Deze week ben ik vaak in mijn tuin geweest, het was droog en niet zo kaud, elke dag lag ik op mijn nieuwe stoel, die heb ik gekreegen omdat de forige kapoo was gegaan: er zat een groot gat in het stuk waar je met je billen op zit!, als ik lag ging het prima, dan was mijn lijf grooter dan het gat, maar mijn mensen zeiden dat ik er op een dag helemaal doorheen zau zakken, gelukkig zag mijn man weer zo een stoel op straat staan en die heb ik nau, ik foelde meteen dat het een fijne stoel was en hoefde helemaal niet te wennen.
Famielies
Op mijn nieuwe stoel keek ik naar de vogels, en dacht ik na over van alles, zoals over het leefen en over de sterren, ik dacht aan alle sterren die ik ken, met Doerak als laatste, en ik hoopte dat de Brug foorlopig dicht zau blijfen want ik hau mijn vrienden liefer om me heen, en ik weet hoe moeilijk het is voor de famielies van sterren, hoe erg je iemand mist en hoeveel ferdriet je hebt, dus ik hoopte echt HEEL erg hard dat het deurtje in de Brug dicht zau blijfen.
Vriend
En toen las ik dat Willem een ster was geworden, onze eigen Willem van de blog, ik snapte er niets van… hij had toch een blog gemaakt dat hij weer lekker kon eeten?, ik kende Willem nog niet zo goed, maar hij was al een vriend van me, ik fond hem een liefe en aardige katerman, en ik dacht dat we elkaar misschien wel eens zauden ontmoeten omdat we allebei in dezelfde stad woonen, Willem was net als ik best heel bang, en hij kon keigoed krabben, dat kan je zien op de footoo, hij was lief voor zijn zusjes Jajim en Frou Frou en hij had furkeering met mevrouw Cato… nau dan ben je echt een grote jongen hoor!, dus hoe kon het nau dat Willem zomaar ineens een ster was geworden?
Mijn vrouw was ook heel erg geschrokken, maar ze legde me uit dat er soms iets in je lijf zit dat er niet hoort, of dat iets in je lijf niet meer goed werkt en dat het ook niet meer gemaakt kan worden, wat er ook wordt geprobeerd, zelfs de dokter kan dat niet, niemand kan dat meer!, het is net als bij die stoel van mij die kapoo was: een hele tijd merk je niets tot er opeens een keigroot gat in zit, daar kan je dan een tijdje nog wel op liggen, maar het gat wordt steeds grooter en grooter, je foelt dat niet maar op een dag fal je er doorheen, en zo is het gegaan met Willem.
Kopjes
Over de Brug heeft Willem als ster een hele nieuwe stoel gekreegen, hij is weer gezond en kan weer goed aademen, hij heeft alle andere sterren al ontmoet en hij twinkelt in het donker naar zijn mensenbroer en zijn zusjes en zijn Cato die hem het allerallerallermeeste missen, en daarom stuur ik zachte kopjes naar ze toe, voor een klein beetje troost.
Als ik in het donker in mijn tuin op mijn nieuwe stoel lig zwaai ik, ik zwaai naar alle sterren, fooral naar die ene ster die nog helemaal nieuw glanst, en ik foel me ferdrietig maar ook gelukkig, ik heb Willem leeren kennen en we zijn Saame geweest, hier op de blog.
****
Ik tetter nog steeds keihard voor vreede, en ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.
Wat me van de week toch overkomen is… Ik stond daar zelf van te kijken, zo van dat doen ze anders noooit, heb ik dat?
Tegenwoordig ga ik er dan lekker bij op tafel zitten en hou mauwlettend in de gaten of het allemaal wel goed gaat, want m’n personeel is inmiddels ook een dagje ouder dus daarom steek ik graag een pootje toe bij de brokcontrole. De brokjesverhouding moet natuurlijk wel kloppen, want anders heb ik niet de variatie die ik al bijna m’n leven lang zo graag lust.
Inmiddels heb ik ook al paard gegeten, en kangoeroe en wild zwijn en hert en eland, en geloof ‘t of niet, zelfs sprinkhanen in een sausje uit een zakje. Aan die laatste vond ik nou niet veel smaak zitten, maar de saus was heerlijk dus m’n bakje kon daarna gewoon gelijk de kast weer in. Maar m’n favoriet blijven toch de blikjes waar kaas in zit, en of er dan tonijn en kip in zit of alleen tonijn, dat maakt me helemaal niks uit. Volgens mij is alles met kaas gewoon lekker.
Miauw lieve furriendjes, het waren spannende dagen zeg. Voor ons allemaal, in het bijzonder voor Willem en onze mensenbroer. Wat er was, dat gaat Willem zelf aan jullie miauwen.
Hallo katermannen en kattenpoezen,
Zoals jullie weten heeft de herfst zijn intrede gedaan. De jungle kleurt anders en de wind fluistert zachtjes door de tuinen van Doetinchem. Mijn vriend Doerak, de wijze grote kater, mijn grote voorbeeld, die jarenlang de buurt had beschermd en geleid, was ziek. Het begon met vermoeidheid en het ademen ging moeilijker. Er waren minder avonturen in de jungle. Ik had het als jonge vriend al een tijdje in de gaten. De nachten werden stiller. De verhalen korter.
Doerak heeft een mooi grafje gekregen in zijn favoriete jungle. Het dichtbegroeide hoekje van de tuin waar hij zich altijd het gelukkigst voelde. Vlak bij Tante Fleur onder de oude boom rust hij nu. Ik breng hem nu elke dag even een bezoekje als eerbetoon.
Hallo liefe frientjes, daar ben ik weer, terug van vaakanzie en weer heelemaal heppie de peppie! Het was het wiekent voor de herrufvaakanzie, ik moes de blogg nog schrijfe, ik had geen inspieraazie en frouwtje was moe.
heeft furrhalen fertelt dat ze in Noorwegen heeft gewoond. En dat ze daar 2 grote houtkachels in huis had, en dat Timmie en de Dikkie daar voor lagen op een grote schaapefagt. Zou ik dat ook krijge dacht ik? Ja hoor zei frouwtje, dat gaan we doen!