Joep heeft zin in de lente

Donderdag was er ineens zon. En blauwe lucht met witte wolken. Tenminste, dat laatste vertelde m’n personeel me, want zelf zie ik niet alle kleuren die zij zien. Maar ik kan wel heel goed in ‘t donker kijken, en dat kunnen zij dan weer niet. Ik merk dat zij, net als ik, heel blij worden van zon en mooie blauwe luchten en witte wolkjes. Dat voel ik gewoon, en dan genieten we saame. Lekker buiten in de tuin, alsof het alweer voorjaar is. Verschil is alleen nog dat m’n personeel met een dikke jas aan in de tuinstoelen zit, dus ik denk dat het nog niet zo ver is.

Knuffels

Toch kan ik de lente alweer bijna ruiken. En ik zie ‘t ook denk ik, want in m’n tuin zitten alweer hele kleine puntjes op de kale takken. Die schijnen groen te zijn, of wit, of een kleur daar tussenin. Daar komen als ‘t weer wat warmer wordt dan ineens allemaal kleine blaadjes uit, die steeds groterderder groeien, tot alle takken weer bedekt zijn met groen. En dan weet ik ‘t helemaal zeker dat het weer voorjaar is geworden.

Gisteren was weer nat en grauw en veuls te koud om lekker veel buiten te zijn, dus ik ben binnen boven in ‘t mandje van m’n kaktuskrabpaal gaan liggen nadenken. Over wat ik allemaal ga doen als de lente weer komt. Want als jonge katermans wil ik natuurlijk wel goed voorbereid zijn als ik straks weer vaker naar buiten ga.
Want dan wil ik spelen, nog meer leren en ontdekken. Zwemmen in m’n wedstrijdbad naast ‘t achterpad. Rennen door ‘t weiland daarnaast, op zoek naar muizen. Boompje klimmen, slootje springen en verstoppertje spelen in ‘t hoge gras, saame met m’n vrienden. Alleen nog maar thuiskomen om te dutten na een lange dag, of om te eten als ik honger heb. Of omdat ik aan de stem van m’n personeel hoor dat ze me missen als ze m’n naam roepen. Want ook als straks de zon vaker gaat schijnen en ‘t buiten weer lekker warm wordt, wil ik tijd maken om met m’n personeel te knuffelen. Gewoon, omdat dat heel errug lekker is.

Buiten

Als dan de lente weer zomer wordt dan komen er hopelijk ook weer feesten. Ik kijk er nou alweer naar uit om al m’n vrienden weer te ontmoeten, bij te mauwen onder ‘t genot van een hapje en een drankje. Dan wordt ‘t ook weer flink aanpoten met Japie, want zijn bedrijf Muisbezorgd gaat ‘t dan nóg drukker krijgen met al die grote bestellingen. Ik sta alweer te trappelen om de poten uit de mouwen te steken om ook dit feestseizoen de koelwagens vol te kunnen afleveren. En ik hoop natuurlijk dat Chef Tiga dan ook weer van de partij is. Hij heeft deze wintermaanden vast een heleboel overheerlijke recepten verzonnen waar ‘t water me nu alweer van uit de bek loopt bij de gedachte alleen al…
Misschien ga ik dit jaar m’n tweede weilandfeest wel organiseren, want het was vorig jaar zó ontzettend gezellig. Maar ja, ga ik dan weer voor die grote dubbele wokkelglijbaan, of ga ik op zoek naar een ander spektakel? En zou Leootje dan ook wel weer voor een live verbinding willen zorgen? En zou iedereen die er vorig jaar bij was ook wel weer willen komen?

Binnen

Terwijl ik nu al m’n gedachten door zit te mauwen en de letters op de leptop verschijnen kijk ik naar buiten. De lucht is grijs en ‘t regent. Alweer. Of nog steeds?
Zo te zien heb ik nog heel veel tijd om te bedenken wat ik allemaal weer ga doen als de winter voorbij is. Dat heeft nog helemaal geen haast dus straks ga ik eerst maar ‘s lekker ontbijten en daarna een dutje doen. En als ik dan wakker wordt en de zon is er nog steeds niet, ga ik met m’n personeel spelen. Of knuffelen. Of misschien wel allebei. Want ik denk dat ‘t nog wel even kan gaan duren voordat ‘t weer lente wordt…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Dit is mijn nieuwe hobbie

Net toen ik dacht nou folgens mij snap ik alles van het huis hier, toen kwam er iets nieuws en dat was poosietief. Ik had er opeens een hobbie bij.
Het ging zo.

Film

Elke afond zit mijn vrouw aan haar werktafel tot het geluidje van haar telefoon gaat, als ik dat hoor weet ik nou gaan we spelen. En ik weet van binnen als het afond is wanneer het komt, dat foel ik gewoon. Dus soms ga ik bij de tafel zitten wachten, dat is op het kleine tafeltje erbij, daar heb ik een matje.
Dus daar zat ik te wachten toen ik een potlood zag, nou mijn poot ging meteen van hier komen potlood alleen toen gebeurde het. Ze tilde me op en zette me op schoot en ik zat er meteen in mijn gefoel van wat-nou wat-nou en toen wees ze van “kijk eens Ollie.”
Ik kijken.
En ik bleef kijken want ik zag op het grote scherm foogels. Kleine en grote en ook beestjes, het was een film, speciaal voor katten. Dus met alleen wat wij leuk vinden.
Dat iets geluid maakt, niet groot maar gewoon net spannend dat je foelt wat is dat.
En dat iets beweegt dus dat je ernaar wilt kijken en diep van binnen weet je wel ik ben feilig.
En dan de hele tijd door.

De afond erna zat ik er weer en toen langer. Voor mijn zekerheid heb ik ook achter het scherm gekeken maar daar was niks te zien. Ik heb ook goed gesnuffeld aan de tafel.

Op schoot

Toen ontdekte ik van de film is ook op de tablet te zien weeges ik wil niet altijd op schoot daar ben ik eerlijk ofer. Alleen toen was het toch te spannend ik durfde geeneens echt dichtbij.
Wat ik nou geleerd heb is van spannende dingen kan ik wel maar dan heb ik steun van thuis nodig dus foortaan ga  ik naar de film kijken als ik op schoot zit. En dat is dus mijn nieuwe hobbie.

Bert krijgt bezoek van de dokter (16)

Dat Bert met zijn angstklachten ooit naar de dokter zou moeten, bezorgde mij haast angstklachten. Ik had dus een plan nodig en dat bleek voor de hand te liggen: de dierenarts deed ook aan huisbezoek. Ideaal, dacht ik.

Voetstappen

Het kwam ook al zo goed uit dat het daar geen witte jas kliniek is, maar gewoon menselijke kleren, zodat je als kater kunt denken dat er gewoon bezoek komt, tenminste zo redeneerde ik, waarbij ik even vergat dat ik helemaal niet hou van bezoek en Bert nog minder.
Ik legde het vaccinatieboekje klaar, en het bezoek kwam op tijd aan de deur.
Het geluid van twee paar voetstappen op de trap moet Bert verder hebben gewaarschuwd. Eerder vond hij het al wat vreemd dat ik zomaar overdag uit de pyjama ging en toch thuis bleef. Hij wist niet beter of een vrouw hoort thuis in een pyjama.

Optillen

Toen we de huiskamer inkwamen, zat daar op het tapijt een nieuwsgierige en ietwat argwanende kater. Hij keek ons aan.
Snel zette ik een stap naar voren en tilde hem op.
Foute boel, wist Bert. Optillen gebeurde anders nooit, behalve een paar centimeter en dan heette het ’training’ te zijn, waavoor zei ik dan nooit, dit met het oog op de huiselijke vrede.
Helemaal optillen, neen. Bert wrikte en friemelde, hij duwde met pootjes tegen mij, maar ik was net iets sterker en hield vol.
De dokter verkocht zoete broodjes. Complimenten, lieve woorden, beloften over meegebrachte snoepjes, maar Bert geloofde er niks van.
En toen, zoals deze dokter dat nu eenmaal kan, kreeg Bert in anderhalve seconde een injectie toegediend. Zo’n njinja-snelheid waarbij je pas achteraf beseft dat er wat gebeurde en dan is het al voorbij.

Snoep

Bert was overstuur. Ik daarom ook. Toen ik hem weer neerzette, bleef hij zowaar zitten.
“Snoepjes?” fleemde de dokter met haar liefste stem.
Ze strooide wat uit een meegenomen zakje.
Hij rook er argwanend aan, of het ook gif kon zijn. Toen ging hij op een drafje elders in de huiskamer zitten om te kijken hoe dit verder ging.
Daar zat hij nog toen ik terugkwam van de huisdeur.
Ik ging op afstand liggen.
“We hebben nog snoepjes, Bert,” zei ik.
Hij keek eens.
“Ze zijn best lekker.” Ik friemelde eraan in de hoop op een heerlijke geur, hapjes en weer harmonie in huis.
Maar Bert wenste geen snoep van de dokter aan te nemen. Het was een principe-kwestie, leek het.

Snack

Later op de avond bood ik wat van zijn vertrouwde snacks aan op het mooiste schoteltje dat ik kon vinden. “Sorry Bert,” zei ik, “maar het was voor je gezond.”
Hij at, gelukkig.
Ik was vergeven.

Mila en de tennisbal

Lieve allemaal, fandaag zijn we weer eens stapje dichterbij de lente en dat is fijn. Dan kunnen we weer lekker naar buiten het warme zonnetje opzoeken. Ik kijk er zo heel erg naar uit. Van mij mag de zon elke dag komen zoals de zon in de lente en zomer is. Dan geniet ik het meest als ik buiten ben in de tuin. Maar nu vind ik het nog een beetje zo heel erg te fris. Dus ik ga liever binnen aktief zijn.

Spurt

Laatst had ik iets zo heel raars. Ik had een beetje een kriebel of een spurt in mijn lijfje en ik wist eefe niet zo heel goed hoe, wat of waar. Want had ik nou zin om te rennen of toch ook weer niet of was het dat ik wilde springen?
Het begon eigenlijk zo een heel beetje bij mijn voorpoten. Die wilde iets dus daar luisterde ik naar. Eerst ging mijn linkervoorpoot zo beweege en toen het rechter. Nou stond ik twee pootjes verder. In mijn achterpootjes voelde ik hetzelfde als bij de voorpoten en deze deden ook beweege. Nu was ik al vier pootjes verder maar ik had nog stees die kriebel.

Kriebel

Mijn vrouw was er ook, die was met ooma bezig op de zolder. En natuurlijk moet ik daarbij zijn dus van vierpootjes ging ik naar de zolder met heel veel pootjes. Daar kreeg ik kriebels en kusjes van mijn vrouw want dat doet ze altijd. Nou stond ik daar eefe en had ik weer die kriebel in mij lijf. Ik keek mijn vrouw aan van wat moet ik nou?
Mijn vrouw snapte dit en ging mee opzoek. Toen zag ze iets liggen, een tennisbal. Mieltje, kijk dan!, riep ze naar me. Oooo wat heb je daar? Nou was ik nieuwsgierig. Mijn vrouw bewoog de tennisbal eerst in haar hand op en neer maar ik was al helemaal in ze fookus. Zij ging van links naar rechts met haar hand en de tennisbal maar mijn kop ook, die deed gewoon mee.

Toen rolde ze de bal inees over de vloer heen naar de andere kant. Eerst bleef ik eefe staan om te kijken wat er nog meer gebeurde. Ik bleef gewoon wachten. Mijn vrouw liep op de bal af, pakte hem en rolde hem weer over de vloer.
Nou ging ik er met een vaart achteraan! Met al mijn pootjes sprong ik omhoog over de bal om de bal te pakken. BAM! Ik landde zo op de bal. Ik viel op mijn zij met de bal tussen alle vier mijn pootjes. Ik zal jou hebben!, dacht ik en ik deed zo inees heel kei hard trappen met achterpootjes. Mijn voorpootjes hielden de bal vast zodat deze niet weg kon. Ik deed zo heel veel en heel snel tegen de bal trappen en toen kwam er eefe een pause.

Klaar

Mijn lijf was helemaal aktief geworre en ik voelde nog een beetje een kriebel van binnen. Daar ging ik weer met mijn achterpootjes. Zo hard en zo snel als ik kon deed ik trappen. De tennisbal had geen kans van ontsnappen. Ik deed zoveel trappen dat de vacht van de tennisbal nog verder los was geraakt. Nou was het bijna alleen maar een bal.
En opeens had ik er geen zin meer in. Ik voelde geen kriebel of spurt in mijn lijf. Nee. Er was niks meer. Ik lag daar met de tennisbal tussen mijn voorpootjes en ik dacht aan allemaal andere dingen. Dingen zoals waar ik zou gaan dutten of wat ik zou gaan snekken. Dingen zoals kriebels halen bij mijn vrouw of ga ik bij mijn manspersoon op de buik slapen. Ik was helemaal klaar. Ik voelde me niet eens meer aktief.

Beneden

Ik stond op, keek niet meer naar de bal en liep naar beneden. Daar ging ik wat brokjes eten. Mijn bakje staat op mijn paal wegens dat Toby het niet mag hebben maar wel heel graag eet. Hij wordt dan zo heel erg ziek en dat wil ik niet. Daarna ben ik eefe op de vensterbank gaan zitten om naar buiten te kijken. Dat vind ik zo heel erg fijn want de verwarming is nog aan en dat voel ik dan. Ik heb ook nog eefe bij de visjes gezeten om te kijken of ze het allemaal nog goed doen en dat doen ze.
Oja en de beebieplantjes was zo heel iets stoms. Mijn vrouw was vergeete om ze water te geefe en nou doen ze het niet meer. Dat vind ik wel jammer want ik vind plantjes ook zo mooi om te zien. Misschien gaat het de volgende keer beter. Dan miauw ik wel wat harder dat ze de plantjes niet mag vergeten.

Ik geef iedereen een super zacht neusje omdat het soms echt nodig is.

Poot getekend, mienister van zachte zaake,

Mila muis

Minnie heeft een flinke werkdag

Brrr wat is het koud buiten he. Gelukkig kan ik als binnenkat gewoon binnen blijven en kan ik mijn straatcontrole prima vanachter glas doen. Ik kan redelijk hard mauwen dus mensen en dieren horen me toch wel. En als ze niet luisteren dan laat ik mijn gefaarlijke tandjes zien of mijn mooie stilletoos. Dat helpt meestal wel. Foor de rest ben ik een heel freedeliefend poesje hoor geen zorgen.

Fandaag wil ik het met jullie mauwen oofer de dag met de donder er in. De dag begon als alle andere dat we dat is Frau en ik saame opstonden van de groote mensenmand. Zij deed haar vagtje aan en ik schudde het mijne ff uit de kreukels. Het was een beetje in de war gaan zitten fan het slaape. Hebben juliie dat ook wel eens? Als je dan ff lekker met je lichaampje heen en weer schud dan zit alles weer netjes lekker op z’n plaats vind ik altijd.

Werken

Nou en toen kon de dag beginnen. Ik at een brokje en zij nam een slokje. Daarna nam zij een brokje (tweebeners noemen dat muslie) en ik een slokje. Daarna ging ze nog wat brokjes maken foor onderweg. Oh wat zeg je Frau. Ah die brokjes zijn niet foor onderweg maar voor op haar werk. Foor tijdens brokjes furdienen dus. Nou en toen ze daar mee klaar was onder goed toezicht van mij toen ging ze de deur door.
Ze keek om en zei, lieve Minnie, ik ben vanavond wat later thuis. Oh miauw mauwde ik. Wat is er dan? Ik moet naar een afond ding van brokjes furrdienen. Het is verplicht. Mauw dat is me ook wat. Ze had wel extra veel brokjes in mijn brokjesbakje gedaan en lekker veel vers water in mijn waterbakje. Dus ik zwaaide haar uit met mijn pootje en ging ook met mijn dag beginnen.
Eerst dribbelde ik naar de gang om daar bij de voordeur te checken of daar alles in orde was. Mauw check dat was zo. Toen even naar de deur van de MinKeef gemauwd. Foor de zekerheid dat er echt niemand achter die deur zit. Daarna dribbelde ik naar de trap. Hop hop hop zo naar boofe. Sprong eerst op de wasmachine en van de wasmachine op het kleine fensterbankje wat daar is. Vanaf daar heb je het beste uitzicht oofer de hele straat.
Alleen kan niemand je zien als je zo hoog zit. Nou ja bijna niemand, de fooguls zien je wel. Maar iedereen op straat niet. Dus je kan mauwen of je tandjes laten zien tot je een ons weegt maar er is niemand die zich daar wat van aantrekt. Dus daarom ging ik daarna ook nog even naar de fensterbank bij de groote mensenmand. Die is wat lager zodat ik wat beter de controle kan houden.

Toen ik daarmee klaar was ging ik er even uitgebreid en goed foor liggen. Want het was tijd voor een lekkere ontspannende dut. Fan al dat werken en controleren word je moe hoor. Daarna ben ik nog wat brokjes gaan happen, heb ik nog wat geluierd en in de middag nog een keer een controle rondje gedaan. Toen het donker werd wilde ik al bijna klaar gaan zitten bij de deur om Frau op te wachten tot ik me herinnerde dat ze later thuis zou komen.

Wachten

Dus toen ben ik maar op de bank gekropen en ben ik op de aaipet maar wat kattefilmpjes gaan kijken. Sommige katten zijn echt slim joh met wat zij allemaal uithalen hihi. Heb een paar ideetjes erfan ik mijn koppie opgeslagen. En toen ineens hoorde ik de deur gaan. Miauw! Frau je bent thuis! Ik ging meteen met mijn kopje tegen haar benen aan aaien. Hoi liefe Minnie heb je me gemist? Miauw knikte ik. Kom, dan krijg je wat natfoer van me. En toen ik dat zo lekker zat op te smikkelen toen liet ze me een tasje zien. Kijk eens Minnie wat ik van een collega heb gehad? Dat is speciaal voor jou! Dus ik keek met haar mee en zag twee gloedje nieuwe etensbakjes. Op de bodem stond een poes afgebeeld. Dat is Siepie zei ze. Leuk he! Miauw mauwde ik. Als het maar lekker eet. Frau deed mijn brokjes erin en ik probeerde het voorzichtig. Kraak kraak, ja hoor dit eet prima! Toen waren we allebei tevreden en gingen we op de bank lekker samen knuffelen.
Nou dit was het weer voor deze keer. Meetetteren voor vrede helpt echt volgens mij dus zullen we dat allemaal blijven doen?
Pootje van Minnie