Laat ik maar gelijk met mijn kattenluik de keuken in vallen. Via de postduif komen verontruste berichten van furriendjes binnen die zich zorgen om ons maken. Omdat we pauze hebben ingelast op Beestboek.
Dat is heel lief, maar gelukkig nergens voor nodig. Soms is een reden heel simpel. Mijn mens heeft haar arm overbelast, waardoor ze rust moet houden. Ze mag haar telefoon alleen voor het hoognodige gebruiken. Ook moet ze oppassen met muizen. Al snap ik niet goed wat een muis met haar arm te maken heeft. Verder ben ik extra voorzichtig omdat er boodschappen tussen zitten van vage types die dreigen mijn furhalen en foto’s te pikken. Die zou ik pas terugkrijgen als ik heel veel brokjes betaal. Tot op heden blijft het bij bluf, maar ik ben wel heel erg op mijn katvive. Daarom blijven we een tijdje stil. Via deze letters breng ik jullie op de hoogte van het wel en wee van de afgelopen dagen.
Tante Cato
Dat m’n tante wat gedoe heeft met de plastic plasdoos hebben jullie nog kunnen lezen op
Beestboek. Er zat een ontsteking in haar blaas en daar moest ze pillen voor. Altijd heb ik gedacht dat mijn tante streng maar rechtvaardig was. En dat ze poeslief was voor ons mens. Inmiddels weet ik dat ze niet voor de poes is als het op pillen aan komt. Ze heeft Mo keihard in haar vingers gebeten. Al gingen niet alle pillen er vlot in tante Cato leek er wel goed van op te knappen.
Van de week ging ze echter weer van bak naar bak naar bak. Toen de Upurr voor reed dacht ze dat ze een romantische dagje uit zou hebben met haar Willem. De taxi reed echter linea recta naar witjas, die haar opsloot in een kooitje met een bak vol plastic korrels. Ze mocht pas naar huis nadat ze er een paar druppels uit had weten te persen. Knappe koppen hebben daar met een vergrootglas naar gekeken en die kwamen er achter dat er een megagrote familie irritante beestjes in haar buik vakantie aan het vieren is. Het zijn afstammelingen van Ene Coli. Nu moet ze opnieuw pillen. De doos met pleisters staat binnen pootbereik.
Foppe
Mijn broer moet binnenkort naar de tandarts. Een paar dagen terug was hij al bij witjas voor een – heel moeilijk woord – preoperatief onderzoek om te beoordelen of zijn lijf dat wel aan kan. Er is het nodige gepraat met mensen die er heel veel over geleerd hebben. Die zijn het er over eens dat het beter is om zijn gebit een stralende look te gaan geven, omdat de ontsteking in zijn bek gevaarlijk is voor zijn gezond.
Om reden die ik eerder noemde, furtelt Foppe er niets over op Beestboek. Maar willen jullie heel veel voor hem duimen? Want het is best spannend. Dat merk ik aan mijn mens die er zenuwachtig over doet.
Snuiter
De vlieringsnuiter heeft onlangs met heel veel stof en kabaal de vloer verstevigd, zodat de koelingen er niet door heen kunnen zakken. Het moet gemiauwd, de fundering van de bedrijfsunit van Muisbezorgd ziet er purrrfect uit. Maar verder…. Breek me de bek niet 
open. Want een bende! Overal staan herriemakende machines (gelukkig alleen als de snuiter er bij is). Over de rollen dikke watten kan ik amper heen kijken en ik verzwik mijn poten over de stapels losse planken.
Toen hij ook nog wegging zonder slagroom met mij te delen, heb ik mijn beklag gedaan bij Mo. Ze zegt dat hij nog een paar keer terug komt om de puntjes op de i te zetten. Dat is hem geraden! Hij moet snel zijn, want het Grote Weilandfeest is al over tien weken. Wat denken jullie, is het verstandig om alvast een plan B achter de poot te hebben?
Koppie van Japie
Iedereen en alles heeft gefoelens, misschien alleen steenen niet, daarvan weet ik het niet zeeker, maar ferder foelen we allemaal van alles, en die gefoelens bestaan in twee soorten: gefoelens van je lijf, en gefoelens van je hart.
Omdat het zo warm was was ik nog heel laat buiten in mijn tuin, ik lag op een van mijn stoelen, mijn vrouw sliep al, mijn man kwam me twee keer ophaalen maar ik wilde buiten blijfen, omdat het al zo laat was is mijn man ook naar bed gegaan, en mijn luikje bleef oopen om mij weer naar binnen te laaten.
Nou, afgelopen week viel best wel mee hoor, ik heb braaf woensdag m’n laatste pillies, fijngemalen door m’n ontbijt en diner, netjes opgegeten. Eigenlijk smaakte het eten me prima, ik merkte niet eens dat er iets doorheen zat…
heel brutaal over m’n voorpoten heen. Ik wist zeker dat ik ze met één razendsnelle tik allemaal tegelijk had kunnen pakken, maar ik heb me ingehouden. Want deze kleine muisjes moeten eerst nog flink wat groterder groeien, anders vallen ze zo door het rooster van de Hibatsjie en dat is nou ook weer niet de bedoeling.
site te zetten zodat jullie m’n belevenissen bij die lieve dierendoktermeneer ook konden lezen. Maar ik heb beterschap beloofd en toegemauwd dat ik m’n blogs niet meer zo lang zal maken.
Hoi allemaal, is echt heel troopies buiten. Prr, de zon is heel warm en alles staat in bloei. De mooie bloemen in de tuin waar mijn hommeltjes op af komen. En de bijtjes natuurlijk ook. En ik zag ook hele mooie flinders vliegen. Er was een paarse en een witte. Dan moet ik even gedag zeggen als poesedame en ze proberen om niet te vangen en op te eten. Soms wil ik dat nog wel eens doen maar in mijn poesehartje weet ik dat het eigenlijk niet netjes is.
je één keer iets lekkers pakt. Dat je bijvoorbeeld één keer op een dag een snoepje pakt uit het bakje. Of dat je deze van je man of vrouw krijgt. Als lekker snoepje heb ik heel graag de dentabits van Whiskas. Dat is snoep speciaal voor je tannen. Daar worden ze wit van en je bek ruikt lekker fris. Ik geloof dat deze alleen in kipsmaak te verkrijgen is. Het liefst zou ik de hele bak leeg willen schrokken, zo voelt dat dan omdat het zo lekker is. Maar ik kan me soms best goed beheerse.
Krunsj
moeten groter zijn. En in het doosje zit te weinig. Van mij mag het iks iks el zijn. Prrr dat is lekker! De geur is gewoon goed. Zodra de deksel eraf gaat wil je schrokken. Dat hoor met snacks ook zo te zijn. Lekker zoveel mogelijk in je bek hebben. Nu ga ik een cijfer geven. 1 is heel slecht en 10 is heel goed. Van mij krijgt deze Whiskas krunsj een 8. Ze mogen groter zijn en meer. Hoe wil ik anders een prachtig maatje meer worden net als mijn mamavoelens. Haar levenswerk is het allermooiste en dat wil ik ook. Prr prr ik wens jullie veel snack momenten en snoep plezier. Tot de volgende blog. Prrr.
De foorige keer had ik in mijn blog gemauwd oofer dat we een hek in de foortuin kregen. Nou die staat er inmiddels. Heel fijn want dan kan er niet zomaar meer iemand in onze tuin. Geen mens of dier. Of nou ja dat dacht ik.
Nou daar schrok die zwart witte kater wel een beetje van. Dat had ie niet furrwacht en snel sprong die op de grond. Mauw mauwde ik. Dit is mijn tuin weet je wel niet wie ik ben? Hij deed zijn staart de lucht in, gaf geen antwoord en liep mijn tuin uit. Ik ging dezelfde route weer terug als hoe ik gekomen was. Om furrfolgens weer bij Frau op schoot te kruipen.
dezelfde brutaale snuiter ging. Meteen heb ik een berichtje naar een van de katfiseurs van mijn katbinet gestuurd om dit zaakje eens even aan te gaan pakken. Ik find het helemaal niet erg als er nieuwe katjes in de wijk komen wonen. Dat is wel gezellig juist en ook foor hun mensen. Maar ze moeten zich wel weten te gedragen finden jullie ook niet?