Vorige week heb ik jullie gemauwd over m’n allereerste uitschuifbare hengel die ik als beebiekittenkater gekregen had, weet je nog? En dat die na een tijdje van dik plakband aan elkaar hing, en helemaal niet meer uitschoof en dus uiteindelijk in de vuilnisbak belandde.
Nou, het leek wel alsof alle uitschuifbare hengels vanaf dat moment bij geen enkele winkel meer te koop waren, dus ik heb maandenlang zonder moeten doen…
M’n personeel had de moed eigenlijk al opgegeven, totdat een lieve buurvrouw de tip gaf dat er in een heel ver land een winkel bestond die zo’n hengel gewoon met de postbezorger tot aan je voordeur brengt.

Bestelling

Heel eerlijk gemauwd heeft m’n personeel het niet zo op dat soort bestellingen, want ze zijn nog best wel een beetje ouderwets wat dat betreft en willen altijd liever eerst zelf in ‘t eggie zien wat ze willen hebben. Maar na een dag heel zielig mauwen dat ik m’n allereerste hengel zo vreselijk miste omdat zij ‘m weg hadden gegooid, werd er via de leptop een bestelling gedaan.
Dagenlang heb ik op de mat bij de voordeur gewacht, maar er kwam helemaal niks. Behalve de gebruikelijke spullen die altijd al door de brievenbus geschoven worden, en daar deed ik netjes een stapje voor opzij om ze niet op m’n kop te krijgen. Maar net op het moment dat ik dacht dat m’n pakketje was zoekgeraakt, stapte Junior binnen met iets in haar handen en ik wist ‘t gelijk: dit moest m’n nieuwe uitschuifbare hengel zijn!
Ik begon om haar heen te draaien en kon haast niet wachten tot ze de verpakking open maakte voor me…

Hengel

M’n personeel was een beetje teleurgesteld, want omdat het pakje van heel ver weg kwam was het dunste puntje van m’n nieuwe hengel ergens onderweg door de verpakking heen geschoten, en dat hing er nu al gelijk heel zielig geknakt bij. Maar voor mij maakte dat eigenlijk helemaal niks uit, want ik vond ‘m al gelijk prachtig en ik wist zeker dat Senior vast nog wel ergens een grote rol met van dat dikke plakband had liggen.
Dus nadat het dunste stukje van m’n nieuwe hengel gemaakt was en weer stevig recht stond, wilde ik ‘m ook gelijk uittesten. En ik vond ‘m werkelijk kattastisch. Urenlang ben ik met m’n nieuwe speeltje in de weer geweest om de veertjes te pakken te krijgen. Ik sprong, dook, sloeg er met m’n poten naar en was dan helemaal blij. Vaak kreeg ik ze te pakken, maar soms waren ze net te snel om te grijpen en dan maakte ik me heel klein en volgde in opperste concentratie de bewegingen van de veertjes voordat ik BAM met m’n voorpoot deed om ze dan alsnog te vangen. Ik kreeg er gewoon geen genoeg van, en zelfs als m’n personeel even geen tijd had mocht ik er alleen mee spelen.

Hele gevechten heb ik met de hengel gehad, terwijl m’n personeel dan soms van een afstandje lachend toekeek en complimenten maakte omdat ik zo goed kon jagen. Want ze hadden dat nog nooit zo gezien omdat ze niet meegaan als ik ‘t weiland inga, op zoek naar muizen. Maar nu zagen ze zelf ook ‘s hoe goed ik dat inmiddels kan, als volwassen katermans met de kattastische internetcursus van lieve tante Luna en een hele goede praktijktraining van mijn goede vriend Japie van Muisbezorgd achter de kiezen.
Het duurde dan ook niet zo heel erg lang voordat ook deze hengel niet meer uit kon schuiven, omdat er weer een hele laag van dat dikke plakband omheen zat. Want in al m’n enthousiasme, met de kracht die loskwam om te winnen, brak ik ‘t ene na het andere deel doormidden. Maar dat kon m’n pret niet drukken, ik ging het gevecht met de veertjes gewoon elke dag weer dolenthousiast aan.

Bonus

En omdat m’n personeel wel doorhad dat dit voor mij een prima manier is om het jagen ook tijdens de wintermaanden in de poten te houden nu de muizen in ‘t weiland zich niet laten zien omdat ze ‘t al te koud vinden, hebben ze een nieuwe bestelling voor extra uitschuifhengels gedaan en die zijn vorige week allemaal helemaal heel aangekomen. Ze staan nu in de kast als reserve naast de uitschuifhengels van Senior, voor het geval m’n tweede uitschuifhengel écht helemaal op is.
Maar ik ben niet alleen verwend met die extra hengels, want er zat ook nog een bonuskatdootje bij dat ik wel gelijk mocht gaan gebruiken: een ding dat aan de ene kant op ‘t raam gekleefd zit, en aan de andere kant heule, heule grote witte veren heeft. Ongeveer ‘t formaat van de knoeperts die in de tuin van m’n lieve vriend Kever overwinteren. Dus daar kan ik ook mee blijven oefenen, en die krijg ik zelfs te pakken als ik lekker lui in de bank heb liggen dutten en daarna wat rek- en strekoefeningen wil doen. Want dat is ook heel belangrijk om in katditie te blijven.

Sinterklaas

Kortom, ik heb dus gisteren niks van Sinterklaas gekregen. Sterker, er is zelfs niemand langsgeweest. Maar gelukkig heb ik wel een lekkere snek gekregen van m’n personeel en heel veel kroelen, kriebels, aaien en lieve woordjes. Zelfs een paar kusjes op m’n neus en tussen m’n oren, maar ik weet nog niet helemaal zeker of ik dat nou echt wel zo leuk vind. Maar ze bedoelen ‘t goed hoor, dat personeel van me. Al is ‘t ze nog steeds niet gelukt om scherpe foto’s te maken als ik met m’n uitschuifhengel speel, want ik ben dan zo afgrijselijk snel dat ik gewoon niet bij te houden ben. Vandaar dat je het even moet doen met een foto van toen ik net wakker was geworden en gelijk de veren van m’n raamhengel greep. Dat is voornamelijk voorpotenwerk zoals je kunt zien aan ‘t bewogen beeld, maar ‘t gaat om ‘t idee, toch?

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep.