Ik weet het even niet meer. Dagenlang heb ik genoten van de zon op m’n vacht, waardoor ik dacht dat ik m’n winterjas al wel kon verspreiden over m’n diverse kleedjes en kussentjes in huis, het grote bed, de bank en de stoelen en niet te vergeten m’n favoriete plekje, de schone en bij voorkeur donkere was van m’n personeel. Want het waren een paar heerlijke warme dagen, dus het werd tijd voor m’n zomerjas. Dacht ik.
Maar de afgelopen week had ik daar best wel een beetje spijt van. Buiten woeide een koude wind, het regende en de zon was lang niet meer zo lekker warm als de dagen ervoor, en zelfs de nachten waren frisserig nu ik het grootste deel van m’n wintervacht al losgelaten heb.
Warm
Dus de hele afgelopen week heb ik vaker binnen in de vensterbank gelegen boven dat lekkere warme ribbelding. Want ook m’n personeel vond het zó koud dat ze de kachel weer hadden aangezet. Zij hadden zelfs de versgewassen sjaals weer uit de kast gehaald om te dragen maar ik heb helemaal geen sjaal. En ik vertik het om een wollen jasje met een hoge kraag te vragen, wat als stoere katermans draag ik natuurlijk alleen maar haren. Maar ja, die had ik in mijn blijdschap dat het voorjaar er aan leek te komen al verspreid door m’n huis.
Dus ik vond het eerlijk gemauwd toch wel lekker toen ik op een ochtend deze week best wel wat verkleumd op het nog warme grote bed ging liggen na m’n ontbijt, en Senior het dek over me heen legde. Daar heb ik heerlijk een paar uur onder liggen slapen, en ik snap nou ook waarom m’n personeel dat ‘s nachts altijd over zich heen trekt want ‘t ligt lekker warm.
Ontbijt
Toch ben ik deze week ook wel buiten geweest, want de nachtelijke straatcontroles moesten toch gedaan worden. Ik had vroege diensten, dus ik hoefde pas om drie uur ‘s nachts te beginnen. Dat kwam mooi uit omdat rond die tijd een van m’n personeelsleden meestal wel opstaat om naar hun eigen bak te gaan, hoewel ik ze toch ook een paar keer wakker heb moeten maken om op tijd aan ‘t werk te kunnen.
Ik liep dan zachtjes mauwend over Senior heen en liet Junior slapen, want die moest er twee uur later alweer uit om brokjes te gaan verdienen terwijl Senior pas later hoefde op te staan. Ik kien dat altijd purrrcies uit, want na m’n straatcontrole wacht ik dan in m’n tuin tot Junior het licht in de woonkamer aan doet om haar spullen te pakken en dan spring ik op de tuintafel zodat ze weet dat ik naar binnen wil.
Terwijl ik dan wacht tot de tuindeur open gaat scherp ik m’n stiletto’s alvast voor op de kokosmat bij de tuindeur, voordat ik binnen aan m’n vaste ochtendritueel begin. En als ik daarmee dan klaar ben staat m’n ontbijt al klaar.
Gelei
En over ontbijt gemauwd, m’n personeel heeft m’n voorraadkast weer helemaal bijgevuld met eten dat ze over de grens gejaagd hebben en daar ben ik niet altijd even enthousiast over. Ze dachten me een plezier te doen met wat andere merken en smaken natvoer omdat ik intussen wel een beetje uitgekeken ben geraakt op wat altijd m’n favorieten waren, dus ik ben nu weer even proefkater.
Maar mauw nou zelf, wat moet een stoere katermans met vlees waar worteltjes doorheen zitten? Of asperge, of pompoen? Of nog erger, zeewier? O, ik heb het geprobeerd hoor, maar na een paar hapjes ging ik dan toch liever verder met de knapperige brokjes waar ik al drie jaar dol op ben. En m’n personeel snapt de hint en noteert netjes wat ze kunnen laten lopen wanneer ze weer ‘s voor me op jacht willen. Zo weten ze al dat ik niks met garnalen, mosselen of kabeljauw eet, terwijl zalm en tonijn er altijd wel ingaan. En lever of hart ben ik ook geen liefhebber van, maar kip en rund en konijn en eend en wild zwijn lust ik ook best. Zelfs als ze kangoeroe of eland voor m’n neus zetten eet ik dat op, als ik daar dan toevallig trek in heb.
Zolang m’n eten maar niet in van die glibberige gelei zit. Want dan neem ik gewoon lekker m’n brokjes voor ontbijt of diner, omdat ik toch echt geen moeilijke eter ben.
Zomer
Maar goed, even terug naar het voorjaar. Of eigenlijk, het ontbreken daarvan. Want buiten is nu alles weer lekker groen na alle regen van de afgelopen week, en ik zie alweer allerlei kleine beestjes door de tuin wandelen en vliegen. Maar het is er deze week niet van gekomen om lekker languit in m’n tuin te zonnen. Zelfs de muizen in het weiland komen niet eens hun holletjes uit, dus daar was ook niks te beleven. De potten pindakaas blijven onaangeroerd staan, omdat het wel weer herfst leek. Dus ik hoef dit weekend nog geen enkele pot te vervangen.
Daarom denk ik dat ik maar lekker binnen boven dat ribbelding blijf dutten de komende dagen. Afwachten wat ik ‘s morgens en ‘s avonds in m’n etensbak vind. En korte straatcontroles doen, want ik vind er buiten even niks aan. Ik wil voorjaar, zon, warmte op m’n zomerjas. Lekker buiten in de tuinstoel kunnen liggen, achter de muizen aanjagen of lui op m’n catwalk kunnen hangen. Samen met Senior in de tuin werken en zonder kouwe poten weer binnenkomen na een nachtje stappen met de buurtkatten.
Misschien wordt dit jaar de lente wel gewoon overgeslagen en staat ineens de zomer voor de deur. En dan zit er nu even niks anders op dan geduldig te wachten tot het eindelijk zo ver is.
Stevige poot en zachte kopjes,
Joep
Frou Frou: “Midden in de nacht toen het donker er nog was, werd ik wakker van een geluid dat zo door de stilte heen sloop. Nog half in dromenland met mijn oogjes op een kier keek ik naast me, naar de grote mensenmand, en jawel, het was onze mensenbroer die mijn catnap furstoorde. Hij lag te frummelen met de dekens en draaide en draaide maar het hielp niks.
heeft want er ligt toch helemaal geen erwt in mijn mand? Dan zou ik er echt niet gaan liggen hoor.
krakend plastic, op de grote mensenmand te springen alsof het een springkasteel is en spulletjes van het nachtkastje te meppen. Het maakte mij niet uit hoe laat het was, er was altijd tijd voor ontdekking.”
Soms zaten we urenlang op de vensterbank om vogels te observeren en alles wat in de jungle gebeurde. We deden dan samen miauwen en er werd gekeken naar elkaars schaduw onder de struiken.
Tevreden
Hoi liefe friendjes en friendinnetjes daar ben ik weer! Het is weer Minnie dinsdag. Dus pak een brokje en neem een slokje en lees weer gezellig mee.
Ik rende ooferal op en af. En weer af en op hihi. En de gordijnen nou dat zal ik jullie mauwen. Als je nog zo piepklein bent dan kan je daar lekker makkelijk in hangen. Kan dat nou ook wel proberen maar dan lazer ik zo weer naar beneden want ben nu natuurlijk feel zwaarder. Dus dat doen we maar niet hihi. Ik weet nog wel dat mijn mama faak naar mij mauwde dat ik naar beneden moest komen. Die was zo bang dat mijn kleine nageltjes zich niet goed fast haakte in de stof.
Furrstoort keek ik op. Huh wat waar wat zeggie. Frau moest glimlachen. Zat je lekker dag te droome liefe meid van me. Ik knikte en gaf haar een kopje. Furrtelde haar dat ik terug had gedacht aan de tijd dat ik klein was. Oh Minnie wat had ik dat graag van je mee willen maken zei ze. Want zij is natuurlijk pas mijn mama van sinds dat ik twee ben. Daarna was het tijd voor het aafond eten en gingen we dat doen.
Daarnaast kom ik graag op de slaapkamer. Dat doe ik niet als mijn mensen daar slapen. Het is niet dat ik dat niet zou willen maar dat zijn we niet gewend dus Moos en ik blijven ’s nachts in de kamer en de beide kattendames slapen op zolder. Ook niks mis mee want daar staat ook een bed en in de kamer zijn twee banken. Ik vind het echter wel erg prettig om zo nu en dan een kijkje te nemen in dat vertrek met het grote bed want ten eerste kun je er erg zacht op liggen maar ik kan daar ook op de vensterbank zitten en de straat in kijken. Als ik de deur daar open hoor gaan, sjees ik zo snel als mijn pootjes me dragen kunnen naar de gang en mag ik binnen.
Kruimels