We moeten praten Ollie, zei ze

Deze week was ik presies vier maanden hier en ik dacht misschien krijg ik wel een kadoo. Dus toen mijn vrouw zei van we moeten praten, toen kwam ik meteen.

Gesprek

Ik kreeg geen kadoo.
Ik kreeg een gesprek. Van hoe het nou met mij gaat. Nou gewoon dacht ik maar ze wist feel meer te zeggen. Dat ik aan het veranderen was en ze aaide en toen ging ik zelf ferder denken.

Ja dat is wel zo van het feranderen. Ik ben meer mezelf dus ik wil ook meer op mezelf liggen. En ik wil niet de hele tijd knuffels doen, ik wil erbij maar gewoon kijken en saame liggen en saame niks doen. Dat is ook saame. Het is gewoon zo dat ik minder faak knuffels wil dan zij.
En ik ben geen kater die gaat liggen van aai mij helemaal niet. Weeges ik heb ook knuffels om te geefe, dan moet ze laag op het tapijt zijn en dan ga ik met mijn lichaam erlangs, dan zijn lighaams-kopjes. Die geef ik. En dat is ook saame zijn. Maar dan moet ik wel zin hebben en als ik de hele tijd knuffels moet krijgen heb ik nooit zin. Folgens mij snapt ze dat, want de laatste tijd is het beter wat dat betreft.

Best goed

Ik doe ook minder aan tapijtjeliggen saame, dat was haar intiemiedinges, de mijne is anders. Dat weete we nou. En ik ga alleen heel soms als de dag begint naar de slaapkamer om eefe op bed te springen. Maar ik ga wel kijken als ze oferdag daarheen gaat van wat doet ze en gaan we wat saame doen. Dat is foor mij leuk.
Dus persoonlijk find ik het gaat best goed. Helemaal nou ik weer gewoon mijn pillies neem dan heb ik meer rust in mijn kop en dan ook in mijn lighaam dat is belangrijk.

Alleen weet ik nog niet wat ik moet doen, voor controleur vensterbank heb ik te feel onrust, en soms weet ik het oferdag geeneens. Het leefe van een kater moet meer zijn dan alleen knuffels doen, dat weet ik zeker. Mila is Mienister dat is helemaal groot en ze doet feel met gefoelige zaken. Alleen weet ik nog niet wat  ik met mijn leefe moet doen. Daar ga ik nou naar op zoek.

O ze praat nog steeds nou heb ik ook geleerd gewoon laten praate dat is goed voor de vrede in huis. En vrede dat is belangrijk.

Bert wilde niet aan de brokjesbal (21)

Van alle katten die ik heb gekend en ken, was Bert zonder meer degene die het meest afkeurend naar me kon kijken.
Daar was geen miauw bij nodig.
Hij keek en ik wist meteen: verkeerd.
Helemaal omdat hij zo’n zachtmoedige jongen leek, met een dikke vacht, en dan van knuffels houden, dan leek het soms of hij vanzelf alles goed vond wat ik deed.

In de tijd dat Bert van volslank doorgroeide naar vooral vol, kwam ik op het idee een brokjesbal te kopen. Dan moest hij ermee bewegen zodat er brokjes uitkwamen en dan zou hij afvallen. Hierbij maakte ik twee denkfouten:

  1.  de brokjesbal introduceerde ik naast zijn gewone brokjes
  2. In de brokjesbal deed ik extra lekkere brokjes

Kortom, Bertje at en at en at en afvallen deed hij niet.

(tekst gaat door onder de video)

Ik dacht aan obese katers, aan suikerziekte, aan de dierenarts en wist, er moet iets veranderen.
Toen ik dit begreep, veranderde de aanpak. De brokjes weg, gewone brokjes in de bal en “Kijk eens Bertje.”
Hij keek, en keurde de gang van zaken volledig af. Ik schudde met de bal, in de hoop enthousiasme op te wekken. Dat mislukte. Bert zat op het tapijt en keek me misprijzend aan.

Na een goed gesprek, bestaande uit veel smeken van mijn kant en afkeurend kijken van zijn kant,  vonden we een compromis:

  •  brokjes altijd aanwezig
  • in de ochtend schudde ik brokjes uit de bal en Bert at ze dan op
  • ook zo in de avond, als Bert te kennen gaf dat hij zoiets nu leuk zou vinden, het was tenslotte ook entertainment, dan zag hij me schudden met de bal en ernaar wijzen
  • de brokjesbal mocht gewoon in de kamer blijven liggen

Het leek me een redelijke uitkomst. Een heel enkele keer zag ik hem nog met zijn poot ertegen tikken, misschien meer uit gewoonte dan uit overtuiging. Het belangrijkste doel was behaald, de vrede in huis was hersteld. Misschien kon hij op een andere manier ook wat afvallen, hoopte ik.

En nu heeft Ollie diezelfde brokjesbal, dus de bal die nog van Bert is geweest. Ollie snapt het systeem en hij heeft er altijd goede brokjes in. Een erfstuk van Bert, het is een mooi  iets. Als ik aan mijn tafel zit en het rollen van de bal hoor, voel ik Bert en aan Ollie tegelijkertijd in mijn hart. Een vreemde ervaring, maar wel fijn, geloof ik.

Mila en het vest van Oma

Lieve allemaal, wat hebben we afgelopen weekend toch zo heerlijk genoten van het zonnetje. De straale waren overal en ze waren super warm.

Ik was die dag ook eventjes buiten voor wat straale en die waren net zo fijn als binnen. Alleen waren er buiten zuchtjes wind en die heb ik binnen natuurlijk niet. Er waren ook meer vogeltjes buiten dan normaal maar dat is natuurlijk wegens dat het bijna lente is. Dit ook de laatste blog van Februari want mijn volgende blog komt in Maart en dat is de maand van de lente!

Krookus

Wat gaat de tijd dan toch zo heel snel. Je merkt het overal al. Ik hou van lente en als er dan overal bloemetjes komen en beestjes vind ik dat zo heel bijzonder. Ik was dus even in de tuin geweest toen het zo mooi weer was en weet je wat ik daar zag?
Een krookus bloem! Deze was zo heel klein en had een paarse kleur. Als de krookus uit de grond komt dan is de lente echt heel dichtbij. Binnenkort kunnen we allemaal saame buiten zitten of liggen of gewoon zijn want dan is het elke dag een warme zonnestraal. Nou nog niet en vandaag ook niet. Vandaag is het maar grijs en niet zo lekker als in het weekend.

Als zonnepaneeltje zoek ik altijd de lekkerste plekjes op om te dutten of voor een langere slaap. Nu had ik iets nieuws gevonden. De deur naar boven was dicht dus ik kon niet op oomas bed liggen of ergens anders zoals op de zolder. Dat maakt niet uit want ik kan beneden ook overal liggen waar ik wil. De bank heeft super fijne kussens en de zwarte kussen is mijn favooriet. Die ligt het lekkerst en is ook het warmst van allemaal.
Soms lig in mijn mandje op de krabpaal en soms gewoon op de krabpaal. Wat ik ook doe en wat niet altijd mag is op tafel liggen en dan bedoel ik de grote tafel in de woonkamer. De tafel staat bij het grote achterraam waar de warme zonnestraale door naar binnen schijnen.

Hobby

Maar nu was er iets anders. Ooma heeft een hobby en dat vind ik zo heel erg fijn. Ooma heeft altijd een stoel bij de achterraam aan de tafel staan. Daar zit ze altijd als ze doet kompjoeteren maar ook als ze een hobby doet. Tegenwoordig doet ooma breien. Dat is dat ze met een touwtje zo heel veel mooie dingen kan maken. Ze heeft dan ook twee van die lange pinnen en daarmee speelt ze met het touwtje. De bol rolt ze niet zoals wij katten dat doen, zij laat de bol liggen.
Daar snap ik al niet veel van want een rollende bal is zo heel veel leuker. Maar ooma doet iets anders. Zij heeft die pinnen dan vast en dan knoopt ze zo dat touwtje om die pinnen heen. Dit doet ze dan een hele poos en dan komt er een lap stof te voorschijn. Ik wist niet dat je zo mooi kon knopen.

Telkens als ooma haar hobby deed was ik er ook bij want ik vind dat bolletje wol zo heel erg leuk om er tegenaan te tikken. Maar nu is het bolletje op en wordt er niet meer geknoopt. Dat vind ik wel jammer want dat vond ik zo heel leuk. Maar nu weet ik waarom het bolletje op is. Er is een hele grote deeke van gemaakt. Dat heet een vest Mila! Een hele mooie blauwe deeke. Ooma was er niet maar mijn vrouw wel. Die kwam kopjes en neusjes halen toen ik net bezig was met de nieuwe deken. Vest Mila, een vest!. Ooma had haar nieuwe deeke op de stoel laten liggen en dat zag er zo heel erg warm uit. Vandaag startte de dag al grijs en ik was opzoek naar iets warms.

Vest

Met een kleine sprong zat ik zo boven op dat warme deeke van ooma. Eerst wist ik eigenlijk niet zo goed wat ik er mee aanmoest maar toen ik mijn pootjes ging verzetten voelde ik pas hoe zacht dat dat ding was. Ik was meteen flieft op haar deeke en nam het meteen in beslag. Eerst ging ik even trappelen en spinnen, daarna verzette ik mijn pootjes nog een paar keer tot ik goed stond. Toen gingen mijn billen omlaag en zat ik.
Mijn vrouw kwam even neusje neusje doen en uiteindelijk liet ik me omvallen op de warme nieuwe vest die ooma had gebreid. Ik voelde de zachtheid overal om me heen en de warmte die erbij hoorde. Ik kreeg nog kusjes op mijn kop geplant en toen gingen langzaam mijn oogjes dicht. Ik hoorde mijn vrouw nog wel hoor maar ik kon mijn ogen niet meer openhouden op zo’n warme zachte vest van ooma. Vandaag is het prima dut weer dat is zeker!

Ik wens jullie een fijne warme dutweek op super warme deekes.

Poot getekend, mienister van zachte zaake,

Milamuis

Izzy, Belle, Moby, Dopey zeggen tot ziens

Hallo allemaal, hier Izzy, Belle, Moby, Dopey, vandaag zijn wij verdrietig omdat wij afscheid van jullie moeten nemen. Geen verhalen meer maken over onze belevenissen en deze met jullie delen.

Reacties

Toen mevrouw Doorie en Doorie ons vroegen om in plaats van hun elke twee weken een verhaal over onze belevenissen te schrijven schrokken we wel.
Zouden we dat wel kunnen?
Beleven we wel zoveel?
Zouden de lezers het wel leuk vinden?
We werden er echt helemaal zenuwachtig van.
Toen zei onze vrouw `nou we gaan het proberen want we moeten mevrouw Doorie en Doorie toch helpen hiermee`. Dus we hebben hun verteld dat we het zouden doen.
Wij en vrouw zijn er eens rustig voor gaan zitten en hebben goed nagedacht.
Al snel kwamen de verhalen over onze belevenissen op gang en vrouw schreef alles in een boekje zodat we het niet zouden vergeten.
Vrouw ging achter de laptop zitten en begon te tikken soms wel uren lang. Inmiddels hadden we toch al aardig wat belevenissen op de laptop gezet en ingestuurd met foto´s naar mevrouw Olliebert. Zij zou ze op de blog zetten.
De dag van onze eerste blog durfden we bijna niet te kijken… wat waren we zenuwachtig zeg!
Onze vrouw opende de blog en begon te lezen… wat waren het leuke reacties van iedereen. En we hebben ze ook meteen beantwoord.
Pppppfffff wat waren we blij dat het zo goed ontvangen werd.
Bij de 2e blog waren we niet meer zo zenuwachtig en bij alle blogs daarna helemaal niet meer. We kregen er steeds meer plezier in.

Dank

Maar nu is er een einde gekomen om onze belevenissen met jullie te delen. We willen jullie dan ook allemaal bedanken voor jullie steun, support en bovenal de leuke reacties.

Dank jullie wel allemaal en misschien ooit nog een keer tot horens,

Dikke knuffel en liefs van
Izzy, Belle, Moby, Dopey en onze vrouw Ceciel

Japie: hoe Aliens ons weer bij elkaar brengen

‘Mag ik even naar je oor kijken, Japie? Er zit een dingetje op.’ Mijn mens vraagt het op haar allerliefst. Ze voelt – net als ik – dat ons vertrouwen in elkaar bijzonder broos is na een kattefietje eerder vandaag. Ik schrok van haar. Zij schrok van mij. Wat we daarna deden, daar zijn we allebei verre van trots op. Ik haalde uit. Zij begon te schreeuwen. De schaamte en spijt zijn veel groter dan honderdduizend reusachtige bergen met bruine knoeperds bij elkaar. Maar gedane zaken nemen geen keer. We doen er Saame alles aan om het weer goed te maken. Zoiets kost tijd.

Uithaal

Het is vroeg op een normale zaterdagochtend. Mo is klaar om naar het werk te gaan. Ze doet de neuzentelling en zegt ons alle drie gedag. Ik lig boven in de krabpaal uit te buiken en krijg een aai over mijn bol. Ogenschijnlijk vanuit het niets haal ik pijlsnel en vlijmscherp uit met mijn net geslepen stiletto’s, rakelings langs haar oog, over haar wang. Mijn nagel laat dikke striemen na. Het bloed spat uit vijf diepe gaten. Waar ze normaal altijd zachtjes, Japie, zachtjes zegt, schreeuwt ze zo hard dat de hele buurt acuut stijf rechtop in bed zit. Van schrik donder ik uit mijn krabpaal. Tante Cato, mijn broer en ik stuiven alle richtingen op om dekking te zoeken. Zo kennen we ons mens helemaal niet!
Als ze ook nog woest achter me aan stiert, maak ik dat ik weg kom. Ze vindt me achter een gordijn waar ik haar trillend als een rietje met vuurspuwende ogen aan kijk. Toch durf ik me niet te verzetten als ze me daar achter vandaan haalt en me op schoot zet voor een preek. Haar boze stem gaat heel snel over in luid gesnik. Met gierende uithalen zegt ze dat ze enorm is geschrokken van wat ik deed. Dat ik dat nooit, nooit, nooit, maar dan ook echt nooit meer mag doen. Èn ook dat ze zielsveel van me houdt. Hoe vaak ze sorry zegt voor haar onverwachte uitbarsting is niet op twaalf poten te tellen. Ze heeft duidelijk spijt. En ik ook. Na een voorzichtige zoen op mijn kop en een zacht likje over haar hand gaat ze veel te laat naar haar werk.

Raar bolletje

Eenmaal terug thuis zit ze met een gezwollen wang nog altijd aangeslagen door wat er gebeurde onder mijn favoriete dekentje op de bank. Op kousenpoten kruip ik dichterbij. We willen het allebei zo graag goed maken. Haar tranen druppen van gêne en berouw. Mijn schurende tong likt haar vingers. Ze durft me nauwelijks te aaien, wetende dat verborgen klitten onder mijn dikke jas pijnlijk kunnen zijn. Maar over mijn kop dat mag wel. Als ze langs mijn oor strijkt, verstijf ik. Mo is gelijk alert. Behoedzaam gaat ze nogmaals langs de dunne vacht op de schelp om mijn reactie te peilen. Als ze een kleine verdikking voelt, snapt ze opeens waarom ik vanochtend venijnig naar haar uithaalde. Mijn oor is gevoelig. Bij nadere inspectie ziet ze er iets op zitten wat er normaal niet zit. Ze pakt haar telefoon om een foto van dichtbij te maken van een piepklein wit dingetje.

Het minuscule balletje laat zich niet zomaar weghalen. Na wat gepeuter met een pincet laat het eindelijk los. Ze legt het witte ding van amper een paar millimeter in haar handpalm om het beter te kunnen bekijken. Met verbazing ziet ze hoe het mysterieuze bolletje zonder pootjes, kop of staart in beweging komt. Weer kijkt ze naar mijn oor en ziet dat er steeds meer van die bolletjes oppoppen. Ze griezelt ervan en staat tegelijkertijd voor een raadsel. Als alle buitenaardse wezens zijn verwijderd (en ik rijkelijk beloond ben met snoepjes voor mijn purrrfecte medewerking) snort ze het internet af of zoek naar antwoorden over wat deze korrels van amper een speldenknopje groot zouden kunnen zijn. Ze twijfelt of ze op zaterdagavond de spoeddienst zal bellen. Na alle stress van vandaag wil ze het me niet aandoen om naar witjas te moeten. Tegelijkertijd is er de angst dat zich veel meer van die aliens op onzichtbare plekken op mijn huid hebben genesteld. Een team van vriendinnen helpt op afstand tot diep in de nacht mee speuren. Tot een van de Sherlocks bingo heeft. Een foto op een site van een dierenarts laat zien dat het vermoedelijk om een tekensoort *) gaat. Nog één keer moet mijn mens me plagen. Met duizenden keren sorry voor het koude goedje in mijn nek en met nog veel meer kipsnackies als goedmakertje sluiten we deze ingewikkelde dag af.
In het donker kruip ik dicht tegen Mo aan. De muizen hebben vrij spel vannacht.

Koppie van Japie

*) Schijnbaar ben ik een woest aantrekkelijke partij voor deze diertjes. Mijn tante en broer hebben nooit last van die kriebelbeestjes. Weten jullie nog dat ik wel eens heb gemiauwd dat er tientallen van deze naarlingen door mijn jas krioelden? Dat is purcies een jaar geleden. Toen dacht witjas dat ik in een tekennest was gaan liggen. Deze keer hebben de moeders in spé de eitjes direct op mijn huid gelegd.

Aanvulling van het mens van Japie
Onze dierenarts heeft bevestigd dat het om zeer jonge teken gaat die zich nog moeten ontwikkelen tot exemplaren met pootjes. Dat eieren op een kat zitten is minder gebruikelijk.
Schreeuwen tegen mijn dieren vind ik echt een no go. Weet dat dit zelden gebeurt. Het is voor mij een signaal dat ik al veel te lang te veel spanning in het leven ervaar. Ik werk er keihard aan om dit om te buigen.