Ook als het fakansie is, of misschien wel JUIST als het fakansie is, moet je lekker eeten, en dat doe ik!, ik krijg heerliijke soepjes en soms een snekkie, en ik ben helemaal blij.
En ferder snufsnuf ik de hele tijd of ik zon ruik, en dat is zo, de zon is er altijd en daar hau ik van, ik find het de beste fakansie van mijn leefen!!
Folgende week ben ik er weer, tot gouw!
Natuurlijk tetter ik gewoon door voor vreede, en stuur ik iedereen die ze graag wil hebben zachte kopjes.
Wat een week was het weer. Niet alleen omdat ik, als huis-, weiland- en keukenkatermans geniet van deze heerlijke zomer, maar ook omdat mijn personeel, zonder overleg vooraf met mij, mijn achtertuin veranderd heeft. En daar vind ik toch wel wat van.
Om bij het begin te beginnen, ik ben deze week maar een paar uurtjes per dag thuis geweest. Om te eten, te drinken en de dagelijkse knuffels en aaien en lieve woordjes te krijgen en een beetje met m’n personeel te spelen. Want die oudjes hebben toch hun dagelijkse beweging hard nodig om gezond te blijven, dus dat is een taak die ik graag op me neem. En dan zal ik niet ontkennen dat hierin ook een beetje eigenbelang meespeelt, want het is natuurlijk wel de bedoeling dat ze nog jarenlang m’n blikjes met kip of tonijn met kaas van de bovenste plank uit m’n voorraadkast kunnen blijven pakken.
Maar goed, er is nu buiten genoeg te beleven. Ik weet inmiddels alle koele, schaduwrijke plekjes in m’n buurt te vinden. Al moet ik dan wel direct na m’n ontbijt weer naar buiten, want anders zijn de mooiste plekjes al bezet door de buurtkatten.
En eerlijk gemauwd, hoewel we prima met elkaar door een kattenluik kunnen, houden we met de warmte van de afgelopen weken liever wat afstand van elkaar. Voor de broknodige ventilatie.
Omdat ik gewend ben om tussen de middag twee cupjes kattenmelk of een blikje soep als lunch te krijgen, ga ik begin van de middag graag weer even naar huis. Want m’n personeel zegt dat ik goed moet blijven drinken met dit weer, en ik weet inmiddels dat ze het ook fijn vinden wanneer ik af en toe m’n neus thuis laat zien.
En als ik m’n lunch op heb scherp ik nog even m’n stiletto’s aan de krabpaal naast de bank voordat ik weer naar buiten ga. Per slot van rekening, ik weet natuurlijk nooit of ik ergens eind van de middag nog een tuin- of achterpadmuis tegenkom, en dat zijn altijd smakelijke voorafjes. Want met dit mooie weer ga ik voor m’n avondeten ook wat later terug naar huis, en dan lig ik daarna gezellig nog even in m’n eigen stoel in de tuin. M’n personeel zit daar dan ook nog vaak als ‘t alweer donker is, met zo’n stinkkaars op de tuintafel tegen de muggen. Dat is altijd gezellig, zo saame.
Wanneer m’n personeel op zulke avonden dan eindelijk naar hun mand gaat, loop ik mee naar binnen omdat ik weet dat er dan voor mij altijd nog iets lekkers uit m’n snektrommel komt. En als ik daarna geen nachtdienst buurtcontrole heb, dan ga ik altijd nog even op het grote bed tussen hunnie in liggen en kijk ik op de telefoon even mee met de filmpjes die ze bekijken. Daarna is het tijd voor knuffels en kopjes en kroelen en aaien, net zo lang totdat ik er genoeg van heb omdat ik wil gaan slapen.
Maar tegen een uurtje of drie wil ik toch wel weer naar buiten.
Soms wacht ik geduldig, omdat ik weet dat Junior of Senior ‘s nachts altijd nog wel even naar hun bak moeten, en dan kan ik in één moeite door via de voordeur weer naar buiten.
Maar soms slapen ze stug door, en dan wandel ik eerst over de een en daarna over de ander om aan te geven dat ik de deur weer uit wil. En als dat geen succes is, dan ga ik gewoon alle liedjes mauwen die ik van m’n moeder geleerd heb toen ik nog beebiekittenkatertje was. Omdat ik weet dat dát zeker werkt…
En dan nu nog even over m’n achtertuin. Toen ik woensdagavond in het donker weer onder het tuinhek door tijgerde om te komen eten, liep ik nietsvermoedend voorbij de schuur richting de achterdeur, die nog open stond omdat m’n personeel nog in de tuin zat. Ik mauwde ze gedag en tikte even met m’n staart tegen het been van Senior, om aan te geven dat er opgediend kon gaan worden.
Nietsvermoedend draaide ik me nog even om, en zag tot m’n grote schrik dat mijn buitenbak tegen de schuur zo’n beetje gehalveerd was! Stel je voor, van m’n eigen bak in m’n eigen tuin tegenover de achterdeur, waar ik al vanaf dag één dat ik naar buiten ging m’n geurvlaggen uitgezet heb was nog maar een strookje over, waar ik hooguit nog net dwars in pas. Natuurlijk moest ik, voordat ik kon gaan eten, nog even controleren of er nog wel iets over was gebleven om te bemesten en bewateren, en dat was er gelukkig nog. Maar om nou te mauwen dat ik er blij mee was…
Gelukkig is er ook wel wat poesitiefs aan de verandering in m’n tuin, want donderdag heeft Senior het terras aangepast, m’n tuinstoel bij de achterdeur gezet en eindelijk stond m’n nieuwe barbeknoei ook in de tuin. Met een beschermhoes eroverheen die helemaal tot op de grond komt, dus daar kan ik dan lekker rustig in de schaduw onder gaan liggen zonder dat iemand me ziet. En dat heeft ook zo z’n voordelen.
Maar dat er niet eerst even overleg met mij is geweest over zo’n grote verandering in m’n tuin, daar is het laatste woord natuurlijk nog niet over gemauwd. Al heb ik daar eigenlijk niet veel haast mee, want voorlopig heb ik ook nog een tweede buitenbak aan de andere kant van de schuur, met allemaal fruitboompjes en struiken dus daar kan ik voorlopig prima mee uit de poten. En anders heb ik nog altijd een enorm weiland naast de deur.
Stevige poot en zachte kopjes,
Joep
Lieve allemaal, de vorige woordjes verraste me. Er kwamen zulke liefe woordjes van iedereen. En toen las ik ook dat er meer mensen en dieren waren die eefe een time-out nodig hadden. Dat kan en dat is heel normaal want het psiegiese is geen taboe meer voor mij.
Me eigen is gewend dat mijn vrouw psgiegies heeft en dat maakt het misschien makkelijker voor een ander. Nu worden de dagen korter en gaan we naar de herfst. Ik weet dat er een aantal van ons zijn die dat heel erg vinden. Mijn vrouw niet want die is verzot op de herfst. Ze wilt het liefst de hele dag regen hebben.
Ik niet hoor. Geef mij maar lekker een warm zonnetje waar ik heerlijk in kan dutten. Maar ik weet dat niet iedereen de herfst mooi vindt. En dat is helemaal okee. We hebben allemaal onze favorieten.
En daarover gemauwd. Zoals jullie misschien al weten ben ik een echte lekkerbek. Niet als vis maar als poesedame met een maatje meer buik. Laatst zat ik op mijn nieuwe paal te denken toen mijn manspersoon van boven naar beneden kwam.
Mijn vrouw was er al en we hadden al geknuffeld en gekriebeld. Het was in de middag en het was tijd voor de lunch. Meestal komt er dan brood op tafel en heel veel verschillende 
lekkere dingen zoals flees en kaas en pasta en dat soort dingen. Pasta lust ik en dat mag ik ook niet hebben wegens dat er chocolade in zit en dat is heel erg gefaarlijk voor me. Maar mijn manspersoon heeft er ook altijd drinken bij, namelijk melk. En laat dat nou toch mijn favoriet zijn! Dat is iets waar ik verzot op ben. Niet op van die nep melk gemaakt van noten of haver of zoeis maar echte melk van de koe die lekker gras eet. Van een koe die lekker buiten rond kan lopen en veel gras kan eten. Die van de zon kan genieten en lekker kan rieleksen. Dat is de allerbeste melk.
Mijn manspersoon zegt dat het Campina heet maar ik weet het niet.
Ik zat dus op mijn paal toen ik zag dat mijn manspersoons hand naar zijn beker ging want daar zat namelijk de melk in. Met mijn voorpoten probeerde ik op zijn stoel te staan zodat ik later mijn achterpoten erbij kan zetten. Het was eefe balanceren maar het lukt me.
Toen stond ik dus met mijn voorpoten op de stoel. Nu kwamen mijn achterpoten er ook bij en dat was een beetje moeilijk want er was niet zoveel ruimte. Dus weet je wat ik toen deed? Ik ging op de schouder staan van mijn manspersoon. Als eerst met mijn voorpoten zodat mijn achterpoten ruimte hadden om te blijven staan.
Daar stond ik dan op zijn schouder als een schouder aapje. Ik gaf mijn manspersoon een kopje en ik begon meteen te spinnen want ik kon zo in de beker kijken die op tafel stond. Ik gaf nog een kopje, en nog een! En toen… toen kwam de beker mijn kant op!
Daar ging ik dan, eerst eefe snoffen en daarna lekker de melk drinken. Lik voor lik smikkelde ik de melk naar binnen. Ik likte best wel snel want ik had dorst en ik wilde veel melk drinken omdat ik dat zo lekker vind. Wat dat betreft kan ik echt lekker snoepen van dit soort dingen en ik weet ook dat het lang niet altijd van mijn gezond is maar daar denk ik op dat moment niet aan.
StalkenMijn vrouw was er natuurlijk bij voor de foto’s zodat jullie kunnen zien dat er een beker melk is waar mijn snoet in hangt. Bewijs noemen ze dat.
Ik vind het een manier van stalken want ze maakt overal foto’s van en ik geef geeneens altijd toestemming. Mijn snoet was daarna helemaal wit van de melk. Mijn snorharen zaten onder en mijn bek ook. Ik moest me grondig wassen want er zaten over spetters melk. Ik heb dus op mijn paal alle snorharen moeten ontdoen van melk en dat was me toch lekker.
Misschien dat ik later nog naar de bak moet maar daar geef ik niks om want ik hou van melk en zeker als hij koud is en uit de koeling komt. En natuurlijk moet hij in een beker zitten zodat ik er makkelijk bij kan. Mijn vrouw heeft ook melk maar dan laktoosvrije melk. Daar zit geen melksuiker in omdat ze dan buikpijn krijgt. Die melk vind ik ook nog wel lekker maar dan moet die ook koud zijn en uit de koeling komen en ook nog eens in een beker zitten. Ik vind zelf dat ik niet veel eisend ben, het is gewoon een manier van drinken die ik erg lekker vind. Wat snoepen jullie het liefste? Krijgen jullie ook melk van je mens of wat krijg je? Ik ben heel benieuwd wat jullie allemaal snoepen. Mijn woordjes zijn weer op tot de volgende.
Ik geef iedereen een zacht kopje omdat het kan. En ik tetter mee voor freede zodat er die komt.
Pootgetekend, Mienister van zachte zaake,
Milamuis
Hoi liefe friendinnetjes en friendjes heel feel katdankjes foor jullie reeakties op mijn pootschrijf fan foorige week. Ik werd er gewoon een beetje eemootieooneel fan.
Ik heb toen ferteld dat ik mijn frachtootoo omgebouwd had tot kemper, op de footoo kunnen jullie zien wat het is geworden.
Op de dag fan Joep’s GWF heb ik eerst Beertje opgehaald, hij fertelde dat hij hier nog niet zoo lang woonde en het heel spannend fond zo met freemde katten op reis. Toen ik zei dat ik het ook spannend fond en ik foor het eerst naar het feest ging was er al snel kontakt en zeeker toen hij wist dat Figo ook meereed want Figo was faak bij zijn mensen geweest omdat Zorro een goede friend fan hem was.
Daarna naar Kasper, die had op de site fan Joep gefraagd of hij met iemand meerijden mocht want hij had geen ferfoer, nou dat was foor ons geen probleem want we waaren daar toch in de buurt.
Bas had ook geen ferfoer en of er iemand hem fan de katpoolplaats kon ophaalen, dat fond ik geen goed iedee weeges het was er heel afgeleegen en wij wisten niet hoe laat we daar zouden zijn.
Gelukkig woont hij bij Kever in de buurt en konden zij saamen in de tuin fan Kever op ons wachten.
Kever had zijn spieraal meegenoomen en met zijn muuzikaale begeleiding werden er al snel de mooiste liederen gemauwd, en foordat Belle werd opgehaald was de sfeer al suuper goed. Eefen waaren wij, katers, stil want Belle is een heele mooie poezedaame die 
haar mooiste jurk had aangetrokken met linten en pompoenetjes die bewoogen bij elke beweeging, Belle was niet errug ferleegen en ging knus tussen Kever en Bas inzitten, Bas kon het niet laaten en ging speels met zijn poot teegen de linten en pompoentjes slaan.
Het duurde niet lang foordat er weer folop gezongen werd want iedereen was in een egte feeststemming en waren benieuwd wat Joep allemaal georganiseerd had.
Op de raadiejoo hoorden we iemand zingen oofer freede en dat past heelemaal bij ons weeges wij iedere aafond foor freede tetteren en het staat ook op mijn kemper.
Het heet:
All we are saying is give peace a chance (je kan het op joetjoep finden)
Het is heel makkeluk mee te mauwen.
Op het feestterrein aangekoomen werden we kattastisch ontvangen door Joep, Beertje en ik kenden niet zofeel poezels maar dat feranderde gauw want sommigen hadden ons al gezien bij muisbezorgd.nl en anderen kenden ons fan naam fan Ollie, het is één heele groote famielie.
Oofer het feest gaa ik niet feel mauwen want daar zijn al feel blogs oofer geschreefen. Aan DonkerMuis heb ik niet meegedaan want ik was keimoe fan het rijden en de aafond en nacht daarfoor had ik ook gereeden om Japie en katleegaas te hellupen om muizen te ferfoeren naar de koelwagens, Japie, Beertje en Figo hadden de aafond tefoor bij de hunebedden muizen gefangen en die muizen heb ik naar de koelwagens gebracht, ondertussen was Japie bij Luna Poes en saamen met Foppe en Lapje en daar hebben ze nog heel lang gewerkt om foldoende eeten op taafel te krijgen maar toen kwam de noodkreet van mefrou tante Cato of er ook ferfoer was om die lekkere fette muizen naar de koeling te brengen, dat wou ik wel doen.
Natuurlijk was ik wel in het weiland om naar al onze sterrenfriendjes te zwaaien dat was heel emootieooneel.
De folgende ochtend na een heerlijk ontbijt en uitfoerig afscheid te hebben genoomen fan alle friendjes en friendinnetjes gingen we weer op weg naar huis, na ongefeer een kwartier kwaamen we erachter dat we Belle waaren fergeeten, die zat nog te teuten met haar friendinnen en denk je dat ze me hoorde toeteren …. nou fergeet het maar, Bas en Kasper hebben haar onder haar pooten genoomen en de kemper ingeduwd.
Hé hé eindelijk kompleet en nu heel snel naar huis want ik moest iedereen op tijd thuisbrengen fan hun mensen.
Iedereen is feilig thuis gekoomen hoor maar we waaren allemaal keimoe en moesten lang bijkoomen.
Het mooie fan deeze reis is dat we frienden zijn geworden en dat we elkaar nog faaker willen zien. Omdat het zingen fan ons zo mooi klonk hebben we beslooten om een koor op richten, we koomen met ferjaardaagen, feessies maar ook wanneer er troost noodig is. All we are saying is give peace a chance is ons kattenlijf-lied geworden dat kan dan iedereen meemauwen of als twee-beener hum hum hummen
Kever kan dan niet op zijn spieraal speelen want zijn mensen willen niet iedere keer dat ding onder het bed fandaan haalen en Belle mag geen drumstel want dat maakt tefeel 
herrie in de flet.
We woonen niet dichtbij elkaar en ik had al fan Kasper, Figo en Bas gehoord dat het zo jammer was dat we elkaar zo weinig zien, daarom heb ik iets bedacht en dat is dat wij een fiedeejoo-belapparaat krijgen, dat was mijn ferrassing Kasper.
Dat werkt zoo wanneer we met één willen mauwen pakken we het apparaat en slaan met de poot op de knop (die is lekker groot dus dat kan niet missen) bij de anderen gaat dan een geluid dat klinkt als mauuuuw. Foorbeelt Kasper wil met ons mauwen dan slaat hij op de knop en de ander hoort het, die slaat dan ook op de knop en dan zie je elkaar en kan je bijmauwen, dat kan met allemaal zijn of een paar, want we hebben wel onze beezigheeden en hooren het niet altijd, zoo kunnen we ook liedjes oefenen. Wanneer het klaar is slaan we weer op de knop en is het uit. Fan het apparaat is ook een footoo.
Fan Beertje zijn frou kreeg ik een berichtje of ik Figo bij hullie wou brengen foor te loogeeren, Figo loogeerde er ook faak toen Zorro nog op aarde was, dat doe ik met feel plezier want dan kan ik ook bijmauwen met Figo en eefen met Beertje.
Foor Foppe heb ik ook nog een ferrassing want ik komt zijn furkeering Luna Poes bij hem brengen om bij hem te loogeeren, dan kan hij Luna Poes wat faaker in zijn pooten sluiten.
Ik heb er wel tijd foor want de leeferanties foor kaas enzoo liggen stil, ik denk dat de muizen genoeg te eeten hebben fan alles wat fan het land komt.
Ik stuur jullie allemaal heel feel liefe kopjes en zagte pootjes want iedereen kan wel iets liefs gebruiken.
Mauwen en tetteren jullie mee foor freede? Dat moet nu ekstraa hard weeges Kever heeft faakanzie.
Foor allen die faakanzie hebben heel feel plezier en goed uitrusten
Foor allen die ziekjes zijn feel beeterschap
Knuff fan Triton
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Er is best wel en grote crises bij mij in de achtertuin aan de hand. Ik lag met Roover lusteloos onder de struiken. Het was warm. Veel te warm. Onze vachtjes voelden aan als winterjassen.
Ik keek naar Roover en keek naar het gras. Roover, miauwde ik, het gras is geler dan de kaas die we gisteravond van het aanrecht hebben gepikt. Dit kan zo niet langer.
Roover, die aan slapen zat te denken, zuchtte diep. Hij lag languit onder de struik en riep: Wat dacht je van een regendans? Dat heb ik wel eens bij mijn vrouw op tv gezien hoe ze dat vroeger deden. Gewoon een beetje gek springen en hopen op een plensbui.
Ik sprong overeind. Goed idee! We starten een regendans marathon. Maar daar zat ook een addertje onder het gras, of nou ja, onder het dorre hooi. Net toen ik mijn eerste ritmische bewegingen wilde inzetten, hoorde ik zacht gespin vanaf de schutting. Het was Luna. Ze keek geschokt. Een regendans? Zijn jullie nu helemaal besnaard? Mijn baasjes hebben eindelijk vakantie. We gaan kamperen in de tuin. Als het gaat regenen moet ik naar binnen. Dus geen sprake van!
Al snel waren Roover en ik in dubio. De mensen van Luna wilden zon en naar het strand. Maar geen regen. Dus eigenlijk mogen we niet dansen. Daar stonden we dan. Aan de ene kant snakte ik naar verkoeling en vers regenwater, en naar groen sappig gras. Maar aan de andere kant… wij hielden ook van onze vriendjes en vriendinnetjes. Roover en ik willen natuurlijk niet de zomervakantie van de buurt saboteren.
Weet je wat zei ik tegen Roover: We gaan ons plan wijzigen. We moeten een hele specifieke regendans doen. Een soort van micro regendans. Roover keek mij aan en zei: Een wat?
Ik ging het uitleggen. We dansen op zo een manier dat de regen alleen in onze tuin valt. En misschien een klein beetje op de planten van de buren. Maar zeker niet op de tent van Luna. En zo begon er een vreemd absurd schouwspel.
Ik nam de leiding. Ik deed een driedubbele salto achterwaarts, en lande met een doffe plof in de aarde onder de struiken. Toen begon ik met mijn staart te zwiepen. Roover, vond het tempo te hoog van mij, en ging mee doen op zijn eigen manier. Hij rolde van zijn linkerflank naar zijn rechterflank, terwijl hij ritmisch bleef miauwen tegen de zon en de wolken. Hij zag eruit als een luie zeehond vond ik. Roover vond van mij weer dat ik op een breakdancer leek.
Luna keek met open mond toe vanaf de schutting. Het was een hilarisch en idioot gezicht. Maar tussen het lachen door zag ze ook dat Bliksem en Roover serieus bezig waren. Bliksem had het zweet op zijn neusje staan. En Roover was zowaar al vijf minuten achter elkaar aan het rollen. Ze deden het ook voor de vogeltjes die dorst hadden.
En geloof het of niet, er kwam een donkere wolk boven onze jungle te hangen. Binnen een minuut viel er een kleine regenbui uit. Precies in onze jungle. Ik ging samen met Roover in de druppels staan. Het was verkoelend en de lucht rook heerlijk fris. Maar het was ook heel snel weer droog.
TuinLuna keek vanaf de schutting naar mij en Roover. Nou ja heren, nu blijft het wel droog he, miauwde ze. Ik keek Roover aan en dacht: Goed gedaan! De regendans was een klein succes. Wij hadden de tuin gered, maar ook aan onze vriendjes en vriendinnetjes gedacht. Want dat is wat Roover en ik als katermannen doen: zorgen voor elkaar, met rare kuren maar met een groot hart.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem