JE MOET EEN MEOWJAARSDUIK NEMEN, JAPIE! Dertien straten verderop zit iedereen rechtovereind als CW verder tettert. DAT IS DAT JE EEN PLONS DOET OM ALLES VAN HET AFGELOPEN JAAR VAN JE AF TE SPOELEN. Ik ben zo blij om die ouwe dibbes te zien dat ik vergeet te zeggen dat hij het in mijn oor kan fluisteren.
CW is ons kerstkatdo. Wekenlang lag hij met zijn strammige lijf liever thuis bij de kachel. Op Kerstochtend staat hij zomaar opeens op ons stoepie met een overvloed aan knuffels die vooral ons mens goed doet. Eindelijk kan ik hem de vraag stellen waar ik al weken mijn kop over breek: Waar moet een furhaal op de allereerste dag van een kersvers jaar over gaan? Daar is CW heel stellig in. Op Meowjaarsdag neem je een duik in het ijskoude water. Daarna een bak Umuis om weer warm te worden. Het klinkt als onze decembermaand waar we kopje onder gingen toen Oma onverwacht een ster werd, maar voelden ons hart gloeien bij ieder lief woord dat mensen van heinde en ver ons stuurden. Hartverwarmend zoals jullie allemaal met ons hebben meegeleefd in een hartverscheurende tijd.
Onderdompelen
CW laat me een voorbeeld zien van een stoere bink die op het punt staat de sprong te wagen. Kat in het bakkie lijkt me, ook zonder zwembroek en snorkel, want ik ben dol op water. Ik begin direct met oefenen. Vanaf de Pinkelweide helpt Oopa Floris uitbundig mee met het vergroten van het aantal duikplaatsen. De eerste de beste overstroming is voor mij. Ik neem een flinke aanloop, zet zwierig af en plons met al mijn poten midden in een modderige plas. Wauw, wat een sensationeel gevoel. Ik hops van moeras naar moeras tot ik druipend nat ben. Het voelt kattastisch.
Tot op de snorhaar verkleumd ren ik naar huis, dender door het kattenluik en geef de ooit zo hagelwitte kastjes in de keuken een donkerbruine kleur. Vol overgave slobber ik een bak vlees in nat weg. Voldaan kruip ik tussen het dikke dekbed waar mijn mens koortsachtige dromen heeft. Zo’n oververhit lijf is purrrfect om mijn doorweekte jas droog te stomen. We kruipen heel dicht tegen elkaar aan om elkaar nooit meer los te laten. Nou ja voor even dan. Want de echte meowjaarsduik moet nog komen. Dit was pas de generale repetitie. Ik kan niet wachten op de Umuis, de stevige soep van muizenstaart, die me als muziek in de oren klinkt.
Meow furhaal
Een ander kerstkatdo gooit roet in het eten. Een zware houten kist – Mo noemt het een tochtsluis – barricadeert mijn kattenluik. Hoe moet ik dan op deze eerste dag van het meowe jaar een plons kunnen nemen?! Denk in oplossingen, Japie, meowt mijn broer, die 
demonstratief in een plastic plasdoos een welriekende dampende hoop deponeert. Hij brengt me op een idee. Terwijl heel Nederland zijn roes uitslaapt, spring ik in de megagrote kattenbak die de weg naar buiten blokkeert. Hij is zo groot dat ik me er wat verloren in voel. Net zoals het jaar dat voor ons ligt met allemaal lege bladzijden. Blanco pagina’s die erom vragen een nieuw furhaal te gaan schrijven. Hoe dat moet weten nog niet zo goed. Maar Saame gaat het lukken. Dat hebben we gevoeld toen het koud werd om ons hart. Zoveel lieve kaarten waar ons hart weer van ging gloeien. We hebben ons geen seconde alleen gevoeld. Dank jullie wel daarvoor.
Iedereen een heel mooi meow jaar gewenst. Een jaar om heel veel dierbare herinneringen met elkaar te gaan maken.
Koppie van Japie
Vlak voor kersmus kreeg ik een kadoo van mijn vriend Lucky, het zijn serfetten en Lucky en ik staan er op, kijk maar op de footoo, en weet je wat zo mooi is?, de serfetten heten Wij zijn twee vrienden, ik find het fantasties want vrienden zijn heel belangrijk voor mij, en ik bof maar dat ik zoveel vrienden heb, vrienden geven je leefen kleur, je kan SAMEN blij zijn en SAMEN ferdrietig, je kan elkaar kopjes geven en rennen en snekken en met je buik in de zon liggen, (ook al moet ik dan netjes liggen van mijn Milamuis), je kan elkaar helpen en dingen van elkaar leren, ik zau mijn vrienden nooit willen missen.
Feest
Veel van mijn vrienden zijn nau al helemaal bang en ferstoppen zich onder het bed of onder de bank, dat find ik heel ferdrietig want ik wil niet dat mijn vrienden bang zijn!, zelf ben ik ook bang, gelukkig niet heel erg, ik foel me feilig in mijn huis ook al find ik het jammer dat ik niet in mijn tuin mag, maar mijn mensen hebben me ferteld dat Popje die hier froeger woonde dat lawaai zooo eng fond dat hij ging rennen door het huis en zelfs tegen de muren omhoog rende!
Lieve allemaal, fandaag is het zover en fanavond ook want dan is het zo dat dees de laatste blog is van dees jaar alweer. Dees afond is bijna de laatste van dees jaar want oofermorgen begint het nieuwe jaar alweer.
Alle dozen gingen langzaam van de zolder weg, maar ook mijn sneks. Nu kreeg ik dees sneks op andere tijden. En dat was wennen. Daarna ging haar bed weg en toen was de zolder helemaal leeg. Ik kan nu kei veel spele want er is nu kei veel ruimte maar toch mis ik mijn vrouw hier. Mijn manspersoon geeft mij ook sneks en knuffels zodat ik die niet mis. Gelukkig is mijn roetiene weer gewoon. Ook in mijn tuintje. Mijn vrouw is wel geweest om haar peereboom en haar vlinderstruik mee te nemen. Nu heb ik daar meer ruimte voor als ik op de buiten bak wil. Er is ook vers grond uit een zak bijgekomen in mijn buiten bak. Anders waren er twee gaate in de tuin. En nu is dat niet zo. -Nu ben ik gewend dat mijn vrouw ergens anders woont en mijn manspersoon en ooma verwennen mij goed. Ik krijg nog steeds kei veel kusjes op mijn kop gepland want dat is gewoon fijn!
En ik heb ook minder gesnekt. Mijn vrouw zegt van niet maar ik vind van wel. Want ik deed niet altijd zeuren om snoepjes. En nu dat mijn vrouw ergens anders woont, weet ze niet hoeveel ik snek. En mijn manspersoon vertelt niet alles over het snekken en dat hoeft ook niet. Dat is mijn geheim met mijn manspersoon. Waar ik heel graag op zijn buik lig te dutten. Ook heb ik veel meer bewooge dan anders. Zo deed ik aan poosere voor de kameraa maar ook aan gym en jooga. Dat is bijna hetzelfde maar toch niet helemaal. Bij jooga maak je jezelf leenig door te rekken en strekken, en bij gym ben je actiever in beweege. Daar kan je spurten en rennen en klimmen en dat is bij jooga niet. Ik vind van mezelf dat ik kei goed me best heb gedaan afgelopen jaar. – Dees jaar ben ik voor iedereen heel lief geweest. Ik heb maar een paar keer gemoppert en dat is alles! Dat is kei knap.
Ik zeg het altijd en dat doe ik omdat het waar is, ik leef mijn leefe per dag. Alles tegelijk kan niet. Morgen en gisteren en vandaag kan niet. Dus per dag dan snap ik het leefe. Maar ik merk toch dat het nou anders is dan gewoon.
Lieve allemaal hier ben ik weer van mij eigen en het is mij laaste keer van deze jaar. Ook al is er nu heel feel reege, leefe heb ook ze mooie kant. Daarom wil ik iedereen dank wel zegge dattie zofeel entoesjas ree-aa-geer op onse Kersferhaal. Het is onse traadiezie weeges het hoor bij Kers.
Onse jaar
ouwer. Dan is steun van liefde van jou hart belangrijk. Mij Bert gebruik weinig van ze woorde maar hij zeg alteit alles goed. Dan weet jij dattie fertrouwe kan hebbe. Mij Bert heb mij hart en dan bennie alteit thuis. Net als mij vrouw en mij Zusje, die kan ik nooit nie achter laate in onse ouwe jaar. Mij vrouw knipoog nu naa mij eigen en zoies foel jij tog in jou hart.