🐾 Bliksems plannen voor 2026

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

Ik zat op mijn plek op de vensterbank, mijn staartje netjes om mijn pootjes gevouwen. Buiten was het nog winter, maar in mijn hoofd waaide al een zachte lentewind. 2026 voelde als een bijzonder jaar. Een jaar vol plannen, dromen en nieuwe avonturen.

Voorbeeld

Ik ga dit jaar door met bloggen. Dat is in ieder geval zeker. Niet zomaar bloggen. Ik wil wilde verhalen maken. Over nachten waarin de maan laag stond over alle paadjes in de jungle. En over alles wat je alleen maar ziet als je goed kijkt. Mijn blogs zijn er voor iedereen die wil meelezen met een nieuwsgierige kater.
Natuurlijk komen er ook echte avonturen. Ik ken de jungle –anderen noemen het de tuin – inmiddels goed, maar controleren moest toch echt elke dag. Of het nu regent, vroor of bruine blaadjes over de grond rolden. Ik neem die taak heel serieus. De paden, de heg, de schaduwrijke hoekjes: alles moet veilig blijven.
Ik wist dat ik niet meer het kleine kitten was dat alles nog moest leren. Dit jaar wilde ik het grote voorbeeld zijn, net zoals Doerak dat voor mij geweest is. Rustig blijven als het spannend werd. Slim handelen. En soms gewoon even laten zien hoe je waardig op een muurtje zit, alsof niks je kan raken.
Tussen al die plannen door kijk ik vooral uit naar de lente en de zomer. De eerste warme zon op je vacht. De geur van gras. Lange middagdutjes doen en korte, snelle avonturen in de schemering. Dat zijn de momenten waarop ik het gelukkigst ben.
En heel zacht, bijna alsof ik het geheim niet hardop durf te zeggen, dacht ik aan iets nieuws.
Misschien……
Misschien zou er dit jaar wel een baby kitten bijkomen. Iemand om verhalen aan te vertellen. Om te laten zien waar de veiligste slaapplek is. Om mee te delen hoe spannend en mooi de wereld kan zijn.

Egeltje

Terwijl ik dit vertel vond ik de jungle te stil. Veel te stil. Bladeren ritselden zonder wind. Een tak kraakte, terwijl er niets te zien was. Ik bleef staan, mijn snorharen trilden. Dit moest onderzocht worden. Het is tenslotte mijn jungle.
Ik bewoog me soepel, ik dacht aan Doerak die me geleerd had: Kijken zonder gezien te worden.
Ik hoorde weer iets. Wie is daar miauwde ik. Geen antwoord.
Heel langzaam liep ik verder, achter de struiken onder de oude blaadjes zag ik iets bewegen. Iets kleins, iets ronds. Iets wat duidelijk geen gevaar was…. Maar wel bang.
Een egeltje keek mij aan. Hij trilde een beetje maar rolde zich niet op Ik ging rustig voor hem zitten. Groot maar rustig. Dit is veilig gebied zei ik. De jungle staat onder mijn toezicht. Gelukkig begreep het egeltje het.
Ik bleef nog even zitten, wachtend tot het egeltje tussen de struiken verdwenen was. Toen stond ik rustig op en keek om mij heen. Alles klopte weer
Toen ik terug liep over het pad voelde ik mij groter dan ooit. Niet omdat ik iets had bevochten, maar omdat ik het had begrepen. De jungle is geen plek om te overheersen, maar om te bewaken..
Ik kneep mij ogen tevreden dicht.
Wat er ook zou gebeuren in 2026: Ik ben er klaar voor!
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Belle foelt zich een tefreede poes

Hallo liefe frientjes, hier is Belle weer. Ik wens jullie allemaal een heeeel gelukkig Nieuwjaar en dat jullie allemaal goed van de gezond mooge zijn, warme slaapplekjes hebbe, lekker eete en feel knuffels krijgen, en alles wat wenseluk is! Hetzellufde foor jullie baasjes en frouwtjes uiteraard.

Nou, we hebbe de knallies en fuurwerrukpijle oferleefd. Nu is alles weer normaal en rustug Je weet weer presies wanneer het wiekent is en wanneer het een door de weekse dag is. Het Kersemusfurrsiersel is opgeruimp en de lichies zijn weg. Er staan nig wel kaarse hoor, maar die staan er het heele jaar. En het Kersemusserfies staat nog op de eettafel. Dat is gezellig zeg frouwtje in de winter, en het blijf staan tot het foorjaar en de Paase. Op de tafel staan bloembolle, hiejasinten zijn het, en dan weet je we gaan de goede kant weer op. Het gaat langzaam steeds lichter worden en foor je het weet lig je weer in het keiheete te bakke.

Viskraam

Jongens, jongens, wat een winter he, het is ijskoud buite en wat is er een sneeuw gefallen he? Op mijn balkon lag een beetje sneeuw en vanuit het raam was er fan de week feel sneeuw te zien. Ik zag fanuit de fensterbank al die flokkies dwarrelen foor mij neus, maar ik kon ze niet pakken. Ik moet eefe heel ver terugdenke, maar folgens mij hep ik nog nooit zofeel sneeuw gezien in mijn leefe. Ik hep mij dus niet furrfeelt deze week.
En weet je wie er aan kwam rije door de sneeuw fan de week? De viskraam, terwijl het eg waar gefaarlijk was om te rije! Stel je foor dat de viskraam op wiele weg was gegleeje in de sneeuw en ijs, dan hadde al die vissen op de straat geleege!
Werruk ga altijd zofeel mogeluk door zeg de visman tegen frouwtje. Flauw doe we nie foor een paar flokkies sneeuw, en moeten we onze centen furrdienen. Thuis blijfe en vaakanzie is er nu niet bij. Het is een flinke man Belle zeg frouwtje, want de viskraam daar kan je altijd op rekenen. Ik ben mij visje fan de week nie mis geloope en smaakte het ekstra lekker. Maar de weekmarkt was eg waar knudde. De afond te voren was er herrie op het parkeerterrein. Ik zag het, er was een groote waage met knipperlichies en die dee knerp, knerp, knerp oofer de sneeuw. Dat is een sneeuwschuifer Belle zei frouwtje en die waage schuift de sneeuw weg, anders kunne morruge die marktkraame er niet staan. Nou, dat heeft een heele afond geduurd dat geknerrup fan die sneeuwschuifer. Maar… de folgende dag lag er weer sneeuw, dus ik kon nie begrijpe waarom die herrie er was van die sneeuwschuifer, en er nu weer sneeuw lag. Dat was foorzorrug Belle zeg frouwtje, anders had er nog feel meer sneeuw geleege en hadde de marktkraame er niet kunnen staan. Soms snap ik eg waar mensen nie hoor, want er stonden bijna geen kraame, alleen de fiskraam, de kipkraam en de groente en fruitkraam. Ferder was het leeg en zellufs de gezellige draaiorgel was er niet. Er was dus nie feel aan en nie feel te beleefe, en ben ik maar gaan slaape op de warrume teddiepleet.

Feilig

Op maandag gaapdag, doe frouwtje altijd froeg opstaan en dan ga ze werken in een huis waar mensen koome die ziek zijn. Sommige worden beeter, maar sommige ook niet zeg ze. Frouwtje doe die mensen masseren heb ze mij furrteld, dan worden ze ontspannen en blij. Ik kreeg froeg ontbijt en ging frouwtje ekstra froeg de deur uit want het sneeuwde en was het heel druk op de weg. Dag lieve Belle tot fanmiddag zei ze.Kwam ze toch thuis met een heel furrhaal, ze had haar jas nog aan. Belle, ik ben geslipt met de auto
in de sneeuw, maar er is gelukkig niets gebeurd hoor, ik ben feilig en de auto ook. Ze was er nog zenuwachtig van. Belle, je weet dat ik saame met de Timmie en de Dikkie op de Noordpool in Noorwegen hep gewoond en ik heel feel erfaring hep met rijden in de sneeuw en ijs. Daar reed ik zellufs in sneeuwstormen en als het te gefaarlijk was alleen, dan reed soms in kolonie, saame achter mekaar foor de feiligheid. Maar daar hadde de auto’s spijkers op de banden en kon je niet zo gauw wegglije zoals hier in Nederland als de wegen glad zijn. Daarom ging ik nu wel slippe en glije zonder die spijkers op de banden. Ik was ineens heel allert Belle, en moes ik tegenstuure, anders had ik teege een boom gereeje of in het water beland, en het was een stille eensaame weg.
Mijn haare gingen rechtop staan liefe frientjes, want wat kan er allemaal gebeure he als je slippe doe in de sneeuw en ijs. Het is gelukkug goed afgeloope hoor Belle zei frouwtje, we gaan lekkere warrume sjokolaademelk maake en jij krijgt je snekkies. Ik kroop ekstra dicht teege haar aan op de bank en zo zaten we saame bij te koome van de schrik.

Grip

De folgende daage was er nog feel meer sneeuw gefallen en was het glad, maar frouwtje hoefde niet meer in de auto de weg op om te werken. Ze was dus de heele week thuis en ik fin dat gezellig. Ze doet dan rommelen in huis en gezellig kooke in de mieniekeuken. Boodschappen doe ze loopend, de viskraam staat tegen de flat en de winkels zijn aan de oferkant. Nu doe ze wel spijkers onder haar schoenen als de naar buite ga. Ze heeft een slipkomplex geloof ik gekreege. Ja Belle, ik hep antie-slipspikes uit foorzorrug onder mijn schoenen, want ook loopend kan je hard valle in de sneeuw en ijs. Nou, het zal allemaal wel dacht ik. Ik heb gelukkig 4 poote en zowiezo altijd goed grip ik loop. Nu is het wiekent en hier is de sneeuw weg. Het is een grijze en ijskouwe winterdag en ik doe lekker dutten. De houtkachel is aan en het is heerlijk warrum, er staat sagte musiek aan, ik krijg knuffels en eete en drinke en treene doen we ook. Wat wil je nog meer? Ik ben een tefreede poes, ik ben saame, feilig en alles is rustug!

Een heele dikke warrume kopstoot fan,
Belle.

Japie : hoe moet het verder met Muisbezorgd?

‘Mo, we moeten nodig praten! Nu het meeste gedoe voorbij is, is het tijd om de draad weer op te pakken. Want mijn handel ligt plat. Als het zo doorgaat, is Muisbezorgd binnenkort failliet, foetsie, met één veeg van de kaart, verdwenen!’ Die woorden komen binnen bij mijn mens. Ik heb direct haar volle aandacht.
‘Wat is er precies aan de hand, Japie?’, vraagt ze en ik brand los. Met horten en stoten begin ik over griep, zwaailichten, knallen, sirenes en sneeuw. De woorden tuimelen over elkaar. ‘Kom eens bij me, ventje, eerst maar eens rustig ademhalen.’ Ze trekt me op schoot voor een aai- en kriebelbeurt en voegt direct de daad bij het woord. Zachtjes gaan haar vaardige vingers langs mijn wangen en onder m’n kin. Heen en weer, steeds weer, net zo lang tot mijn oogleden als vanzelf zwaarder worden.

Van loeiheet

‘Ik ben zo blij dat je weer beter bent,’ mompel ik gesmoord, ‘je bleef maar hoesten. Ik kon er gewoon niet van slapen. Eerlijk gemiauwd is slaapgebrek een drama voor mijn concentratie. Het had totaal geen zin om op jacht te gaan. Ik heb nachtenlang niets gevangen. Zoiets is funest voor Muisbezorgd!’ Mo aait rustig door, terwijl ik verder ga. Over dat ik het doodeng vond toen met dat feest waar KeverT al voor had gewaarschuwd. De knallen en flitsen kwamen van alle kanten en gingen door merg en poot. Het voelde alsof we omsingeld waren door oorverdovend vuurwerk. Toen er ook nog ontelbaar veel sirenes kwamen en zwaailichten die onophoudelijk doorgingen, wist ik het helemaal niet meer. ‘Dat was heel erg eng, Japie’, geeft Mo toe. ‘Ik vond het ook heel spannend dat er vlammen uit de auto’s kwamen in de parkeergarage aan de overkant.’ Ik kijk mijn mens aan. Vond zij het ook eng? Daar heb ik helemaal niets van gemerkt. Ze bleef zo kalm terwijl ze met haar hoofd tussen de dichte gordijnen door nauwlettend in de gaten hield wat er voor de deur gebeurde. ‘Denk je dat de muizen oververhit zijn geraakt door de brand?’ Daar moet ze over nadenken. ‘Dat weet ik niet zeker, Japie. Wel dat muizen superslim en razendsnel zijn. Ze konden vast allemaal op tijd weg komen.’ Ik hoop het zo, want ik heb er sindsdien niet één meer gezien.

Naar ijskoud

Die informatie moet ik eerst laten bezinken. Vlak voor ik in slaap dreig te vallen, bedenk ik me nog iets. ‘Mo, voor ik het vergeet, die heel dikke laag van dat ijskoude, witte spul, hè, dat blokkeerde de uitgangen van alle muizenholen die ik in de wijde omtrek weet te vinden. Dat kan toch niet goed zijn voor die beestjes, van kokend heet naar ijzig koud?! Hoe moeten de muizen zichzelf trouwens vetmesten als ze door de sneeuw niet op zoek kunnen naar eten?’ Nu ik alles zo opgesomd heb, zakt de moed me tot diep in m’n poten. Ik denk niet dat het ooit nog goed gaat komen met Muisbezorgd. Omdat mijn Beestboek al maanden stil ligt, kan ik geen nieuwe katlega’s werven. De bestellingen liggen op zijn gat, terwijl ik zo had gehoopt dat de feestdagen voor een opleving zouden zorgen. Tot overmaat van ramp komen daar die enorme temperatuurschommelingen bij. Mocht ik al een muis kunnen vangen, dan zit er waarschijnlijk kraak noch smaak aan.

Tips gevraagd
Mocht iemand purrrrfecte tips hebben om Muisbezorgd op de poot te houden ik hou me aanbevolen. Voorlopig ga ik slapen. Tot het lente wordt ofzo. Of als er een blik kipsnackjes wordt opengetrokken. Daar mag je me altijd voor wakker maken.

Koppie van Japie

Kever heeft een mening over oferal wit

Eigenlijk dacht ik dat de winter wel foorbij zau zijn na het fuurwerk, want al dat lawaai is toch voor een nieuw jaar en een nieuw begin enzo?!, dus ik had me ferheugd op lente, en dat ik lekker rustig in mijn tuin zau kunnen zitten, met Juultje op het dak van het schuurtje en Pokon die af en toe langskomt, en wie weet zau Mikkie zelfs wel efentjes naar mij toe koomen, ik was al helemaal frolijk er van.

Maar ja, jullie weeten vast allemaal hoe het echt is gegaan… er kwamen geen zon en lente, maar witte flokken, steeds meer en meer witte flokken en daar boofenop fielen weer NOG meer witte flokken, net zolang totdat mijn tuin helemaal fol lag, alles was straalend wit.

Flokken

Die flokken zijn heel mooi om te zien, fooral als de zon er op schijnt, maar ze zijn kaud en ook nat, en je kan er zomaar op uitglijden, de eerste paar daagen kwam Juultje nog maar nau is het zelfs voor haar te kaud en te fer weg, alleen Pokon komt bijna elke dag in mijn tuin en mijn huis, hij is nog jong en findt de kau en de witte flokken niet zo erg, zeker niet als hij mijn natvoer op kan eeten.

Vóór in mijn tuin heeft mijn vrouw alles zo veel mogelijk schoongemaakt, en daar zit ik elke dag efentjes te kijken of alles nog in orde is, dat is moeilijk te zien fanwege die flokken, maar het handige is dan weer dat je presies kunt zien of er iemand heeft geloopen, want dan staan er foeten in de witte flokken!

Zo zag ik mijn eigen foeten, de foeten van een duif, en die van mijn mensen, zooo heee en die zijn gieganties!, wat MOET je met zulke groote foeten, ik zau het echt niet weeten, maar enniewee – zo kan ik dus zien dat er ferder niemand in mijn tuin komt, alleen nog wat kleine vogeltjes die van het eeten eeten dat mijn vrouw ophangt, het zijn een soort ballen, ik mocht er aan ruiken maar het leek mij niet lekker, die ballen hangen in de lucht en daar zitten die kleine vogeltjes op om er van te eeten, liefer zij dan ik denk ik elke keer als ik dat zie.

Er was nog een probleem met mijn buitentwalet, ik wil PERSEE niet binnen naar het twalet, ook al heb ik twee grote bakken met spesjale duure korrels (folgens mijn vrouw dan), maar wie heeft er ooit gehoord van een tijger op zo een twalet?!, bofendien moet ik natuurlijk toch aan iedereen (en dan fooral aan de hond die naast mij woont) laten weeten dat het MIJN tuin is.

Buitentwalet

Een paar daagen geleeden zag mijn vrouw dat ik op mijn buitentwalet zat, en dat alleen mijn hoofd nog bofen de witte flokken uitstak, eerst moest ze heel erg lachen, nau ja!!, maar toen fond het ze het toch zielig voor mij en heeft AL die witte flokken weg gehaald, dus dat is gelukkig gereegeld.

Maar als ik heel eerlijk ben hoeft het voor mij niet, die flokken, ik ben geen fen, mijn tuin is een beetje saai, zo helemaal wit, alles ziet er hetzelfde uit, er is niets te beleefen, ik zie geen planten, geen insektjes en bijna geen vogels, alles is kaud en wit, en ik hau juist van kleuren.

Omdat er in mijn tuin niks te doen is met al dat witte ben ik nu dus heeeeeel vaak binnen in mijn huis, oferdag knuffel ik met mijn mensen, ik speel met mijn veeren en pluusjen muisjes en ik slaap lekker in mijn kermusmanden, daardoor ben ik in de nacht vaak wakker en speel ik hele konserten op de spieraal, ik fertel met mijn muziek over zon en bloemen en gras en vlinders, en zo kleur ik toch mijn weereld in.

****

Ik ga steeds harder tetteren voor vreede, want het is nog steeds KEIHARD noodig, het lijkt wel steeds méér noodig!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Joep beleeft zijn eerste sneeuw

Nadat ik vorige zaterdag in de ochtend binnen was gekomen voor m’n ontbijt, spelen met m’n personeel en de dagelijkse kroelen, knuffels en lieve woordjes, ben ik daarna nietsvermoedend op het grote bed heel tevreden in slaap gevallen. In de woonkamer hoorde ik de vertrouwde geluiden van m’n personeel en dat herrieapparaat waar donker water uitkomt, dat m’n personeel zo graag drinkt. Zelf moet ik daar niks van hebben, het ruikt raar als het in hun hoge drinkbakjes op tafel staat, en ‘t is warm. Nee, ik hou ‘t liever bij m’n eigen drinken, gewoon helder en koel uit m’n glazen schaaltje, dat vind ik veel lekkerderder.
Ik zal misschien net een uurtje gedut hebben, maar dat kan ook best wat langerder zijn geweest, toen Senior me wakker kwam maken. Hij klonk heel entoesjast, alsof hij net een hele grote dikke muis voor me had gevonden waar ik achteraan moest. Maar ja, als ik net wakker word gemaakt neem ik liever eerst even de tijd om te gapen, lekker helemaal uit te rekken en de poten languit te strekken. Daarna ga ik dan staan, zet een hoge rug op, strek m’n voorpoten voor me uit met m’n staart recht omhoog en dan geeuw ik nog een keer. Misschien zelfs wel twee keer. Want wakker worden, dat moet je rustig aan doen.

Eerste sneeuw

Maar die dag kreeg ik daar geen tijd voor.
Senior nam me in z’n armen en daar lag ik, pootjes in de lucht, en hij droeg me de woonkamer in terwijl ik ‘m vol ongeloof aan bleef staren. Want hoe durfde hij m’n gebruikelijke wakkerwordenmoment zo te onderbreken. Dat had ‘ie nog nooit gedaan…
Vastbesloten liep hij naar de tuindeur die wagenwijd open stond, wees naar buiten en zei ‘kijk ‘s Joep, je eerste sneeuw’.
Geen woord over een dikke vette muis. Maar het zag er nu buiten ineens heel anders uit dan toen ik binnen was gekomen. Alsof iemand een heel groot dik warm dekbed over m’n tuin had gelegd.
Ik werd op de drempel gezet en stak m’n neus naar buiten. Maar ik rook helemaal niks en dat vond ik vreemd. Meestal ruikt de tuin naar natte aarde, maar die zag ik ook niet meer. Alles was gewoon wit.
Voorzichtig zette ik één poot buiten, en terwijl Senior me aanmoedigde, stond ik al snel in m’n tuin. ‘t Voelde nat aan, en vreemd. Bij elke stap die ik verder zette, maakte dat witte spul onder m’n poten een raar geluid. Maar ‘t was best wel leuk, en al snel maakte ik sprongen in de sneeuw. Ik liep naar ‘t tuinhek en keek naar m’n achterpad, dat ook helemaal wit was. En m’n weiland ook. En de sloot daar tussen in zag er ook heel anders uit, een beetje wittig met een donker spoor waar de eenden gezwommen hadden.

Avontuur

Ik kende de verhalen die de buurtkatten gemauwd hadden, maar zelf had ik nog nooit sneeuw gezien in m’n leven, laat staan dat ik het gevoeld had. Sommige van m’n vrienden vonden sneeuw kattastisch, anderen vonden het helemaal niks en bleven dan liever binnen. Maar nou kon ik er eindelijk ook zelf over meemauwen, ik stond er gewoon midden in!
Natuurlijk moest ik eerst wel even onderzoeken of de sneeuw op m’n achterpad wel ‘t zelfde was als in m’n tuin, dus ik wandelde op m’n gemak ‘t hele pad uit. Maar terug naar m’n tuin ging ik er in volle vaart overheen. Normaal gemauwd  kan ik zonder snelheid te minderen onder m’n tuinhek door rennen, zo de tuin weer in. Alleen lukte dat nu even niet want ik gleed door. M’n stiletto’s kregen gewoon geen grip in de sneeuw. Gelukkig kon ik nog net een poot in de schutting slaan om te voorkomen dat ik in de struiken terecht zou komen…

Met een beetje gedeukt katermansego wandelde ik weer koel de tuin in alsof er helemaal niks gebeurd was. Senior kwam net naar buiten met de trommel vol knapperige snekkies, die ik na m’n eerste avontuur in de sneeuw toch zeker wel verdiend had.
Hij haalde er eentje uit en gooide die in de sneeuw. Maar hoe ik ook zocht, ik kon ‘m niet terugvinden, want hij was helemaal weggezakt. Ik begon te graven, maar zonder succes. Senior gooide er nog eentje, maar ook die verdween spoorloos. Ik begon luidkeels te protesteren, en toen besloot Senior het hele bakje maar in de sneeuw te zetten zodat ik zelf wat kon pakken. Zelfbediening in de sneeuw, m’n dag kon gewoon niet meer stuk.
Ik had net vijf snekkies op toen Senior het bakje weer oppakte en naar binnen ging. Hij hield de deur voor me open en ik volgde de snekkies, in de hoop dat er binnen nog een paar gegooid zouden worden waar ik achteraan kon rennen. Maar nee hoor, het bakje ging dicht en weer terug de kast in.

Warm

Omdat ik buiten toch wel een paar koude poten had gekregen ben ik toen maar weer lekker op het grote bed gaan liggen. De zon scheen naar binnen en ik rolde me helemaal op. ‘t Was een heerlijke dag om verder te dutten.
De dagen daarna bleven wit, maar de zon liet zich niet meer zien dus het was lang niet zo lekker meer om buiten te spelen. En ik kon de plantjes in m’n tuin ook moeilijk bemesten en bewateren, want de sneeuw werd steeds hogerder.
Tot donderdag.
Toen was de sneeuw ineens weer verdwenen en ben ik op zoek gegaan naar de twee brokjes die ik eerder in de tuin was kwijtgeraakt. Maar ik kon niks terugvinden. Zelfs geen dikke vette muis om achteraan te jagen. Die zit nu natuurlijk lekker warm in z’n holletje te wachten op ‘t voorjaar. En ik denk dat ik nu ook maar weer lekker in dat grote warme bed ga liggen, want vanmorgen toen ik binnenkwam was het toch best wel heel erg koud geweest buiten, dus even opwarmen kan zeker geen kwaad.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep