Alle berichten van TegnieseDienst

Mila over de meel en haar mand

Lieve allemaal, mij hartje straalt want onze friendeklup is zo mooi groot aan het worden. Er zijn al woefen bij en nijnen en iedereen is welkom. Ik vind het zo heel biesonder. Er zijn ook heel erg ferleege die toch heel dapper zijn dat ze een berichtje hebben gestuurd! Nou daar doe ik voor mauwen hoor, petje af!! Ik ben zo heel tros op jullie dat jullie toch lid zijn. Met z’n alle zijn we een super groot en fijn tiem geworden. En iedereen heeft zoveel taalenten en van sommige wist in niet eens of dat kon. Ik leer elke keer weer.

Meel

Nog eefe belangrijk. Er komt telkens de fraag in de meel: waarom sta ik er niet bij? Nou het zit zo: Mevrouw Olliebert maakt de pasjes en zij doet haar best saame met Ollie want hij is het helpend pootje. Omdat er zoveel friendjes zijn en iedereen lid wil worden kan het dus eefe duure voordat je op de pagina komt. Als je de meel gestuurd hebt, ben je al lid! Koel he.
Ik stuur altijd een berichtje terug dat ik je meel heb gekregen. Als je twijfelt van heb ik de meel wel verstuurd, meel mij eefe met die fraag.
Als je dan fraagt van: ik heb 2 weeke gelede een meel gestuurd met een foto van (bv) Mila, dan ga ik in meel zoeken of de meel er is. Het kan zijn dat er misschien ergens onderweg iets tegnies was of zo en dat daarom misschien de meel niet aan is gekoome.
Alles kan en daarom doe ik het nog een keer fertelle. Dat je niet denkt van ‘ ik hoor niks meer dus ik tel niet mee’. Nee dat is absooluut niet waar!! Ik vind iedereen eefe veel en iedereen telt mee.

Tjek

Dus je hoeft niet bang te zijn. Het is gewoon een tjek van klopt alles en is iedereen er. Het maakt ook niet uit of je het naar Kever stuur of naar mij, ik krijg de meel gewoon in mijn meelbox zoals dat heet. En wat ik ook nog wil zeggen is dat iedereen mee mag doen, dus niet alleen poes of kater 1 nee, heb je 30 friendjes, dan mogen die ook!! Ik maak geen ferschil want saame maakt ons mooi!
Zo dat wou ik eefe mauwen want dit was eefe belangrijk voor als eerste in de blog.

Ooma

Weten jullie nog dat ik fertelde dat ooma een nieuwe hobbie heeft? Ik fertelde dat ooma sins kort een nieuwe hobbie heeft. Ze kan heel goed touwtjes knopen en dat doet ze op zo’n mooie manier dat er hele deekes ontstaan. Knap he?! Ik kan wel heel goed met touwtjes spelen maar knopen kan ik niet. Ik weet dat er onder ons echte tapijt bewerkers zitten die het nog veel beter kunnen dan ik, maar ik vind het heel knap. Toen was er iemand bij mijn ooma in de hobbie die zei: ik kan wel een mandje maake voor de poes. Nou die poes ben ik dus! Ik mauwde meteen naar ooma en mijn vrouw van jaaaa!, dat wil ik. Toen zijn ooma en mijn vrouw touwtjes gaan halen in de winkel voor de vrouw die mijn mandje ging maken.

Mand

Afgelopen week was het zover en ik was het bijna fergeete. Ik kwam beneden in de woonkamer en inees zag ik iets op de bank liggen. Ik moest meteen eefe inspekzie doen want ik kende het niet. Het was nieuw en het rook niet naar mij maar naar iets anders. Het was een vreemde geur want het was ook niet van Toby. Het was mijn nieuwe mand. Het is roze grijs en wit en lieve allemaal hij is super super zacht. Ooma en mijn vrouw hadden de zachtste touwtjes ooit gevonden.
Folgens mij is deze van de Wibra winkel. Het was niet duur en ik vind het super zacht. Ik ging meteen in mijn nieuwe mand liggen. Ik wilde hem meteen uitproberen. Ik was meteen zo heel super blij want ik wilde eigenlijk iedereen kopjes geefe. Ik moest meteen trappelen en mijn motortje draaide volop. Ik kon geeneens stoppen. Ik deed ook knipogen naar mijn ooma omdat ik het zo heel fijn vond. Of er nou een geur aanzat of niet de mand is nou van mij en hij ligt echt super zacht.

Het oordeel is als volgt: Hij krijgt het cijfer 9! Hij is super zacht, lekker groot, er zit een kussen in, hij is van mij, ik kan trappelen en spinnen, ik kan er in hangen en in liggen. Hij krijgt het cijfer 9 omdat hij nog niet naar mij ruikt maar naar de touwtjes en dat vind ik niet zo heel erg lekker ruiken. Het ruikt naar een sinteetiese schaap. Volgenne week als het naar mij ruikt dan krijgt het een 10 maar nou nog niet.
Ik wens jullie allemaal een hele fijne week met veel fijne dingen. En raad eens, het is april- kikker in je bil!

Pootgetekend, mienister van zachte zaake,
Milamuisje

pee ess er ging ies tegnies niet zo goed met de foto’s van het mandje daarom zitten er nu andere foto’s bij. Als het goed is komen er folgenne week wel goede foto’s van mijn mandje.

Minnie was jarig en hoe

Als ik dit miauw dan ben ik alweer een paar daagjes twaalf. En als jullie dit lezen of voorgelezen krijgen dat ben ik zelfs nog meer dagen ouder. Maar goed. Terug naar de dag met de donder erin. Of nu ja eigenlijk begon het al op de dag met de woens erin toen het donker was buiten.

Zingen

Frau zat te zingen “Minnie is morgen jarig mjauw mjauw mjauw. Minnie wordt morgen twaaluf mjauw mjauw mjauw”. Ik selluf had zoiets van nou foor mij hoef je niet perse nou al te zingen hoor. Enne ik ga je ook maar niet vertellen wat mjauw betekend als ik het furrtaal van kattentaal naar mensentaal hihi.

Gelukkig was ze daarna stil en kreeg ik mijn aafond natfoer. Toen ik dat lekker had opgesmikkeld ging ik lekker bij haar op schoot liggen. Ik dacht aan de lekkere sjieba hapjes die mensenopaa mee had genomen. Hij had er spesiejaal bij gezegd dat het foor mijn furrjaardag was. En dat had ik echt wel goed onthouden hoor.

Furrjaardag

Eefe laater gingen we naar de groote mensenmand. Zij om te slaape en ik ook wel een beetje. En gewoon om ff te relaxen. Een paar uur later werd ik wakker. Aan de stand van de maan zag ik dat het al de folgende dag was. Jippie het is mijn furrjaardag mauwde ik zachtjes.
Snel dribbelde ik naar beneden om de eipet te openen. Was benieuwd of andere katjes het ook hadden onthouden en of ze me een Heppie Purrday berichtje hadden gestuurd. Miauw, dat find ik altijd zo leuk om te lezen en dan voel ik me echt jarig. En gelukkig heeft Frau naast haar fingerafdruk om de eipet te openen ook mijn linker foorpootje geregidingest zodat ik er ook gewoon zonder haar in kan.
Nou en er stonden seekur al wat berichtjes hoor. De een had een foto van een sappig muisje meegestuurd en een ander een plaatje van twee furrukelijke foogels. Daar kreeg ik dus best wel trek fan. En omdat het nog wel een paar uur zou duren tot het mensenopstaantijd was dribbelde ik maar even naar mijn brokjesbakje. Daar liggen gelukkig altijd brokjes in. Natuurlijk zijn die fers net uit de ton het lekkerst maar ook die iets oudere eet ik gerust nog op hoor. Brokjes zijn brokjes hihi.

Nadat ik een brokje en een slokje had genomen dribbelde ik terug naar de groote mensenmand. Ik ging in de fensterbank zitten foor de eerste kontroole. Zo froeg gebeurt er meestal niet zoveel in de straat maar het is toch wel belangrijk dat ik het in de gaten houd. Stel je foor er gebeurt een keer iets en ik zat er niet. Miauw daar moet je toch niet aan denken.
Nadat ik klaar was met de kontroole kroop ik naast Frau. Eefe lekker tegen haar aan soesellen tot dat ze wakker wordt. Nou en toen ze wakker werd nou dat heb ik geweten hihi. Ze zag me naat haar zitten toen ze haar oogen open deed, gaf me een aai over mijn koppie en haalde eens goed adem. En toen begon ze. “Minnie die is jarig mauw mauw mauw. Minnie die is vandaag twaalf hiep hiep hoera”.
Ik deed prr prr en gaf haar een kopje. En toen sprong ik van de groote mensenmand en ging ik klaar zitten bij de trap. Had zo’n zin in al het lekkers wat ik fandaag krijgen zou. Of nou ja wat ik hoopte dat ik krijgen zou. Ze liep naar de keuken en pakte mijn gewone ontbijt noepies zakje uit de kast.

Meimeren

Ik keek haar met een scheef koppie aan. Daar moest ze een beetje om lachen. Een goed ontbijt is het halve werk lieve Minnie. Eet nou maar lekker op terwijl ik je brokjesbakje bijvul en je waterbakje verschoon. Miauw ok nou daar had ze misschien wel een punt dus hap slik ik at het op. Daarna kreeg ik een dikke knuffel van haar en zei ze dat ze eefe weg moest.
Nou dat fond ik eigenlijk niet zo heel erg want dan kon ik mooi meteen eefe op de eipet kijken of er nieuwe reaksies waren. Toen ik zo zat te bladeren dacht ik terug aan toen ik twee was. Is dat echt alweer tien jaar geleden? Miauw! Toen was ik net bij Frau en moet je nu eens zien. Ik heb die foto van mini Minnie bij de blog gedaan. Wat een jong poesje was ik toen nog he. Ook zag ik een foto voorbij komen van toen ik hoorde dat ik mocht gaan bloggen. Ikke was zo blij. Tot oofer de moon en bek hihi.
Terwijl ik zo aan het meimeren was oofer froeger hoorde ik de voordeur gaan. Jippie Frau is terug! De rest van de dag heb ik lekker mogen snoepen van fan alles en we hebben lekker gekroelt. Ook hebben we teevee gekeken naar de nieuwste leijon king film. Het was een fijne twaalfde furrjaardag.
Nou dit was het weer foor deze keer. Tetter tetter tetter blijf ik nog altijd keihard doen voor freede!

Pootje van Minnie

Lucky heeft een buiten-avontuur

Hoi allemaal, het is echt voorjaar aan het worden nu dus daar ben ik blij mee! Ik kom regelmatig buiten maar soms blijf ik gewoon gezellig binnen bij Moos want zolang er geen ren is, mag hij er niet uit en het is natuurlijk wel sneu voor hem als hij binnen zit als het zonnetje schijnt en ik dan door de tuin kan struinen, op zoek naar sporen en allerlei leuks en nieuws kan ontdekken. Maar mijn man heeft informatie opgevraagd over een ren en ze gaan die nu bestellen zodat deze snel gemaakt kan worden en deze er ook komt te staan. De ren wordt zo groot dat mijn mensen en Jip er ook met gemak nog bij in passen trouwens.

Buiten

Ik wil even een verhaal vertellen waar jullie of je mensen misschien een beetje kriebels van krijgen, want mijn vrouw had die ook hoor. Maar misschien vinden jullie het minder spannend, dat kan natuurlijk ook. Als ik buiten ben, loop ik heel de tuin door en ik kruip met regelmaat onder de struiken. Soms gewoon om daar te liggen want mijn vrouw zegt dan dat ze mijn staart nog wel eens ziet maar verder niks. Ik denk dat ik me daar goed verstoppen kan maar op die staart moet ik dus nog wat bedenken zodat ze me helemaal niet meer ziet. Bij de buurman (dat is niet die waar de woefer woont maar aan de andere kant) is het vaak stil dus ik ben natuurlijk niet te lui om helemaal onder de struiken door te kruipen om daar ook eens te verkennen. hij heeft vooral tegels dus veel te graven valt er niet maar ik kan er natuurlijk wel naar sporen zoeken.
O, speciaal voor Kever als antwoord op zijn vraag maar natuurlijk ook voor de rest als jullie er belangstelling in hebben: sporen zoeken is niet zo ingewikkeld maar kom gerust eens naar hier zodat we het samen kunnen doen. Je steekt gewoon eerst je neus eens buiten de deur of je wat ruikt en zo niet, dan ga je de plantjes, het gras, de stoep of balkon of net wat voor buiten je ook hebt goed besnuffelen met je neus. Je bekje een beetje open doen daarbij helpt vaak ook goed, zodat je direct een spoor van een andere poezel of ander dier te pakken hebt. Dat moet zeker lukken op die manier.

Struiken

Maar goed, ik kruip dus onder die struiken door. Toen ik terug kwam zagen mijn mensen niks bijzonders aan me maar de dag daarna wel. Nu ja, ik had wel wat verdroogde stukjes conifeer in mijn jas (dat is een struik die normaal gesproken groen is maar als ie dor is, meer bruin) want die blijven altijd goed hangen in mijn haren. Net alsof ze een beetje plakken en ik krijg ze er zelf niet altijd goed uit omdat ik er soms niet bij kan midden op mijn rug maar ook omdat ze nogal friemelig klein zijn. Goed, ik werd ontdaan van de struik en niks aan de hand. Totdat ik daags daarna bij mijn vrouw op het bureau lag en ze ineens een klein zwart puntje op mijn snuit zag, echt net boven mijn linkeroog.
Het was superklein maar toen moest ik recht voor het raam gaan zitten zodat mijn vrouw het eens beter kon bekijken met meer licht. En wat denken jullie? Het puntje bleef zo klein maar er zaten kleine pootjes aan die ook nog eens bewogen. Eek riep mijn vrouw en nog wat dingen meer die ik beter niet herhaal. Ze wilde me gelukkig nog wel aaien maar dook eerst in de keukenlade op zoek naar een tekentang. Want ik had dus een ieniemienie teek. Die er wel uit moest en ik heb er nog nooit eerder eentje gehad dus dat beloofde wat te worden natuurlijk. Ik heb toen ik een kitten was wel andere kriebelbeestjes gehad, toen ik net gevonden was, maar nog nooit een teek. Ik krijg er druppels voor maar kennelijk was deze teek volhardend en bleef ie op mijn vacht plakken.

Kriebel

De teek in kwestie was gelukkig nog klein en had zich nog niet tegoed gedaan aan mijn katerbloed maar dat wilde niet zeggen dat het handig was het kriebelding te pakken te krijgen. Omdat mijn vrouw er eigenlijk best van griezelde en een beetje stond te trillen, besloot ze maar te wachten tot mijn man ook thuis was om het diertje te verwijderen. Sta ik dus totaal onvoorbereid in de keuken in de veronderstelling dat ik een snekkie krijg, word ik toch pardoes op de aanrecht geplant en houdt mijn vrouw me in de houdgreep. En stevig ook trouwens. Man hanteert de tang en na wat vijven en zessen (nu ja, dat noemen ze zo maar waarom weet ik eigenlijk niet goed) was het beest eraf hoor. Ik had nog een klein puntje bloed op mijn snuit maar de operatie was goed verlopen. Ik was wel wat boos omdat ze me zo lang vast hielden. Ik ben daarna meteen naar boven gerend en kreeg daar mijn Milkie snack en snoepjes. Heb net zolang gemiauwd tot ik er veel kreeg en Molly heeft me daarbij goed geholpen moet ik zeggen. Pff…wat een gedoe zeg. Ik kreeg de dag erna ook extra druppels in mijn nek…koud dat die waren zeg maar goed, het schijnt voor een goede zaak te zijn dan. Laten we hopen dat er geen nare kriebelaars meer komen.
Zo, vorige keer is er per ongeluk een verkeerd filmpje bij mijn blog geplaatst, dus we proberen het nu nog een keer. Dat kan altijd gebeuren en is niks erg natuurlijk. Hopelijk zien jullie me nu wel terwijl ik een beetje aan het wiewen ben met een stinkkussentje.

(tekst gaat verder onder video)

Heel veel knuffels van Lucky
PS ons kattengras is enorm gegroeid in twee weken tijd dus Moos en ik doen ons best het te maaien. Wat nog niet altijd meevalt moet ik zeggen. Ik ben er beter in om dit buiten te kortwieken maar ik denk dat ik het in een bakje maaien ook wel onder de poot krijg.

Kever heeft een mening over lastug zijn

Hebben jullie dat ook weleens, dat je mens iets zegt waarvan je denkt Wat is dat nau weer?!, ik had dat in de laatste tijd best vaak, omdat mijn mensen me dan lastug noemen, ik heb geen idee wat het presies is en waarom ik dat zau zijn.

Natuurlijk zeggen ze ook een heleboel andere dingen tegen me, ze zeggen bijfoorbeeld dat ik de allerliefste Kever ben, ze noemen me Keverettie Spaagettie, vaak zeggen ze Klein figuurtje tegen me, dat find ik leuk, of Jochie, en nog veel meer, het zijn allemaal mensenwoorden en ik weet dat mijn mensen die woorden zeggen omdat ze me lief finden, als ik iets doe wat ze niet zo leuk finden zeggen ze Kee-eef…, met zo een stilte er achteraan, niet dat ik me daar iets van aantrek hoor!, zo ben ik niet, maar ik weet dat het beteekent dat ze willen dat ik ophaud met wat ik aan het doen ben.

Lastug

Het woord lastug zegt mijn vrouw als ze me iets heel lekkers geeft, met spul er in dat goed is voor mijn gefrigten, (zo heet dat, dat zijn mijn kniejen en heupen enzo), het zijn geen pillies maar een soort poeder, o bah het is zoooo fies!, het komt uit een grote pot in de keuken, eerst lustte ik het wel maar nu niet meer, en toch doet mijn vrouw het door mijn eeten, snappen jullie dat nau?, ik loop meteen weg als ik weet dat het in mijn eeten zit, ook als het iets is dat ik heeeeeeel erg lekker find, ik had deze week griekse joggurt, een likwid snek, en kipfileeplakjes voor mensen, zooo heee dat find ik allemaal heerlijk!, maar niet met dat spul erin, de eerste keer heb ik het gegeeten maar daarna niet meer, en dan zegt mijn vrouw dat ik lastug ben, gelukkig krijg ik toch wel een klein beetje van dat lekkers ZONDER dat poeder.

Aandagt

Mijn man zegt het woord lastug weleens als ik languit op het grote bed lig op wat hij zijn plaats noemt, hij laat me gewoon liggen, dat is waar en daar ben ik blij om, ferder zegt hij het als ik mijn mensen een paar keer per nacht wakker maak, dat doe ik niet vaak want ik zau dat zelf ook niet leuk finden, maar ik moet natuurlijk wel mijn spieraalspel oefenen, en als de nacht te lang duurt wil ik aandagt of knuffels, dat is toch logies?, daar heb ik mijn mensen voor noodig, dus ja… ik loop over ze heen, of ik krab aan het bed, aan het dekbed of keihard aan de floerbedekking, of ik tetter op allemaal ferschillende manieren, ik doe een paar van die dingen ook weleens tegelijk, dat moet wel want anders staan ze niet op, maar ik doe dat echt nooit vaaker dan vijf of zes keer per nacht, dus zo erg is dat niet.

Kompliement

Mijn mensen zeggen het woord lastug seeriejeus maar ze moeten ook lachen, en ze zeggen het altijd als ik moeite moet doen om mijn zin te krijgen, gelukkig ben ik een handige jongen die heel veel weet en die zijn mensen goed heeft getreend, zoiets moet je kunnen en ik kan dat!, dus ik denk dat lastug een ander woord is voor SLIM, dat find ik een mooi kompliement, en als ik eerlijk ben denk ik zelf ook dat ik best heel lastug ben!

Ik blijf tetteren voor vreede, net zo lang als het noodig is!!

Joep ontmoet een nieuwe vriend

Nou, de lente mag dan zijn begonnen, maar ik kon er de afgelopen week weinig van maken… Zon, geen zon. Lekker warm, niet meer lekker warm. Heerlijk lentebriesje, koude wind. En alles daar tussenin…

Bolletjes

Het enige dat meezat was dat ‘t groen in de tuin begint uit te barsten. Overal staan de knoppen aan de takken op springen. Ik hoor weer vogeltjes fluiten, naast ‘t weiland in de hoge bomen. En m’n personeel mauwde dat aan de andere kant van ‘t dorp alweer kleine bolletjes wol door ‘t weiland huppelen. Nou ben ik daar best wel benieuwd naar om die een keer te ontmoeten, want ik heb gehoord dat katten graag met bolletjes wol spelen. Maar ik weet de weg niet naar de andere kant van ‘t dorp omdat ik altijd in de buurt van m’n huis blijf, want dat is me ver genoeg. En eigenlijk mag ik van m’n personeel ook helemaal niet met bolletjes wol spelen, omdat ze bang zijn dat ik dat op ga eten en dat ik dan naar die aardige dierendoktermeneer moet.
Dus in gedachten stel ik me dan maar de bol wol voor waar Junior met dikke naalden sjaals of truien van maakt, maar dan in een witte, bruine, zwarte of gevlekte kleur, die stuiterend door een weiland hupsen. Alleen denk ik er dan wel nog vier pootjes onder, en een kopje aan de voorkant. Want anders kunnen ze natuurlijk niet stuiteren of zien waar ze heen moeten.

Muis

De hele week heb ik nachtdienst gewerkt, samen met de buurkat. Altijd gezellig, zo samen op pad, en hij heeft me al naar heel veel mooie plekjes in de buurt laten ontdekken. Natuurlijk zijn we niet de hele nacht op pad, want als we een inspectieronde gedaan hebben zoeken we een lekker plekje om even de pootjes wat te laten rusten. Meestal komen we dan ook de andere buurtkatten van dienst daar tegen, en dan wisselen we de laatste nieuwtjes uit. Over hoe het thuis gaat, of tips voor lekkere brokjes of snekkies, of interessante plekjes in de wijk.
Als jonge katermans kan ik nog heel veel van de ouwe garde leren. Maar ook zij hebben al maanden nog steeds geen enkele muis in de buurt kunnen vinden. En ik hou dan natuurlijk heel wijs m’n kaken op elkaar over de muizenfamilie die ik een tijdje geleden heb helpen verhuizen naar ‘t weiland aan de andere kant van de weg.

Geritsel

‘t Was eergisternacht, toen ik met de buurkat weer op ronde was, dat ik wat geritsel onder de struiken hoorde. En heel eerlijk gemauwd, ik was blij dat ik niet alleen was, want net toen ik richting het geluid sloop stond ik ineens oog in oog met een enorm gevaarte op korte pootjes dat onder de struiken vandaan kwam. Ik zette m’n rugharen op en m’n staart werd wel drie keer zo dik, en ik begon keihard te blazen. Het gevaarte schrok van me, en binnen 0,001 seconde had ‘ie zich opgerold tot een bal. Ik kon er werkelijk geen snuit of pootjes meer aan terug vinden.
M’n nieuwsgierigheid won het toch van m’n schrik, zeker omdat het gevaarte niet meer bewoog. Terwijl de buurkat van een afstandje toekeek, snuffelde ik aan de bal en gaf er heel zachtjes een tikje tegen met m’n voorpoot. Het voelde raar, een beetje stekelig zoals sommige struiken in de buurt. Ik besloot om naast de buurtkat te gaan zitten, en te wachten op wat er zou gaan gebeuren.

De stekel

Heel zachtjes mauwde de buurkat tegen me dat die bal helemaal geen gevaarte was, maar een heel vriendelijk dier. Hij kende ‘m, want hij woonde hier al jaren in de buurt met z’n gezin. En elk voorjaar werden ze wakker uit hun winterslaap, en gingen in ‘t donker op zoek naar eten. De buurkat had me expres meegenomen naar deze plek, om me kennis te laten maken met dit voor mij onbekende wezen, dat blijkbaar dus geen enkel kwaad deed.
Voorzichtig liep ik terug naar het dier, en ineens zag ik dat er pootjes uit de bal staken, en er kwam een puntig neusje tevoorschijn. We bleven doodstil zitten terwijl de stekel naar ons toe kwam, wat snuffelde aan m’n voorpoten en toen langs ons heen een tuin in liep. De buurkat mauwde dat daar voor de stekel vaak voer wordt neergezet, en dat als eind van de zomer de beebiestekeltjes groot genoeg zijn gegroeid de hele familie daar dan komt eten.

Vriendje

Ik vraag me nu dus af of ik deze week nou een nieuw vriendje heb ontmoet. Misschien dat ik wat vaker naar die plek onder de struiken ga, om ‘m wat beter te leren kennen. Ik heb gehoord dat hij kattenvoer lust, maar liever wat meelwormen of een rauw eitje heeft. En een bakje vers water.
Misschien moet ik ‘m maar ‘s uitnodigen in mijn eigen tuin. M’n personeel vindt dat vast ook heel leuk, want als ze vogeltjes de winter door helpen hebben ze ook wel iets lekkers voor de stekels. Altijd gezellig, zeker als ‘ie dan ook nog z’n hele familie meeneemt. En wie weet lust ik ook wel meelwormen…

Zachte kopjes en ‘n stevige poot,
Joep