Alle berichten van TegnieseDienst

Mila over water drinken

Lieve allemaal, ik hoop dat jullie allemaal fijne paasdagen hebben gehad want dat was weer een ekstra vrije dag en dat is altijd fijn. Zelf vier ik geen paase omdat ik bang ben van de paashaas. Ik weet van ooma dat deze zo heel erg groot zijn omdat ze zoveel eieren bij zich dragen. Ik ben veilig thuis geweest. Ik ben wel heel eefe in mijn tuin geweest maar niet zo lang.

Bang

Teegewoordig ben ik wat vaker bang buiten. Eerst had ik dat niet zo heel erg maar nu is dat wat meer. Waarom dat weet ik niet. Misschien is het omdat er teveel geluiden zijn. Soms schrik ik inees omdat er dan de kliekoowagen komt en de bakken leeg maakt. Of dat inees kindjes schreeuwen langs de poort omdat ze aan het spelen zijn. Kan zijn dat ik ouder word kan zijn van niet en dat dat daar mee te maken heeft. Zelf word ik dit jaar al veertien van mijn leef-tijd hier. Maar ik kan nog stees heel goed fange hoor en ook nog snekken. En daar wil ik het vandaag over hebben. Gezond snekken. Het is niet wat je denkt dat het is. Want ik bedoel geen sneks als ik eetbare dingen zoals een kipstaafje of een ketnipsnoepje.

Water

Ik bedoel water. Nou dat zal wel raar klinken maar ik vind dat er veel verschil in smaak zit aan water. Vandaag heb ik een mini snektest van water omdat ik water anders vind smaken dan gewoon. Thuis krijg ik gewoon water uit de kraan. Dat water is gewoon, er is niks bijzonders aan. Nou ik vind van wel. Op mijn krabpaal heb ik een bakje staan waar altijd water in zit. Kraanwater. Als mijn vrouw komt doet ze altijd mijn bakje water meteen vers vullen. Eerst doen we knuffelen en kriebelen, daarna doet ze dat bakje. En ik zal je zeggen dat ik het verschil proef!

Buiten

Uit de kraan is lekker als je het meteen kan drinken. Je moet dus eigenlijk half onder de kraan staan wil je de lekkerste water. Daarna wanneer het in je bakje zit gaat ook nog. Dan is het water nog lekker vers. Maar ohwee als je een dutje doet of eefe een andere kant op kijkt. Dan is dat water meteen oud en vies. Er zit geen smaak meer aan. Dus kraanwater kan maar dan wel direct van de kraan zelf. Dan heb ik natuurlijk nog meer plekjes waar water is. Buiten bijvoorbeeld. Buiten op de tafel staan altijd potten of schaaltjes van ooma. Niet dat zij iets met tuinieren doet want dat doet mijn vrouw. Maar daar in die potjes zit ook water. Het is water van de wolken of te wel regen.

Ik kan je zeggen dat dat iets heeft waar geen kraan aan kan tippen. En dan heb je ook nog eens oud regenwater en nieuw regenwater. In het zwarte schaaltje zat vers en nieuw regenwater. Mijn eerlijke mening is dat vers regenwater lijkt op kraanwater dat lang staat. Dat is raar want het is vers maar zo smaakt het. In de gele pot zat oud regen water in vermengd met nieuw regenwater. Dat is het aller lekkerst. Je proeft de wolken in dat water. Kan zijn dat je een beetje zand proeft maar dat geeft niks. Maar wolkenwater smaakt naar altijd verser dan vers. Je zou het eens moeten proberen om te zeggen of mauwen: ja dat is het!

Ooma

Ooma vind het nooit een goed idee dat ik water drink van de buiten potten maar ik vind het een super goed idee. Er is natuurlijk ook water dat veel langer staat en groen wordt. Daar ben ik nie zo fen van want daar zitten lange draade in en die zijn vies. Je hebt ook nog tegels in de tuin die misschien scheef staan, daar kan ook water in komen. Dat water heeft te veel zand dus dat drink ik niet zo heel graag. En voordat ik het vergeet, ik heb een keertje van mijn vrouw water gekregen uit een fles. Die haal je in de winkel bij een Liedel. Dat water smaakt nergens naar want er zit niks in. Geen regen, geen zandkorreltjes of blaadjes, gewoon helemaal niks. Dat is saai water. Dus mijn favoriete drinkwater is uit de gele pot.

Waar drinken jullie het liefste water of maakt het niks uit waar het vandaan komt?
Ik wens jullie warme week met regenwater dat al wat ouder is.

Pootgetekend, mienister van zachte zaake, Milamuis

pee ess, ik tetter mee voor freede, geef zachte kopjes aan wie het nodig heeft.

Japie onderzoekt een object met mogelijkheden

De Kattenklup is echt geweldig leuk. Iedere keer kijk ik op de pagina met pasjes om te lezen welke hobby’s de ander heeft. Ik leer meowe furrienden kennen en doe er inspiratie op. Spokkie bijvoorbeeld drinkt water uit de kraan. Daar zou ik zelf nooit op gekomen zijn. Misschien omdat het aanrecht furboden terrein is. Met Noxy zou ik wel eens willen meowen. Die kan met één klap kleine insecten uit de lucht meppen. Dat vind ik zo knap. Zelf ben ik meer van het grote spul. Ik hoop dat Noxy haar talent met mij wil delen. Wisten jullie dat er ook honden en konijnen lid zijn van deze klup? Laat je niet in de war maken door de naam hoor. Van Mila, Ollie en KeverT heb ik begrepen dat iedereen mee mag doen, ook als je mier bent of kanariepiet, leguaan, kip of cavia. Het is een klup voor Saame.

Onderzoek

Hebben jullie mijn pasje van de Kattenklup al gezien? Daar staat op dat ik meester-muizenvanger ben. Dat kan ook niet anders als je voor Muisbezorgd werkt. Onlangs heb ik een andere hobby ontdekt en dat is die van wetenschapper. Dat is een sjieke naam voor onderzoeker. Eerder konden jullie al lezen over mijn onderzoek naar snuiters. De laatste weken heb ik me beziggehouden met een object in de woonkamer waarvan ik het vermoeden heb dat het te maken heeft met de vlieringsnuiter. Omdat je beter niet zomaar iets moet aannemen doe je onderzoek. Allereerst de reden waarom ik denk dat er een link is tussen het object en de vlieringsnuiter. Het ding is in de huiskamer gekomen daags voor hij met de klus begon. Op dat moment had ik dat nog niet door. Dat besef is later gekomen toen ik ferbanden ging leggen. Dat moeilijke woord heb ik gisteren van KeverT geleerd.

Hoe ziet het eruit? In één meow: GROOT. De ene keer ligt het plat op de grond. Dan komt tot net onder mijn buik en kan ik er om heen lopen tot de blaren op mijn voetzolen staan. De andere keer staat het op zijn kant. Dan is het juist metershoog en kan ik er in klauteren. Soms staat het opgevouwen als een pakket tegen de bank en kan ik er onderdoor tijgeren. De kleur is wisselend grijs of groen al dan niet met gekleurde bladeren erop. Alsof het herfst is. Als ik er over heen loop, is het zacht en zak ik er diep met mijn poten in weg. De stof is ruw, waardoor ik er purrrrfect in kan klimmen. Opvallend, het staat alleen rechtop als het licht is. Het gaat languit gestrekt als het donker is. Het zijn de dames die er als eerste op gaan liggen. Heerlijk knus tegen elkaar aan onder het nepdons dat eerder boven op het grote bed lag. Foppe kruipt er bij zodra het lampje uitgaat. Even ben ik in twijfel. Duik ik ook op dat rare matras om Saame met z’n allen te gaan slapen? Of ga ik naar buiten voor mijn pursoonlijke kattiviteiten; inspectiedingen doen, sterke furhalen ophangen met mijn furrienden en muizen interviewen.

Conclusie

Mijn conclusie is dat het een bed is zonder poten eronder. Waarom we daar tegenwoordig slapen in plaats van in de slaapkamer moest ik horen van tante Cato. Ze vroeg me of ik daar de laatste tijd nog wel eens ben geweest. Uh…. nee, die staat propvol met spullen die eerst op de vliering stonden. Dozen met kerstballen (die we nooit ophangen), kampeerspullen (terwijl Mo nooit op vakantie gaat), dikke dekens van nepdons (waarom zoveel als we er maar onder eentje slapen) en heel veel dozen met foto’s uit lang vervlogen tijden en mooie kaarten vol lieve woorden. Daarover heen een knisperende plastic laag die de spetters die mijn broer verspreid moet tegenhouden. Om in het grote bed te komen is het een soort hink-stap-sprong.

Om een lang furhaal kort te maken. Het is nu wetenschappelijk bewezen dat er een link is tussen de vlieringsnuiter en het object in de woonkamer. Het is een matras die in de woonkamer ligt, omdat de slaapkamer vol staat. Dat ding blijft daar liggen totdat de grote klus geklaard is. Ondertussen gebruiken we het multifunctionele object om op te slapen, in te klimmen en te klauteren, onder te schuilen en furstoppertje mee te spelen. Nu ik er nog eens over nadenk, zie ik steeds meer kansen voor de ingebruikname van de vliering door Muisbezorgd. Mo heeft de slaapkamer helemaal niet meer nodig. Dat kan opslag voor haar onzinnige spullen worden. Zou ik de koelingen alvast kunnen bestellen?

Koppie van Japie

Kever heeft een mening over ferbanden leggen

Het was een ochtend zoals altijd, ik werd heel froeg wakker en wilde naar mijn tuin, ik tetterde en mijn man stond op en deed mijn luikje van de klipjes af, die klipjes zitten er op zodat Pokon niet elke nacht stiekum mijn eeten opeet, dat doet hij nau toch ook alleen dan iets laater, maar enniewee; ik ging mijn tuin in en kontroleerde of alles in orde was en dat was zo, dus ik klom weer in bed bij mijn mensen om nog efentjes te slaapen.

Mijn eeten

Toen ik daarna weer wakker werd had ik HONGER…!, zooo heee ik lustte wel een hele 10 kieloo zak brokjes!, ik tetterde naar mijn mensen en liep vast naar mijn bakjes, heee wat freemd… die stonden er niet, ik dacht dat mijn mensen zich fergipst hadden en mijn eeten fergeeten waren, dus ik wachtte netjes tot ik mijn brokjes kreeg, maar mijn man gaf me een knuffel en liep meteen weer weg.

Ferband

Mijn mensen zeggen vaak dat ik niet goed ferbanden kan leggen, nee inderdaad niet, ik ben toch geen dokter?, ik heb niet eens ferband of pleisters, dus hoe zau ik dat moeten doen?, mijn vrouw roept nau dat mijn mensen iets anders bedoelen, maar ik heb het ze toch echt zelf hooren zeggen.

Ik fertrauwde er op dat ik zo mijn eeten zau krijgen dus ik bleef tetteren en kopjes geefen en lief doen tegen mijn mensen, mijn vrouw liep de tuin in en froeg of ik mee kwam, ja gezellig, we gingen buiten zitten en ik kreeg knuffels, opeens riep mijn man iets over dat er een tas klaar stond, en foordat ik begreep wat er gebeurde tilde mijn vrouw me op, liep met me naar binnen en daar stond die stomme tas die op een outobus lijkt en daar werd ik zomaar ingestopt.

Ik wist natuurlijk METEEN dat het mis was en ik zette mijn toeter aan, eerst nog zachtjes, en toen ik met mijn vrouw in de trem zat al iets harder, er stapte ook iemand in met een mensenbeebie die toeterde, maar ik wist zeker dat ik veel en veel harder kon en dat was ook zo.

Kaal

Toen we bij de dokter kwamen werd ik zo stil als een muisje, ik dacht dat ze me dan misschien niet zau hooren en zien, maar ik kreeg toch een prik en een pil, en daarna moest ik NOG een prik, voor mijn bloed, de dokter schoor een plekje in mijn nek kaal, zo een prik is best een beetje eng maar ik bleef rustig en de dokter zei dat ik een lieferd was, en dat was ik ook hoor, want ik bleef gewoon netjes liggen op de taafel, hoe grieselig ik het ook fond.

Gelukkig mocht ik daarna weer met mijn mensen mee naar huis, mijn man ging op de fiets, met achterop een heeeeele grote zak brokjes om slank te worden, gek hè, want hij is helemaal niet dik, wacht efentjes, mijn vrouw roept iets… ooooo, die brokjes zijn voor MIJ!!, ja ik hoorde de dokter wel iets zeggen over afvallen en dik zijn, maar ik wist niet dat dat over mij ging, en ik find het ook eigenlijk niet netjes om zoiets zomaar te zeggen.

Brokjes

Toen we weer thuis waren was ik zooo blij, ik bleef maar brom-brom-brom doen, mijn mensen knuffelden de hele tijd met me en ik kreeg eindelijk te eeten, het waren die nieuwe brokjes en ik kan je fertellen dat ze goed smaaken, ik heb nog een tijdje keigoed geknuffeld en ben toen onder het bed in mijn kersmusmand gekropen en heb de hele dag geslaapen, zo moe was ik van het afontuur.

Mijn mensen zijn nog gebeld dat alles prima in orde was met mijn bloed, het was perfekt zei de dokter, ze waren heel blij en ik kreeg weer ekstra veel knuffels en kompliementjes dat ik zo een lief jochie ben, en het eenige dat nog aan mijn afontuur doet denken is de kaale plek in mijn nek waar mijn bloed gepikt is, maar ik hoef daar gelukkig geen ferband te leggen want mijn haar groeit vanzelf weer aan.

***

Ik tetter zoals altijd weer voor vreede, en ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes, en den ekstra kopje voor mevrouw Emmy en poes Noa.

Joep en het voorjaar en nog meer

‘t Was best vermoeiend de afgelopen week, want wat zijn er veel vriendjes jarig geweest, miauw… Bijna elke dag had ik wel een feestje, en daar lijkt nog geen eind aan te komen! Wat zou dat toch zijn, dat april zo’n mooie maand is om geboren te worden?

Voorjaar

Het enige dat ik kan bedenken is dat iedereen benieuwd is naar het voorjaar. Want echt, het lijkt wel of alles buiten losbarst in prachtige kleuren en lekkere luchtjes deze maand. Dit is nou al m’n tweede april die ik meemaak, en ‘t wordt elk jaar steeds leuker want nu is ’t heerlijk om buiten te zijn. Vooral ‘s nachts na m’n straatinspecties en tuincontroles, dan lig ik lekker lui buiten in de tuinstoel te slapen omdat ‘t echt helemaal niet koud meer is. En ik kan je verzekeren, het is in m’n tuin een heel stuk rustiger dan binnen, vooral als je personeel hebt zoals ik, dat elke nacht druk bezig is om een heel bos om te zagen…
Nadeel is alleen dat ik ‘s nachts geen vogeltjes hoor, want die slapen dan blijkbaar ook. Nou ja, af en toe wat gesnater van een eend, als die met heel veel gespetter de sloot naast ‘t achterpad als landingsbaan gebruikt. Katsoonlijk vind ik dat zulk soort nachtvluchten verboden zouden moeten worden, want ik word er elke keer weer wakker van…

Muizen

In ‘t grasland achter m’n huis is trouwens nog steeds geen enkele Weilandmuis te vinden, niet ‘s nachts, maar ook niet overdag. Zou de allerlaatste muis vorig jaar zomer tijdens het Eerste Grote Weilandfeest dan toch écht op de Hibatsjie van Chef Tiga zijn beland?
Ik heb van mijn vriend Kever vorig weekend zes beebieknoeperts gekregen, en die heb ik ‘s avonds nog in m’n weiland losgelaten. Maar de volgende ochtend kon ik er nog maar drie terugvinden, en die hadden geen idee waar de anderen waren gebleven. Hopelijk zijn ze nu niet helemaal teruggelopen naar Keef’s tuin, want gisteravond kwam er geen eentje meer toen ik ze riep…
Hopelijk komt de familie Paard binnenkort weer om ‘t weiland te begrazen, en kunnen zij wat muizen meenemen. Want die zijn toch minder machtig als hapje dan de Knoeperts. En anders zie ik het er toch van komen dat er voor ‘t komende Weilandfeest muizen uit andere windstreken moeten worden gehaald, samen met Japie en m’n andere vrienden van Muisbezorgd.

Weilandfeest

Nou is dat helemaal niet het probleem hoor, want er schijnt nu al een overvloed te zijn aan Achterhoekse Akkermuizen, Sappige Strandmuizen, Hartige Hunnebedmuizen, Knapperige Kanaalmuizen, Brosse Bosmuizen, Limburgse Luxemuizen, Pittige Parkmuizen en Zeeuwse Zachtemuizen. En alles daartussenin. Behalve die lokale Woelige Weilandmuis, dat wil nog steeds niet lukken…
Maar, ik maak me nog geen zorgen hoor, want het duurt nog bijna drie en een halve maand voordat ‘t Weilandfeest weer losbarst. In die tijd kan er nog heel veel gebeuren en wie weet lopen er over twee maanden wel meer Weilandmuizen rond dan dat we met z’n allen op kunnen. Al zullen Japie en ik en iedere katlega van Muisbezorgd in de week voor ‘t feest nog flink de poten uit de vacht moeten steken om al die andere soorten krakend vers te kunnen aanleveren, zodat iedereen op ‘t feest een ruime keuze aan smaken heeft om uit te kiezen. Maar ik weet zeker dat dat helemaal goed gaat komen.
Vijftig

O, en voordat ik nu m’n vijftigste blog afsluit wil ik nog oprecht sorry mauwen tegen alle vrienden die zaten te wachten op antwoord op hun reacties bij m’n vorige blog of op Feestboek. Ik weet dat ik had beloofd dat ik m’n personeel niet eerder achter de leptop vandaan zou laten gaan voordat ze gereageerd hadden op al die lieve verjaardagsletters die ik vorige week gekregen heb, maar ze moesten onverwacht extra aan het werk. En omdat in hun arbeidsovereenkomst staat dat brokjes verdienen voorrang heeft tenzij er sprake is van een medisch noodgeval met mij, had ik dus geen enkele poot om op te staan en ging de leptop een paar dagen dicht…
Intussen is alles uiteindelijk toch wel weer goed gekomen en ik denk dat nu écht iedereen teruggemauwd is. Nu nog even alle andere berichten beantwoorden en dan kan ik weer lekker naar buiten, de zon in en kijken of de Weilandmuizen al terug zijn.

Stevige poot en zachte kopjes,

Joep

Mila ofer hoe hou je pauze

Lieve allemaal, soms heb je eefe pauze nodig. Of het nou komt omdat het lente is of omdat je veel taken van thuis hebt het maakt allemaal niks uit. Pauze is belangrijk.
Dat heb ik geleerd want als je alleen maar doorgaat met je taken dan ben je zo heel erg moe en als je dat te vaak doet dan ben je overwerkt. Jouw kop kan misschien wel denke van alles is in orde maar jouw lijf weet toch anders en die zegt gewoon stop!

Hoe moet het

Beebie plantjes zijn ook niet meteen groot en zij hebben best veel tijd nodig om te groeien en zo gaat dat met ons ook. Wij hebben ook tijd nodig om te groeien. Soms ben je nog een kitten maar je kan ook al groot zijn en toch groeien maar dan in je kop. Maar nu is de fraag, hoe hou je pauze? Dat je eefe tijd voor jezelf neemt. Ik heb een lijstje gemaakt waarvan ik denk dat het misschien kan helpen, misschien ook niet want iedereen is natuurlijk anders.

1. Ketnipbites

Als je moeilijk kunt ontspannen of een pauze kan nemen dan adfieseer ik ketnipbites. Dat zijn sneks met ketnip erin. Daar wordt je haai van in je kop maar je kop gaat dan niet meer denken van: ik moet dit nog, ik moet dat nog of haal ik het wel. Nee.. je kop gaat dan alles zacht vinden en taken? Wat zijn dat? Dus dit is voor iedereen die eefe een stille kop nodig heeft om bij te tanken. Het kan en mag oferal maar het is slim om het thuis wel eefe te melden dat je gaat wiewen anders denkt je mens straks dat je kapot bent en dat is niet de bedoeling.

2. De gloeiende vijf

Voor wie deze niet begrijpt, de gloeiende vijf betekent dat je in vijf mienuute zoveel mogelijk gaat rauzen of rennen. Dat je eefe je kardiejo voor je lijf doet en alles mag. Je kan bijvoorbeeld krabpaalspringen doen of traprennen waarbij je van boven naar beneden rent en andersom. Maar het belangrijkste is dat je die vijf mienuute haalt en dat je eefe nergens aan denkt. Dus stil in je kop.
Merk je dat er toch nog iets zit, ga nog een keertje rennen net zo lang tot het weg is. En daarna kun je genieten van een snek want je hebt goed je best gedaan! Oja, vergeet niet, laat je mens hierbuiten dus niet denken dat je mens een krabpaal is of een trap.

3. Vakanzie

Soms heb je gewoon behoefte aan helemaal niks. Als je merkt dat elke dag stees zwaaarder wordt dan is het tijd voor vakanzie. Dan kan jouw kop en jou lijf eefe helemaal opladen met niks doen. Dus wanneer je elke dag denkt.. pfff hoe hou ik dit vol of hoe doe ik dit? Maak een kleine vakanzie plenning. Twee daage kan al genoeg zijn. Dat je eefe je taake laat liggen voor wat het is en dat je bijvoorbeeld lekker op de vensterbank gaat liggen en naar buiten gaat kijken. Het kijken naar buiten kan heel terapeuties werken.

Balans

Als je nou heel veel stress erfaart of je kop is wat moeilijker dan kan je ook een plenning maake voor elke maand. Dat je elke maand zomaar eefe twee daage niks doet. Je zet het natuurlijk wel op de kaalender dat ze thuis weete van je vrije daage.
Balans vinden kan soms echt heel moeilijk zijn en zeker nu de daage langer zijn en de zon meer schijnt. Want wat gebeurt er? Je denkt hee de zon is nog op dus ik heb nog taake. Maar is dat zo? Al is de zon zo lang wakker dan wil het niet zeggen dat je ook de hele tijd taake moet doen.

Taake

Mij lukt dat niet al ben ik mienister van zachte zaake en daar is niks mis mee. Voor mij is het fijnste als ik een en zelfde roetiene heb zodat ik weet wat ik kan doen of niet. Dat lukt natuurlijk niet altijd in deze drukke maatschappij dus doe ik af en toe een wiew pause. Als ik gewiewd heb ga ik weer aan de slag of ik doe het de volgende dag. En als de taake van thuis te zwaar lijken dan kun je saame eefe overleggen natuurlijk of de druk wat minder kan want het moet wel saame en fijn zijn. Zo probeer ik pause te hebben.
Misschien heb jij geen pause nodig dat kan ook want dat weet jij van jezelf het beste. Eefe ies anders, ik ben blij dat er regen is geweest want de plantjes waren zo heel erg droog.
Ik tetter mee voor vreede en geef iedereen een zacht neusje!

Poot getekend, mienister van zachte zaake, Milamuis