Alle berichten van TegnieseDienst

Wat Minnie vanaf de wasmachine hoorde

Het was een gewone zondag. Of althans dat dacht ik. Ik lag een beetje te tsjillen op de wasmachiene. Je weet wel dat ding waar tweebeners hun fagtjes in wassen. Waarom ze dat niet gewoon met hun tong doen en waarom ze niet gewoon zoals ons een betere harige fagt hebben fraag ik mijzelf nog steeds af hihi. Dit is toch niet handig. Iedere keer weer alles in die machiene te moeten doen. Maar goed foor mij zit er wel een foordeel aan. Als het apparaat aan staat dan wordt het meestal ook lekker warm. En jullie weten hoefeel ik daar van hou.

Tsjillen

Dus zodra ik zag dat die machiene aan stond ben ik er meteen op gaan liggen. Enne ik zag het niet alleen. Ik hoorde het ook. Wat zo’n ding maakt best wel wat lawaai soms zal ik je miauwen. Gelukkig kan ik me best goed foor geluiden afsluiten. Dus ik verzandde snel in een hele fijne dut. Frau is dat ooferigens best jaloers op zegt ze. Dat ik ooferal en altijd zomaar kan slaape. Of er nou geluid is of niet. Dus ik mauwde terug. Tsja je bent een kat of je bent het niet. En toen moesten we allebei lachen.
Maar goed ik lag dus te tsjillen. Lekker te dagdromen oofer een lekker muisje en een smakelijk foogultje. En ja sommige van jullie finden dat misschien zielig dat ik dat doe. Maar ik ben en blijf wel een kat en een kat is van natuure een dier dat daar fan houd. Dus als ik lekker lig te dromen of dagdromen dan gaat dat faak daar over.
Op eens hoorde ik een geluid links. Ik spitste mijn oortjes. Dat klinkt niet alleen links maar buiten links op de straat. En eefe later hoorde ik ook een geluid rechts. En dat leek ook te komen van buiten rechts op straat. Dus snel rekte ik mijzelf eefe uit om wakker te worden. Daarna sprong ik fan de wasmachiene en dribbelde ik naar de fensterbank waar de groote mand van Frau staat.

Spektakel

En wat ik toen zag! Aan de linkerkant van de straat stond een zwart witte kat. Dikke staart, boze kop, alles. En aan de rechter kant van de straat stond net zo een zelfde zwart witte kat. Ik freef eefe met mijn pootje in mijn oogjes. Zag ik dat nou goed? Het leek wel alsof het een tweeling was.
Maar goed bedacht ik me snel. Dan zouden ze niet zo met dikke staarten naar elkaar gaan zitten staan staren. Want dat was het. Een echte katten stare down zoals alleen katjes dat kunnen. En poezen natuurlijk hihi. Eerst was het nog staren naar elkaar. Maar al gauw hoorde ik links MEWWWW. En van rechts klonk het MAAAUUWWW. En ik zat zoals Frau dat altijd zo grappig noemt front row foor dit katte spektakel.
Op het moment dat ik nang nang nang hoorde en wat hoog gegil en geschreeuw wist ik wat ze fan plan waren. Blij dat ik feilig achter glas zat genoot ik ferder van de foorstelling hihi. Ze kwamen met hun dikke staarten langzaam op elkaar afgelopen. “Dit is mijn straat scheer je weg hier” mauwde het linker katje. “De straat is groot genoeg, ik kan er best bij” dat mauwde het rechter katje.
En tsja daar moest ik rechter katje wel gelijk in geven. Er is al genoeg geblaas naar elkaar in de wereld. Dan zouden wij katjes en poezen eigenlijk beter moeten weten en het goede foorbeeld geven! Dus deed ik foorzichtig met mijn pootje het raam een stukje open. En ik mauwde met luide stem zodat beide katjes mij goed konden horen. “Hier mauwt de Minniester Purresident! De straat is groot genoeg voor meerdere katjes. Dus wees lief foor elkaar en geef mekaar een kopje!”.

De katjes keken beide furrschrikt omhoog. Ik hoorde link ja mevrouw en rechts hoorde ik natuurlijk mevrouw. Toen liepen ze naar elkaar toe en gaafe inderdaad mekaar een kopje. Tefreede verliet ik de fensterbank en ging ik op de groote mensenmand in de zon ferder met tsjillen.
Nou dit was het weer foor deze keer. We tetteren nog steeds keihard foor Freede! Jullie doen toch ook mee?

Pootje van Minnie

Lucky over zijn zusje en over de ren

Hoi allemaal, hier ben ik weer met mijn blog. Als eerste wil ik graag vertellen over ons nieuwe adoptiezusje op afstand. Pas heb ik verteld dat ons zusje Lobke een sterretje geworden is.

Anna

Dit was erg verdrietig nieuws en we denken nog veel aan haar. Toen kregen mijn mensen een berichtje van de mensen van ’t Katshuisch waar zij woonde over Lobke en mochten ze een andere adoptiezusje of -broertje uitkiezen. Alle centjes die we voor daar sparen zijn voor alle katjes maar dan worden zij suikeroom of suikertante van een speciaal katje. Ze hebben Anna gekozen, gewoon omdat ze lief is. En de rest daar natuurlijk ook allemaal. Kijken jullie misschien ook wel eens naar hun website?
Waar we eerst woonden was heel dichtbij en gingen mijn mensen wel eens kijken maar dat willen ze een ander jaar ook weer opnieuw doen als ze open dag hebben. Dan mag je als mens daar speciaal komen kijken. Ik wil wel even zeggen dat ze erg graag veel centjes sparen voor de katjes daar, dus mochten jullie een paar euro uit je spaarpot kunnen missen, dan zou dat fijn zijn natuurlijk. En niks moet hoor, het mag.

Kattenren

Ik wilde ook nog graag wat extra vertellen over onze kattenren en wat er zowel allemaal in staat momenteel. De ren is groot genoeg om een en ander in te zetten en je wilt per slot van rekening toch ook dat het er een beetje gezellig uitziet. Voor ik het vergeet, konijntje Jip zit met de achterkant van haar verblijf tegen onze ren aan. Dat is reuze gezellig want nu kunnen we elkaar goed zien. Dit kun je op de foto die ik erbij gedaan heb nog niet zien maar als ik op de plank zit, zit ik zowat schuin boven haar. Ik mag wel af en toe eruit dus dan ga ik bij haar kijken en geven we elkaar neusjes. In de ren zelf heeft mijn man twee plankjes vastgemaakt en ik moet eerlijk zeggen dat ik daar erg blij mee ben. Als ik op de plankjes spring kan ik daar lekker zitten of liggen en ze hangen precies zo dat er altijd wel op een van beide zon is. Nu ja, als de zon schijnt dan natuurlijk. Ik kan veel zien omdat ik hoog lig en het is er fijn kijken maar ook om te slapen zijn ze prima. De mensen die de ren gemaakt hebben, hebben de plankjes erbij gedaan omdat katten nu eenmaal graag hoog liggen en dat hebben ze heel goed bedacht.
Behalve de plankjes is er ook een tonnetje in de ren komen staan en de huisjes waar Molly altijd graag in lag staan er nu ook. Dit betekent dat we zelf een plekje kunnen kiezen waar we het liefste liggen. Ik ben natuurlijk altijd aan het verkennen dus ik heb alles al uitgeprobeerd. Ik heb nog niet in de gaas gehangen maar dat schijn je als kat wel te kunnen, tenminste dat heb ik me toch laten vertellen. Ik zie momenteel wel elke dag een mooie zwarte poezel voorbij lopen dus die moet ik wel in de gaten houden natuurlijk. En ik kijk vooral veel vogels en dan tetter ik gezellig tegen ze. Sommige vogels zijn heel dapper en komen zelfs in onze ren!

Plank

Mijn man is nog aan het bedenken hoe hij een mooie en goede krabpaal voor buiten kan maken. Als jullie ideeën hebben, dan hoort hij deze graag! De krabpaal van binnen kan niet buiten staan want als deze nat wordt, zijn alle kleedjes en mandjes ook meteen nat en dat is uiteraard niet de bedoeling. Daarom wil hij nu zelf iets maken dat goed tegen regen en wind kan en waar wij toch fijn op kunnen zitten en liggen. Ik denk wel dat hij heus wat gaat bedenken en maken, dus dat moet toch helemaal goedkomen.
Ik lig nu het nog steeds mooi weer is, ondanks dat het al een poosje toch wel herfst is, nog veel buiten op een plank. En wat denken jullie? De meesjes zijn zo dapper (of misschien zelfs wel een beetje brutaal) dat ze gewoon in de ren vliegen. Ook terwijl ik daar nog lekker zit. Ze weten dat er een pot met vogel pindakaas hangt dus daarom komen ze ook gewoon gezellig. Niks mis mee want dan hebben we extra veel te kijken.

Knuffels van Lucky

 

Kever heeft een mening over op wolkjes loopen

Zooo heee, wat heb ik een week gehad, elke dag was ferschillend, als ik ging slaapen wist ik niet hoe het huis zau zijn als ik weer wakker werd, en ik zal eerlijk zeggen: ik fond er niets aan.

De eerste dag fiel het nog mee: er stonden opeens spullen in de slaapkamer die eerst in de andere kamer stonden, nau ja dat kan gebeuren natuurlijk, maar de daagen daarna werden de toorens in de slaapkamer steeds hooger en hooger en nog hooger, als ik op het grote bed lag zag ik niets meer, alleen maar spullen, en dat fond ik moeilijk, dus ik sliep niet meer op het grote bed maar in mijn kersmusmand bij het raam.

Na een paar daagen was de woonkamer heel raar geworden, de meeste spullen waren weg maar de slaapkamer was juist helemaal fol, je kon bijna nergens meer loopen, gelukkig lagen mijn krabkartons en mijn manden nog net zo als het hoort.

Kartons

Ik was de folgende dag net in slaap gefallen in mijn mand onder het bed toen ik allemaal lawaai hoorde, het was een geluid van metaal op iets hards, ik bleef onder het bed want ik fertrauwde het niet, en ik moest de hele dag zo ferstopt blijfen foordat het lawaai foorbij was, nadat het stil was geworden kwam mijn vrouw naar mij kijken, ze zat onder het stof, ze froeg ik of naar de woonkamer wilde komen, en toen ik daar kwam was alles helemaal kaal, fooral de floer, die was ineens keihard, ik rende snel naar buiten want ik snapte er niets van, mijn man kwam me efen laater haalen en we gingen met zijn tweetjes weer naar binnen, ik heb oferal gesnuf-snuft, en ik zag dat mijn krabkartons op die harde grond lagen, op een stuk floerbedekking, dat zag er fertrauwd uit en daar ben ik gaan zitten.

Wij hebben thuis maar twee kamers en een gangetje, en ik zag fanaf mijn kartons dat de woonkamer helemaal kaal en leeg was en het gangetje en de slaapkamer helemaal fol, ik fond het echt heel stom.

De ochtend erna waren mijn vrouw en ik in mijn tuin, daar was alles tenminste gewoon zoals altijd, tot ik de bel van de deur hoorde, mijn vrouw ging naar binnen maar ze kon niet meer door het gangetje, ze moest door het raam klimmen, zelf bleef ik buiten natuurlijk!, ik hoorde stemmen en toen kwam mijn vrouw weer naar buiten, daar heeft ze een paar uur met mij gezeten, binnen hoorde ik mannen praaten, en één stem kende ik nog, het was een vriendelijke stem, en opeens snapte ik het een beetje… we kreegen nieuwe floerbedekking!

Floer

En ja hoor, de floer in de woonkamer is nau heerlijk zacht, het lijkt wel alsof ik op wolkjes loop!, het hele huis lijkt ineens veel frolijker door de mooie kleur en het ruikt helemaal niet freemd, de spullen zijn bijna allemaal weer terug waar ze hooren, mijn huis foelt weer gewoon, zoals het altijd is, en mijn mensen zijn helemaal blij, ik hoop maar dat het nau altijd zo blijft, mijn vrouw roept dat zij dat ook hoopt en dat ze de eerste honderd jaaren geen nieuwe floerbedekking meer wil en mijn man ook niet, dus dat moet goed komen.

***
Ik tetter gewoon door voor vreede, gaat het misschien ergens een klein beetje lukken…?!?
En iedereen die iemand mist stuur ik zachte kopjes.
***
Klein nawoord van mevrouw Kever

Kever heeft het geweldig gedaan tijdens alle veranderingen. We hebben extra met hem geknuffeld en al zijn plekken hetzelfde gehouden.
De enige dag die echt moeilijk voor hem (en ons…) was was de dag waarop meneer Kever en ik VIJF UUR bezig zijn geweest om de oude vloerbedekking met breekijzers los te krijgen.
Daarna viel álles mee 😉

Joep beleeft de herfst

Wat een week was het weer… Eigenlijk vind ik de herfst zoals die de afgelopen dagen was helemaal niet zo erg, de hitte is uit de grond in de tuin verdwenen en ik kan genieten van het zachte briesje dat af en toe door m’n vacht streelt.

Ik ben urenlang bezig met blaadjes vangen. En ik kan je verzekeren dat dat toch wel een wat andere behendigheid van me vraagt dan muizen vangen…
Alleen die regen en storm van begin van ‘t vorige weekend, hè… Die zorgde ervoor dat de stoelkussens al heel snel door m’n personeel in de schuur werden opgeborgen. Maar m’n tuintafelkussen, dat nog steeds onder de overkapping lag, is dat weekend midden in de nacht weggewaaid toen ik zelf even m’n poten aan het strekken was op ‘t achterpad.
Hoe ik ook probeerde, ik kreeg ‘t niet voor elkaar om, terwijl m’n personeel binnen in het grote bed hun nachtelijke voorraad haardhout lag te zagen, m’n kussen in die regen en storm weer terug op tafel te krijgen.
En dan is ‘t best arremoei hoor, om op ‘t harde tafelhout te moeten slapen.
Dat hoefde gelukkig ook niet, want onder de tuintafel lag m’n rieten mandje met kussentje nog, helemaal droog tegen de buitenmuur aan, dus daar ben ik toen maar gauw in gaan liggen voordat de wind daar ook vat op zou krijgen, om te wachten tot m’n personeel uitgezaagd was.

Regen

Pas tegen ontbijttijd zag m’n personeel zodra ze de tuindeur voor me opendeden wat er gebeurd was, maar toen was m’n tuintafelkussen op de grond al helemaal door-en-doornat geregend. Ik ben die zondagmorgen dan ook een beetje mopperend naar binnen gegaan voor m’n ontbijt, terwijl m’n personeel een reddingsactie uitvoerde op m’n grote bruine kussen, dat inmiddels een doorweekt en onbruikbaar tuintegelkussen was geworden. Maar nog voordat ik m’n ontbijt achter de kiezen had, lag m’n kussen al in dat grote draaiding dat in de keuken staat en dat brommend m’n kussen nóg natterder maakte dan dat ‘ie al was. Ik snapte er niks van.
Gelukkig hield de regen na twee dagen op, en was ook de storm gaan liggen. Maar ik hield het nog wel even voor gezien buiten, en verlangde alweer terug naar de zomer die nu toch echt definitief voorbij leek te zijn.
In de tussentijd was de kachel in huis alweer aangegaan, dus de beste plek om dan te gaan liggen dutten is altijd op m’n kleedje in de vensterbank. En dan moet ik wel op tijd even draaien natuurlijk, zodat door de warmte van dat ding onder de vensterbank zowel m’n rug als m’n poten extra lekker warm blijven als ik ze net over ’t randje van de vensterbank leg.

Onderpootelingen

Dat heb ik toch zeker de rest van de dag en een hele nacht en nog een hele dag volgehouden, want ik was wel even klaar met die storm en de regen buiten. Ik moest alleen uit m’n voorverwarmde vensterbank komen als ‘t etenstijd was, want m’n personeel vertikte ‘t gewoon om twee keer lunch en diner en één keer ontbijt bij ‘t raam te serveren. Dat moet ik als hun contract over twee en een half jaar afloopt toch wel even gaan aanpassen, zodat m’n natjes en droogjes daarna niet meer alleen in de keuken gezet worden maar gewoon dáár waar ik op dat moment lig geserveerd worden.
Heel eerlijk gemauwd had ik die twee dagen zelfs ook helemaal geen zin om buiten de plantjes te bewateren en te bemesten, want uit eerdere ervaring had ik al geleerd dat ik dan zeker met een paar modderpoten en ‘n nat pak zou thuiskomen. En extra poetsbeurten, daar had ik dat weekend ook even geen zin in. Dus ik heb tot enthousiasme van m’n personeel toch maar weer ‘s gebruik gemaakt van m’n overdekte gritbak met klapdeur die al tijden ongebruikt en brandschoon in de badkamer staat. En dat viel me eigenlijk niet eens tegen…

Serveren

Gelukkig kreeg ik wel meer dan genoeg knuffels en aaien en lieve woordjes als ik zo de hele dag in de vensterbank lag, en dat was heerlijk. Als ik zin had, draaide ik me op m’n rug met alle vier m’n poten omhoog, en dan kreeg ik ook nog buik- en kin kriebels. Dat maakte toch wel weer heel veel goed en ik bedacht me dat ik het ook eigenlijk helemaal niet slecht getroffen heb met m’n personeel. Maar dat serveren van m’n eten en drinken in de vensterbank of op de bank of op ‘t grote bed of op ‘t dakterras van m’n villa of boven in m’n kaktuskrabpaal opnemen in ‘t nieuwe personeelscontract lijkt me nog helemaal niet zo’n gek idee. Ik denk dat ‘t dan wel harde onderpootelingen gaan worden, want zelf eten ze ook altijd op dezelfde plek aan de grote eettafel. Maar ik wil ‘t tegen die tijd wel gaan proberen als ik er dan nog aan denk.

Kussen

Nou vraag je je misschien af hoe ‘t met m’n tuintafelkussen is afgelopen… Ik kan je mauwen dat die na het weekend weer brandschoon en kurkdroog op de tuintafel lag. En omdat het daarna ook beter weer werd en de zon zelfs af en toe te voorschijn kwam ben ik vanaf dat moment lekker veel buiten geweest. Overdag in de tuin, op ‘t achterpad of in ‘t weiland, en als ik klaar was met m’n straatcontrolenachtdiensten ging ik lekker liggen dutten op m’n schone tuintafelkussen tot het tijd was voor m’n ontbijt.
De plantjes in m’n tuin zijn inmiddels ook weer voldoende bewaterd en bemest, ik eet en drink nog steeds in de keuken dus alles gaat weer gewoon z’n gebruikelijke gangetje hier.
Eigenlijk heb ik toch best wel een mooi leven zo…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep