🐾 Bliksem: wel of geen regendans?

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

Er is best wel en grote crises bij mij in de achtertuin aan de hand. Ik lag met Roover lusteloos onder de struiken. Het was warm. Veel te warm. Onze vachtjes voelden aan als winterjassen.

Regendans

Ik keek naar Roover en keek naar het gras. Roover, miauwde ik, het gras is geler dan de kaas die we gisteravond van het aanrecht hebben gepikt. Dit kan zo niet langer.
Roover, die aan slapen zat te denken, zuchtte diep. Hij lag languit onder de struik en riep: Wat dacht je van een regendans? Dat heb ik wel eens bij mijn vrouw op tv gezien hoe ze dat vroeger deden. Gewoon een beetje gek springen en hopen op een plensbui.
Ik sprong overeind. Goed idee! We starten een regendans marathon. Maar daar zat ook een addertje onder het gras, of nou ja, onder het dorre hooi. Net toen ik mijn eerste ritmische bewegingen wilde inzetten, hoorde ik zacht gespin vanaf de schutting. Het was Luna. Ze keek geschokt. Een regendans? Zijn jullie nu helemaal besnaard? Mijn baasjes hebben eindelijk vakantie. We gaan kamperen in de tuin. Als het gaat regenen moet ik naar binnen. Dus geen sprake van!

Roover

Al snel waren Roover en ik in dubio. De mensen van Luna wilden zon en naar het strand. Maar geen regen. Dus eigenlijk mogen we niet dansen. Daar stonden we dan. Aan de ene kant snakte ik naar verkoeling en vers regenwater, en naar groen sappig gras. Maar aan de andere kant… wij hielden ook van onze vriendjes en vriendinnetjes. Roover en ik willen natuurlijk niet de zomervakantie van de buurt saboteren.
Weet je wat zei ik tegen Roover: We gaan ons plan wijzigen. We moeten een hele specifieke regendans doen. Een soort van micro regendans. Roover keek mij aan en zei: Een wat?
Ik ging het uitleggen. We dansen op zo een manier dat de regen alleen in onze tuin valt. En misschien een klein beetje op de planten van de buren. Maar zeker niet op de tent van Luna. En zo begon er een vreemd absurd schouwspel.
Ik nam de leiding. Ik deed een driedubbele salto achterwaarts, en lande met een doffe plof in de aarde onder de struiken. Toen begon ik met mijn staart te zwiepen. Roover, vond het tempo te hoog van mij, en ging mee doen op zijn eigen manier. Hij rolde van zijn linkerflank naar zijn rechterflank, terwijl hij ritmisch bleef miauwen tegen de zon en de wolken. Hij zag eruit als een luie zeehond vond ik. Roover vond van mij weer dat ik op een breakdancer leek.
Luna keek met open mond toe vanaf de schutting. Het was een hilarisch en idioot gezicht. Maar tussen het lachen door zag ze ook dat Bliksem en Roover serieus bezig waren. Bliksem had het zweet op zijn neusje staan. En Roover was zowaar al vijf minuten achter elkaar aan het rollen. Ze deden het ook voor de vogeltjes die dorst hadden.
En geloof het of niet, er kwam een donkere wolk boven onze jungle te hangen. Binnen een minuut viel er een kleine regenbui uit. Precies in onze jungle. Ik ging samen met Roover in de druppels staan. Het was verkoelend en de lucht rook heerlijk fris. Maar het was ook heel snel weer droog.

Tuin

Luna keek vanaf de schutting naar mij en Roover. Nou ja heren, nu blijft het wel droog he, miauwde ze. Ik keek Roover aan en dacht: Goed gedaan! De regendans was een klein succes. Wij hadden de tuin gered, maar ook aan onze vriendjes en vriendinnetjes gedacht. Want dat is wat Roover en ik als katermannen doen: zorgen voor elkaar, met rare kuren maar met een groot hart.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Belle heeft adfies voor het suppietroopiese

Haaaalo liefe frientjes,
Hoe gaat het met jullie allemaal, en met jullie baasjes en frouwtjes ? De zoomer fliegt eg waar keisnel, mij frouwtje zeg dat ook. We doen feel genieten van de keiheete zomer en tussendoor hebben we sup sup suppietroopiese daagen.

Je doe gewoon feel languit ligge en ferder rieleksen. Maar dat maak niks uit, je moe je niet druk maake met die keihitte. Fan de week komt het sup sup suppietroopiese weer terug. La maar koome, wij zijn heelemaal foorbereid!
Jullie weete nog wel dat ik schreef oofer de koelmat die heeelemaal uit Sjienaa moes koome?

Koelmat

Nou die is eindeluk binne gekoome! Het werd hoog tijd ook, zo stom dat zon paaket de heele weereld oofer fliegen moet doen. We konden het folgen op de aaipet met de trek&trees. Het stomme was dat toen eindeluk het paaket op Schiphol was geland, het in een fragtwaage heel Nederland heeft doorkruizen gedaan foordat het bij mij bezorrugd was. Nou, forige week kwam frouwtje met het paaket naar boofe. Ze zei, Belle kijk eens, hier is eindeluk je koelmat uut Sjienaa!

Op doozen ben ik gek, maar dit zat in een plestik furrpakking. Daar moet in niks fan hebbe, dus frouwtje dee het oopenmaake. Daar kwaame 2 koelmatten uit. Het was 1 plus 1 graatis, dus die andere kan frouwtje ook fan mij leene als haar voeten moete afkoelen. Nou lig er 1 koelmat op de bank waar ik lig, flak naast frouwtje, en 1 koelmat op het hippiefloerlkeed. Ik moet jullie eg waar zegge, het is een waare furrademing om er op te ligge.
Ik rook aan de koelmat, en de Sjieneese geur was goed en gelijk geaksepteert. Ik ging er op ligge en foelde gelijk het koele opstijge in mij keiheete lichaam. Ik snap nie dat zo’n mat zomaar koel kan zijn, want hij hoef geeneens in de koellast en ook nie in de frieser! Het is zooooo heerluk, ik doe er zellufs op slaape. Ik heb teege frouwtje geseg, dit is de beste aankoop ooit. Ik heb wel meer kado’s gekreege, zo,n stomme fliegende fogel die krijst, of een muis wielen, ik kijk er niet naar om.

Laatst heef frouwtje speelgoedwaar ik niks aan fin naar de Dierenambulanse gebracht. Daar zit het nu oferfol met katten en bebies, die zijn daar blij mee. Alleen fan de ballebaan moet je afblijfe, heb ik frouwtje geseg. Dat is een errufstuk fan de ouwe Stokkie en Oscar. Daar zit een mooie herinnering aan, en af en toe als ik zin heb mep ik teege die lichtgeefende bal. Ik hep ook een balletoren, een knal ooranje. Die was
mij faaforiet met het WeeKaa pootballen forige maand. De gebreide muizen uit de Noordpool waar  frouwtje lang heeft gewoond met de Dikkie en de Timmie, daar doe ik ook mee speele. Daar zitten lekker geurende kruiden in van de Noordpool en doe het ook ruike naar eelanden. Dikkie had vaak moeite met poepe en dan moest hij naar die dierendokter. Als hij dan flink was geweest, kreeg hij fan de assiestente een gebreide muis. Op een gegeefe mooment had hij een heele furrzaameling.
En nu heb ik ze, en ik freet ze heelemaal stuk. Frouwtje hep al geseg Belle, als het herruf ga worden pak ik de breipenne en ga ik weer een nieuwe furraameling foor je maake.
Maar foorlopig hebbe we zoomer! Omdat het zo keiheet is hebbe we al maanden alles dag en nacht oope en hep frouwtje het dekbed in de kast opgeborgen. Wij doen dus slaape alleen onder het het dekbedoofertrek. Nou doe frouwtje fan de zeizoenen houwe en de kleuren die daarbij hooren.

Dekbedoofertrek

Doen jullie nog weete dat frouwtje in februwaarie een dekbedoofertrek had met paarse krokussen? Dat sliep zo fijn! Nou, een paar weeke geleeje zat frouwtje te swaaipe op de aaipet.
Belle zei ze het ga augustus worden wat denk jij van een dekbedoofertrek met zonnebloemen?
Nou kan het mij eg nie scheele wat er op bed ligge doe, als het maar goed is. Forige week kwam er weer een paaket binne uit Sjienaa, maar dat was nie zo lang onderweg als mij koelmat. Het is vast gekoome met een straaljaager Belle, die fliegt harder. Wat zat er in het paaket? Een knalgeele dekbedoofertrek met zonnebloeme.
Nou, wij waare er in 1 klap gelijk furrlieft op. Zij het dekbedoofertrek op bed gelegd en het staat eg waar zo gezellug! Ze doe heelemaal bij worden van het knalgeele en de zonnebloeme. En als frouwtje blij is dan ben ik dat ook.

Druk

Dit was mij blog foor deze keer. Moet nog zegge dat ik jullie laatste blogge hep geleese maar niet reejageeren heb gedaan. Het was hier druk in huis en is frouwtje feel op de aaipet. Ze is beezig met een nieuwe proojekt voor haar werruk. Dan zit ze zo lang te tiepen dat ik helemaal niet op de aaipet kan, fandaar. Maar ik hep geseg, de aaipet deele we saame, en nu doen we het beeter furrdeele dat ik er ook op kan.
Doen jullie je allemaal rustug houwe als het sup sup suppietroopiese komp fan de week, en dat jullie baasjes en frouwtjes zich ook rustig houwe doen? Tot oofer 2 weekies!

Dikke knuf van Belle

Japie: wat is de beste kattiek?

Gedoe. Iets anders kan ik het niet miauwen. Het is gewoon gedoe. Al dat wachten op ontbijt. Het ‘ik kom er zo aan’ klonk al eeuwen geleden. Net als de wekker die keer op keer aangeeft dat het nu echt de hoogste tijd is om op te staan.
Maar wie er opstaat? Niet mijn mens. Die ligt zuchtend, kreunend en steunend in bed, terwijl wij drieën – wat miauw ik, wij vieren, want CW is er ook – geduldig wachten op een volle voerbak. Zeker Foppe. Sinds de boze beestjes in zijn buik zich gedeisd houden, heeft hij honger als een leeuw. Op volle sterkte, voor zover dat kan met een lege maag, rent hij de trap op om in haar oor te tetteren dat er beneden een heel peloton staan te verhongeren. Alleen maar, omdat zij moeite heeft met opstaan. Hij doet zijn stinkende best om de hoogste noten er loepzuiver uit te krijgen.
Maar of de manden bij de Meow of Holland om zullen draaien, betwijfel ik. Het maakt niet uit, zolang zijn klaaglijke serenade haar maar op de poot krijgt. Als iemand het kan, is het Foppe.

Redding

CW wacht geduldig

Met dezelfde vaart als waarmee hij omhoog ging, komt hij terug. Zijn kop schuddend van links naar rechts. ‘Ik weet het niet hoor, jongens. Mo doet zo raar. Ze zit op handen en knieën en haar gezicht trekt rare grimassen. Af en toe floept er auw uit, of AU. Ze heeft beloofd dat ze er ècht zò aan komt. Zodra het lukt om omhoog te komen. Ik snap er helemaal niks van. Wil jij eens poothoogte nemen, Cato?’
M’n tante zucht dat er al bang voor was, omdat Mo de hele nacht lag te kreunen. Haar normaal zo rustgevende en poezelige massages leken het alleen maar erger te maken. Het ging zelfs zo ver dat ze tussendoor niet eens wat extra’s heeft gehad, terwijl het voor haar te ruime zomerjurkje wel nodig zou zijn. Tante Cato vindt het maar niks en heeft er een harde kop in dat Mo ooit nog uit die slaapkamer komt.
Hoe moet het nu verder, vraag ik me hardop af. Ik kijk richting het kattenluik waar CW alle registers opentrekt. Ik weet dat ons mens een zwak heeft voor die ouwe dibbes. Maar die heeft geen sleutel om eigenpotig binnen te komen. De enige die ons kan redden, ben ik zelf.

Tergend langzaam

Snel denk ik na over de beste kattiek. Het is een kwestie van leven en dood. Wat zou het beste werken? Moet ik boos worden, of juist heel lief doen? Unaniem zijn we het eens dat de lieve manier de beste aanpak is. Mo is heel gevoelig voor mijn ieniemienie miauwtje. Ik trek alles uit de kast om die er zo schattig mogelijk uit te laten komen als ik schoorpotend haar slaapkamer binnen wandel. ‘Hi lieverd,’ klinkt het gesmoord, gevolgd door ‘auw, auw, auw.’
Ik schrik me alle snorharen in de rondte. Mijn broer heeft gelijk. Hier klopt iets niet. Mo is helemaal niet van de gymnastiek en nu draait ze zich in allerlei bochten. Als ze een been naar achter strekt en een arm naar voren kan ik purcies onder haar door. Mijn pluimstaart kietelt zacht onder haar kin. Zie ik daar een glimlach? Misschien ben ik op de goeie weg. Een natte neus, daar krijg ik meestal ook punten voor. Voorzichtig zoek ik haar op wang en geef een lebber met mijn ruwe tong. Voor het beste effect een paar zachte kopjes er achter aan. Ze wankelt. Ondanks het auw, auw, auw, lijkt er beweging te komen. Tergend langzaam kruipt ze naar de deurpost waar ze zich met een verbeten gezicht omhoog hijst.
Geen idee hoe lang het duurt voor ze voorover gebogen op twee benen staat. De trap af duurt nog langer, maar het maakt niet uit. Ze schuifelt richting de keuken. En daar is waar de voerbakken staan. Nu alleen nog zien te vullen.

Koppie van Japie

Noot van Mo: je kent het wel. Door een simpele handeling ‘schiet het in je rug’. In mijn geval wilde ik een bloempot verzetten. Dat was de druppel na een reeks klusjes. Spit is stom, maar gaat meestal ‘vanzelf’ weer over (met de nodige oefeningen waar Japie al over miauwt).
Opstaan is de grootste uitdaging. Eenmaal in beweging lukt het wel en redden we ons goed genoeg.

Kever heeft een mening over fakansie

Omdat ik het zo druk heb gehad met fechten en beestjes fangen en slank worden aan mijn lijf, ben ik best heel moe, en mijn mensen ook want zij helpen mij natuurlijk altijd, en daarom gaan we nau een paar weekjes fakansie hauden, gewoon in ons huis en in mijn tuin, en dan ben ik straks weer fris en frugtig, Fruitig!! roept mijn vrouw, enniewee ik stuur iedereen heeeeeeel veel lieve kopjes en ik blijf tetteren voor vreede, tot na de fakansie!

Joep blikt nog even terug en vooruit

We zijn nou alweer twee blogs verderder sinds het Derde Grote Weilandfeest, dus misschien denk je wel van Joep, hou er nou maar ‘s over op en ga verder met je dagelijkse leven… Maar het warme gevoel van zo’n groot feest saame, dat blijft gelukkig best lang hangen.

Poot schudden

Niet alleen omdat de opkomst deze keer weer nog groterder was dan het jaar ervoor, maar ook omdat het heerlijk was om alle oude bekenden de poot weer te kunnen schudden en bij te mauwen of te blaffen. Lekker saame genieten van elkaars gezelschap, het mooie weer, het heerlijke eten, lekkere drankjes en snekkies, de diverse workshops en natuurlijk niet te vergeten, het spannende Donkermuis, dat hopelijk een terugkerende tocht op de zaterdagavond blijft bij elke Grote Weilandfeest dat nog komen gaat.

Regenboogbrug

Maar op feesten zoals deze, vooral wanneer het donker is en ‘t uiteindelijk stil wordt in het weiland omdat bijna iedereen ligt te slapen en de barbeknoeis staan af te koelen met de nog gloeiende kooltjes, denk ik meer dan anders aan alle vriendjes die dit jaar niet op het Weilandfeest waren. Gewoon, omdat zo’n feest dan toch anders is zonder wijze woorden, wapperdeflappen, ervaringen delen of katsoonlijke herinneringen ophalen. Op zulke avonden, juist wanneer ik heel errug geniet van alle vrienden om me heen, voelt het alsof het feest toch niet helemaal compleet is.
Natuurlijk zijn er altijd vrienden die afmelden voor het feest omdat ze dan net andere bezigheden hebben, op het huis moeten passen, op vakantie of een beetje ziekjes zijn. Maar die zie ik volgend jaar hopelijk allemaal weer, wanneer ik de datum voor de Vierde Editie heb geprikt.
Nee, het gevoel van niet compleet zijn komt vooral omdat er vrienden ontbreken die ik nooit meer op het feest zal zien, omdat hun leef-tijd op was en ze over de Regenboogbrug zijn vertrokken. En dat is een plek waar ze dan voor altijd blijven. Maar gelukkig blaffen en mauwen we nog steeds heel wat af vanuit onze harten en zijn ze nog vaak in onze gedachten. Want al die mooie herinneringen blijven voor altijd dicht bij ons.

Weiland

Daarom denk ik nu, twee weken later, nog terug aan het moment dat we terugkwamen van Donkermuis en de barbeknoeis opgestookt werden. We verzamelden allemaal zonder iets te mauwen of te blaffen op het achterste stukje weiland, waar het mooiste uitzicht was op alle vriendjes die we moeten missen en die op dat moment als heldere fonkelende sterren boven ons te zien waren. Want iedereen op het veld had wel iemand die hij of zij elke dag moest missen sinds het moment dat dat vriendje vertrok.

En vaak zwaaiden we naar gezamenlijke vrienden, en dan gingen ontelbaar veel pootjes de lucht in. Want ze waren er allemaal, en heel even leken ze weer als vanouds dichtbij. Af en toe ging een troostende poot om iemands schouder, werden er zakdoekjes gedeeld en traantjes weggepinkt. Het was alsof we saame één werden…

Nadat we langzaamaan weer terugliepen naar het feestterrein, was het tijd om afscheid te nemen van de feestneuzen die nog naar huis moesten. Want dat is heel belangrijk, omdat we dan altijd wel ‘tot volgend jaar’ naar elkaar mauwen of blaffen, maar diep in ons hart voelen we gewoon dat daar geen enkele garantie op zit. Je leef-tijd kan zomaar ineens op zijn, hoe jong of oud je ook bent. Maar vergeten doen we niemand, en al die mooie herinneringen die we saame gemaakt hebben blijven we voor altijd met elkaar delen. Dat weet ik heel, heel zeker!

Stil

n dan is het vandaag alweer de achtste van de achtste. Het is stil in het weiland, de gebroeders Paard staan er weer alsof ze nooit een weekendje weg zijn geweest en de hazen spelen weer krijgertje alsof er nooit een feest is geweest. Want het leven gaat gewoon verder als het Weilandfeest voorbij is, de kraampjes, tenten en de Wokkelglijbaan weer afgebroken en opgehaald zijn. Het is weer gewoon een dag waarop ik net m’n ontbijt op heb, m’n eerste knuffels van de dag gedeeld zijn met m’n personeel, ik straks een dutje ga doen tot aan de lunch en daarna zie ik wel verder tot het tijd voor avondeten is. En vannacht wandel ik zoals gewoonlijk met de buurkatten de buurtcontrole. Weer terug naar de alledaagse roetiene, en daar hou ik ook wel van, na zo’n gezellige drukte van een feest. Lekker m’n eigen ding doen, niks meer hoeven regelen, want daar heb ik m’n personeel voor.

Uitkijk

Ik hoorde net dat er straks een nieuwe voorraad blikjes, zakjes en kuipjes aankomt, want Junior is weer over de grens op jacht geweest. Gelukkig maar, want na het feest is m’n kast bijna leeg en volgens ‘t contract met m’n personeel heb ik elke dag recht op een ontbijt, een lunch en een diner. Ik hoop dat ze weer wat van die lekkere kipstukjes heeft weten te vangen, al blijven de reepjes tonijn en zalm ook errug lekker. En ik hoop dat ze ook nog heel veel dozen met cupjes kattenmelk heeft gevonden, want zeker wanneer het zo warm is als de afgelopen weken is het heel belangrijk om goed te blijven drinken.

Dus ik denk dat ik straks eerst maar op de uitkijk ga zitten of ik dat grote bromding al zie aankomen. Dan kan ik straks via de voordeur gelijk naar buiten om in de grote stoel bij de deur lekker in de zon te gaan liggen wachten tot m’n personeel m’n voorraadkast weer heeft bijgevuld en ik geroepen word voor de lunch. En als het me dan uitkomt, rek ik me eerst even uitgebreid uit om daarna op m’n gemak een rondje om het blok te wandelen, de poten te strekken en via de achterdeur weer binnen te komen. Want haast heb ik niet vandaag.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep