Alle berichten van TegnieseDienst

Doerak over de nacht en over de jacht

🐾 Doerak op jacht met Tante Fleur – ook in het donker!
Hallo allemaal,
Vandaag vertel ik jullie over een van mijn favoriete avonturen met Tante Fleur. Het was een dag zoals geen ander: de zon scheen, de vogels floten, en de jungle achter ons huis ruiste van geheimen. Ik zat op mijn tuinstoel, mijn snorharen trilden van spanning. Tante Fleur kwam naast me zitten en fluisterde: “Doerak, ik heb iets gehoord in de struiken…”
Nou, dan weet je het wel. Als Tante Fleur iets hoort, dan is er écht iets aan de hand. Samen sluipen we naar de rand van de tuin. Ik voelde de aarde onder mijn poten, rook de geur van de bladeren, en hoorde het zachte geritsel van iets kleins. Tante Fleur was al ouder, maar haar oren werkten nog als een radar. “Links!” fluisterde ze. En ik ging.
We waren een perfect team. Ik ging laag over de grond, mijn staart strak achter me. Tante Fleur hield de wacht. We zagen een muisje – klein, bruin, en razendsnel. Maar wij waren sneller. Nou ja… bijna dan. Het muisje glipte onder de schutting door, maar dat maakte ons niet uit. Het ging om de jacht, om het samen zijn, om het avontuur.
Maar het spannendste kwam pas later… toen het donker werd.
Als de zon ondergaat, verandert de jungle. Alles klinkt anders, ruikt sterker, en voelt geheimzinniger. Tante Fleur en ik hielden van jagen in het donker. Dan waren we echt op ons best. Ik kon dan nóg beter ruiken en voelen. Mijn snorharen vingen elk zuchtje wind op, en mijn poten wisten precies waar ze moesten stappen.
We gingen samen op pad, heel stil. Soms hoorden we een egeltje scharrelen, soms een kikker plonzen in de vijver. En soms… ja soms… zagen we een muisje dat dacht dat niemand hem zag. Maar wij zagen hem wel. Of nou ja, Tante Fleur zag hem eerst, en ik rook hem. En dan begon de jacht. En zo leerde ik jagen van Tante Fleur
Na zo’n nachtelijke missie lagen we samen in de tuin, onder de sterren. Tante Fleur gaf me een lik over mijn kop en zei: “Je bent een echte junglebaas, Doerak.” En ik voelde me trots. En met Tante Fleur aan mijn zijde ben ik nooit alleen.
Dat was ons avontuur. En zo werd ik een stoere jonge katerman. Ik werd ouder en groter maar ook Tante Fleur werd ouder. Mijn grote voorbeeld die mij zoveel heeft geleerd. Er gingen dingen veranderen. Bij mij maar ook bij Tante Fleur dat voelde ik.
Daar ga ik de volgende keer over vertellen. Dan komen er weer letters op papier.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon.
🐾 Poot van Doerak

🌙 Doerak en het geheim van de nacht

Het was een stille, zwoele zomeravond. De zon was net onder gegaan en de lucht kleurde paars en goud. Ik zat op mijn favoriete plekje in de tuin, mijn snorharen bewogen zachtjes in de avondbries. Tante Fleur kwam naast me zitten, haar ogen glinsterden. “Het is tijd,” zei ze. “De nacht roept.”
We slopen samen de tuin in. Alles rook anders in het donker. De geur van de bloemen was sterker, de aarde voelde koel onder mijn poten. We hoorden het zachte getik van een kever, het geritsel van een muisje, en ergens in de verte… een vreemd geluid. Een soort zacht gezoem.
“Wat is dat?” fluisterde ik. Tante Fleur spitste haar oren. “Dat komt van achter de poort,” zei ze. “We moeten voorzichtig zijn.”
We gingen op onderzoek uit. Ik volgde mijn neus, Tante Fleur volgde haar instinct. En toen… zagen we hem. Een grote nachtvlinder, met vleugels zo breed als mijn kop. Hij fladderde rond een oude lantaarnpaal die nog net een beetje licht gaf. “Die moeten we vangen,” zei Tante Fleur. “Maar voorzichtig, hij is snel.”
We sprongen, doken, draaiden, en renden. De vlinder was slim, maar wij waren slimmer. Uiteindelijk landde hij op een tak, en ik sloop ernaartoe. Net toen ik wilde springen… hoorde ik een zacht miauw.
Bliksem!
Hij was ons gevolgd, stiekem. “Ik wilde mee,” zei hij. “Jullie hebben altijd de spannendste avonturen.” Tante Fleur zuchtte, maar ik moest lachen. “Kom dan maar,” zei ik. “Maar stil zijn, hè?”
Met z’n drieën gingen we verder. We vonden geen muis, geen vlinder meer, maar wel een geheime plek achter de struiken waar de egels slapen. We bleven daar even zitten, luisterden naar de nacht, en keken naar de sterren.
“De nacht is van ons,” zei Tante Fleur. En ik wist: dit was weer zo’n avontuur dat ik nooit zou vergeten.
🐾 Poot van Doerak

Minnie denkt na over stout en trots

Hoi liefe dierenfriendjes en tweebeners daar ben ik weer op Minnie dinsdag. Als jullie dit lezen dan hoeft Frau nog maar een paar dagen brokjes te furrdienen en dan heeft ze vakantie. Nou al zin in! Lekker lang saame knuffelen en uitslapen. En gewoon saame tsjillen. Oh ze roept nou dat ze ook dingen voor haar zelf gaat doen dan. Nou dat mag wel hoor ikke heb soms ook ff tijd voor mezelf nodig hihi. Ben al 12 he dus moet zo nu en dan ook een lekker dutje doen.

Stout

Maar goed mijn blog. Waar ga ik vandaag over mauwen? Oofer iets wat ik zelf gewoon leuk vind om te doen maar waarvan Frau zegt Min je bent een beetje stout. En blijkbaar folgens haar was ik de afgelopen week dat een paar keer. Ze heeft er ook footoos van gemaakt zodat jullie dat zelf kunnen zien. Nou kijk nou zelluf dat is toch niet stout hihi. Ben wel benieuwd of jullie dat ook wel eens te horen krijgen.
Het begon allemaal met dat bij haar computer had gezeten. Ze stond toen eefe op om naar de mensenbak te gaan. En toen dacht ik mooi die stoel is nou lekker warm ikke ga daar eens fijn liggen. Dus hop ik sprong op de stoel. Draaide een paar keer in de rondte en ging toen lekker liggen soeselen. Ergens in de verte hoorde ik dat de mensenbak werd doorgetrokken. Ja die tweebeners doen niet hun plasje en drolletje begraafe. Nee ze drukken op een knopje en dan komt er allemaal water en spoelt het allemaal weg.
Ze was dus daar klaar en liep de MinKeef weer in. Ik deed een oogje open. Min… zei ze. Dus ik mauwde tsja opgestaan is plaatsje furrgaan hihi. Dat was de eerste keer die week dat ze zei je bent wel een beetje stout he. Miauw zei ik en ik gaf haar een kopje. Ik ben toch ook heel lief? Ze moest glimlachen en zei ja je bent inderdaad ook heel lief. Dus toen gaf ik haar nog maar een kopje en sprong toen van de stoel af.
De tweede keer was toen ze lunch aan het maken was. Foor haar zelf niet foor mij want ik had al een likwitsnek op mijn bordje gehad. Dus ik sprong op het aanrecht en zei mauw. Toen keek ik omhoog naar de koude kast en schatte de afstand in. Ging er eens goed foor zitten en nam toen een sprong. En belande zo hops boven op de koude kast.

Trots

Frau zei ik weet niet of ik je nu stout moet vinden of dat ik trots op je ben. Hihi doe maar het laatste mauwde ik. Ze knikte dat dat wel waar is. Want een katje van 12 die nog zo goed kan springen je leest het ook wel eens anders. Maar goed ik train ook faak en doe op tijd mijn dutjes en eet goed mijn brokjes dus denk dat het daar door komt dat ik nog zo lenig in de pootjes ben. Ze froeg wel of ik ff stil wilde blijven zitten daar want ze wou weer een footoo maken. Is leuk foor de blog zei ze. Mew mewde ik dat is misschien wel een goed idee. Dus ik ging er eefe goed voor zitten.
De derde keer dat ik zogenaamd stout zou zijn was toen ze terugkwam van mensenbrokjes halen. Ik doe dan altijd eefe de tassencontrole. Ook om er zeker van te zijn dat ze niet toefallig ook noepies foor mij heeft meegenomen. Toen ze de tas leeg had toen dacht ik deze is anders dan die andere dus ik ga er eefe in zitten. Was wel benieuwd hoe deze zit. Dus ik kroop er in toen Frau eefe niet zat te kijken. Het zat wel grappig moet ik zeggen. Kijk maar op de footoo het is van een ander stofje dan waar ze meestal boodschappen mee doet. Nadat de footoo gemaakt was kroop ik er weer uit en liepen we saame naar de bank. Foor een lekkere lange kroel sessie.
Nou dit was het weer foor deze keer. Doen jullie nog steeds allemaal mee tetteren foor freede? Ikke wel want hoop toch dat het helpt.

Pootje van Minnie

Lucky geeft het woord aan Moos

Hoi lieve allemaal, Moos heeft vorige week iets spannends beleefd en wil daar graag eens over vertellen. Er is een filmpje bij zodat jullie precies kunnen zien wat er gebeurd is. En eerlijk is eerlijk, hij was erg actief en ik zelf lag er maar een beetje bij te kijken dus hij mag zijn verhaal hier doen. Het begint eigenlijk al met wat anders, dat een week daarvoor gebeurde.

Moos

Hier is Moos dus. Nou, hoi vriendjes. Ik ben Moos, de rood witte broer van Lucky. Nu ja, we zijn broers geworden toen ik bij hen kwam wonen maar ik vind dat dat ook meetelt want nu we samen op dezelfde plaats wonen, zijn we zeker broers en we doen ook dingen samen, kijken goed wat de ander allemaal doet en vooral ik doe dingen na van Lucky. Hoewel hij zeker ook wel het een en ander van mij geleerd heeft trouwens. Dat dan ook wel weer.

Maar goed, om eens bij het begin te beginnen. Mijn mensen denken soms dat ik misschien geen 10 jaar ben, net zoals Lucky. Als je als kat in het asiel terecht komt en ze daar niet precies weten wanneer je geboren bent, dan schatten ze je leeftijd. Daarvoor kijken ze naar hoe je eruit ziet, wat je allemaal doet en kunt maar zeker ook naar je tanden. Daarbij bedenken de mensen dan hoe oud je ongeveer zou kunnen zijn. Omdat ik niet zo’n goede tanden heb en mijn gebit helemaal opgeknapt is toen ik in de opvang zat, werd ik van mijn jaren geschat op nu ruim 10. Dat betekent dat ik een maandje ouder zou zijn dan Lucky. Mijn mensen hebben echter een beetje het idee dat ik misschien jonger ben en van de eerste drie jaar van mijn leven zijn ook geen gegevens bekend want daarover staat niets in mijn poezenpaspoort. Dus helemaal zeker weten we niet hoe oud ik ben maar dat is niet zo erg. Je bent immers gewoon zo oud of zo jong als je je voelt, zeggen ze dan.
Ik voel me soms een soort kitten en dan dender ik met een noodgang door het huis en de ren. Ik spring daarbij, probeer meer kanten tegelijk op te rennen en vlieg soms zowat uit de bocht. Ook kan ik heel goed op mijn achterpoten staan, dan noemen ze me een circusartiest. Dat is reuze handig als je mensen niet goed bij je bol kunnen om te aaien want dan beweeg ik zelf wel naar ze toe. Het mooie avontuur dat ik beleefd heb, begon een paar weken geleden eigenlijk al. Nu het zomer is, zitten er nogal wat vliegende beestjes in de tuin en dan bedoel ik niet alleen maar vogels. Ik lag rustig op de bank toen er ineens een grote mot binnen kwam. Dat is eigenlijk een vlinder maar die vliegen vooral als het donker begint te worden. Nou, die mot heeft het geweten dat ze naar binnen kwam want ik ben er als een goede jager natuurlijk dwars over de bank, de stoelen, de tafel en zat zelfs zowat tegen het raam aangeplakt, achteraan gegaan. De mot was helaas te slim voor me want ze vloog zelf naar buiten maar ik heb wel plezier gehad.

(tekst gaat verder onder video)

Raam

Een paar dagen later gebeurde overdag een beetje hetzelfde maar toen was het een vlinder en had mijn man de telefoon vast zodat hij het filmen kon. Lucky ligt er bij te kijken wat ik allemaal aan het doen ben maar ik gedraag me ineens als een jonge katermans en ren achter de vlinder aan. Zie je de vlinder niet? Dan hoef je maar te kijken waar ik ben of welke kant ik op kijk want daar zit ze dan!
Om de vlinder de vrijheid te gunnen hebben we het raam ver open gezet en toen ging ze weg. Ik vond het eigenlijk wel jammer dat mijn levende speelgoed weggevlogen was maar ja, ze mag toch ook gewoon een plekje in de natuur hebben. Hoe ze binnen gekomen is, is een beetje een raadsel maar de deur stond open maar ze was nogal groot dus het verbaast ons wel dat ze door de mazen van de kattenren kon. Misschien kan een vlinder goed de vleugels opvouwen zodat het toch past?

Knuffels en kopjes en Lucky en Moos

PS, het regent de laatste dagen nogal veel dus nu hebben we weer andere beestjes in de tuin. Sommige beestjes hebben een huisje op hun rug en andere weer niet. Jullie weten vast welke beestjes ik bedoel!

Kever heeft een mening over deelen

Wat een boel lieve en mooie letters kreeg ik forige week van iedereen, dankjulliewel, ik was er helemaal stil van geworden en dat gebeurt niet vaak, ik fond het zo biesonder en ik foelde het allemaal heel diep in mijn hart, het was echt Saame, dat is zo een mooi en groot gefoel dat ik niets meer heb te tetteren.

Ik heb Saame moeten leeren, toen ik net bij mijn mensen woonde wilde ik graag zelf knuffels en kusjes krijgen, ik liep mijn mensen steeds achterna en ging hard roepen, ik kreeg dan wel knuffels maar toch miste ik iets, ook al wist ik niet eens presies wat dat was.

Als mijn mensen ferdrietig of bang waren werd ik nerfeus en ferstopte me, ik fond het moeilijk want ik dacht dat ik misschien iets faut had gedaan of dat ze me niet meer lief fonden, en omdat ik er nerfeus van werd ferstopten mijn mensen die gefoelens voor mij, en zo ging het een hele tijd door, we ferstopten ons eigenlijk alledrie.

Hier tsjek ik of alles in orde is, zien jullie dat?!

Gefoelens

Doordat ik me steeds feiliger foelde, en steeds meer fertrauwen in mezelf en de wereld kreeg kon ik ook naar buiten kijken, en dan bedoel ik niet uit de raamen in ons huis, maar uit de raamen van mijn hart, en ik zag dat ik niet de enige ben met gefoelens maar dat iedereen gefoelens heeft, zelfs mensen!

Ik wist natuurlijk al lang dat mijn kattenvrienden en vriendinnen van alles foelden, en dat snapte ik prima, ze waren blij of bang of ferdrietig, ze misten iemand of ze waren ferliefd, dat begreep ik allemaal, en ik weet ook dat je Saame bijna alles kunt, zoals Bolle dat zei.

Maar ineens snapte ik dat het met mijn mensen dus ook zo was, en dat ik niet alleen knuffels wilde krijgen maar ze ook wilde geefen, en dat Saamezijn niet alleen nemen is maar ook geefen, soms geeft de een wat meer en ontfangt de ander dus meer, en na een tijdje is het weer andersom.

Tuin

Ik ben er in gegroeid, in het Saamezijn met mijn mensen, ik tsjek nu of alles in orde is met ze, en als ik foel dat het noodig is kom ik kopjes en kusjes geefen, of ik ga naast ze liggen in het grote bed zodat ze weeten dat ik er voor ze ben, forige week was ik een paar daagen alleen met mijn vrouw, en toen heb ik ekstra goed opgelet, ik kontroleerde de tuin wat vaker, ik sliep de hele nacht naast haar in het grote bed en ik kwam steeds kijken of alles in orde was.

Mijn vrouw zegt dat ze zich nog nooit zo feilig heeft gefoeld, dat ze het heel knap fond van mij, dat ik elke dag weer liefer ben dan de forige dag, en dat ze soms denkt dat ze niet NOG meer van me kan hauden maar dat dat toch zo is, en mijn man foelt dat ook.

Zo heb ik geleerd dat je ook in Saame kan groeien, dat je steeds meer Saame kan zijn, en dat Saamezijn beteekent dat je deelt: je deelt gefoelens, je deelt knuffels, je deelt ferdriet en je deelt plezier, je deelt zorgen en je deelt geluk, eigenlijk deel je je hart met elkaar, en dat kan ik nu, en ook al geef ik stukjes van mijn hart weg, ik heb nog nooit zo een fol hart gehad.

****

Natuurlijk tetter ik weer voor vreede, het is ekstraveel noodig!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Joep over hoe het was op het Grote Weiland Feest

Een week geleden was ‘t een drukte van heb-ik-jou-daar, met het Grote Weiland Feest 2025. ‘t Was de tweede editie alweer, al raken heel wat vrienden een beetje in de war omdat mijn maat Ropi vorig jaar ook een Groot Weiland Feest heeft gegeven, maar dat was in ‘t mooie land van Brabant, en niet in mijn weiland achter m’n huis. Gelukkig waren alle vrienden vorige week zaterdag wel naar ‘t goeie adres gekomen, want Brabant en Zuid-Holland, dat ligt best nog wel een eindje uit elkaar…

Geweldig

Nou verwacht je misschien een heel uitgebreid verslag van mijn feest, maar eigenlijk kan ik het best heel kort samenvatten: ‘t was weer geweldig!
Okee, er konden een paar vrienden niet komen, omdat die het even te druk hadden met andere bezigheden. Snap ik helemaal, dat kan nou eenmaal gebeuren, en hopelijk kunnen ze volgend jaar op de laatste zaterdag van de maand juli weer wel van de partij zijn. En ja, dit is gelijk een luidruchtige hint om de datum van het Grote Weiland Feest 2026 alvast te laten noteren op alle kalenders en in alle agendaas die in huis te vinden zijn.
Helaas waren onze vrienden die het afgelopen jaar over de Regenboogbrug zijn gegaan ook niet van de partij, maar zij waren in onze harten en gedachten ook allemaal aanwezig. En we hebben de zaterdagavond heel mooi afgesloten door met alle feestneuzen te zwaaien naar iedereen die we om ons heen moeten missen. Er werden herinneringen aan ze opgehaald en traantjes weggepinkt, er werden pootjes om elkaar heen geslagen en even waren alle vrienden die vertrokken zijn toch weer heel dicht bij ons…

Weiland

Zondag, in de loop van de ochtend, ging iedereen die was blijven logeren weer met een goed humeur en een volle buik richting huis. En toen zondag aan ‘t eind van de middag ook de kramen, tenten en de dubbele waterglijbaan weer opgehaald waren, was ‘t weiland weer leeg alsof er nooit een feest geweest was.
‘s Avonds kwam de familie Paard, na een logeerpartij een paar weilanden verderop, ook weer terug in ‘t weiland. En daarmee was eigenlijk alles weer hoe het altijd geweest is.
Nou ja, bijna dan. Want voor m’n gevoel heb ik bijna de hele afgelopen week alleen maar geslapen. En gegeten en gedronken en geknuffeld natuurlijk, maar ik heb overdag vooral op ‘t grote bed of in de vensterbank lekker liggen dutten en nog nagenoten van een heerlijk feest waar ik behalve veel oude vrienden ook nieuwe vrienden heb ontmoet.
Ik ging alleen ‘s nachts naar buiten, want de buurtcontroles moesten natuurlijk ook gedaan worden. En ‘t was lekker weer, dus ik hoefde m’n personeel niet wakker te mauwen als ik weer thuiskwam en ook al klaar was met het bemesten en bewateren van de plantjes in de tuin. Er was genoeg te doen dus de afgelopen week heb ik ze ook lekker laten uutslapen.

Plantjes

Over plantjes gemauwd, daar zijn er trouwens in de afgelopen week weer aardig wat bijgekomen. Terwijl ik lekker binnen lag te dutten heeft m’n personeel nieuwe tuinaarde uitgestrooid om daar nieuw spul in te zetten, en deze week gaan ze daar, als ‘t droog blijft, ook nog mee door. Er staan nog aardig wat struiken, ieniemini fruitboompjes en planten met bloemen in m’n achtertuin te wachten op een eigen plekje. Allemaal leuk en aardig, maar ‘t is allemaal nog net te klein en te kaal om lekker onder te gaan liggen als ‘t warm is, maar ach, m’n personeel zegt dat alles vanzelf groterder groeit en vollerderder wordt, en dat ik gewoon wat geduld moet hebben.
Tot donderdag stond er gelukkig nog een heel dichte groene plantenhaag van aangewaaide zaadjes in de border langs ‘t voorpad van m’n buren, waar ik heerlijk onder kon wegkruipen voor een dutje of om de straat ongezien in de gaten te houden. Maar toen ik ‘s avonds weer ‘s buiten kwam stonden er nog maar twee plantjes in… Die heb ik toen maar wat extra water gegeven en bemest, maar gisteravond stonden er nog steeds maar twee plantjes. Nou kan ik natuurlijk wel in de achtertuin onder m’n eigen hortensiaas achter de schuur gaan liggen maar daar heb ik geen uitzicht, dus da’s maar half zo leuk.

Regen

Nou, hopelijk hebben jullie van maandag tot en met vandaag meer meegemaakt dan dat ik heb. Intussen regent het af en toe, dus dat is weer een extra goeie reden om overdag lekker binnen te blijven en nog wat te dutten. Dan kan ik vannacht om drie uur m’n personeel weer wakker mauwen omdat ik naar buiten wil. En dan kunnen ze gelijk de voordeur voor me open doen voordat ze zelf even op de bak gaan en weer terug in ‘t grote bed duiken. Hebben ze nog zeker vier uur om nog lekker te dutten voordat ik weer bij de voordeur ga zitten mauwen dat ik naar binnen wil. Want zeven uur ‘s morgens is een perfecte tijd voor m’n ontbijt. Ze komen dan toch uit bed om de deur voor me open te maken, dus dat kan dan mooi gelijk in één moeite door…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep