De eerste avond dat Bert bij me was, vers uit het asiel, sliep hij op het bed, op het hoofdkussen naast me en bij het wakker worden dacht ik: nu is dit voor altijd zo, samen op de slaapkamer.

Dus de tweede avond zei ik: “Bertje, we gaan slapen.” Ik wees naar de trap naar boven. Hij keek me aan,  kalm in de kamer staand. We kenden elkaar nauwelijks maar ik begreep al wel dat hij niet mee wilde. “Kom anders later,” zei ik, toch nog hoopvol.
Hij kwam niet.
Niet die avond, niet de avonden erna. Evenmin in de weken erna en boven liggend dacht ik: waarom.

Wennen

Wennen, veronderstelde ik. Want dat was nodig, als ex-straatkater en ex-asielkater. We speelden de spanningen uit zijn lichaam, we knuffelden, Bert liet me op zijn vacht huilen als ik mijn kater Tim weer zo miste en ik deed mijn best om maar één keer per dag het huis te verlaten, omdat hij dat beter vond.
Dus ik dacht, misschien komt hij ooit, na het wennen. Of nooit, omdat hij liever elders slaapt. Pas later begreep ik dat Bert een goede reden had om weg te blijven uit de slaapkamer.

Tim

Die reden was Tim. Mijn kleine rode kater was na zeker vijftien jaar samenzijn over de Regenboogbrug gegaan en diep van binnen accepteerde ik het niet. Ik wilde niet dat het was zoals het was, ook al had ik zelf de dierenarts gebeld voor het laatste bezoek en zelfs om spoed gevraagd, omdat Tim het zo moeilijk had.
Ze kwam en ging, en een tijdje erna had ik een witte tempeldoos met zijn urn in huis.
En nog steeds kon ik Tim niet loslaten, diep-diep van binnen.
Maanden later, zittend op de rand van het bed,  zag ik in een flits van een seconde Tim in het licht staan, weer stralend gezond, en toen begreep ik het pas: dat hij het nu goed had. Beter dan in zijn zieke lichaam. Dat was het moment waarop ik Tim kon loslaten.

Op bed

Binnen een week kwam Bert naar de slaapkamer, zo gemakkelijk alsof het vanzelf sprak. Ik lag in bed, hoorde zijn pootjes op de trap en zag zijn kop uitsteken boven de traptrede.
Hij keek.
“Kom maar, hoor,” zei ik.
Hij sprong op bed, rondkijkend van waar ga ik liggen.
Snel legde ik het tweede hoofdkussen op een hoek.
“Is dit wat?”
Bert ging liggen en sliep.
En ik voelde dat er iets was veranderd.

Een hond is een hond en een kat is een kat en daarom leek het me uitgesloten dat Bert, honderd procent katerman, ooit een kunstje zou doen.

Ik vroeg er toch soms om, dan wilde ik een pootje. Zachtjes tikte ik dan tegen zijn voorpoot en vroeg: “Bert, pootje?”
Bij wijze van antwoord keek hij me zwijgend aan, vol waardigheid en ook ietwat ontstemd.
Gezien zijn houding verwachtte ik geen enkel kunstje, never nooit niet meer. En toch kwam het, na drie jaar samenwonen waarin we ons alletwee hadden toegelegd op elke dag zoveel mogelijk laten lijken op de andere dag.
En toen dat.

Bert deed een kunstje en dat heette tongslingeren.
Ik wist niet eens dat het bestond.
Tongslingeren, wie doet zoiets nou?

Misschien begon het ermee dat zijn tong ietwat uitstak op en foto. Dat vond ik nog lief. Zo’n klein rose stukje commentaar op iets, en dat van een groot formaat katerman.
Bert zal daarover hebben nagedacht als zijnde een kans. Die nam hij.

Op een dag zag ik hem in de huiskamer zittend, intens kijkend, geconcentreerd.
“Is er iets?”vroeg ik.
“Bert?”

En toen kwam het: een lange tong die van de ene kant naar de andere slingerde, die vooruit gegooid werd en weer teruggetrokken werd om te verdwijnen achter zijn katermantanden.
Ik keek. Hij ook.
De keer erna maakte ik een foto en al snel had ik de camera onder handbereik in de hoop dat hij weer dit kunstje zou doen. Soms lukte het. Al zijn vrienden op Facebook waren enthousiast en ze gingen het ook proberen. Er kwam een fotowedstrijd Tong Uit Je Bek, en ik weet niet meer wie die won. Het was manisch. En ik kon het niet, wat ik op de badkamer had ontdekt. Als mens wil je toch meedoen.

Zo plotseling als het tongslingeren was begonnen zo plotseling hield het ook weer op. Waarom, heb ik nooit begrepen.