wel dat ding waar tweebeners hun fagtjes in wassen. Waarom ze dat niet gewoon met hun tong doen en waarom ze niet gewoon zoals ons een betere harige fagt hebben fraag ik mijzelf nog steeds af hihi. Dit is toch niet handig. Iedere keer weer alles in die machiene te moeten doen. Maar goed foor mij zit er wel een foordeel aan. Als het apparaat aan staat dan wordt het meestal ook lekker warm. En jullie weten hoefeel ik daar van hou.
zomaar kan slaape. Of er nou geluid is of niet. Dus ik mauwde terug. Tsja je bent een kat of je bent het niet. En toen moesten we allebei lachen.
Op het moment dat ik nang nang nang hoorde en wat hoog gegil en geschreeuw wist ik wat ze fan plan waren. Blij dat ik feilig achter glas zat genoot ik ferder van de foorstelling hihi. Ze kwamen met hun dikke staarten langzaam op elkaar afgelopen. “Dit is mijn straat scheer je weg hier” mauwde het linker katje. “De straat is groot genoeg, ik kan er best bij” dat mauwde het rechter katje.
Hoi allemaal, hier ben ik weer met mijn blog. Als eerste wil ik graag vertellen over ons nieuwe adoptiezusje op afstand. Pas heb ik verteld dat ons zusje Lobke een sterretje geworden is.
een andere adoptiezusje of -broertje uitkiezen. Alle centjes die we voor daar sparen zijn voor alle katjes maar dan worden zij suikeroom of suikertante van een speciaal katje. Ze hebben Anna gekozen, gewoon omdat ze lief is. En de rest daar natuurlijk ook allemaal. Kijken jullie misschien ook wel eens 
wind kan en waar wij toch fijn op kunnen zitten en liggen. Ik denk wel dat hij heus wat gaat bedenken en maken, dus dat moet toch helemaal goedkomen.
Zooo heee, wat heb ik een week gehad, elke dag was ferschillend, als ik ging slaapen wist ik niet hoe het huis zau zijn als ik weer wakker werd, en ik zal eerlijk zeggen: ik fond er niets aan.
niets van, mijn man kwam me efen laater haalen en we gingen met zijn tweetjes weer naar binnen, ik heb oferal gesnuf-snuft, en ik zag dat mijn krabkartons op die harde grond lagen, op een stuk floerbedekking, dat zag er fertrauwd uit en daar ben ik gaan zitten.
Floer
Wat een week was het weer… Eigenlijk vind ik de herfst zoals die de afgelopen dagen was helemaal niet zo erg, de hitte is uit de grond in de tuin verdwenen en ik kan genieten van het zachte briesje dat af en toe door m’n vacht streelt.
gegaan voor m’n ontbijt, terwijl m’n personeel een reddingsactie uitvoerde op m’n grote bruine kussen, dat inmiddels een doorweekt en onbruikbaar tuintegelkussen was geworden. Maar nog voordat ik m’n ontbijt achter de kiezen had, lag m’n kussen al in dat grote draaiding dat in de keuken staat en dat brommend m’n kussen nóg natterder maakte dan dat ‘ie al was. Ik snapte er niks van.
Gelukkig kreeg ik wel meer dan genoeg knuffels en aaien en lieve woordjes als ik zo de hele dag in de vensterbank lag, en dat was heerlijk. Als ik zin had, draaide ik me op m’n rug met alle vier m’n poten omhoog, en dan kreeg ik ook nog buik- en kin kriebels. Dat maakte toch wel weer heel veel goed en ik bedacht me dat ik het ook eigenlijk helemaal niet slecht getroffen heb met m’n personeel. Maar dat serveren van m’n eten en drinken in de vensterbank of op de bank of op ‘t grote bed of op ‘t dakterras van m’n villa of boven in m’n kaktuskrabpaal opnemen in ‘t nieuwe personeelscontract lijkt me nog helemaal niet zo’n gek idee. Ik denk dat ‘t dan wel harde onderpootelingen gaan worden, want zelf eten ze ook altijd op dezelfde plek aan de grote eettafel. Maar ik wil ‘t tegen die tijd wel gaan proberen als ik er dan nog aan denk.