De zon hing laag boven Doetinchem, haar stralen glansden zacht over de daken en tuinen. In het huis aan de rand van de stad lag tante Fleur in haar favoriete stoel bij het raam. Haar ademhaling was rustig, haar ogen gesloten. Ze sliep steeds vaker de middagen weg, haar lichaam moe van de jaren die haar langzaam inhaalden.
Doerak, haar trouwe katerman, zat op de vensterbank. Zijn groene ogen keken naar buiten, maar zijn oren waren gespitst naar binnen. Hij luisterde naar het zachte geritsel van Fleur’s ademhaling, alsof hij elk moment wilde vangen waarin ze wakker zou worden en hem zou toespreken met haar warme stem: “Dag lieve jongen, ben je weer op avontuur geweest?”
Veranderen
Maar die woorden kwamen steeds minder vaak.
Doerak begon zijn tochten alleen. Eerst aarzelend, dan met meer zekerheid. Hij sloop door de tuinen, sprong over schuttingen, begroette oude vrienden – de ekster op het dak, de egel onder de struiken, en zelfs Roover de kat van de buren. Maar telkens keerde hij sneller terug. Want hoe ver hij ook ging, zijn hart bleef bij tante Fleur.
Langzaam, bijna ongemerkt, begon Doerak te veranderen. Hij werd voorzichtiger, bedachtzamer. Hij lette op de geluiden van het huis, op de geur van de lucht, op de stilte die steeds vaker viel. Hij begon de stap naar volwassenheid te zetten – niet omdat hij het wilde, maar omdat het moest. En ergens, diep vanbinnen, voelde hij dat het tijd was. Dat heeft met oer te maken.
Nadenken
Op een dag, toen de lucht grijs was en de wind zacht door de bomen ruiste, sprong Doerak 
op Fleur’s schoot. Ze opende haar ogen langzaam, keek hem aan en glimlachte. “Je bent een goede jongen,” fluisterde ze. “Je zorgt voor me, hè?”
En toen, met een blik die helder was als vroeger, zei ze zacht: “Ik zie het, Doerak. Je wordt groot. En het is goed zo.”
Doerak miauwde zacht, drukte zijn kop tegen haar poot. En in dat moment, tussen stilte en ademhaling, wist hij dat zijn liefde haar bereikte – zelfs als ze sliep.
Doerak voelde dat het echt anders ging worden. Daarvoor kent hij Tante Fleur te goed. Hoe ga ik hier mee om? Wat gaat er gebeuren? Ik ga maar eens buiten op mijn denk schutting zitten. Er moet nagedacht worden.
De volgende keer vertel ik hoe het afliep en natuurlijk hoe het verder gaat.
Zonnige knuffels aan al mijn vriendjes en vriendinnetjes.
Poot van Doerak.
Dag liefe frientjes, daar ben ik weer met een mooie blog. Dit keer waren de meeste dagen rustug. Het is fijn zoomerweer en de balkondeur is iedere dag oope en als het s’nachts niet regent en niet woei woei doet dan blijft de balkondeur ook oope. Ik fin zo hoort het in de zoomer!
die man die de bank kwam brenge. Ja, zei frouwtje, de mefrouw en dat kindje hebbe zelluf 2 poesen en houden heel feel van dieren.
wekker, daar staan de cijfers 05.55. Dat is een biezonder getal als je dubbele cijfers zie, dat heegt een beteekenis. Ze stap uit bed, ik er achteraan en ga ze op het balkon staan in de scheemer. Belle zegt ze, zie je dat de volle maan heeft ons gewek?! Ik dacht nog, die maan heeft jou gewek, mij nie hoor want ik sliep gewoon, en jij begon ineens te praate oofer dubbele cijfers op de wekker.
Jeetje, lieve furriendjes, wat een gekkenhuis met die Gouden Lepel Furkiezing. Wat zo simpel leek toen ik het in mijn vorige furhaal opperde, bleek in de praktijk serieuze kost. Het begon met dat vele vierpoters te bescheiden waren om te reageren. Dat stond zo haaks op wat ik had gehoord op het Grote Weiland Feest. Daar miauwden en blaften juist iedereen dat zij het allerliefste mens hadden. Maar na mijn oproep bleef het akelig stil. Daar zat ik dan met die Gouden Lepel. Een aantal stelde voor dat ik em aan Mo moest geven, maar mijn mens was uitgesloten van de Furkiezing. Dat had ik misschien even in de kleine miauws moeten zetten. Na een nieuwe oproep kwam de trein op gang. En hoe!?
Nog meer genomineerden
te kiezen. Dat hebben mijn furrienden op Beestboek gedaan. Ik kan jullie miauwen, het was reuze spannend. Berichten werden gedeeld en de stemmen gingen in de rondte. De spanning was om te snijden met de nek-aan-nek-race tussen Yep en Demi en tante Luna, op de staart gevolgd door Anna, de T’tjes, KeverT en de dierentuin van Véronique. Als je wilt weten wie De Gouden Lepel krijgt thuis gestuurd, kijk dan op mijn Beestboek. Daar heb ik gisteren de uitslag opgezet. Onthoud dat jullie stuk voor stuk toppers zijn. Liefde, onvoorwaardelijke liefde, dat is waar het om gaat. En dat is onbetaalbaar.
Als ik in mijn tuin in mijn gras lig denk ik na over het leefen, over het leefen in het algemeen en ook over mijn eigen leefen, dat is het leefen dat ik het beste ken omdat ik het zelf leef, het is mijn Keverleefen, zo heeft iedereen zijn of haar eigen leefen, en het leefen van iemand anders kan je fanaf de buitenkant zien, maar je weet nooit presies hoe diegeene het zelf erfaart.
Heeft het bij jullie begin deze week ook zo hard gewaaid en geregend? Nou, bij mij wel hoor. Ik woeide bijna uit m’n jas als ik over ‘t achterpad liep, en als ik dan weer thuiskwam was ik veel langerderder bezig om al m’n haren weer op een rijtje te likken.
personeel wel lang genoeg geduurd had, dus ik wandelde op m’n gemak weer richting huis om de foto’s te gaan bekijken. De tuindeur stond nog op een kiertje open, dus ik kon zo naar binnen.
Voordat ik een lekker plekje zocht om verder te dutten besloot ik toch nog even een wandeling over ‘t achterpad te maken voor een extra ochtendinspectie, maar ik was even vergeten dat de buurtkindjes vakantie hebben. Nadat ik tussen de stepjes, driewielers, ‘t stoepkrijt en ander speelgoed op ‘t pad door was getijgerd en net drie buurhuizen voorbij was kwamen wat kleine tweebenertjes een tuin uitgerend. En ik kan je verzekeren, daar kwam meer geluid uit dan dat de klustweebener in z’n eentje aan de voorkant van ‘t huis stond te maken. Ik bedacht me geen moment en ben snel op de dichtstbijzijnde schutting geklommen, om via de schuurdaken en de katwalks van de buren weer terug te gaan naar m’n eigen achtertuin, waar m’n personeel heerlijk stilletjes van het nieuwe groen in onze tuin zat te genieten. Ik mauwde ze gedag en liep naar binnen, scherpte m’n stiletto’s even bij aan m’n krabpaal, nam wat te drinken en knabbelde wat brokjes omdat m’n ontbijtbord al leeg was. Ineens bedacht ik me dat het misschien wel een goed plan zou zijn om in de oude stoel onder de eettafel te gaan liggen. En op dat dikke kussen in die stoel leek het net of de geluiden aan de voor- en achterkant van m’n huis heel ver weg waren en ben ik heerlijk in slaap gevallen.