🐾 Bliksem merkt dat het weer verandert

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Op een ochtend afgelopen week zat ik in mijn jungle maar ik merkte iets. Er klopte iets niet. Ik wist het zeker.
Toen ik mij uitrekte op de schutting voelde mijn vacht anders aan. Het zat losser, alsof mijn zomerjas plotseling te krap was geworden. Met een flinke lik over mijn poot merkte ik het pas echt. Mijn ondervacht was dikker geworden. Een zacht donzig dekentje dat stiekem bezit van mij nam.
Dat komt door de seizoen knoppen dacht ik ineens.

Roover

Ik rende naar de schuur, waar in de geheime kast diep achter de voerbakjes, het grote weerpaneel was verstopt. Ik keek omhoog en schrok. De koperen wijzer stond onmiskenbaar op de stand herfst. De knop stond al gevaarlijk richting regen en wind.
Meteen zette ik mijn voorpoten tegen de zware herfstknop en duwde met mijn hele gewicht. Ik wil de zon terug! Maar de knop zat muurvast. Hij gaf geen millimeter mee. De herfststand trok simpelweg te hard.
Hulp nodig? Klonk het ineens. Ik keek om en daar stond Roover in de deuropening, hard met zijn staart te zwaaien.
Nee, Roover ga maar weg riep ik. Jij maakt het alleen maar erger. Ik kan helpen. Ik ben sterk miauwde Roover enthousiast. Voordat ik hem kon tegenhouden nam Roover een aanloop. Met een luide BOF smeet hij zijn lijf tegen de seisoensknop.
KRAK.
De knop schoot in beweging. Maar Roover deed wat hij altijd deed: hij schoot te ver door. De knop negeerde de zomer en de herfst en schoot door met een knal naar de winterstand.
Zie je wel, riep ik. Je duwt hem veel te ver! Geschrokken sprong Roover nog een keer op om zijn fout te herstellen. Hij gaf een enorme douw met zijn poten.
Klak klak klak. Ho stop miauwde ik. De knop vloog nog verder door recht in de ijsstand. Dat kunnen we helemaal niet hebben. Dan bevriezen onze waterbakjes en onze snorharen.
Met een diepe zucht sprong ik bovenop de knop. Samen met Roover duwde ik heel voorzichtig de wijzer een stuk terug. Met een zachte klik viel de wijzer eindelijk in de ruststand.

Herfst

De herfststand.
Ik keek naar mijn dikke, zachte vacht en toen naar het regenachtige weer buiten. Ik moet toegeven mijn nieuwe winterjas zit best wel lekker warm.
Ik liep naar Roover, gaf een klein verzoenend kopje en liep richting de tuinbank. Als nu toch de zomer echt voorbij is dan is het nu de hoogste tijd voor mijn eerste herfst slaapje. Voordat het weer gaat regenen.
En Roover? Die besloot er bij te komen liggen.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Minnie kon gelukkig van de koele kast afkomen

Het was de dag met de zater erin. Alhoewel ik dat op dat moment niet zo door had. Hoe dat kwam zal ik jullie nu mauwen.
Frau en ik werden wakker zoals we normaal altijd doen. Ik eerst, dan zij. Of soms andersom. Dan dribbelen we naar beneden foor het ontbijt. Zij maakt dan een mengsel voor haar zelf van iets wat wel op brokjes lijkt maar dan voor mensen met wat wit spul er door heen. En ik krijg dan mijn ontbijt noepies.
Die veranderen regelmatig want ik wil niet altijd hetzelfde eten hihi. En soms vind Frau ook dat ik bepaalde noepies ff moet eten. Daarnaast verschoont ze dan mijn waterbakje en doet ze nieuwe schone lekkere brokjes in mijn brokjesbakje. Daarna gaat ze haar zelf wassen. Ik loop dan eerst ff mee om te controleren of alle oke en veilig is. Daarna ga ik daar weg anders word ik helemaal nat.
Toen ze daarmee klaar was en haar fagtje aan had gedaan toen zei ze hey Minnie mensenopa komt zo. Oh leuk dacht ik! Nieuwe noepies hihi. En misschien ook wel een paar nieuwe doosjes van die lekkere likwit sneks.

Poort

Dus toen ik het geluid van de poort hoorde gaan zat ik natuurlijk meteen klaar op de bank bij de achterdeur. Dat begrijpen juliie wel haha. Nou en hij had weer een tas vol lekker mee hoor. Miauw het is zo fijn om furrwend te worden. Wel jammer dat er geen doosje likwitsneks bij zat.
Ik wou even bij hem gaan liggen kroelen. Maar ineens stond hij op. Frau zei dat ze ff snel mensenbrokjes moesten gaan halen omdat er later iets zo komen. Wat dat iets was wist ik niet. Dus ik ging maar in de vensterbank liggen wachten tot ze weer terugkwamen. En toen ze terugkwamen deed ik even tassencontroleinspectie. Nou en ik zag dus een doosje likwit snekkies. Frau gaf me een aai oofer mijn koppie. Fijn he Min heb ik speciaal voor jou meegenomen. Nou dat fond ik zeker fijn dus ik gaf haar een liefkozend kopje tegen haar arm.
Maar nou komt het dus. Want ik weet dus niet uit mijzelf wat voor dag het is. Dus dat het de dag met de zater erin was dat wist ik niet. Na het tassen controle dribbelde ik naar de gang. Ik zat daar gewoon een beetje te lopen. Gewoon zoals ik wel vaker doe, niks bijzonders. En ineens word ik door Frau opgetild.
Mauw mew mauwde ik. En ik bewoog wild met mijn pootjes. Zet me neer! Maar nee dat gebeurde niet. Ik werd in de woonkamer neergezet. En nog erger, de deur van de woonkamer ging dicht! En toen ging mijn koppie malen. Wacht ff ik word opgepakt, de deur wordt dichtgedaan en mensenopa is er.
Nee he moet ik nou alweer naar die witjas? Nou dat liet ik me niet gebeuren. Snel bedacht ik een plan. Als ik nou bovenop de koele kast ga zitten en dan helemaal achterin. Daar kunnen ze niet bij en dan kunnen ze mij niet pakken. Dus zo gemauwd zo gedaan. Hop hop daar ging ik.

Klein maken

Frau was voor in het huis bezig maar mensenopa bleef in de woonkamer. Hij riep naar me. Minnie kom je niet lekker bij me zitten? Nee nee dacht ik daar trap ik niet in. Ik blijf lekker zitten waar ik zit. Maar toen kwam hij naar de koele kast gelopen. Hij stak zijn hand uit. Ik maakte mij zo klein mogelijk nog verder naar achter.
Furrbaasd keek hij me aan. Lieve Minnie wat is er nou? Ik wil je alleen maar aaien. En toen kwam Frau de woonkamer weer in. En ze liet de deur ervan weer gewoon open staan. In haar hand had ze een grote doos. Ik hoorde ze praten over mij. Dat mensenopa het zo sneu vond dat ik zo weggedoken zat. Toen liep Frau naar de koele kast toe.
Hey lieve Minnie zei ze je kan van de koele kast afkomen hoor. Ik had de deur alleen even dicht gedaan omdat er wat bezorgd werd voor mij. Er gaat met jou niks gebeuren. Echt niet. Furrtwijfeld keek ik haar aan. Ben toen voor de zekerheid toch nog maar een paar minuutjes daar blijven zitten. En er daarna voorzichtig afgeklommen.
Snek

Op schoot

Er gebeurde inderdaad niks en ik kreeg een likwit snek. Daarna ging ik samen met Frau kijken wat er in de grote doos zat. En vervolgens klom ik bij mensenopa op schoot om even te rusten van het avontuur wat ik had beleefd.
Nou dit was het weer foor deese keer. Tetter tetter ik tetter nog altijd keihard mee foor Freede en dat iedereen Saame mag zijn en lief foor elkaar!
Pootje van Minnie

Lucky over zijn konijnenzusje Jip

Hoi lieve allemaal, deze keer wilde ik een feestelijk verhaal schrijven omdat het de vorige keer al de 50^ste keer was dat ik een blog gemaakt heb in Krullieland maar helaas liep het even anders. Er waren slingers en mijn mensen wilden foto’s maken maar dat kwam er niet direct van omdat er iets aan de poot was met konijntje Jip.

Het was mijn mensen en mij trouwens ook, al eerder opgevallen dat Jip maar een beetje stil in haar rennetje zat en niet goed at. Dat laatste is natuurlijk nooit goed want als je niet eet, blijf je niet sterk en word je dus ziek.

Eten

Maar goed, Jip at slecht dus mijn mensen haalden haar uit de ren en deden een poging om in haar bekje te kijken. Daar had ze uiteraard helemaal geen zin in en dat snap ik goed want ik houd daar zelf ook niet van als mijn mensen dat dus doen. Aan mijn lijf geen polonaise en zo denkt Jip er dus ook duidelijk over. Ze konden niet zo goed in haar bekje kijken want ze deed het niet ver genoeg open dus de witte jas werd gebeld en Jip mocht komen.

Het was wel echt erg want ze had twee lange dingen in haar bekje waardoor ze niet meer goed kon eten en ze was ook al afgevallen. Nu woog ze altijd al maar iets meer dan twee kilo dus dat is al niet veel maar toen nog minder.

Jip wilde wel eten maar het deed pijn door de twee haakjes in haar mond en die staken tegen haar wang aan waardoor deze ook nog eens ontstoken was. Mijn man is met haar eerst naar onze eigen witte jas gegaan en daar kreeg ze al wat tegen de pijn en extra vocht maar er werd ook gezegd dat hij naar een speciale konijnendokter moest gaan. Ja, die bestaan dus ook.

Dat betekent dat je dus naar een witte jas gaat die heel veel van konijntjes en andere knabbeldiertjes weet maar die woont wel ver weg, niet eens in Krullieland maar dichterbij waar we eerst woonden. Enfin, mijn vrouw was brokjes verdienen dus mijn man met Jip naar die speciale dokter. Daar hebben ze gekeken en mocht ze slapen zodat ze haar konden helpen. De haakjes zijn kort gemaakt, ze is schoongepoetst in haar mondje en ze had ook een vies oogje omdat er een traanbuisje verstopt zat maar dat is nu ook gemaakt.

Steun

Ik wilde wel meegaan voor steun maar zo ver in de auto rijden houd ik ook niet zo van dus we hebben thuis op haar gewacht. Toen Jip wakker was bij de witte jas mocht ze weer mee. Nu krijgt ze thuis een vies drankje tegen de pijn en iets tegen de ontsteking. Dat doen ze in een spuitje maar ik ben blij dat het voor haar is en dat ik het niet hoef hoor. Ze wil de spuitjes niet graag hebben en holt eerst weg maar ja, ze krijgen haar toch wel te pakken.

Maar ze doet het er trouwens heel goed op want meteen de eerste avond toen ze thuis was, begon ze alweer met gras eten dus dat is een goed teken. Ze eet nu ook weer brokjes en snoepjes. Ze krijgt vandaag een stukje hout waar ze aan kan knagen zodat haar tandjes niet te lang worden. Die blijven namelijk groeien bij konijntjes, dat is best raar he?

Ik was wel wat geschrokken toen de reismand in beeld kwam maar eigenlijk weet ik wel dat die niet voor een van ons is want die is te klein. Daar passen wij namelijk allemaal maar net in en voor Jip is de mand wel ruim genoeg maar ja, je weet maar nooit of je mensen eens een keer wat anders bedenken, bijvoorbeeld als verrassing of zo dat ze dan ineens een andere mand nemen. Ik houd niet van dat soort verrassingen, daar zal ik eerlijk in zijn. Ik was bovendien ook onrustig toen Jip zich niet lekker voelde maar nu ik weet dat het beter gaat, is dat fijn. Ze eet weer beter en lust meer en er zit weer veel leven in haar. Ze blijft per slot van rekening wel mijn speciale konijnenzusje en daar pas ik goed op.

Struik

Ik wil ook nog even miauwen dat de tuin in een week tijd zowat weer helemaal groen geworden is want het heeft nu best al regelmatig geregend en een keer in de nacht was er zelfs onweer. Dat is wel wat overdreven natuurlijk met die klappen en flitsen maar we hebben nu een regenmeter en kunnen zien hoeveel water er gevallen is. Dat was best veel ook in eigenlijk maar één lange bui.

Ik sta op de foto bij de struik die ineens weer helemaal groen is, ik heb er een hele tijd gezeten want er zit iets onder dat erg interessant is. Wat het is, dat weten mijn mensen niet maar ik natuurlijk wel. Ze denken aan de egeltjes of een muisje…maar ik verklap niks.

Knuffels van Lucky

Noxy en Nisha: wie zijn wij

Hallo lieve vriendjes en vriendinnetjes, Noxy en Nisha hier!
Ollie heeft ons gevraagd of we bij het Saame Pootschrijfteam wilden. Nou, we voelen ons zeer vereerd want als Ollie zoiets vraagt zeg je geen nee, natuurlijk! Dus vanaf nu zullen jullie af en toe Pootschrijfsels van ons zien langskomen.
De meeste van jullie zullen ons al wel een beetje kennen, maar in dit Pootschrijfsel vertellen we toch eerst maar iets meer over onszelf.

Asiel

Wij zijn twee poezendames en komen uit het asiel in Almelo. Ik (Noxy) ben pikzwart en ben als kitten op straat gevonden. In het asiel heette ik Joey. Nadat ik daar eerst mocht bijkomen, heb ik een paar weken in een gastgezin gewoond, bij een mevrouw. Zij heeft mij een beetje geleerd hoe het leven binnen, bij mensen in huis is. Hoe dat gaat enzo. Er zijn beelden van mij dat ik flink naar die mevrouw uithaal met mijn nagels en dat ik hard tegen haar blaas. De mevrouw bleef lief tegen mij.
Uiteindelijk kon ik kort bij haar op schoot liggen. Toen dat goed ging en ik iets minder bang was werd ik weer naar het asiel gebracht. Dat vond ik zo stom! Ik zat in een kamer met andere katten die ik niet kende. Aan de muur hingen vierkante huisjes en daar ging ik in liggen, zo ver mogelijk achterin, uit het zicht. Zo kon ik ongezien vanuit mijn veilige plek de wereld om mij heen observeren.
Ik (Nisha) heb een zwart-witte vacht, net als mijn mama. Wij zijn saame van de straat gehaald en naar het asiel gebracht. Ik was doodsbang voor alle nieuwe geuren, de mensen, de blaffende honden… Met grote angstogen verstopte ik me bijna de hele dag in de houten huisjes in mijn kamer en ik sloeg hard van me af als iemand naar me toekwam.

Een thuis

Elke dag hoopten we dat iemand ons zou komen ophalen omdat we weg wilden uit het asiel. Maar niemand keek naar ons. Iedereen liep ons altijd voorbij. Tot de dag dat er een vrouw naar Almelo kwam. Zij had op de leptop een foto gezien van Noxy en besloot zich te gaan voorstellen aan ons, ze heette Iris.
In Almelo werkte een mevrouw met een grote liefde voor alle katten, maar met extra liefde voor angstkatten, net als Iris. Die mevrouw wilde mij (Noxy) alleen meegeven aan iemand die mij echt begreep. Ze keek dus heel kritisch toe hoe Iris mij benaderde. Ze moest door de ‘ballencommissie’ of zoiets. Gelukkig deed Iris alles goed en vond die strenge mevrouw dat we perfect bij elkaar pasten.
Ik bekeek Iris vanuit mijn schuilplek met mijn oren in mijn nek en was helemaal niet aardig tegen haar. Ik blies vooral, want dat kan ik goed. Maar ik was ook wel nieuwsgierig, vooral omdat ze speciaal voor mij kwam! Dat had nog nooit iemand gedaan. Terwijl ik blies, praatte Iris zacht tegen mij, ze zei lieve woordjes en had een speelgoedmuisje voor me meegenomen. Die sloeg ik met één trefzekere mep uit haar hand en hield hem bij me in mijn houten huisje. Nu was dat Mijn Muis!
Al snel zei Iris dat ze graag voor me wilde zorgen. Ik snapte er niks van: Ik was toch helemaal niet lief tegen haar? Mijn hartje ging sneller kloppen… zou het echt waar zijn? Mocht ik hier weg? Omdat ik nog een prikje moest hebben van de witjas, moest ik nog een paar dagen blijven. Maar Iris kwam terug en nam me mee. Vanaf dat moment woonde ik ineens in een echt huis. Maar niet alleen.
Ik (Nisha) wist helemaal niets van dit bezoek van Iris aan het asiel. Ik wist ook niet wie Noxy was, want ik zat in een hele andere kamer angstig te wezen. Naar mij kwam helemaal niemand vragen. Zelfs die asielmevrouw, die heel wat gewend was met angstkatten, vond mij een ‘erg pittige dame’. Toen Iris weer thuiskwam, keek ze op de leptop of er bij de foto van Noxy een regeltje ‘gereserveerd’ stond. Dat stond er. Blij keek ze nog even verder. En dat was mijn geluk want zo vond ze mij.

Ervaring

Ze werd meteen geraakt door mijn blik. Ik lijk heel erg op Binah, mijn voorgangster, die drie maanden eerder naar de Regenboogbrug was gegaan. Iris las de tekst bij mijn foto waarin stond dat ik niet gemakkelijk in de omgang was. Maar omdat ze al drie angstkatten had opgevoed, dacht ze: het zal allemaal wel meevallen. Ze stuurde een meel aan die asielmevrouw waarin ze vroeg of ze ook voor mij mocht zorgen.
De asielmevrouw schreef terug dat ik (die toen nog ‘Loiza’ heette) “nog meer angsten had dan Joey”. Ze had saame met haar collega’s nagedacht. Die twijfelden of twee van “zulke moeilijke” katten in één huishouden plaatsen wel verstandig was. De mevrouw zei dat ze Iris had gezien met ‘Joey’ en dat ze het met haar wel zou aandurven om mij er ook bij te nemen. Iris haar ervaring maakte dat de asielmevrouw alle vertrouwen had in deze ‘moeilijke’ dubbelmatch. Ze hoopte ook dat ‘Joey’ en ik doordat we saame zouden zijn, elkaar door de spannende momenten van het leven heen zouden helpen.

Ons nieuwe leven

Iedereen zei toen ‘ja’ en zo werden wij, Joey en Loiza, op 19 september 2020 Noxy en Nisha en begonnen we saame aan ons nieuwe leven bij ons voor-altijd-vrouwtje. We waren toen drie en vier maanden oud. Ik (Nisha) ben de oudste.
We zijn nog steeds dankbaar dat vrouwtje ons zag en dat ze voorbij onze angsten keek. Dat ze het niet erg vindt dat wij geen kroelkatten zijn en ons niet laten oppakken. We hebben alle rust en tijd gekregen om in ons eigen tempo de wereld te ontdekken en we mogen helemaal onszelf zijn.
We wonen nu zes jaar saame en zijn nog steeds angstig voor bepaalde dingen, maar wat hebben we al veel geleerd! Onze angstogen zijn weg, onze vachten glanzen en we durven steeds meer. In onze volgende Pootschrijfsels vertellen we jullie meer over ons leven.
Kopjes van Noxy en Nisha

Joep denkt na over vakansie

Gelukkig gaat hier alles intussen weer z’n gewone gangetje, sinds m’n personeel zo nodig met vakansie wilde en ineens twee hele nachten en twee dagen weg was. Nou ja, eerlijk gemauwd was het twee keer een halve met daar tussen in een hele dag, maar voor het gemak reken ik dat maar even als twee hele.

Begrijpen

Toen ik ze mauwde wanneer ik nou ‘s een keertje met vakantie kon, mauwden ze doodleuk terug dat ik elke dag vakantie heb. Tenminste, dat begreep ik, want na langerderder dan drie jaar m’n best doen is het me nog steeds niet gelukt om m’n personeel duidelijk en zonder de nodige spelfouten te leren mauwen.
Gelukkig hebben ze minder moeite om mij te verstaan, en dat is ook eigenlijk wel het belangrijkste. Ze begrijpen me wanneer ik mauw of ze de hordeur voor me willen openmaken omdat ik naar buiten wil, want ik ben nog steeds niet van plan om m’n zorgvuldig gestileerde stiletto’s te breken door ze achter de aluminimum hordeur te haken en de deur zelf open te gooien. Per slot van rekening, waarvoor heb ik anders personeel in huis? En ze snappen ook wanneer ik mauw dat m’n brokjesbak bijna leeg is, of wanneer ‘t de hoogste tijd is voor ontbijt, lunch, diner of snekkies. Of voor knuffels.

Ontdekkingstocht

Toch vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn om op een plek te belanden waar ik normaal gemauwd nooit kom. Natuurlijk heeft mijn dorp nog genoeg straten waar ik nog nooit geweest ben, maar dat komt omdat ik het eigenlijk best heel spannend vind om alleen op ontdekkingstocht te gaan. Rondom m’n eigen huis weet ik zelfs met m’n poten voor m’n ogen de weg en ruikt het altijd vertrouwd. Ik weet wie ik kan tegenkomen, en weet inmiddels ook bij wie ik uit de buurt moet blijven om zonder vachtscheuren weer heelhuids thuis te komen.

Want dat vind ik heel belangrijk omdat m’n dierendoktermevrouwen wel heel errug lief zijn, maar ik loop er toch liever de deur niet plat. Er hangt daarbinnen altijd een beetje vreemd luchtje van onbekende mauwers en blaffers die ik zelden zie, en de snoepjes die ik krijg voordat ik wegga zijn lang niet zo lekker als de snekkies die ik thuis krijg.

Hotel

Maar nu de vakanties weer voorbij zijn hoor ik verhalen van m’n buurkatten die uit losjeeren zijn geweest in een sjiek hotel met een eigen kamer en luxe bak, waar ze af en toe met anderen lekker buiten in de zon konden liggen. Ze kregen goed te eten en drinken, en een hele hoop aandacht van mensen die elke dag hun kamers kwamen opruimen en schoonmaken en dan gelijk hun kussentjes opschudden en hun kleedjes uit klopten.
Maar het was toch niet hetzelfde als thuis, omdat hun eigen personeel er niet was. En niet alle andere hotelgasten waren altijd even aardig. Dus ze waren toch allemaal wel blij toen ze weer thuis waren, in hun eigen vertrouwde omgeving met hun eigen personeel. En dan denk ik wel ‘s, zou zo’n hotel misschien ook wel iets voor mij zijn?
Even weg van Senior, die bijna altijd thuis is, en de afgelopen week heel druk bezig was om de schuur op te ruimen, te zagen of in de tuin te werken. Of even zonder Junior, die na het brokjes verdienen buiten de deur altijd nog wel tijd heeft om een heleboel foto’s van me te maken, zelfs als ik helemaal niks doorheb omdat ik lekker lui lig te dutten.

Vragen

Zou ik een, twee of misschien zelfs wel drie weken zonder m’n personeel kunnen? En zou ik dan weer opnieuw aan hun gebruikelijke roetines moeten wennen? Zou m’n huis, als ik na zo’n tijd weg te zijn geweest, dan nog wel dezelfde vertrouwde luchten hebben?
Dat zijn toch allemaal moeilijke vragen waar ik de afgelopen week lang over nagedacht heb wanneer ik, nadat ik buiten de poten had gestrekt en het weiland en m’n tuin had bemest en bewaterd, weer op m’n vaste plekjes in m’n eigen huis lag te rieleksen.
En ik bedacht me uiteindelijk dat er eigenlijk helemaal niks gaat boven m’n eigen vertrouwde huis met tuin en weiland, m’n vrienden uit de buurt en m’n eigen personeel, m’n eigen voorraadkast en speelgoed. Want thuis heb ik elke dag vakansie.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep