Lieve allemaal, fandaag is het de eerste zaterdag-Brammie dag van dees nieuwe jaar. Eerlijk is eerlijk afgelopen jaar vond ik zwaar. En al helemaal toen we naar het nieuwe jaar gingen. Er zijn best veel feranneringen geweest en het nieuwe gewoon is nog niet gewoon.
Gefoelig
Het begon eigenlijk al met dat ik van mezelf gefoelig ben. Gefoelig voor eenerzjie en hoe de dagen gaan. Van mezelf ben ik een gelukkige katermans en kom ik niks tekort thuis. Ik mag niet klaage oofer mij gezond of mij tuin met beestjes. Want het was ooit anders toen ik als kitten op straat liep. Daar raakte ik mijn mama kwijt en nu is alles anders. Maar ik weet ook dat het voor veel andere katermansen en dieren anders is. Er komt nu een stukje vanuit mij hart die ik saame deel met mij vrouw. Dat is gewoon zo en dat foelen we allebei zo.
Gesprek
Eerst woonde ik in het asiel en daar waren veel vrienden. Sommige spreek ik nu nog, maar mijn vrouw werkt allang niet meer in het asiel. Ze ruikt nu niet telkens naar andere poese en katers, maar alleen naar Yuki, haar snek die ik eigenlijk geen snek mag noemen. Het is mijn blog. Eerst deden mijn vrouw en ik altijd wensen maken en kadootjes sturen naar een asiel. Het maakte niet uit welke zolang ze maar gelukkig zijn met alle liefe spullen. En toen kwam het ineens dees jaar van mij vrouw naar buiten. Ze vroeg aan mij: ‘Brammie jongen, heb je eefe tijd voor een seeriejeus gesprek?’
Katerhart
Mijn katerhart staat altijd oope voor iedereen en zeker voor mij vrouw, dus natuurlijk kwam dat gesprek. Als eerst begon het met: ‘Mis jij ook de tijd in het asiel?’ Nou eerlijk gezegd niet omdat ik daar niet wilde zijn omdat ik het liefst bij haar was. En toen foelde ik iets in mij hartje toen ik mij vrouw aankeek. Zij heb traane oofer haar wang druppen. Ik zag en foelde
hoe moeilijk mij vrouw het had bij dees gedachte en nou snap ik wat ze bedoelde. Toen ik daar in het asiel zat, wilde ik niets liever dan de hele dag bij mijn vrouw zijn. Maar er waren en zijn daar nog steeds heel veel katermansen en poesen die dat ook willen, alleen kan dat niet bij ons bij mijn vrouw. Wij zijn compleet. Maar het foelt magteloos dat je het wel weet maar er niks aan kan doen. Toen mijn vrouw daar werkte gaf ze iedereen kopjes en ik ook. Maar nu is dat niet meer. Ik kreeg ook traane in mij hartje want het is zo, soms moet je stoppen of iets afsluiten om ergens anders weer iets nieuws te doen of te maken. Zo ook met dit. Afgelopen jaar waare er heel veel emoozies. Emoozies van friende die ster zijn geworre. Emoozies van afsluiten en ook emoozies voor fijne dingen. Zelf heb ik dit allemaal heel zwaar gefonde afgelopen jaar. Het gefoel dat je aan het rennen bent, geen eenerzjie meer hebt en dat je geen adem meer hebt, maar je wel door moet gaan met rennen. Dat je gewoon heel erg moe bent van alle gebeurtenissen dat je geeneens meer kunt bloggen en ooferal fouten maakt.
Nieuwe jaar
En toen kwam ineens het nieuwe jaar binnen. Ooferal waren knallen en lichtflitsen en ik zat feilig in mijn kelderkast met friende die ook bang waren. Denkend aan alle dingen die geweest zijn en die nu ook gewoon daar mogen blijven. Ik was geeneens klaar voor het nieuwe jaar met alle nieuwe dingen, maar daar zat ik dan in de kelderkast. Het is nu tweeduisend-en-vierentwinnig jaar. Het nieuwe jaar en weet je wat? Misschien heeft het nieuwe jaar ook wel gelijk. Soms ben je gewoon toe aan een nieuwjaar zodat je alles achter je kan laten. Zo heb ik al heel snel geleerd dat de tijd gewoon door gaat, altijd, letterlijk! Oooo dat is fieloosoofies, daar hou ik van. Maar het is zo. Tijd is gewoon en gewoon is tijd. Als ik elke dag denk aan gewone tijd dan kan ik elke dag iets stoppen, iets starten en ook gewoon door laten gaan zonder dat ik er last van heb. Nou ja dat denk ik dan. Zolang ik het maar met een oprecht en eerlijk hartje doe. Want het zal nooit mijn intenzie zijn om
iemand of iets te kwetsen wegens tijd of zo. Dat wilde ik eefe kwijt. Het is recht uit onze harten, ook die van mijn vrouw. Wij wensen iedereen een heel fijn en gewoon jaar zoals het jaar er voor jou hoort te zijn, hoe dat ook mag zijn. We geefe neusjes aan wie het nodig heeft, een poot voor wie het kan gebruiken en een swaai met liefde naar alle sterren, waar dan ook. Het tetteren voor freede blijft bestaan omdat we het heel hard kunnen gebruiken, zeker nu.
Tot de volgende blog lieve allemaal, stoer kopje van mij, Bram
Al mijn vriendjes hebben verteld hoe het was met de knallen en toen dacht ik nou doe ik het ook maar. Weeges dan hoort het.
Lieve allemaal fandaag ben ik foor mij eerse keer deze niewe jaar op mij Bert ze blog. Eers wil ik al mij vriendjes en ook mij mensevriendjes heel feel geluk wense foor ze hart en foor ze gezond in deze niewe jaar. Selluf von ik het heel feel moeiluk toen onse jaar niew werd. Zofeel knalle, jij foel angs en ferdriet maar jij doe er niks nie aan. Jij moet zoies doorstaan en dan kan jou niewe jaar beginne.
gefoel weeges mij Bert foel ze daage.
En assie ferschillend ben kan jij van elkaar leere. Jij kannie allemaal van mij makkareele houwe. Misschien houw jij van paaling of jij ben gek op kouwstik. Misschien slaap jij graag buite in jou slaapzak. Het maak niks nie uit weeges iedereen heb ze eigen leefe. Maar wij kan wel lief zijn foor elkaar en lief zijn foor kwesbaar en foor assie anners ben. Dan kan onse jaar groeie en onse hart groei mee van ze eigen. Jou hart wor nie gelukkig van ruusie en boos. Jou hart foel ze eigen fijn assie liefde foel en steun en troos en respek.
Dit is de laatste blog van mij Oscar… foor dit jaar bedoel ik. Niet schrikken hoor, want folgend jaar hoop ik nog feel bloggen te schrijven.
Lichies
Frouwtje hou mij goed ik de gaate of ik nie bang ga worden, maar ik geloof dat ik in dit huisje ook niet zon last hep van de knallies.
buite. Maar ik lag in de fensterbank te slaape alsof er niks aan de hand was. Leef je nog Oscar, vroeg frouwtje. Stomme fraag, natuurlijk leef ik nog, maar ik trek mij niets aan van die knallies en de fuurpijlen, ik ben gewoon rielekst. Maar ja nu ik tog wakker was ben ik gaan zitten in de fensterbank en ik wist niet wat ik zag, zo mooi. Allemaal fuurpijlen met lichies. Wij wonen hoog en dan kan je alles goed oferzien. Frouwtje ging een glas wijn inschenken en op het balkon footos maken. Toen ze binne kwam hebben we nog een hele poos saame gezeten onderde warme deeke en gekeeke naar de alle lichies buite.
Hajoooooooo iedeween.
Eete
Kwipties