Lucky over buiten en binnen zijn

Lieve allemaal, na het verhaal van Moos en de vlinder van vorige keer wil hij iedereen graag even bedanken die het gelezen heeft. Hij vond het spannend om op de blog te komen schrijven maar ook leuk en dat er mensen een reactie hadden gestuurd of het verhaal geliked hadden, vond Moos zeker ook erg fijn.

Rustig

Hij denkt erover na om een nog een keer wat te schrijven als hij weer wat beleefd heeft. Nu moet ik eerlijk zeggen dat we de afgelopen twee weken niet heel veel ondernomen hebben maar het was ook vaak erg warm dus dan houd je je het beste rustig en doe je niet te veel. Dat is ook het beste, zeker als je de tips van Molly volgt. Zij ligt op zolder en daar vind ik het momenteel te heet maar goed, de wapperaar mag ook aan en dan is het wel te doen als je in de wind gaat liggen.
Er zijn wel een paar bijzondere dingen gebeurd trouwens. Het eerste was wel speciaal want dat had ik nog nooit eerder gezien en Moos trouwens ook niet. We lagen een beetje te doezelen in de kamer, ik fijn midden op tafel en Moos op de koele vloer en ineens zagen we iets in de struik dat er anders niet in hoort te zitten.
Er was een grote ballon in allerlei mooie kleuren aan komen waaien en die hing ineens vast in de struik. Dat was wel heel bijzonder om te zien. De ballon deed nog wel allerlei pogingen om los te geraken maar het touwtje zat om de takken van de rozenstruik heen gedraaid en kwam hoe langer hoe vaster te zitten. Ik heb wel eens eerder een ballon gezien maar dan binnen en niet zomaar eentje die er ineens was.

Soms doen mensen een ballon buiten in de lucht en laten ze deze los. Dan zit er wel eens een kaartje aan zodat je kunt zien wie de ballon gestuurd heeft en waar deze vandaan komt. Dan kun je het kaartje eraf halen en naar de jongen of het meisje sturen die de ballon vrij gelaten heeft. Dat kan wel eens heel ver weg zijn vertelde mijn vrouw, want zij heeft ooit wel eens een ballon in de tuin gevonden die helemaal uit Frankrijk kwam en dat is heus ver. Als het veel en hard waait, gaan ballonnen hoog de lucht in en kan het lang duren voor ze een keertje landen in een struik of de grond raken natuurlijk.
Mijn man is in de tuin gaan kijken of er een kaartje aan zat maar dat was niet zo. Hij heeft de ballon toen maar losgemaakt en weer de lucht in gestuurd. Hij ging best hoog maar we konden hem nog lang zien. We hebben net zolang gekeken tot hij heel ver weg gevlogen was.

Achterdeur

Omdat het de laatste dagen niet een beetje warm is maar zeg maar gerust tropisch, mag de achterdeur al heel vroeg open. Als mijn man gaat werken, is het nog donker maar dan zet hij de deur al open. Dat is wel heel speciaal want dan kunnen we als het nog donker is in de ren en kijken wat er zoal te zien is in de tuin. De eerste keer dat hij het zo deed was ik wel erg verbaasd maar liet de kans toch niet voorbijgaan om buiten te gaan zitten. Moos kwam ook dus we hebben toen samen een hele poos naar de beestjes zitten kijken die in het donker voorbij komen en die dan ook al wakker zijn. Dat is reuze spannend.
Ik mag dan niet vrij in de tuin want dan kunnen mijn mensen me niet zien als het donker is en dat vinden ze toch te gevaarlijk. Ikzelf niet hoor maar goed, in de ren is al prettig natuurlijk. Als de grote ren er is en deze is opgebouwd, komt er een luik in de deur zodat we altijd naar buiten of naar binnen kunnen als we willen. Jullie weten alleen wel dat ik geen fan van dat soort luikjes ben dus ik zal toch eerst maar eens overleggen met mijn mensen of ze dat ding niet gewoon altijd open kunnen zetten. Dat kon waar we eerst woonden ook dus het lijkt me dat zoiets in Krullieland ook geen probleem kan zijn. Wordt vervolgd.

Veel knuffels van ons allemaal

Kever heeft een mening over genoeg

Forige week had ik geschreefen dat iedereen zijn of haar eigen hoofd heeft, en dat dat hoofd presies goed is zoals het is, en dat is natuurlijk ook zo!, alleen zau ik soms weleens een kat willen zijn die alles durft en alles snapt, maar dat is lastig met mijn eigen hoofd… misschien zau ik met een ander hoofd veel meer durfen en begrijpen?

Toen ik dat aan mijn vrouw froeg zei ze dat zij ook weleens een ander hoofd zau willen hebben, maar dat dat niet kan, ze fertelde ook dat je WEL met je eigen hoofd iets nieuws kan leeren, want je hoofd zit dan wel vast, maar van binnen kan er van alles bij en af en in en uit, zooo heee daar moest ik over nadenken.

Nieuwe dingen

Op mijn stoel in de tuin, in het donker, dacht ik er over na, en ineens wist ik het, het is waar!, ik HEB al best veel nieuwe dingen in mijn hoofd gestopt.

Met het troopiese weer heb ik een paar nachten buiten in mijn tuin geslaapen, op mijn stoel, de lucht was zo heerlijk zacht dat dat prima kon, en ik durf dat ook best, wat kan me gebeuren in mijn eigen tuin waar ik elk blaadje en takje ken?, ik foel me in mijn tuin net zo feilig als in mijn huis, maar dat is niet altijd zo geweest.

Ik kan het me nau bijna niet meer foorstellen, maar toen ik hier net kwam woonen fond ik de tuin zoooo griezelig, ik zag vogels en insektjes en allemaal andere dingen die ik niet goed kende en het was heel moeilijk voor me, en fooral als mijn mensen OOK in de tuin waren…o nee dat was me echt veels te veel!, ik rende dan snel weer naar binnen en ferstopte me onder het bed, zo eng fond ik dat.

Mijn mensen zijn maanden bezig geweest met gaaas in mijn tuin maaken, zodat ik maar een klein stukje tuin in kon, en dan steeds ietsje ferder, maar na drie maanden snapte ik het ineens: het is MIJN tuin!, en sinds die tijd ben ik elke dag in mijn tuin, ik heb er mijn twalet, mijn gras, mijn stoelen, mijn gaaas om stiekem naar de buuren te kijken, mijn tuinvrienden, mijn ratjes en mijn vogels.

Snappen

Dat beteekent dat ik in mijn hoofd nieuwe informaatsie heb gestopt, en dat mijn hoofd nau een beetje anders is geworden dan het eerst was, en toch is het mijn eigen hoofd nog steeds!

Dus misschien snapt mijn hoofd op een dag ook dat het niet bang hoeft te zijn voor andere mensen, of snapt mijn hoofd hoe ik over het hek in mijn tuin kan springen, Nee Keef, roept mijn vrouw nau, Je hoeft niet alles te snappen, over het hek springen is gefaarlijk!, en dat find ik eigenlijk ook wel, ik hoef niet naar een andere tuin, genoeg is genoeg, mijn eigen tuin past presies in mijn hoofd, het is een perfekte Kevertuin voor in mijn Keverhoofd, ik ben helemaal heppie met dit hoofd en met alles wat er in zit.

****

Zeker weeten dat ik weer KEIhard tetter voor vreede, het is dringend!!
En iedereen die iemand mist stuur ik zachte kopjes.

Joep wil nooit op vakantie

De hele afgelopen week met het mooie weer heb ik een echt tropenrooster gehad. Vroeg beginnen en dan weer vroeg naar huis om lekker onder dat grote zwiepding op ‘t grote bed te dutten. Of op de bank, want in de woonkamer is het ook aardig koel nu in m’n hele huis de gordijnen overdag dicht blijven. Mij bevalt ‘t best wel.
‘s Morgens na ‘t ontbijt heb ik meestal even lekker buiten een wandeling gemaakt, om te zien wie er nog meer al wakker was. Want dan was ‘t nog heerlijk koel op ‘t achterpad.
Maar het is in mijn straat nu nog echt vakantietijd, hoor. En behoorlijk wat buurtkatten zitten nog lekker luuks in een hotel of pension, omdat hun personeel op vakantie is gegaan en ze niet alleen thuis mochten blijven.

Vakantie

Soms vraag ik me wel ‘s af hoe dat nou is, om als kater of poes een koffertje te pakken en zelf ook weg te gaan uit je eigen vertrouwde omgeving. Want is dat nou echt leuk,om ergens naar toe te gaan waar je helemaal niks of niemand kent, en de geuren helemaal nieuw voor je zijn? Vreemde tweebeners om je heen, katten die je nog nooit gezien hebt en ander eten. Of mag je in zo’n hotel of pension gewoon je eigen eten meenemen?
Ik heb vorig jaar wel wat buurtkatten gemauwd die aangaven dat ze aan zo’n vakantie toe waren en daar al weken van tevoren naar uitkeken. Want ze gingen elk jaar weer naar dezelfde plek op vakantie waar ze dan ook weer dezelfde oude bekenden van ‘t jaar daarvoor tegenkwamen. Dat lijkt me best wel heel gezellig en ‘t doet me denken aan de lieve vrienden die ik maanden lang niet zie en dan weer tegenkom op een feest. Want even neus aan neus staan, snuffelen, kopjes geven en wat om elkaar heen draaien is toch niet te vergelijken met het kattakt dat we met elkaar op de leptop hebben. Live is toch altijd leuker, maar niet altijd even gemakkelijk. En dan is bijna elke dag het lief en leed via ons personeel met elkaar delen toch ook wel weer een mooie manier om saame te kunnen zijn.

Vertrouwd

Toch heb ik zo m’n bedenkingen hoor, of ik het wel zo leuk zou vinden om voor één of twee weken m’n eten- en drinkbakken heel ergens anders te hebben staan dan op de vertrouwde plekken in m’n eigen huis en tuin. En dat niet alleen, want als Bewust Enig Katermans ben ik er ook nog niet zo zeker van of ik het wel zo leuk zou vinden om dagenlang andere katten om me heen te hebben. Of heb je in zo’n hotel of pension ook een eigen plek voor jezelf? Daar heb ik de buurtkatten nog nooit over gehoord, die mauwden alleen maar dat ze toch ook wel blij waren om na hun vakantie hun personeel weer terug te zien en lekker naar hun eigen huis te kunnen.
Het schijnt er zelfs bij te horen om, als je dan weer de eerste poot over je eigen drempel heen hebt gezet, als een dolle door je huis heen te rennen om te zien of alles nog wel steeds op dezelfde plek staat als voor dat  je met vakantie ging. Sommige katten zijn urenlang bezig om alles en iedereen thuis weer heel veel kopjes te geven, zodat je hele huis en alles wat daarbij hoort weer jouw eigen vertrouwde luchtje heeft. Andere buurtkatten mauwden me dat ze hun personeel ook uren- of zelfs dagenlang compleet negeerden omdat ze niet met hun mee mochten op vakantie. Voor dat laatste schijnen tweebeners heel gevoelig te zijn, dus ‘t levert dan altijd wel extra snekkies en heel veel knuffels en kroelen op.

Vrije dag

Maar ja, mijn personeel wil helemaal niet op vakantie, want ze zeggen dat ze het thuis prima naar hun zin hebben. Toch gaan ze wel eens ‘s morgens vroeg de deur uit na m’n ontbijt, en dan zijn ze soms tegen de tijd dat het alweer bijna donker is pas weer terug. Ik weet dan dat ik die dag écht een vrije dag heb wanneer ik, vlak voordat ze weg gaan, nog ‘s extra geknuffeld, geaaid en gekroeld word. Net daarvoor heb ik dan al lang gehoord dat ze m’n brokjes- en waterbak hebben bijgevuld, en het geluid van snekkies die ‘s morgens vroeg al in m’n snoeptoren vallen  is ook niet gebruikelijk. Ik weet dan al lang dat ze ook nog een bakje met kattenmelk of een lekker soeppie hebben neergezet voor de lunch, want ik ken m’n personeel inmiddels wel wat langerderder dan vandaag.
Het wordt dan een dag waarop ik heerlijk kan blijven dutten op elke plek die ik wil, zonder gestoord te worden door personeel dat altijd precies juist op die plek lijkt te moeten zijn waar ik net lekker lig. Ik kan dan ook zelf m’n lunchtijd bepalen, ongestoord spelen wanneer ik zin heb en ik hoef niet mooi of lief te doen omdat er weer ‘s een foto gemaakt moet worden.

Binnen

De enige nadelen van zo’n dag zijn dat ik niet naar buiten kan om met m’n vrienden de buurtcontrole te doen of lekker wat bij te mauwen, en ik kan ook niet naar buiten om de plantjes in m’n tuin of de graspollen in ‘t weiland te bewateren en bemesten. Op zo’n dag ga ik dan maar weer ouderwets binnen op m’n bak in de badkamer, waar dan altijd een dikke verse laag grit in ligt. Maar dat is toch altijd weer een heel ander gevoel aan de poten dan de zachte aarde of ‘t gras buiten, dus daar maak ik alleen gebruik van bij hoge nood.
En als ik dan dat blik op wielen van m’n personeel weer aan hoor komen, ren ik snel terug naar de plek waar ik ‘s morgens lag en doe ik net of ik slaap. Dan denken ze vast dat ik ze helemaal niet gemist heb…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Wat er met mijn oor was of is

Nou het ging net goed deze week. Gisteren hoorde ik dat mijn vrouw de dokter voor mij weer belde en zei fan we komen niet.
Een dag eerder was het fan we komen wel.
Weeges mijn oor.

Er is gewoon niks mee alleen forige week kwam er meer uit dan anders. Ja dat kan iedereen heeft dingen dus ik ook.
Maar thuis werd het meteen anders. Ze ging aan mijn kop friemelen en aan bij mijn oor. Er kwam een beetje af en toen ging ze ruiken.
“Het stinkt niet Ollie,” zei ze.
Nee, want ik was me eigen, natuurlijk stink ik niet.
“Het is gewoon zacht,” hoorde ik nog. Ja dat snap ik, uit mijn oor komen geen harde stukken, het is mijn lighaam.
En toen ging ze de hele tijd opletten. Schud ik met mijn kop. Krab ik met mijn poot. Doe ik raar. En daarna belde ze dus de dokter fan we koome.
Toen weer erna heb ik dat spul door haar eraf laten friemelen. Best fijn achter mijn oor, ik moest erdoor knorren en daarna kon ik ook beter slaape.
Dus folgens mij is er niks moeilijks nou.

Gewoon

Ik doe mijn gewone dingen van de dag, alleen met het keihete doe ik andere gewone dingen:

  •  soms ga ik op het groote bed slapen daar lig ik lekker
  •  als het afond is ga ik soms op de trap liggen, daar is het net wat minder warm
  •  ik doe niet treene met de hitte heb ik liefer rust en knuffels

Eete kan ik gewoon goed, slaape doe ik ook foor de gezelligheid en als ik wat te zeggen heb thuis dan zeg ik het ook en dan luistert ze, zo hoort dat.
Alleen het is nog steeds zo dat ik wat meer heb in mijn ene oor dan in mijn andere oor. En eerlijk waar, het is toch raar dat zoiets opeens kan en misschien ook wel opeens gaat ophouden anders moet ik toch in de taksie.

Bert en de speciale dagen

Elk jaar vierden Bert en ik zijn verjaardag, dat wil zeggen ik dacht er de hele tijd aan, en naarmare 6 juni naderde, raakte ik in een zekere staat van feestelijke opwinding. Bert niet.

Slagroom

Er was een verjaardag waarvoor ik een mooi glas had bewaard. Dat vulde ik met slagroom en ik bood het feestelijk aan. Bert rook er behoedzaam aan.
Getsie, slagroom.
Hij liep weg.
Hem maakte het niets uit, maar ik voelde me teleurgesteld, het was net of ik zelf minder jarig was opeens. Ik dacht dat elke kat van slagroom hield.
Zo ging het met wel meer speciale dagen. Een kerstcadeau dat niet in de smaak viel, een extra Valentijnshapje dat gewoon werd opgegeten zonder een extra knor van waardering. Het leerde me hoe graag ik extra gewoonten wilden, die deel uitmaakten van iets groters.
Op Facebook vierden zijn vrienden gewoon mee als Bert jarig was, maar ja, dat was zijn online wereld, daar stond ik toch een beetje buiten.

Welwillend

Zo kreeg het leven dat we samen hadden in de loop de tijd gestalte. Verjaardagen waren leuk voor mij, en Bert was tot op zekere hoogte welwillend. Zo ook met Kerstmis.

Oudejaarsavond was voor de wederzijdse steun, vanwege de herrie buiten. Die avond had daardoor ook iets eigens. Want natuurlijk bleef ik bij hem, en rond middernacht lagen we bij elkaar en zei ik elke twee drie minuten hardop hoe goed we het deden en dat het nu vast bijna voorbij was en uiteindelijk bleek dat ook zo te zijn.

Gewoon

Wat ik nu pas begrijp, is wat ik toen aan het leren was, en dat is de waarde van het gewone leven. Opstaan en van elkaar weten hoe de dag zal gaan. Wie het eerste in de badkamer is. Borden en samen eten, dan soms naar elkaar kijken. Eerst het een, dan het ander, zonder opwinding en zonder verwachting van extra emotie. Samen zijn met een vertrouwen dat de dag komt en gaat, daarna weer een dag en nog een dag, dat hadden we, en daarin waren we gelukkig.