Lucky over een nieuwe deur en over EEEK

Hoi lieve allemaal, daar ben ik weer. Inmiddels is de nieuwe deur er al twee weken maar jullie kunnen denk ik al wel raden wat ik van het luikje vind. Ik vind het dus gewoon net als in Nederland drie keer niks. Ik zit er met regelmaat voor en dan zeggen mijn mensen dat ik mijn snuit er tegenaan moet duwen maar ik doe dat dus niet. Ik vind dat te moeilijk en ook aan Moos lijkt het luikje niet besteed te zijn. Ik kan wel goed door het luik heen naar de vogels kijken, dus dat is wel een pluspunt. Ik ben er wel een paar keer al doorheen gegaan maar dan met hulp van mijn mensen. Alleen doe ik het niet en ik wilde helaas ook even niet stilzitten voor een foto waarbij ik voor de deur zit. Maar dat komt nog wel een keer.

Deur

Het was me trouwens wel wat toen die meneer kwam om de nieuwe deur in huis te maken. Hij was er al heel vroeg, het was zelfs nog donker. We hadden al wel lekkers gekregen dus dat scheelt maar zo vroeg de bel, dat zijn we niet gewend. Moos en ik stoven meteen alle kanten op, dat wil zeggen dat ik naar boven ging om veilig bij Dropje en Molly te gaan liggen en Moos dook de kelder in. Dat is zijn veilige plek zeg maar.
De deurenmeneer ging eerst de oude deur eruit halen en omdat mijn mensen bang waren dat we zouden ontsnappen, hadden ze de deur van de ren dichtgemaakt. Aan de andere kant zit de voordeur van het huis dus kreeg de vreemde meneer de sleutel van hen zodat hij niet steeds hoefde aan te bellen want juist daar schrikken we steeds zo van.
Maar goed, ik dus op zolder bij Dropje en Molly met de deur dicht. Dat was niet zo erg tot het moment dat ik begon te miauwen en mijn vrouw de deur weer open deed. Ik eruit en meteen op een draf naar beneden toe. Maar ik had me een beetje vergist want de nieuwe deur was al wel klaar maar die vreemde meneer was er nog steeds. Nu vond hij katten wel leuk en hij praatte zachtjes tegen me maar ik vond het wel erg spannend. Toen hij even naar zijn grote bus ging om iets te halen, hield mijn vrouw het luikje voor me open en ben ik er eventjes doorheen gesprongen maar ik kwam ook snel weer binnen.

Toen de meneer eindelijk naar huis ging, kwamen Moos en ik snel kijken en hebben we alle nieuwigheden natuurlijk uitgebreid besnuffeld. Dat hoort gewoon zo als je wat nieuws in huis gekregen hebt. Dat doen we met spulletjes die voor ons bedoeld zijn maar zeker ook met andere dingen hoor. Ik blijf gewoon altijd Lucky de verkenner en Moos helpt me daar tegenwoordig heel goed bij.
En eerlijk is eerlijk, de deur zit er mooi uit en we kunnen nu dus door zowel het glas als door het luikje vogels kijken. Maar erdoorheen gaan… mijn ding gaat het nooit worden. Dus heeft mijn man maar besloten om er weer wat onder te zetten zoals we eerst ook hadden. Dat werkt gewoon het beste maar hij doet dat alleen als het warmer weer wordt dus we moeten nog even wachten. Moos vindt het momenteel buiten totaal niet interessant en die wil het liefste binnen liggen dus hij kan me ook niet voordoen hoe het moet. Ik zal Drop nog eens vragen hoe zij het ook altijd weer deed.

EEEEKKKK

Nu is er buiten wel iets bijzonders gebeurd pas. Het heeft weer met Muisbezorgd te maken denk ik. Nu Japie geblogd heeft dat het muizenfestijn bij hem op zolder rustig geworden is en er (waarschijnlijk) niet meer zoveel zijn, heeft hij ze denk ik deze kant op gestuurd. Dat is best een aanzienlijke reis voor zo’n kleine muis maar het is ze gelukt. Mijn vrouw zat aan de laptop en ik lag bij haar op het bureau. Tot dusver niks bijzonders natuurlijk want als het ff kan doe ik dat gewoon iedere dag. Ik lag een beetje te doezelen en keek af en toe naar buiten en ineens riep mijn vrouw EEEEKKKK. Ik dacht nog, ze ziet een spin of zo…daar kan ik wel wat mee. Maar nee, er zat een heel dapper muisje op de koker met vetbollen. Die voor de vogels zijn eigenlijk maar ja, die muis had immers ook trek.
Dus wat doe je dan als ware huis- en tuinkater die gewoon binnen zit en niet eens naar buiten wil? Lekker gezellig mekkeren tegen muisje. Waarbij we ons wel afvroegen hoe hij het voor elkaar kreeg om van het lekkere vetbolletje te snoepen. De koker was er een paar dagen eerder afgevallen maar daarvan verdenken we een grote ekstervogel die er tegenaan gevlogen is. Daarna hadden mijn mensen de koker wat verder in de boom gehangen, op een dikkere tak. Daardoor kan muis er nu ook bij. Die service van Muisbezorgd is toch ongekend zeg, als ze hun levende voorraad zo snel deze kant op sturen. Muis nam een hapje uit de bolletjes en ging ermee op een tak zitten om het op te peuzelen. En toen gebeurde het…zwarte buurpoes kwam in de tuin en jawel hoor, ze klom in de boom. Ik denk niet dat ze muisje te pakken gekregen heeft (het was trouwens een aanzienlijk grotere dan de muis die ik pas als speelgoed gevonden had) want later bleef ze maar rond een hoopje takken snuffelen en kijken waar het beestje gebleven kon zijn. Ik zit daar ook regelmatig dus ik denk dat ze daar hun veilige verstopplekje hebben. Jaja, of het heel veilig voor ze is waag ik te betwijfelen nu ook buurpoes deze plek ontdekt heeft. Zij bewaakt onze tuin duidelijk ook heel goed, dat blijkt wel.

Veel knuffels van Lucky

PS als ik dit schrijf is het Sinterklaasdag. De post heeft net wat gebracht en er schijnt wat voor ons in te zitten. Ik denk dat de postmevrouw stiekem een Hulppietje is…wat denken jullie?

Kever heeft een mening over drie in plaats van fier

Nau het winter is ben ik niet zo vaak in mijn tuin, maar elke dag ga ik wel een paar keeren naar mijn gaaas aan de eene kant en ik snuf en ik kijk, vaak ga ik liggen en ik wacht, maar altijd wacht ik voor niets, dus ga ik maar weer naar binnen, want om helemaal alleen in de kau te zijn is niks aan, en ook al zit Juultje meestal wel op het dak van het schuurtje – dat is toch anders.

Mikkie

Mijn vrouw zei dat ik nau maar eens moet schrijfen wat er aan aan de hand is, want ik zeg in mijn letters wel altijd dat Mikkie, Juultje en Pokon langs komen, maar dat is niet helemaal waar, van Pokon en Juultje wél, maar Mikkie komt niet meer langs, en hoe dat komt ga ik nau uitleggen.

Op een zondag ongefeer zes weeken geleeden zag mijn vrouw Mikkie en Juultje op het dak van het schuurtje en ze zag meteen dat er iets mis was met de achterpoot van Mikkie: hij kon er niet op staan en zijn poot hing er maar een beetje bij, ze waarschuuwde mijn man en die haalde een reismand, maar toen ze buiten kwaamen was Mikkie al weer weg.

Mijn mensen belden de mensen van Mikkie om het te fertellen, en ze zauden afwachten of Mikkie thuis kwam, maar de folgende ochtend was hij er nog steeds niet, mijn mensen zijn vast gaan zoeken, en na een uur hadden ze Mikkie gefonden, hij kon bijna niet meer loopen maar het was toch heel moeilijk om hem te fangen, hij was heel erg bang en had veel pijn, met veel geduld is het gelukt, en hebben mijn mensen Mikkie naar zijn eigen huis gebracht.

Mikkie en Juultje met papa Bolle, in mijn tuin (toen ik nog niet hier woonde).

De mensen van Mikkie fertelden dat de dokter zei dat Mikkie zijn pootje op twee plaatsen had gebrooken, eerst kreeg hij drie weeken gips en mocht hij niet veel beweegen, maar dat was niet goed gegaan, zijn botjes waaren niet geneesen, en toen was de eenige mogelijkheid dat zijn beentje er af ging… maar zau zijn rug nog goed genoeg zijn om op drie pootjes te loopen?, gelukkig was dat zo, en nau heeft Mikkie dus drie pootjes, net als Zooka van Zooka en Binti!, ik weet van Zooka dat het wennen is maar dat je met drie pootjes prima kat kan zijn, en dat is bij Mikkie ook zo.

Mikkie loopt in zijn eigen huis al rond en foelt zich goed, maar hij mag nog niet naar buiten, en het is niet zeker of hij dat ooit nog kan, en al helemaaaaaaal niet of hij dan nog bij mij op het schuurtje kan komen, dat is fer loopen en over schuttingen klimmen en springen, dat is misschien wel TE fer op drie pootjes, en ook te gefaarlijk, want er zijn veel katten op die roete die best een beetje van fechten hauden, en hoe moet Mikkie dat doen met drie pootjes?!

Wachten

Het is dus allemaal afwachten, en dat is moeilijk, het moeilijkste natuurlijk voor Mikkie zelf, maar als zijn vriend find ik het ook spannend: komt mijn Mikkie nog terug?, ik moet heel eerlijk zeggen dat het me wel eens tefeel werd dat Mikkie elke dag in de tuin van de buuren was en bij mijn gaaas kwam kijken, soms gaf ik Mikkie wel eens een tik door mijn gaaas heen, maar nau mis ik hem, zonder Mikkie foelt mijn tuin veel leeger, ook al zat hij niet in mijn tuin maar die van de buuren, ik was alle jaaren in mijn tuin nooit alleen, en nau foelt het anders, zo zonder hem, het foelt leeg, en elke keer als ik kijk en ik hem niet zie doet mijn hart een beetje pijn, want ik fond Saame veel gezelliger.

****
Ik tetter nog steeds keihard voor vreede en daar blij ik mee door gaan!
En ik stuur zachte kopjes naar iedereen die iemand mist.

Joep en de hengel (deel twee)

Vorige week heb ik jullie gemauwd over m’n allereerste uitschuifbare hengel die ik als beebiekittenkater gekregen had, weet je nog? En dat die na een tijdje van dik plakband aan elkaar hing, en helemaal niet meer uitschoof en dus uiteindelijk in de vuilnisbak belandde.
Nou, het leek wel alsof alle uitschuifbare hengels vanaf dat moment bij geen enkele winkel meer te koop waren, dus ik heb maandenlang zonder moeten doen…
M’n personeel had de moed eigenlijk al opgegeven, totdat een lieve buurvrouw de tip gaf dat er in een heel ver land een winkel bestond die zo’n hengel gewoon met de postbezorger tot aan je voordeur brengt.

Bestelling

Heel eerlijk gemauwd heeft m’n personeel het niet zo op dat soort bestellingen, want ze zijn nog best wel een beetje ouderwets wat dat betreft en willen altijd liever eerst zelf in ‘t eggie zien wat ze willen hebben. Maar na een dag heel zielig mauwen dat ik m’n allereerste hengel zo vreselijk miste omdat zij ‘m weg hadden gegooid, werd er via de leptop een bestelling gedaan.
Dagenlang heb ik op de mat bij de voordeur gewacht, maar er kwam helemaal niks. Behalve de gebruikelijke spullen die altijd al door de brievenbus geschoven worden, en daar deed ik netjes een stapje voor opzij om ze niet op m’n kop te krijgen. Maar net op het moment dat ik dacht dat m’n pakketje was zoekgeraakt, stapte Junior binnen met iets in haar handen en ik wist ‘t gelijk: dit moest m’n nieuwe uitschuifbare hengel zijn!
Ik begon om haar heen te draaien en kon haast niet wachten tot ze de verpakking open maakte voor me…

Hengel

M’n personeel was een beetje teleurgesteld, want omdat het pakje van heel ver weg kwam was het dunste puntje van m’n nieuwe hengel ergens onderweg door de verpakking heen geschoten, en dat hing er nu al gelijk heel zielig geknakt bij. Maar voor mij maakte dat eigenlijk helemaal niks uit, want ik vond ‘m al gelijk prachtig en ik wist zeker dat Senior vast nog wel ergens een grote rol met van dat dikke plakband had liggen.
Dus nadat het dunste stukje van m’n nieuwe hengel gemaakt was en weer stevig recht stond, wilde ik ‘m ook gelijk uittesten. En ik vond ‘m werkelijk kattastisch. Urenlang ben ik met m’n nieuwe speeltje in de weer geweest om de veertjes te pakken te krijgen. Ik sprong, dook, sloeg er met m’n poten naar en was dan helemaal blij. Vaak kreeg ik ze te pakken, maar soms waren ze net te snel om te grijpen en dan maakte ik me heel klein en volgde in opperste concentratie de bewegingen van de veertjes voordat ik BAM met m’n voorpoot deed om ze dan alsnog te vangen. Ik kreeg er gewoon geen genoeg van, en zelfs als m’n personeel even geen tijd had mocht ik er alleen mee spelen.

Hele gevechten heb ik met de hengel gehad, terwijl m’n personeel dan soms van een afstandje lachend toekeek en complimenten maakte omdat ik zo goed kon jagen. Want ze hadden dat nog nooit zo gezien omdat ze niet meegaan als ik ‘t weiland inga, op zoek naar muizen. Maar nu zagen ze zelf ook ‘s hoe goed ik dat inmiddels kan, als volwassen katermans met de kattastische internetcursus van lieve tante Luna en een hele goede praktijktraining van mijn goede vriend Japie van Muisbezorgd achter de kiezen.
Het duurde dan ook niet zo heel erg lang voordat ook deze hengel niet meer uit kon schuiven, omdat er weer een hele laag van dat dikke plakband omheen zat. Want in al m’n enthousiasme, met de kracht die loskwam om te winnen, brak ik ‘t ene na het andere deel doormidden. Maar dat kon m’n pret niet drukken, ik ging het gevecht met de veertjes gewoon elke dag weer dolenthousiast aan.

Bonus

En omdat m’n personeel wel doorhad dat dit voor mij een prima manier is om het jagen ook tijdens de wintermaanden in de poten te houden nu de muizen in ‘t weiland zich niet laten zien omdat ze ‘t al te koud vinden, hebben ze een nieuwe bestelling voor extra uitschuifhengels gedaan en die zijn vorige week allemaal helemaal heel aangekomen. Ze staan nu in de kast als reserve naast de uitschuifhengels van Senior, voor het geval m’n tweede uitschuifhengel écht helemaal op is.
Maar ik ben niet alleen verwend met die extra hengels, want er zat ook nog een bonuskatdootje bij dat ik wel gelijk mocht gaan gebruiken: een ding dat aan de ene kant op ‘t raam gekleefd zit, en aan de andere kant heule, heule grote witte veren heeft. Ongeveer ‘t formaat van de knoeperts die in de tuin van m’n lieve vriend Kever overwinteren. Dus daar kan ik ook mee blijven oefenen, en die krijg ik zelfs te pakken als ik lekker lui in de bank heb liggen dutten en daarna wat rek- en strekoefeningen wil doen. Want dat is ook heel belangrijk om in katditie te blijven.

Sinterklaas

Kortom, ik heb dus gisteren niks van Sinterklaas gekregen. Sterker, er is zelfs niemand langsgeweest. Maar gelukkig heb ik wel een lekkere snek gekregen van m’n personeel en heel veel kroelen, kriebels, aaien en lieve woordjes. Zelfs een paar kusjes op m’n neus en tussen m’n oren, maar ik weet nog niet helemaal zeker of ik dat nou echt wel zo leuk vind. Maar ze bedoelen ‘t goed hoor, dat personeel van me. Al is ‘t ze nog steeds niet gelukt om scherpe foto’s te maken als ik met m’n uitschuifhengel speel, want ik ben dan zo afgrijselijk snel dat ik gewoon niet bij te houden ben. Vandaar dat je het even moet doen met een foto van toen ik net wakker was geworden en gelijk de veren van m’n raamhengel greep. Dat is voornamelijk voorpotenwerk zoals je kunt zien aan ‘t bewogen beeld, maar ‘t gaat om ‘t idee, toch?

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep.

Ik ben dus nog steeds te dik

Toen ik hier kwam wonen toen was ik een kleine slanke kater, echt waar, er is nog een foto dat is het bewijs. En toen kwam een ferandering.

Eerst kwam dus dat ik allergies was voor feel eten, en ik moest wennen aan ander eten, en het allergies moest uit mijn lighaam dat gaat niet vanzelf dat duurde gewoon heel lang. Toen bleek ik heb ook trauma fan toen in het asiel en ervoor de straat dus ik deed wel rennen maar dat was door onrust in mijn kop.
Nou en toen was ik ook nog niet te dik echt niet.

Alleen daarna kwam het. Toen leerde ik meer fan wat is ontspannen, hoe gaan knuffels, waar kan ik liggen en hoe is dat dutjes daar doen.
Dus toen at ik lekker van mijn diejeet en ik rende minder. Eigenlijk feel minder. Dus toen ben ik dikker geworden. De dokter zei hij moet op diejeet.

Nou en mijn vrouw zei toen Ollie we gaan elke dag aan beweging doen en dat deden we. Ik kreeg speelgoed om te rollen en om te vangen en te rennen en eerlijk waar het was superleuk.
Dus toen werd ik vanzelf minder dik en ik kon langer spelen en langer rennen het was superleuk.

Maar wat gebeurt er ik spring op een dag raar uit de fensterbank en toen deed mijn poot ook raar en het zat in mijn schouder, dat zei de dokter ook. Weeges ik moest er weer heen. Niks aan was dat. En toen ging ik natuurlijk niet meer de hele tijd rennen.
Soms wel en dan foel ik mijn poot.
Soms niet en dan foel ik misschien word ik nou weer dikker.

Het leefe is helemaal niet gemakkelijk als je een paar dingen hebt. Maar mijn vrouw zei fan het gaat om balans Ollie en dat is wel zo, denk ik, weeges Belle zei het eerder dus dan is het zo. Af en toe speel ik en soms pak ik mijn rust. Wat balans is daar ben ik nou mee aan het oefenen. Ik hoop dat ik weer dunner kan worden. Weeges het rennen.

Jajim ligt liever op de verwarming

Miauw lieve lezers, deze week gaan we miauwen over furstoppertje, ligplekjes en winter.

Onze mensenbroer was de laatste dagen een beetje ziek door het koude dus hij was in ons huis wat aan het furschuiven om alles fijner te maken. Vandaag miauw ik, Jajim onze letters.

Relaxplekjes

We hebben een klim/slaap wand, dat is een muur met een grote plafond krabpaal en allemaal lig mandjes. Frou Frou heeft altijd het hoogste mandje die ze graag opschudt, of ligt in die ene dicht bij het raam waar ze naar de vogels kan kekkeren. En ik lig graag opgekruld op de bank, de grote mensenmand, schoot of op onze nieuwe krabtoren.
Omdat onze mensenbroer dingen ging furanderen gingen wij ook op zoek, zo van op welke plek zal ik nu liggen. De krabtoren staat nu tussen onze muur met mandjes en de boekenkast. In de boekenkast springen heb ik al geprobeerd, maar daarvoor staan er te veel boeken in de weg.

Furstoppertje

Als ik dan weer een nieuwe ligplek heb bedacht en furstoppertje speel, raakt onze mensenbroer soms een beetje in paniek als hij me niet kan vinden. Dan roept hij “Jajim, Jaaajim, waar ben je dan Poes?” en ik miauw niks. Soms duurt het wel een kwartier voor hij me gevonden heeft, hij overal kijken en ik lig lekker te dromen over snackies.
Wie ook echt goed was in nieuwe ligplekjes bedenken was onze grote broer Willem. Zo heeft ‘ie een keer onze mensenbroer laten schrikken omdat hij echt kwijt leek maar dat was eigenlijk niet. Willem was gewoon heel goed in furstoppertje. Toen onze mensenbroer heel vaak “Wiiiillem, Willem? Jochie waar zit je toch?” had geroepen dacht hij; ik moet even iets anders gaan doen. Hij ging naar de badkamer om de was te doen en zag dat de deur nog open stond. Toen hij in de wasmand keek lag Willem daar dus in! Het heet niet voor niets een wasMAND. Het is best een goed idee om daarin te gaan liggen, lekker warm. Zeker als je net door de sneeuw hebt gebanjerd. Mij is het nog niet gelukt om in die hoge wasmand te komen trouwens.

Sneeuw

Over sneeuw gemiauwd, we werden laatst wakker met iets wat op een laag poedersuiker lijkt. Dat hebben we niet zo vaak dus elke keer dat het er wél is, is het weer een beetje nieuw en spannend. Het balkon is ook helemaal wit en ook al is het koud, we gaan toch even buiten kijken. Heel even.

Willem had iets speciaals met sneeuw. De eerste winter waarin we weer eens sneeuw hadden lag er een dik pak. Ons hele balkon was wit en buiten was het muisstil. De balkondeur ging open en Willem snuffelde. Hij kende het al van vroeger toen hij nog op straat leefde maar nu was hij het warme van binnen gewend en was de sneeuw een beetje furgeten. Hij stapte poot voor poot het witte in, stoer als een tijger. Hij likte aan de besneeuwde krat en nam een hapje sneeuw van de bloempot. Koude poten vond hij niet zo erg, het avontuur was belangrijker.

Doordat hij het zo bijzonder vond wilde ik ook even kijken maar na een korte inspectie kreeg ik koude pootjes en ben ik weer naar binnen gegaan om mijn poten te drogen.

Afgelopen sneeuw-dag heb ik het weer geprobeerd maar geef ons toch maar de lente en warme zonnestralen en warme pootjes. Voorlopig liggen wij op onze warme ligplekjes bij de furwarming.

Zachte kopjes,

Jajim en Frou Frou