Alle berichten van TegnieseDienst

Japie en de Amu(i)se

Weken heb ik er naar uit gekeken en deze keer wordt mijn lange wachten beloond. Het is een kwestie van wie het meeste geduld heeft. Zelfs met alle happen uit mijn jas hou ik het met mijn dikke bontkraag uren vol in de kou. Als ik wat in elkaar duik en me opvouw tot een kleine wolbaal blijf ik lekker warm. Een beetje dutten mag, zolang de oren maar gespitst blijven en de blik gericht op het gat in de grond. Bij het minste geluid ben ik gelijk paraat. Verder zorg ik ervoor dat de wind m’n snorharen naar achteren strijkt en dat ik als een standbeeld blijf zitten. Het meest lastige is het juiste moment te vinden van toeslaan. Niet te vroeg èn zeker niet te laat. Dat is een kwestie van ervaring. Hoe ouder ik word des te beter ik dit fingerspitzengefühl in de poten krijg. Deze kattiek heeft me al genoeg lekkers opgeleverd. Zo ook nu.

Hebbes

Een nieuwsgierig aagje komt naar buiten om te peilen of de lente al in aantocht is. Ik hoor zijn kleine kiesjes klapperen door de ijzige kou. Net als de uk zich rechtsomkeer maakt om snel de warmte van zijn holletje op te zoeken zet ik mijn voorpoot met een stevige klap op zijn staart. Woest kijkt hij achterom.
Zonder verdere discussie open ik mijn kaken en zet ze in een soepele beweging over hem heen. Het muisje is zo klein dat hij precies in mijn bek past. Het voelt warm en zacht. Over mijn tong voel ik ragfijne nageltjes kriebelen. Alleen het staartje bungelt tussen mijn lippen. Ik onderdruk de neiging om hem hier ter plekke te verorberen. Dat doe ik liever zonder kapers op de kust. Thuis liggen ze met een beetje mazzel in katzwijm.

Op kousenpoten sluip ik door het kattenluik. Wat een pech. Het licht brandt nog. Het is te laat om terug naar buiten te gaan. Ik haast me naar de woonkamer waar ik mijn kersverse furriend onder de gordijnen uit mijn bek laat vallen. De kleine gluiperd is sneller boven dan ik met mijn ogen kan knipperen. Foppe komt poothoogte nemen. Net als ik ziet hij het grijze vlekje – amper groter dan een pink – over de gordijnrails rennen. Ik beloof hem al mijn kipsnackjes als hij niks verklapt. Zolang ons mens maar niets in de gaten heeft. Mijn zorgen zijn nergens voor nodig. Vanuit de keuken roept ze dat het eten klaar staat. Dat is vreemd. We hebben al een portie gehad. Ach, wat maakt het uit. Die muis kan wel wachten. In plaats van een voorgerecht wordt het een furrukkulluk toetje. Gretig rennen Foppe en ik op de opvallend volle voerbakken af. Terwijl ik haastig mijn vlees naar binnen schrok, zie ik vanuit mijn ooghoek de deur dichtgaan. Katjandosie, hoe moet ik nou terug naar de muis?

Laffe streek

Vanachter de deur komen onheilspellende geluiden. Het lijkt alsof Mo de meubels aan het verplaatsen is? Wat bezielt haar om dit zo laat op de avond te doen? Waarom gaat ze niet gewoon naar bed? Daar had ze allang in moeten liggen. Waar ik buiten eindeloos geduld heb met wacht liggen, duurt dit wachten veel te lang naar mijn zin. Ik had makkelijk tienduizend bruine knoeperds kunnen vangen voordat de deur eindelijk weer open gaat. Terwijl Mo met een doosje de kamer verlaat, ren ik richting het gordijn waar ik muis voor het laatst gezien heb. Ik rek mijn nek zo ver als ik kan, maar nergens een grijze vlek.
Vanuit het niets hoor ik tante Cato. ‘Zoek je iets, Japie?’ Zat zij al die tijd gewoon in de woonkamer? Ik miste haar al in de keuken. Zij zal em toch niet hebben opgepeuzeld!? Voor ik van wal kan steken, miauwt ze: ‘Ik denk dat dat wat jij kwijt bent, zojuist door ons mens naar buiten is gebracht.’ Ik denk aan het broodtrommeltje dat ze op dit rare uur van de avond in haar handen had en maak de optelsom. Wat een laffe streek. Ik wil me niet laten kennen en ga met opgeheven kop door het kattenluik terug het donker in.

Wraak

Pas als iedereen in dromenland is, kom ik terug. Door een zware grom diep vanuit mijn keel schrikt Mo wakker. Op het moment dat ze de lamp naast het bed aanknipt, bijt ik mijn kaken stevig op elkaar.
‘Nee, Japie, niet doet!’ schreeuwt ze in de stilte van de nacht. Haar gil overstemt het kraken van de breekbare botjes. Happend naar adem kijkt ze toe hoe ik de muis vermorzel. Het zijn maar een paar happen en dan zit hij in mijn buik. Smakkend lik ik mijn snorharen af. Dan pas kijk ik haar aan. Mijn blik spreekt boekdelen. Vanaf nu laat ze het wel uit haar hoofd om mijn amu(i)se af te pakken.

Koppie van Japie

Kever heeft een mening over klieren en pieren

Deze week leek het zomaar ineens lente in mijn tuin, het foelde nog wel een beetje fris maar als de zon schijnt ziet alles er meteen helemaal anders uit, door de zon lijkt het alsof er veel meer kleuren zijn, en ook al is het in de nacht nog aan het friezen, ik kan de lente al ruiken!

Tuin

Ik was elke dag best lang in mijn tuin, en mijn vrouw ook, ze heeft allemaal takjes en blaadjes weg gehaald, ze heeft aan planten geknipt dat ze kleiner werden, het is eigenlijk te froeg om dat te doen zegt ze, maar ze had net als ik zo een zin om buiten te zijn, en ik find wel dat mijn tuin nu veel netter lijkt, daardoor kan je nu zien dat er oferal kleine groene puntjes naar boofen komen.
Die kleine sprietjes heb ik allemaal bekeeken, ik heb er aan gesnuffeld en soms ben ik er op gaan zitten, mijn vrouw zegt dan iets over dikke billen en fraagt of ik niet ergens anders kan gaan zitten, maar folgens mij is warmte van mijn lijf juist goed voor plantjes, en bofendien: als ik niet op die kleine plantjes mag gaan zitten kan ik NERGENS zitten, dus ik doe net alsof ik niks hoor.

Mikkie staat altijd al klaar op de schuur, of soms in de tuin van de buuren, en we krijgen allebei een snekkie, sinds een week komt zijn zusje af en toe mee, zij is ook een dochter van Bolle en mijn mensen noemen haar Juultje, toen Bolle hier nog woonde kwamen ze vaak op bezoek bij hun papa, ook Juultje krijgt een snekkie en dan zau het zielig zijn als ik niets krijg, find ik, en dat finden mijn mensen gelukkig ook.

Pokon

Als ik in mijn tuin ben hoor ik vaak gekrabbel aan één kant van het hek, dan weet ik al wat er gaat gebeuren: Pokon klimt over mijn gaaas en laat zich naar beneeden fallen, zo in mijn planten, mijn vrouw roept Ja hoor jongens, maken jullie alles maar kapot!, maar ze moet ook lachen, dat hoor ik terwijl ik achter Pokon aan zit, het is een spel dat we elke dag doen, Pokon is sneller maar ik ben Kever!, daarom win ik toch vaak, we rennen heen en weer door de tuin, Pokon springt op de fensterbank of op de taafel, of hij ferstopt zich aan de zijkant van het terras, ik ga hem zoeken en tikken, hij tikt terug, en zo gaan we door tot we er geen zin meer in hebben, kijk maar op de fillum!

(tekst gaat verder onder de fillum)

Pieren

Mijn man zei dat Pokon spesjaal langs komt om efentjes te pieren, dat is een soort klieren maar dan niet ferfeelend, mijn vrouw zei dat het een soort belletje trekken is, en ikzelf moet eerlijk zeggen dat het me soms te veel wordt, ik ben natuurlijk toch al een seeniejor-jongen van 12 jaaren en Pokon is pas 2, die heeft altijd eenersjie en wil altijd nog langer speelen, maar gelukkig letten mijn mensen op en als ik het niet leuk meer find zetten ze Pokon weer bofen op het dak van het schuurtje.

Fandaag, nau ik mijn letters maak, is het ineens weer kauder, maar ik weet dat de lente niet meer zo heel fer weg is, de winter is bijna foorbij, en ik ferheug me op alle zon die gaat komen, op de daagen die steeds langer worden, en op de tijd dat ik in mijn gras kan liggen en over mijn furkering Milamuisje kan dromen, en tussendoor doe ik dan pieren met Pokon, ik zie het helemaal zitten, en als jullie, mijn vrienden, mee willen pieren en klieren zijn jullie altijd welkom!!

***

Ik stuur zachte kopjes en neusjes naar iedereen die iemand mist, en natuurlijk blijf ik doortetteren voor vreede!!

Joep denkt na over zijn leven

Ik weet het echt even niet meer. De ene dag lig ik met de warme zon op m’n vacht in de vensterbank, ‘t volgende moment kijk ik m’n personeel aan met zo’n blik van ‘je denkt toch niet écht dat ik nu naar buiten ga’ als ze de achterdeur voor me open doen.
Nou ja, soms wil ik best wel even een frisse neus halen, maar nog voordat ze de deur weer dicht doen glip ik snel weer naar binnen. ‘t Lijkt gewoon niet te willen lukken met ‘t voorjaar…

Personeel

Dus eigenlijk heb ik de afgelopen week bijna niks beleefd, en intussen begin ik me toch wel een beetje te vervelen. Natuurlijk is er genoeg te doen in huis, want af en toe zwiep ik de ballen van links naar rechts door m’n verlengde knikkerbaan, en soms geef ik m’n vis die boven de bank hangt een lel en grijp ‘m dan weer vast. Of ren ik achter wat speelgoed aan dat m’n personeel de gang in gooit. Maar dat doe ik eigenlijk meer om hullie in beweging te houden want dat speelgoed terugbrengen, daar begin ik niet aan.
Al een tijdje ben ik ook bezig om m’n personeel nieuwe dingen te leren. Zo snappen ze nu eindelijk dat als ik naast m’n snektoren ga zitten dat ‘ie dan gevuld moet worden. Soms doen ze dat één keer per dag, maar ik ben nu ze aan het trainen om dat elke keer te doen als ik er naast ga zitten. Want snekkies zijn nou eenmaal toch lekkerderder dan m’n brokjes, zelfs als ik er moeite voor moet doen om ze te pakken te krijgen. Maar ze trappen daar nog steeds niet in. ‘t Is zelfs zó errug dat als m’n bakje natvoer niet leeg is ze gewoon hun stoel niet uitkomen om de voorraadtrommel met lekkers te pakken. Dan mauwen ze iets van ‘eerst eten, dan pas snekken’. Tsja, m’n personeel is heel lief, maar soms best wel een beetje streng.

Eten

O, en over eten gemauwd… Krijgen jullie thuis ook natvoer, of alleen maar brokjes?
Zelf heb ik ‘t geluk dat ik alle twee krijg. Brokjes staan er eigenlijk de hele dag door, vier smaken die in een grote schaal door mekaar heen gemengd worden. Daar krijg ik elke dag een maatlepel vol van, en als ze op zijn wordt m’n bakje weer bijgevuld. En met op zijn bedoel ik dan dat de bodem van m’n etensbak te zien is hè. Dan kunnen er nog best wel tien of twintig of meer brokjes in liggen, maar als ik de bodem zie is voor mij m’n bak leeg. En dat laat ik dan ook duidelijk horen, als m’n personeel dat zelf even nog niet in de gaten heeft.
Eigenlijk best wel gek, want m’n schaaltje natvoer eet ik wel bijna elke dag helemaal leeg. Tenzij er weer iets met worteltjes of een andere groente in ligt. Dat vond ik vroeger wel lekker, maar tegenwoordig wil ik gewoon vlees of vis met een sausje. Of in gelei, da’s ook heel errug lekker. Okee, ik wil ook best wel een uitzondering maken als er kaas doorheen zit, maar al dat spul met groenten erdoorheen eet m’n personeel maar lekker zelf maar op. Misschien dat ik het over een tijdje wel weer lust, maar ik ben er nu gewoon even op uitgekeken.
En weet je wat ik ook heerlijk vind? Een stukje kip of zalm. Of een eitje. Vers gebakken in een beetje kokosolie, uit de oven of gewoon gekookt. Zolang het maar genoeg afgekoeld is voordat het opgediend wordt, want ik kijk wel uit dat ik m’n bek niet verbrand.

Inmiddels loopt ‘t water me alweer door de bek als ik denk aan de verse muizensateetjes met ketnipsaus die Chef Tiga vorig jaar zo heerlijk kon klaarmaken op de Hibatsjie. En dan verlang ik alleen nog maar meer naar de zomer, met feesten en vrienden. Met lekker veel zon op m’n bast en lekkere lome temperaturen. Rennen door ‘t weiland, op zoek naar muizen. Lekker buiten zijn, en alleen naar binnen gaan om een hapje te eten. Want de terrasservice in m’n tuin was vorig jaar ronduit slecht, dus daar wil ik voor komende zomer nog ‘s serieus over gaan mauwen met m’n personeel. Er stond genoeg te drinken voor me, maar eten ho maar. Terwijl zij wel lekker aan de tuintafel zaten te eten. Dat kan toch niet?

Voorjaar

‘t Kan nou toch niet lang meer duren voordat ‘t voorjaar wordt. In m’n eigen tuin zitten er alweer knoppen in m’n kersenboom, en in de tuin van de gemeente staan rare gele toeters op lange groene stelen. En dan schijnt de lente er toch echt aan te komen. Dat mauwen de buurtkatten tenminste, en die lopen al heel wat meer jaartjes langer buiten als ik.
Voorlopig nu eerst maar even ontbijten en daarna lekker een dutje doen. En vanmiddag ga ik weer een eindje wandelen, ‘s kijken of ik nog meer groen in m’n buurt kan ontdekken.
Misschien sla ik dat dutje zelfs wel over en ga ik na ‘t eten gelijk weer naar buiten. ‘k Kan natuurlijk ook lekker luieren op m’n catwalk in de tuin, of op het dak van m’n schuur. Vandaag heb ik alle tijd, want m’n agenda is nog helemaal leeg.

Zachte kopjes en ‘n stevige poot,
Joep

Mila was zomaar even kwijt

Lieve allemaal, ik ben niet de enige die een tjek doet tijdens de boodschappen want iedereen wil snekken. Dus is het voor mij zo heel normaal dat ik een tjek doe. Pas was er iets anners. Ik was kwijt. Niet kwijt kwijt maar gewoon kwijt.

Snek

Mijn vrouw komt heel vaak op bezoek en dan doen we altijd kriebelen en neusje neusje. Dat vind ik zo heel erg fijn. Mijn motortje gaat meteen draaien en dan weet ik dat ik een snek krijg. Ik weet alleen niet welke snek. Soms is het een snoepje en soms is het een likwitsnek. Ik lust alles dus dat is makkelijk. Mijn manspersoon had laatst een keertje wiewsnoepjes gekocht en die mocht ik meteen uitproberen. Ik kan je zeggen dat ze heel krunsjie waren en dat ik te weinig had want ik wilde nog meer. Mij hoofd werd zo heel zacht van binne en mij motor ging in volle toere draaien.

Dan heb ik niet zo heel veel kontroole over hoe mij motortje draait. Als ik zo’n wiewsnoepje heb dan vind ik alles nog fijner en dan wil ik vaak nog meer kriebelen en kopjes geefe. Meestal geeft mijn manspersoon er drie of vier en dan kan ik helemaal fliege in mij hoofd. Alles word dan zo heel zacht en fluffig en dat vind ik zo heel erg fijn.
Pas kreeg ik er vijf. Vijf wiewsnoepjes! Dat was best veel en ik vond ze erg lekker. Ze kraake goed, ze ruiken lekker naar wiew en ik doe altijd kwijle als ik zoies proef.

Bij het eerste snoepje gebeurt er nog niet zo heel veel maar als ik de tweede en derde op eet dan wel. Dan voel ik al meteen dat ik moet kriebelen. Ja ik moet. Alles in mij lijf zegt gewoon keihard, KRIEBELS NU!, en dan ga ik gewoon overal tegen aan kriebelen. Toen ik het vierde snoepje op had voelde ik me best een beetje wankel op mijn pootjes en bij het vijfde snoepje zag ik alleen nog maar zonnestraale. Toen wist ik meteen van ik moet ergens gaan liggen en spinnen en gewoon lekker genieten van een hele lange dut. En dat is wat ik ging doen.

Zolder

Ik vertrok naar de zolder en liep daar wat rond en toen vond ik mijn iedeejale dutplek. Ik kroop erin en mijn oogjes waren al dicht voordat ik eigenlijk goed lag. Ik had geen tijd om te trappelen of iets anders want de wiew was best sterk. Mijn motortje deed het nog steeds zo heel hard. En in mijn hoofd ging ik naar droomeland.
In mijn droom zag ik mij mooie katermans Kever. Zijn vacht was zo heel netjes gekamd en zijn voetjes waren super wit. Hij had een heel mooi strikje om zijn nek en zijn snorharen blinkte in de zon. Mij hart deed boemsieboem toen ik mij Kever daar zo mooi zag. Ik wandelde op hem af want ik wilde best een roomantiese afond met deze knappe jonge.

Saame liepen we naar een poeserestaurant waar een bankje met deekes voor ons klaar stond. Op tafel stonden allemaal bakjes met verschillende sneks. Er was een soepje met spikkeltjessaus en er was een bakje met alleen maar stukjes vlees. Kever pakte met zijn bek een stukje vlees en wilde deze aan mij geefe toen ik iets heel bekends hoorde. Het ging van Mieltje? Milameisje, waar ben je? Ik vond dit heel raar want was mij vrouw nou ook hier? En terwijl ik op deet was met mijn katermansje, hoorde ik gepraat op de achtergrond: Waar is ze dan? Ze ligt niet op bed en ook niet in haar mandje. Is ze wel binnen? Zit ze ergens opgesloten?

Stem

Vaag hoorde ik allemaal geluiden om me heen maar dat leidde me niet af van mij avond met mij katermansje. Ik wilde dat stukje vlees wel toen ik inees een stem dichtbij hoorde: Daar ben je dus! Hai lieve knuffelbeertje van me, heb je zo’n lekker bedje gevonden?
Mijn katermansje verdween en het restaurant ook. Ik was terug op de zolder in een super lekker warme wasmand vol met handdoeken. Mijn vrouw was er en we deden een klein beetje kriebelen want ik was nog een beetje moe van alle wiew. Ik had ook geen zin om uit de wasmand te komen omdat het zo lekker lag.

Voor mij volgende keer denk ik dat drie of vier snoepjes genoeg zijn want vijf is best veel en al helemaal als ik zo van de waps ga. Nou was ik eefe kwijt maar ik werd gevonden. Wat nou als ik dan helemaal kwijt ben? Brrr.. daar wil ik niet over nadenken. Drie snoepjes is genoeg!

Ik wens jullie fijne warme dutplekjes toe en ik tetter mee voor freede want die moet er gewoon koome en ik geef een kopje voor wie het nodig heeft.

Pootgetekend, mienister van zachte zaake,

Milamuis

Minnie over op de foto gaan

De fagjes schoonmaak machine stond aan. Ik vind het fijn om daar boven op te gaan liggen. Die wordt namelijk na een tijdje lekker warm. En het apparaat kan ook spinnen. Heel fijn is dat. Frau zegt dat dat geen spinnen is maar sentriefuugeren. Mauw, het zal wel. Ikke find het gewoon fijn om bovenop te liggen.

Nou en dus zo ook afgelopen zondag dat ik daar boven op lag. Lag lekker te chillen. En had mazzel want de zon scheen ook nog eens. Zo lekker bovenop mijn bolletje. Ik droomde al helemaal weg. Van lekkere muisjes. En fan foorbij vliegen fooguls. En net toen ik echt in slaap sukkelde hoorde ik het.

Muisstil

Min? Minnie? Waar ben je? Zucht dacht ik. Geen idee wat er is maar ik lig net zo lekker. Dus ik hield me muisstil. Dat lukte voor even. Tot dat ik voetstappen op de trap hoorde. Ze kwam naar boven gelopen. Ah daar ben je hoorde ik haar zeggen terwijl ze voor me kwam staan.
Ze gaf me een aai over mijn koppie. Lig je daar lekker te liggen vroeg ze mij. Mauw dacht ik. Dat zie je toch. Dus ik rolde met mijn ogen en probeerde gewoon weer verder te chillen. De zon scheen nog steeds dus dat zou me toch moeten kunnen lukken. Zelfs met Frau hiervoor me die tegen me aan praat.
Nou en toen kwam het. Ze had haar telefoon mee. Ik zag dat ze op het fotomaak knopje drukte. Nee he! Mauw ik heb nou echt eefe geen zin in een fotosessie hoor. Daar trok ze zich niks van aan. Ze ging gewoon fotoos maken. Je ligt er zo mooi bij lieverd. Dus dat worden prachtige fotoos voor op je blog. De blog? Oh ja die moet ik ook nog mauwen. Maar kunnen die footos daarna niet gemaakt worden? Ze mompelde iets over dat het licht mooi en goed was.
Als je naar de fotoos bij dit blog kijkt dan kan je goed zien dat ik er echt geen zin in had. Find ik zelf dan he haha. Ging op een gegeven moment uit protest ook gewoon andersom zitten. Zo, zet mijn kont maar op de foto. Dat dacht ik. Ja nee niet dat dat hielp want doen kwam ze gewoon aan de andere kant staan.

Protest

Toen heb ik het toch maar toegelaten. Onder mauwend protest. Dat wel. Toen ze klaar was en weer naar beneden liep toen ging ik hier toch eens goed over nadenken. Want wat is dat toch dat personeel wat maar doet wat ze zelf willen. Hebben wij dieren daar geen mauw, blaf of tok in?
Dus toen bedacht ik me dat er een wet moet komen. En dat ik dat als Minniester Purresident wel eens even ging regelen. Die wet zegt dan dat personeel eerst moet fraage of een dier op de foto wil. Of het uitkomt zeg maar. En als het antwoord nee is dan mag de telefoon met camera of gewone camera er niet bij gepakt worden. Natuurlijk is het wel belangrijk om samen te ooferleggen. Dus als het nu nee is wanneer is het dan ja? Oh en ook belangrijk. Als je ja mauwt of blaft en de footoos worden gemaakt. Waar mogen de footoos dan geplaatst worden. Want wij dieren hebben ook recht op preifusie.

Katfisseurs

Dat ik dat zou allemaal zat te bedenken bedacht ik me dat het uitwerken fan dit plan toch teveel is voor mij alleen. Dus ik sprong van de wasmachine af en dribbelde naar de aaipet. Ik stuurde een berichtje naar een van mijn katfiseurs. Gelukkig had die wel even tijd om mij hiermee te helpen. Na wat heen en weer gemauw krulde ik mezelf tevreden op op de groote mensenmand. Ik was helemaal moe van alles. Tijd foor een lekkere lange groote dut! Ik hoorde hoe de foordeur ging dus mooi dacht ik. Ga jij maar ff lekker buiten wat doen dan kan ik hier boofe ff lekker bijkomen.

Nou dit was het weer voor deze keer. Wat vinden jullie ervan als er fotoos van je worden gemaakt? Vind je dat leuk, minder leuk of wil je het sowieso liever niet. Daar ben ik wel benieuwd naar. Sowieso blijf ik keihard meetetteren foor Freede!

Pootje van Minnie