Nou, ik kan je mauwen, ik had wel een heel ongewoon begin van de afgelopen week hoor…
Dat begon eigenlijk al op zaterdagmiddag.

Na de gebruikelijke wekelijkse jachtpartij, waarvan m’n personeel weer met 2 tassen vangst terugkwam, ben ik op de leuning van de bank gaan zitten om alles goed in de gaten te houden. Vanaf daar kan ik heel goed in de keuken en op ‘t aanrecht kijken, want tassen controleren die binnenkomen doe ik eigenlijk zelden meer, behalve als ik iets heel erg lekkers ruik zoals verse gebakken vis. Maar dat zat er deze keer jammer genoeg niet bij.
Ik keek hoe m’n personeel alles uitpakte en opborg in de voorraadkast, de koeling en de vriezer. Af en toe kreeg ik, als ze langsliepen, een kriebel of een knuffel maar daar liet ik me natuurlijk niet door afleiden in m’n controlewerkzaamheden.

Bubbles

Pas toen allebei de tassen leeg en weer opgeborgen waren ben ik lekker op ‘t grote bed gaan dutten. Want controlewerkzaamheden van tassen, da’s best slaapverwekkend.
Ik werd pas weer wakker toen ik stemmen hoorde en rook dat Bubbles, mijn nieuwe buurblaffer van de hoek, samen met z’n baasjes binnen was gekomen. Altijd gezellig, al spelen we eigenlijk nooit samen want hij is al heel oud en hij zit bijna altijd op de arm van één van z’n baasjes. Hij is ook wat kleinerderder dan dat ik ben, heeft hele dunne pootjes en een spitse snuit met heel veel kleine scherpe tandjes. Maar hij is opgegroeid met katten en snapt dus heel goed dat wanneer ik lekker rustig op ‘t grote bed lig, dat ik dan eigenlijk niet gestoord wil worden.
En daarmee is hij ook een heel stuk minder opdringerigerder dan de twee buurtblafvriendinnetjes die ik heb, want die springen gewoon bovenop ‘t grote bed als ik daar lig, of eten m’n bakjes leeg als ik even niet in de buurt ben. Het enige wat bij die dames dan helpt om wat rust te krijgen is om lekker hoog in ‘t mandje van m’n kaktus bij de tuindeur te gaan liggen kijken hoe ze me overal zoeken. Want ze denken er nooit aan om even omhoog te kijken, dus ze vinden me nooit…
Eigenlijk ben ik best op m’n rust in huis gesteld, en mijn nieuwe oude vriend Bubbles, die snapt dat gelukkig helemaal.

Ongewoon

Toen ik zondagmorgen vroeg weer na m’n buurtcontrole de achtertuin binnenkwam zag ik dat m’n personeel al op was, want er brandde al licht in de keuken. Ik vond dat een beetje vreemd, want als Junior niet vroeg weg hoeft om brokjes te verdienen op zondag dan slaapt m’n personeel lekker uit. Tenzij ik natuurlijk mauw dat ik naar binnen wil, want dan komt er altijd eentje uit bed om de deur open te maken en ontbijt te serveren voor me. Daar heb ik tenslotte personeel voor in dienst.
Maar nu stonden zowel Junior als Senior al helemaal gewassen en aangekleed in de woonkamer. Er was iets gaande, dat voelde ik aan m’n snorharen, maar ik kon m’n poot er niet opleggen. Gelukkig was Senior al druk bezig met m’n ontbijt, kip in kaassaus, dus ik liet ‘t maar even zo. Want na een paar nachtelijke uurtjes hard werken en bijmauwen met de buurtkatten had ik best wel trek gekregen.

Alleen

Na m’n ontbijt vertrok ik naar het grote bed voor de ochtendwasbeurt en een dutje, maar daar kwam even weinig van terecht want ik kreeg een heleboel knuffels en Junior vertelde dat ik de rest van de dag en de hele maandag op ‘t huis moest passen omdat Senior ging klussen bij vrienden en zij twee dagen brokjes moest gaan verdienen. En dat de baasjes van mijn blafvriend langs zouden komen om me eten, drinken en knuffels te geven, dus ik zou niks tekort komen.
Vol ongeloof onderbrak ik m’n wasbeurt. Een uurtje of wat alleen thuis was ik wel gewend wanneer m’n personeel op jacht ging, of op bezoek bij anderen. Daar had ik helemaal geen moeite mee, want dan ging ik gewoon lekker slapen tot ze weer thuiskwamen om m’n volgende maaltijd of snekkies voor ‘t slapen gaan te serveren.
Maar anderhalve dag alleen? Waren ze nou helemaal van hun tweebenersbak getrokken?

Baasje

Je snapt wel dat ik m’n personeel vanaf dat moment geen blik waardig meer gunde, hoeveel lieve woordjes en kriebels ik ook kreeg. Ik heb ze ook niet uitgezwaaid toen ze weggingen, want ze hadden een uitgebreide lunch voor me klaargezet, met een heerlijk soepie en een knabbelstaafje. En m’n brokjesbak zat vol, dus ik had eigenlijk helemaal niks te klagen. Maar toch.
Om half zes hoorde ik de sleutel in ‘t slot en stapte het baasje van m’n blafvriend binnen. Ik kreeg aaien en knuffels, en een heerlijk diner. En ‘s avonds laat werd m’n snoeptoren met snekkies gevuld, en kreeg ik nog meer aaien en knuffels. En dat herhaalde zich de volgende dag weer, met ontbijt, lunch en diner. Zelfs de snekkies werden niet vergeten, m’n drinkwater werd ververst en m’n brokjes werden tussendoor bijgevuld. En m’n kattenbak werd ook nog schoon geschept, dus over verzorging en aandacht had ik helemaal niks te mauwen, maar toch…
‘t Was anders dan dat ik gewend was.

Sleutel

Om 11 uur ‘s avonds hoorde ik Senior de sleutel in de voordeur steken. En ik weet van jullie verhalen dat ik op dat moment moest laten merken dat ik het er niet mee eens was dat ik anderhalve dag aan m’n lot was overgelaten, maar ik was zo opgelucht om ‘m weer te zien dat ik luid mauwend kopjes gaf tegen z’n benen. Net zolang totdat Senior z’n jas aan de kapstok hing en ik werd opgepakt, in z’n armen lag en heel veel knuffels en kriebels kreeg terwijl ik lag te spinnen van blijdschap dat ‘ie eindelijk weer terug was.
Want om op dit moment goed nieuw personeel te vinden, da’s echt nog niet zo gemakkelijk voor een volwassen katermans denk ik.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep