Om heel eerlijk te zijn, die warme dagen van de week waren best wel lekker…
Je moet weten, ik kwam ‘s ochtends binnen voor ontbijt, zoals ik elke morgen doe. En toen ‘t zo warm was, was m’n personeel ook al vroeg op dus dat kwam me purrrfect uit.

Krabpaal

Wekenlang krabde ik altijd eerst nog even een rondje op de kokosmat bij de achterdeur terwijl m’n personeel geduldig bleef wachten totdat ik m’n nagels voorgescherpt had voordat ik de drempel over stapte. Maar sinds een paar dagen heb ik binnen een hele nieuwe krabpaal staan. Niks bijzonders hoor, gewoon een paal met een zacht grijs stofje aan de voet. Maar ik loop nu gelijk door naar binnen, over de kokosmat naar m’n nieuwe krabpaal en ben daar heel tevreden mee, omdat ik me nu weer languit kan uitrekken terwijl ik m’n voorste stiletto’s scherp. Want die oude paal, die was na twee keer repareren (waardoor ‘ie elke keer weer een stukje korter werd) eigenlijk al een tijdje helemaal op.
Ik kon als ik op m’n buik ervoor lag gewoon de bovenkant aantikken, dus dan kun je je vast wel voorstellen wat een iennie-mienie paaltje dat was geworden… En ‘t touw had ik ook al voor een deel losgetrokken, maar omdat ik nog twee luxe krabpalen met ligplekken én de krabzak tot aan ‘t plafond plus nog steeds m’n allereerste kittenkrabpaaltje in huis heb leek het voor m’n personeel nog geen échte noodzaak om haast te maken met vervangen van die ene. Maar toch is dat er deze week dan eindelijk van gekomen, en m’n nieuwe krabpaal is nu al m’n favorietste krabpaal in huis.

Warm

Maar goed, ik dwaal af… Waar was ik ook alweer gebleven? Oja, binnenkomen voor ontbijt toen ‘t begin deze week zo warm was.
Zoals hierboven al gemauwd loop ik dan altijd direct door om eerst m’n stiletto’s te scherpen. Dan heeft m’n personeel mooi de tijd om een blikje, kuipje of zakje open te trekken en te serveren. Bij Junior mag ik dan altijd nog de kleine lepel aflikken waarmee m’n eten in m’n etensbak wordt gedaan, maar Senior begint daar niet aan. Die vind dat ik gewoon uit m’n etensbak kan eten. Maar daarmee mis ik dus eigenlijk wel zeker een kwart theelepel voer…
Maar goed, eten ging prima hoor, met die hitte. En drinken ook, al moest ik er wel even aan wennen dat in de slaapkamer nu ook een drinkbak met water stond. En wát voor eentje, miauw. ‘t Leek wel een zwembad! Dat kwam zo, toen m’n personeel vorig weekend bij de lokale dierenwinkel langs ging, zagen ze in de etalage een drinkbak staan waarvan ‘t binnenste deel in de vriezer kon. Eigenlijk was ‘t een drinkbak voor honden, maar ach, m’n personeel kijkt niet zo nauw. Een drinkbak is tenslotte een drinkbak. En omdat ze al wisten dat het begin vorige week heel erg warm zou worden, hebben ze zo’n bak voor me meegenomen. Nou, dat heb ik geweten… Met een bak water op kamertemperatuur en een bak gekoeld water was de keuze om te drinken natuurlijk niet moeilijk. Al vond m’n personeel het toch minder leuk toen ik in dat koele binnenbad ook wilde gaan pootjebaaien…

Gasten

Na m’n ontbijt was ‘t dan tijd voor de eerste dagelijkse knuffels, aaien en lieve woordjes. Ik doe dan altijd net alsof ik niet doorheb dat m’n personeel tegelijkertijd even checkt of ik geen ongenode gasten mee naar binnen heb genomen in m’n vacht. Maar ik ben natuurlijk de beroerdste katerman niet, dus ik heb ze deze week weer iets te doen gegeven tijdens ons vaste ochtendritueel.
Want ik heb ontdekt dat er aan de zijkant van ‘t achterpad, op weg naar de brug richting m’n weiland, planten groeien waar lichtbruine kleine kleefbolletjes aan zitten. En da’s leuk want met m’n rug, linker-, rechterzij en staart loop ik dan expres tegen die planten aan en hop, ik heb een hele vacht vol…
Ik weet nog wel, de allereerste keer vorig jaar dat ik met die bolletjes thuiskwam. M’n personeel was even in paniek, omdat ze dachten dat het beestjes waren. Er werd zelfs een vergrootglas bijgehaald, de bolletjes werden fijngeknepen tussen een papiertje en nóg beter bekeken. En terwijl ik al lang wist dat het geen beestjes waren, is m’n personeel er toch even een tijdje mee bezig geweest. Maar ja, ze vonden toch dat al die bolletjes uit m’n vacht moesten, dus ik werd overal gestreeld en gekriebeld tot alles er weer uit was. Ik kan het dan ook van harte aan iedereen aanbevelen, om met een vacht vol kleefbolletjes thuis te komen. Want zo’n kriebel- en pluksessie is écht heel errug ontspannend.

Koeler

Maar, even terug naar het onderwerp van deze blog, de drie zomerdagen begin deze week.
Nadat ik weer een zachte vacht zonder bolletjes had, ben ik lekker op ‘t grote bed gaan liggen, onder dat grote zwiepding aan ‘t plafond. Waterbak bij de poot, en af en toe werd er zelfs een snekkie of een soepje op het grote bed geserveerd. ‘t Zal je dan ook niet verbazen dat het wat mij betreft best de hele maand wel 38 graden zou mogen blijven, want vanaf donderdag moest ik m’n snekkies en soep gewoon weer zelluf in de keuken ophalen.
Zodra de zon onder ging en ‘t wat koeler werd stond ik pas op van ‘t grote bed, wandelde op m’n gemak naar de keuken voor m’n diner, gaf m’n personeel wat kopjes en knuffels en vertrok naar de achtertuin. Eerst even wat wennen aan de warmte in de grote stoel of in m’n kersenboompot, daarna even m’n catwalk op om een beetje vanuit de hoogte om me heen te kunnen kijken om daarna lekker aan de wandel te gaan of aan ‘t werk voor de straatcontrole met de buurtkatten. En dan ‘s morgens vroeg herhaalde zich dat hele ritueel weer.
Maar nu? Nu vind ik ‘t gewoon weer koud. Ik wil die zomer terug…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep