Alle berichten van Chef

Vraag het aan Doorie en een gefoelig onderwerp

gefoelig onderwerp Hajoooooooooooo iedeween. Hier is hij weer… uwes reisende rieporrer EN onnersoeker. Deese keer geen innefjoew maar weer een seg het teege Doorie.
Deese keer hep ikke aan fjientjes een seeriejeuse fjaag gestelt. 1 waar ik, tot op de dag fan fanmijdaag boos oofer ben. Dat dat mij was ooferkoome. De sjande. De furrneedring.
We gaan het oofer knikkeren hebben. Hakkietakkie weg saakie. Onse tjos.

Eerluk

Meesal gaat het knikkergebeuren goet. Maar!! Soms gaat het ook fauwt en dat furrhaal kun uwes ook leese. Neefie Jaapiejoo, fan BBB, was hier errug oope en eerluk oofer. Uwes krijg ook het horrorfurrhaal fan me woeffjient Khumba te leese en me goejste fjientje Garry fanne instagram. Uwes ken mij furrhaal al. Bij mij ging awwes goet hihihihi. En ik kweeg sellufs katdootjes fanne de famielie BBB.

We gaan nu beginne met neefie Jaapiejoo. Me kolleega blogger die gissere er was. Hihihihi
Neefie Jaapiejoo hep aan sijn knikkergebeure een naare herinnering oofergehauwe. Toen Japie gefint wert was hij siek. Heel siek. Hij hep daar al een keer eerder oofer furrteld in sijn innefjoew die ik eerder fan hem af nam. Hij hat kwiebeltjes in zijn longetjes. En die kwiebeltjes sorgde erfoor dat hij opsijneens stopte met aademen. Sniksnik. Neefie Jaapiejoo wert door de diertjesdokker teruggehaald. Uwes kun nu sijn gwieselfurrhaal lese:

Japie

Het is me toch wat. Er is weer een vraag gesteld. Pas geleden door Oom Bert. Nu door Dorus, de interfjiewer van deze blog. Dorus is benieuwd hoe ik het vond om gecastrdringes te worden. Eerlijk gemiauwd heb ik daar geen actieve herinnering aan. Het enige dat ik nog weet, is dat ik bij een poortje stond met m’n negenlevenskaart. Kniptang was driftig aan het tellen of de poort naar de Regenboogbrug open moest. Aan de andere kant van die brug zag ik een heleboel stralende furriends. Ik wilde op ze af rennen, het zag er zo mooi uit daar. Ze stonden als gekken te zwaaien, voor mij een teken om naar ze toe te gaan en in hun poten te vliegen. Maar ze wilden mij helemaal niet zien. ‘Ga terug,’ riepen ze, ‘het is jouw tijd nog niet!’ Ook Kniptang schudde nee.
Toen ik weer thuis was, vroeg mijn grote broer hoe het was gegaan. ‘Bij mij was het een fluitje van een cent,’ meowde Foppe. Ik heb mijn bek gehouden. Hoe kon ik uitleggen wat ik had meegemaakt?! De lekkere hapjes heb ik me wel goed laten smaken.
We gaan nu hef furrhaal fan fjientje Khumba leese.
Bij hem ging awwes, net as bij mij, goet. Uwes kun nu sijn gwieselfurrhaal leese hihihihi
Het was een mooie herfstdag in november 2021.
Korte J deed haar schoenen en jas aan, terwijl ik nog geen koekje en ook geen ontbijt had gekregen. Dat was heeeeeeeel vreemd. Compleet verward ging ik toch mee naar buiten. Jaaaa want ik dacht, we gaan naar mijn park om te rennen en spelen tussen de bladeren en eikeltjes.
Tot op de dag van vandaag heb ik daar spijt van.We liepen richting mijn park. Maaaaaaar toen liep Korte J de verkeerde kant op, zomaar opeens!! Al snel had ik door dat we naar de dierenarts gingen. Ik ging harder lopen want bij de dierenarts hebben ze lekkere koekjes en het is daar leuk! Eerst op de weegschaal en dan een koekje, is een traditie. Dus ik sprong op de weegschaal, maar ik kreeg geen koekje, geen kruimel, niks!!
Nou ik vond het allemaal erg verdacht hoor!! En toen stond ik opeens op de metershoge tafel, kreeg een prik en me voelde me suf worden en ging slapen. Ik droomde van al mijn mooie meisjes.
Na een paar uur werd ik wakker. Geen idee wat er was gebeurd, ik voelde wel een leegte maar wist niet precies hoe of wat. Ondertussen kwam Korte J me halen, alsof ze mij jaren niet had gezien zo blij was ze. Met de bakfiets en we gingen naar huis. Ik was nog erg suf en thuis ben ik gaan slapen. Ik droomde over een bowlingballen en toen schrok ik wakker.

gefoelig onderwerp Ik durfde bijna niet te kijken, maar het was echt waar. Mijn bowlingballen waren eruit gehaald!! Het enige wat er nog was waren lege theezakjes. Horror!!! En ik had een opblaasbare bumper op mijn nek. Maar mijn gevulde zakjes waren leeggelopen. Het was weg, foetsie!! Wat een drama was dat! Zonder overleg hadden ze dat gedaan!! Hakkietjakkie!! Tot op de dag van vandaag ben ik daar zwaar teleurgesteld over en dat levert extra koekjes op dus ik blijf er zielig over doen.
Na tien dagen mocht ik alles weer doen, rennen, spelen, zwemmen maar ik zwem niet. Al snel kwam ik er achter dat er ook een voordeel aan is, omdat ik kilo’s minder balast meesjouw, kan ik veel sneller rennen. Gelukkig kreeg ik ondersteuning van de leegtheezakkiesclub, waar ook mijn vriendje Dorus van het Balkon tegen zijn zin lid van is. Iedere keer tijdens de volle bolle maan komen we samen.

Grote zorgen maakte ik me over al mijn meisjes, zouden ze mij nog aantrekkelijk vinden?? Maar ze vinden mij juist nog leuker dan in mijn gevulde tijd. Jaaaa ik ben gelukkig woestaantrekkelijk gebleven!! Maar wees dus gewaarschuwd: Krijg je ‘s morgens geen eten, dan moet je mijn verhaal niet vergeten!!

Garry

Me fjientje Garry fan Instagram met sijn horrorfurrhaal:
Mijn moeder, ik noem haar ma, (net als bij de Flodders) is weggelopen voordat ze gesteriliseerd werd. Toen kwam ze oa mijn vader tegen. Het schijnt gezellig geweest te zijn want ze liep 1ste kerstdag weg en zat in de eerste week van Januari in de tuin. Schor en ze weet weinig meer van het gebeurde. Misschien had iemand wat in haar water gedaan? Enfin mens had een vermoeden dus ze hoefde even nog niet naar de witte jas, ma werd dikker. En ze heeft al zware botten maar nu was het echt mega. Toen werden mijn broertjes en ik geboren. Grijs broertje en ik mochten blijven wonen in ons geboortehuis. Eigen schuld, dikke bult zei mens. Maar dat gaat niet nog eens gebeuren, want er zijn zoveel katten zonder huis en zonder mens. Dat beviel mij niks. Ik was natuurlijk hartstikke jong en naïef. Wist van niks. Ma wilde er nog tussenuit piepen, maar omdat er 4 voorgangers vergiftigd zijn van mens, mogen wij niet los lopen buiten.
Mens had uitgevogeld dat de ene duurder was dan de ander. Niks leuk, dat klinkt leuk maar dat was niks leuks, dat uitvogelen van mens. Er kwam geen vogel aan te pas! Op een dag stond er een soort doos van kunststof in de kamer. Mijn broertje kroop er in en toen deed mens het deurtje dicht! Ze stopte ma er bij. Toen kwam een tante van mens met net zo’n doos. Maar die rook naar andere kat! En ik had natuurlijk al gezien wat er met ma en broertje gebeurde, mooi dat ik daar niet inloop. Ben niet gek. Maar mens pakte me gewoon en stopte me er in! Ik wilde er gelijk uitkruipen toen de tante met haar voet tegen het deurtje duwde. Zo onbeschoft!! Daar zat ik dan. Broertje en ma zaten nog samen. Ik zat alleen. Toen gingen we door de toverdeur, waar het lekker naar vanalles ruikt en waar vogels los vliegen. Maar dat was van korte duur. Ik werd in dat ding gestopt waar de mensen ook wel eens in gaan zitten en dan rollen ze weg met dat ding. Het maakte lawaai en bewoog. Ik vond het doodeng.
Ik rook wel mijn moeder en broertje door de vreemde kattengeur heen. En dat ding waar we inzaten, rook ook nog maar hond! Gelukkig geen hond te bekennen, wel hondenharen. Na een tijdje bewegen stopte de tante. Ze haalde de 2 dozen naar buiten. Frisse lucht!! En ging een groot mensenhuis in. Het rook daar niet pluis! Ik dacht dit is dan zeker het spookhuis waar kittenmensen het over hadden, iets van een kermis of zo?
Waren mijn ballen weg! ???? Foetsie…gewoon weg!
Ik was nog wat Dizzy dus ik dacht, ik ben niet goed wakker. Van de terugrit weet ik ook weinig. Ik kwam thuis en toen ik goed wakker was wist ik dat dit geen nachtmerrie geweest was. Mens vertelde dat ik haar allerliefste doebiedoebie was en verwende me flink. (Ma en broer ook). En toen snapte ik het. Ik ben uniek. Er kan gewoon niemand zo mooi, lief, stoer en schattig zijn zoals ik. Daarom mag ik me niet voortplanten natuurlijk.

Mij konkwuusue

gefoelig onderwerp Nau nau nau. We sjijn aan het eint gekoome fan dit horrorfjaag het aan Doorie.
Ikke kan 1 konkwuusue tjekke… er wor nies aan ons fjaagt en we worre gewoon meegenoome!!
Hoe was jouwes tijt tusse de foorige bwog en deese hoor ik uwes segge? Furrmoejent!! Oh oh oh… die gemeene hittegolf. Ikke at amper nog wat. Ikke durf te wedde dat ik nu onner de seefe kielo weeg. Weet uwes wat me mense seide? Oooooh dat is niet errug. Niet errug? Oooooh hoe durrefe se dat te segge!! Ikke kon met gemak wel een pont afvalle seide se. Ikke hep frauw op passende wijse gestjaft met een flinke hap!! Sal haar leere!!
Me sjoondogger pjinses Noa was ophaareens siek weest. Se at zo goet as nies. Haar frauw, tante Emmy, was swaar onnerust. Noa ging iedewe dag naar de dokker maar se wert maar niet beeter. Sniksnik. Tot opeens de dokker sag wat er aan de poot was. Noa hat een knoop doorgeslikt!! Naufanjeja!!! De knoop wert er sonner ooperaasie uithaalt toen Noa een slaapie deed en deselfde dag foelde se sig weer helemaal de auwe. Oooooh we waare superbwij awwemaal. Nooit meer doen Noa!!! Heel taut!!

Follegenne keer heppik weer een innefjoew hoor. Maar ommedat hellowien er aan komp hep ik daarna speesiejaale innefjoews. Met alleen maar swarte katten. Hihihihi. Cool he? Ikke wil aan iedeween laate sien dat wij, zwarte katten, gewoon leuke en mooie katten sijn.
Wei bwenge geen ongeluk maar juist geluk!!

Nau nau nau. We sjijn aan het eint gekoome fan dit horrorfjaag het aan Doorie.
Ikke kan 1 konkwuusue tjekke… er wor nies aan ons fjaagt en we worre gewoon meegenoome!!
Hoe was jouwes tijt tusse de foorige bwog en deese hoor ik uwes segge? Furrmoejent!! Oh oh oh… die gemeene hittegolf. Ikke at amper nog wat. Ikke durf te wedde dat ik nu onner de seefe kielo weeg. Weet uwes wat me mense seide? Oooooh dat is niet errug. Niet errug? Oooooh hoe durrefe se dat te segge!! Ikke kon met gemak wel een pont afvalle seide se. Ikke hep frauw op passende wijse gestjaft met een flinke hap!! Sal haar leere!!
Me sjoondogger pjinses Noa was ophaareens siek weest. Se at zo goet as nies. Haar frauw, tante Emmy, was swaar onnerust. Noa ging iedewe dag naar de dokker maar se wert maar niet beeter. Sniksnik. Tot opeens de dokker sag wat er aan de poot was. Noa hat een knoop doorgeslikt!! Naufanjeja!!! De knoop wert er sonner ooperaasie uithaalt toen Noa een slaapie deed en deselfde dag foelde se sig weer helemaal de auwe. Oooooh we waare superbwij awwemaal. Nooit meer doen Noa!!! Heel taut!!

Dit was het foor deese keer.
Oooooh oopa was sijn insending furrgeete hihihi.
Hier is sijn horrorfurrhaal:

Verhaal van Oopa

Wat?
Waar gaat dit over?
Mijn wat?
Daar praat ik nie over!
Ik ben meneer Pickwick nie!

De ballen!

Oopa

Ik sluit af met een dikke koes
Foor mij MammaLoes
Toedele…. Wat seg uwes mamsie? WAT? Nauuuuu. Nee!! Nauhoor!! Maar mahammmmmm, het sijn MIJN innefjoews!! Oke dan!! Tot oofer 2 week iedeween hihihihi
Dorus

Japie en: Van bloK naar bloG

Japie Wauw miauw, wat een hoop leuke en lieve reacties op mijn eerste furhaal. Ik ben er helemaal stil van. Terwijl mijn snorharen glimmen van trots zie ik mijn mens wit wegtrekken. Zweetdruppeltjes parelen op haar voorhoofd.

‘Wat is er aan de poot, Mo?’, miauw ik haar. ‘Het is toch hartstikke leuk dat iedereen zo enthousiast is?!’ Ze mompelt iets over een schrijversblok. Ik snap er helemaal niks van. We gebruiken helemaal geen blok om mijn furhaal op te schrijven. De letters komen uit een toetsenbord. ‘Wat bedoel je precies met een schijfblok?’, vraag ik. ‘Dat is dat je niet kunt schrijven, Japie, dat alles in je hoofd blokkeert, zodra je wilt gaan schrijven.’

Waargebeurd

Ik vind het klinkklare onzin en laat dat in duidelijke miauws aan haar weten. ‘Het is mìjn blog! En ik heb geen last van een blok. Ik ben juist de frisse wind die je nodig hebt om al die spinnenwebben uit je hoofd te blazen. Kom op, we gaan aan de slag! Waar zullen we starten? Met waar ik vandaan kom? Of over mijn hobby’s? Wie mijn familie is, wie mijn furriendjes zijn? Genoeg om over te furtellen. Zowiezo wil ik iedereen dank je wel meowen, omdat ze zo uitbundig zijn over mijn debuut.’ Onder de indruk van mijn betoog drukt ze het knopje van de computer in. Ik weet dat ik gewonnen heb. ‘We beginnen met een sprookje,’ miauw ik, ‘een waargebeurd sprookje. Natuurlijk eentje met een blij einde.’ Zodra het scherm licht geeft, zegt ze zachtjes: ‘Dat lijkt me een goed idee, Japie. Begin jij maar met vertellen, dan typ ik de letters.’

Er was eens

Er was eens een klein katertje. Moederziel alleen zwierf hij onder bosjes waar gemene stekels in zijn vacht prikten. Zijn lange haren waren nat en zaten vol modderige klitten. Zijn korte pootjes deden zeer van het lopen. Al dagen zocht hij naar zijn moeder. En naar zijn broertjes en zusjes. Waar waren ze toch gebleven? Achter welke boom hij ook keek, nergens een glimp van zijn familie. Hij stak zijn snotterige neusje in de wind om een vleugje van hun vertrouwde geur op te vangen. Tevergeefs. In een droog hoekje vond hij een stapel knisperende blaadjes. Daar krulde hij zich op, om heel even te rusten. Als hij sliep, voelde hij zijn pijnlijke buik niet. Die was leeg, want tijdens zijn zoektocht was hij nergens brokjes tegen gekomen. Of sappige stukjes vlees. Ook geen warme melk van zijn mama om z’n hongerige maag te vullen.
Tijdens zijn hazenslaapje voelde hij een spitse snuit in zijn smoezelige vacht porren.
‘Hij jij daar, je ligt in mijn bed’, tetterde iemand in zijn oor. Verschrikt vloog het katertje overeind en keek om zich heen. Twee glanzende kraaloogjes keken hem priemend aan. ‘Wie ben jij? Wat doe jij in mijn slaapkamer?’, wilde Kraaloog weten. Het katje dook in elkaar, bang om weggestuurd te worden, net nu hij een fijn plekje had gevonden. Stamelend vertelde hij dat hij helemaal alleen was, honger had als een paard en koude rillingen voelde. Terwijl hij zijn vermoeide lijfje overeind hees en zich honderdduizend maal verontschuldigde, biggelden tranen over zijn ingevallen wangen. Kraaloog bekeek hem wat beter, prikte hier en daar tegen zijn magere botten en zei toen: ‘Stil maar, Kleintje, ik bedoel het niet zo slecht. Volgens mij kun jij wel een beetje hulp gebruiken. Kom, dan stel ik je voor aan mijn stekelige vrienden.’

Wordt vervolgd

Verwoed knipper ik met mijn oogleden. Stiekem doet het me wel wat, het relaas van dat kleine katertje, al weet ik dat het goed eindigt. Ook ben ik moe van het vertellen. Hoewel ik er tegen vecht, vallen mijn ogen steeds weer dicht. Het toetsenbord stopt met rammelen. Menslief kijkt me vragend aan. ‘Hoe gaat het verder, Japie? Jouw lezers willen wel weten hoe dit afloopt.’ ‘Het is genoeg voor nu, Mo. Zal ik dat volgende keer miauwen?’

Koppie van Japie

Kever heeft een mening over de kleur van zijn haaren

de kleur van zijn haaren Toen ik uit het asiel kwam was ik bijna helemaal zwart, en dan donkerzwart, echt zwartzwart, zo zwart als zwart maar kan zijn, en mijn haaren waren dun en heel zacht zeggen mijn mensen, inmiddels heb ik een heeeele dikke vagt gekregen, met veeeeeeel meer haar, dat is natuurlijk logies want ik ben Kever de tuinkater geworden in plaats van Kever de binnenkater, dan worden je haaren vanzelf anders, o ja, en ik ben natuurlijk niet helemaal zwart want ik heb mijn witte sokken, witte bef, witte onderbroek, witte behaatje, oferal losse witte haaren door het zwart heen, en de witte PUNT aan mijn staart.

Roodooranje

Toen ik eenmaal naar buiten mocht kreeg ik lichtere haaren op mijn hoofd, ze waren een beetje rood of ooranje, daar heb ik al een keer over ferteld, mijn mensen dachten toen nog dat ik in de winter wel weer zwart zau worden, maar die ooranje haaren bleven zitten, ze zijn nooit meer weg gegaan, ik heb juist NOG meer ooranje haaren erbij gekregen, ze zitten de kleur van zijn haaren nu ook op mijn rug en op mijn borst, het lijkt wel alsof ik een ooranje ketting om heb, en dat zie je ook als ik binnen ben, het komt niet door het zonlicht!, het zijn allemaal roodooranje PUNTjes door het zwart heen.

Alleen het zwart mijn pooten is nog zwartzwart, voor de rest ben ik ooranjewitzwart, gaaf hè?, ik merk zelf niks van die haaren, mijn ooranje haaren foelen niet anders dan de zwarte of de witte haaren, mijn mensen zeggen weleens dat ze me terug gaan brengen, dat ze in het asiel een zwartwitte kat hebben gekocht, en geen ooranje, maar dat is maar een grapje hoor!, ze zijn wel benieuwd hoe ik er over een tijdje uitzie, maar ze zeggen ook dat het ze niks uitmaakt, omdat ik toch altijd dezelfde Kever blijf als PUNTje bij paaltje komt (dat zeggen mensen zo, gek hè?).

Alle kleuren

Mij maakt het ook niks uit, als ik straks ooranje met wit ben geworden zie ik er net zo uit als Bertje of Lucky (of Tommy of Jip of Doerak of Ollie of Dopey of Bjarne!)dat lijkt me best biesonder!, mijn vrienden hebben alle kleuren die er zijn, van wit tot grijs tot rood tot zwart, en ik vind ze allemaal lief, en weet je hoe dat komt?, de kleur van je haaren zit alleen aan de buitenkant, en die heeft niks te maken met je kaarakter, waar het om gaat is de kleur van je hart, en ik weet toefallig dat dat bij al mijn vrienden tot in de kleinste PUNTjes de kleur GAUD is.

Mijn vrouw zei dat het alweer een half jaar is dat die grote ruusie bezig is, daarom tetter ik nau ekstrahard voor vreede!!!!

Bram ofer wat het belangrijkste is in je leefe

in je leefe Lieve allemaal, van me eigen moest ik dees week nadenken ofer wat ik ga zeggen nou mijn zomerserie voorbij is. En vandaag wist ik het.

Grote updeet

Ik ben al een poosje Minister van Gefoelige Saake, dat is dat je kei goed oplet wat er allemaal gebeurt met iedereen en dat je troos biedt en meeleefe dat is belangrijk.
Dus niu heb ik een grote updeet.
Nou is er dees zomer veel gebeurd. Mijn vrouw ging in een eigen wooning woone en ze bleef gewoon mijn vrouw ook al woon ik met mijn manmens. Hij snapt dat gelukkig.
Maar met vrouw heeft veel moeilijke gefoelens ze zegt het heet deepressie. Dat kan iedereen gebeuren en het is kei dapper dat mijn vrouw er eerlijk ofer is.
Alleen ik ben nou heel feel nodig bij mijn vrouw, als ze er is. Dat ik al mijn aandacht foor haar heb. Dan kan ik kopjes en neusjes geefe net wat dan nodig is. Je moet doen wat het belangrijkste is in het leefe en voor mij is dat voor mijn vrouw zorgen.

Dus ik kan nou eefe niet verder met bloggen. En ik weet ook niet hoe lang eefe duurt. Dus dat kom ik nou eerlijk zeggen.
Ik ben een gefoelige katerman dus eerlijk waar dit is best moeilijk.
Maar het is nou eenmaal zo.

Tijd

En het is ook zo dat ik nou ekstraa tijd voor mezelf nodig heb. Dat kan ik een bloemejongen blijfe die blij is en dan heb ik de meeste liefde te geefe. Dus ik moet ook in de tuin naar beestjes kijken en naar de wolken en al die dingen.
Mijn vrouw zegt dat ik zelf moet kieze omdat ik een vrije kater ben en dat ik van binnen moet foelen wat ik wil.
Ik wil mijn vrouw helpen.
En ik wil bloggen.
En ik wil doen wat het belangrijkste is in mijn leefe, en als mijn vrouw zegt Brammie wat ben je lief, en ze kriebelt me en ik hoor dat ze liefe woordjes tegen me zegt, dan weet ik het. Ik wil nou bij haar zijn en zij ook bij mij.

Ik blijf gewoon op Feesboek en misschien dat ik soms reeaageer, dat weet ik nog niet, maar foor nou zeg ik tegen iedereen: tot ziens liefe vriende en vriendinne. Met veel kopjes van jullie eigenste Bram.

Updeet

Dankjulliewel voor de liefe reeaksies dat wilde ik nog zeggen en dat jullie het begrijpen.

Hoe het moeilijke opeens poositief werd

poositief Die ochtend keek mijn vrouw me anders dan anders aan, ze friemelde achter mijn oor, ik wist meteen dat er iets was, en toen zei ze: “Bertje, ik moet vandaag weg, zul je flink zijn nou je alleen bent?”

Flink zijn

Nou toen had ik helemaal geen zin in flink zijn. Echt waar niet. Dat moet alleen als er iets gebeurt dat je niet wil of dat je moeilijk findt en waarvan je denkt ik hoef het niet.
Alleen zijn daar hou ik niet van.
Daarfoor ben ik geen huisdier geworden.
Dat was voor het samen zijn.

Wat ik doe

Als ik alleen ben, dan doe ik mijn dingen, en dat kan ik ook wel daar gaat het niet om. Ik zit in de vensterbank en ik controleer of alles in orde is in de straat. Of ik doe een dutje net waar ik zin heb om te liggen. Met de krant scheur ik haast nooit als ik alleen ben, er moet toch iemand zijn die dat ziet en er een compliement ofer geeft, dat hoort erbij, waarom weet ik ook niet.

Soms gaat mijn vrouw een hele dag weg. Heel soms hoor. Dan zegt ze dan pas als het ochtend is maar ik merk het al de dag ervoor, dan is ze druk. Ja, Bertje is niet gek, ik snap dat soort dingen.
Een hele dag alleen is heel lang.
De straat is stil.
Met slapen ben ik klaar.
Dan ga ik meestal in de vensterbank zitten kijken of ze al terug komt.
Iets anders weet ik dan niet meer.

Gefriemel

Dus nou was ik alleen die ochtend. Ik zat op het tapijt en ik dacht waar zal ik beginnen en toen helemaal opeens hoorde ik beneden gefriemel met de sleutel.
“Ik ben er weer Bert,” zei mijn vrouw.
Dat had ik al gezien.
Ze zei iets over treinen en dat de dag anders ging en toen ging ik vast liggen en ja hoor, ze kwam erbij en ik kreeg zachte kriebels op mijn buik, en toen was ik samen en helemaal ontspannen. Dus zo was het. Uit iets moeilijks kwam opeens iets poositiefs, dat had ik niet verwacht en toch gebeurde het.

Saame

Saame is alles fijner