Lieve allemaal, na een aantal weken waarin we amper regen hebben gezien of gevoeld is het hier nu een paar keer wat slechter weer geweest maar dat is alleen maar goed voor de tuin, de plantjes en de bloemen natuurlijk.
Nat
Ik vind het persoonlijk niet zo heel prettig als het regent of geregend heeft maar soms is dat gewoon nodig. De planten zijn dan nat en ik kan niet zo goed door het gras heen omdat ik dan een natte buik krijg maar ach, die droogt ook wel weer op.
Ik kan deze ook afdrogen aan de trui of broek van mijn mensen dus dat is handig zat. Zij vinden dat om de een of andere reden net wat minder prettig maar ik heb er weinig problemen mee hoor.
Helpen
Maar goed, deze keer wil ik eens vertellen over hoe het is als je je mensen kunt assisteren. Dat kan als kater zijnde met heel veel dingen die je mensen doen overigens. Dat weet ik inmiddels wel nu ik 11 jaar ben.
Ik heb op dat gebied veel geleerd van Molly maar zelf ook dingen uit kunnen vinden, als een ware verkenner.
Om te beginnen wil ik vertellen dat je mensen vaak dingen in huis doen die zij taken noemen. Huishoudelijke taken wel te verstaan. Daarbij hoort bijvoorbeeld stofzuigen maar daar ben ik niet bepaald dol op want dat ding dat ze daarvoor gebruiken maakt mij teveel herrie om eerlijk te zijn.
Daarnaast doen ze ook aan stoffen, soms met een doek (al dan niet aan een steel) maar ook met iets dat ze een plumeau noemen. Nu lijkt een kattenstaart best wel op een dergelijk ding dus ik assisteer nog wel eens met de vensterbank schoonmaken. Daarbij zet ik dan meteen ook wat pootafdrukjes op de ramen en zorg ervoor dat ik met mijn tong de ramen ook netjes was. Mijn vrouw zegt altijd dat ze niet graag de ramen lapt dus dat doe ik dan voor haar. Met wat geluk krijg ik dan ook extra snoepjes. Dat is toch een goede taakverdeling zeker?
Slaapkamer
Daarnaast kom ik graag op de slaapkamer. Dat doe ik niet als mijn mensen daar slapen. Het is niet dat ik dat niet zou willen maar dat zijn we niet gewend dus Moos en ik blijven ’s nachts in de kamer en de beide kattendames slapen op zolder. Ook niks mis mee want daar staat ook een bed en in de kamer zijn twee banken. Ik vind het echter wel erg prettig om zo nu en dan een kijkje te nemen in dat vertrek met het grote bed want ten eerste kun je er erg zacht op liggen maar ik kan daar ook op de vensterbank zitten en de straat in kijken. Als ik de deur daar open hoor gaan, sjees ik zo snel als mijn pootjes me dragen kunnen naar de gang en mag ik binnen.
Dat was dus ook eerder deze week het geval maar het zag er anders uit dan anders. Ik wist het niet meteen totdat ik ontdekte dat het dekbed weg was. Iets met gewassen zeiden ze en dat klopt wel want het hing buiten op de droogmolen. Toen ze het bed gingen opmaken, was ik uiteraard van de partij en heb ik zeer goed geholpen. Ik lag erop, eronder zodat er een grote bult onder het hoeslaken zat en heb de kussenslopen op vakkundige wijze met mijn poten behandeld zodat deze er netjes gestreken uit kwamen te zien. Mijn mensen leken wat minder blij dan ik maar zeg nu zelf, zo’n mooie dekbedhoes met Pim en Pom, daar moet je toch wel bovenop gaan zitten om te proberen of deze lekker zacht aanvoelt en fris ruikt?
Kruimels
Ik ben ook erg goed in het opruimen van kruimels en dergelijke. Als er wat valt van het eten, dan ben ik zeker niet te lui om dat op te eten. Ik besnuffel alles dat valt wel eerst goed want je weet natuurlijk nooit precies wat het is. Als het vlees is (kip vind ik zeer smakelijk) of kaas, dan ben ik er als de katermansen bij natuurlijk, dat snappen jullie.
Opgeruimd staat netjes per slot van rekening en ik vind het nog lekker ook. Dat is dan toch een heuse win-win situatie? Zijn jullie ook en goede hulp in huis voor jullie mensen? Dat denk ik vast wel maar ik zou dat graag eens willen weten.
Knuffels van Lucky en de rest
Er staat voor mij altijd een bakje brokjes, niet dat ik die eet want het zijn geen lekkere brokjes, maar stel dat ik bijna flouw fal van de honger dan zau ik ze kunnen eeten, in een noodgefal dus, forige week dinsdag stonden die fiese brokjes niet waar ze altijd staan, en mijn mensen kwamen niet, hoe hard of zacht of zielig ik ook toeterde, ze deeden net alsof ze sliepen, ik probeerde ook nog een beetje te slaapen maar dat is moeilijk als je keiveel honger hebt.
Toen mijn mensen eindelijk opstonden zei mijn vrouw Ga maar in je tuin kijken Keef!, dus dat deed ik, ook al zag ik niets biesonders, na een tijdje kwam mijn vrouw naar me toe, we liepen Saame naar de tuindeur en ik wist dat ze me eeten zau geefen, ineens tilde ze me op, dat hoeft voor mij niet zo maar ik find het ook niet erg, pas toen ze met mij in haar armen ging loopen en ik in de gang die stomme bus zag staan begon ik te friemelen en tegen te stribbelen, maar het was al te laat: ik zat in de bus.
was stilletjes en ik at niet veel, ik was in mijn tuin maar ik rende niet en ik speelde niet, ik was aan het ferwerken, ik kreeg ekstraveel knuffels en aandagt, ik sliep veel in mijn mand onder het bed, meer dan anders, ik speelde niet eens spieraal in de nacht, zo moe was ik van mijn afontuur, pas na twee daagen deed mijn toeter het weer, ik was weer gewoon Kever en mijn moeilijke gefoelens waren geparkeerd, net als die bus.
De afgelopen week ging ik me gelukkig weer steeds beter voelen na m’n bezoek aan de lieve dierendoktermevrouw, waar ik in m’n vorige blog over mauwde.
aan te gaan, en omdat ik heel hard kan rennen vanwegens dat ik al sinds m’n kittentijd op m’n achterpad geoefend heb zit ik zo weer veilig in m’n eigen tuin. Alleen kon ik deze keer even niet anders dan uithalen naar die grote boze kater. Want soms moet je toch even aan de ander laten weten dat wat hij doet niet okee is. En ik dacht dat ik er prima mee weggekomen was want ik kwam zonder gaten of scheuren in m’n jas weer thuis.
best gedaan om haar personeel te troosten. Zelf heb ik uren op de uitkijk gezeten, omdat ik dacht dat ze misschien wel naar het weiland zou komen om alvast wat muizen te jagen, want een paar dagen voordat ze verdween had ze vol trots haar allereerste muis gevangen.
Ik dacht zeker weete de reenovazie is nou klaar, we zijn naar de flet geweest heel lang weeges hier was te feel herrie en toen kwamen we terug en ik was gewoon weer thuis. En ik dacht nou is het leefe weer gewoon.
Miauw lieve lezers, de week zit er weer bijna op dus wij mogen weer letters miauwen. De ene keer maken we van alles aan avontuur mee en de andere week is het rustig. Nu zaten we in de rustige week dus we hadden mini-avontuurtjes. Dat is voor de balans denken we.
eerst even furbaasd naar mijn poot te kijken voelde ik mijn instinct opkomen en begon tikkertje te spelen met de mier. Spannend dat het was! Want de mier was best wel snel en ik moest heel goed kijken omdat ‘ie zo klein was. Heel even zat hij stil en toen deed ik ‘PATS’ met mijn pootje.
Frou Frou: “Eigenlijk had ik dus gewoon een mini-avontuur van het spel met de mier. Maar heb ik mezelf furraden door de mier niet op te eten of katdo te doen. Ik deed er gewoon niks mee. En toen gingen er alarmbellen rinkelen, zo noemen tweevoeters dat. Die van ons was het wel opgevallen dat mijn buikje platter werd en dat ik na een paar likjes genoeg had van welke lekkernij dan ook.