Mila heeft nou soms een re-set

Lieve allemaal, wat is het toch zo heel echt een fijne zomer. Er is de hele tijd nou warme zon en dan komt er soms een zuchtje wind voorbij die mij verteld dat alles gewoon fijn en goed is.

En net Kever heb ik de hele tijd witte vlindertjes om me heen. Vandaag had ik er twee om me heen fladderen en de twee vlinders leken vriendjes want ze vlogen de hele tijd om elkaar heen. Ik denk dat het Bram en Loes zijn.
Van Bram weet ik het zeker want dat voelt zo maar van Loes weet ik het niet zeker, het kan ook Yuki zijn of Bolle of een ander vriendje wat een ster is geworden. Het maakt niet uit want ik vind ze allemaal even lief en mooi en ik ben heel blij dat ze even langskomen.

Zon

Omdat ik al een tijdje in de zon had gelegen en ik al even in de tuin was geweest wilde ik even naar binnen om wat brokjes te eten. Natuurlijk was mijn vrouw er ook en zij zat aan tafel haar eten te eten. Dat is soms zo dat ze gewoon even langskomt en dat ze dan ook broodjes eet. Mijn Ooma en manspersoon vinden dit gezellig en ik eerlijk gezegd ook wel want dan kan ik zo heel erg veel knuffelen. Ik moet dan wel even wachten tot dat zij ook klaar is met eten en dat alles van tafel af is.
Mij vacht verlies nou zo heel veel haartjes door de zomer dat ik ze overal zie liggen en mijn mensen ook. Dit heet ferhaare en het is zo dat je dan wat haartjes verliest omdat het anders te warm of te koud voor jou is. Nu is het zo heel warm buiten en dan hoef ik ook niet zo heel veel vacht te hebben. Mijn manspersoon weet zo heel goed hoe je hier mee om moet gaan alleen wil ik er wel even bij zeggen dat het niet voor iedereen is.

Reset

Als alles van tafel is en ik mag er weer op dan doe ik dat ook. Ik ga altijd knuffels halen bij mijn vrouw, Ooma of manspersoon, net wie er dan is. Nu waren het mijn vrouw en mijn manspersoon. Mijn vrouw geef ik altijd lieve zachte neusjes omdat ze deze zo heel fijn vindt en ik krijg altijd kusjes op mijn wang en mijn neus terug. Gewoon boven op mijn neus. Soms kriebelt dat een beetje.
Mijn manspersoon doet het helemaal anders. Die pakt me helemaal op en zet mij voor hem neer op tafel. Dan gaan zijn handen vanaf de bovenkant van mijn rug, dus waar mijn staart is, helemaal naar mijn kop toe. De meeste onder ons vinden het juist niet fijn als dat gedaan wordt maar ik vind het juist wel heel fijn. Eerst kriebelt hij een beetje bij mijn staart en dan gaan zijn vingers helemaal naar mijn nekje toe en al mijn haartjes staan dan de ander kant op. Zo lijk ik net een Milasaurus met mijn stekeltjes.
En elke keer als mijn manspersoon dit zo doet dan gebeurt er iets bij mij. Ik weet niet precies hoe ik het kan vertellen maar dan is het alsof ik ge-reset word. Reset is een beetje een Engels woordje voor ‘opnieuw-fabrieks-klaar-opstarten’. Het is dus een wat moeilijker woord. Mijn manspersoon kwam er mee want hij zag het als eerste bij me.

Nieuw

Ik voel me dan ook anders, nieuw. Mijn motortje gaat hier heel hard van draaien want ik vind het stiekem zo heel erg fijn. Mijn lijfje laat dan alle stress los en alle vervelende dingen die er dan gebeurd zijn. Zo helemaal van ‘weg ermee!’. Hier ga ik ook zo heel erg loens van kijken en dat kan gewoon.
Bertje zei het laatst nog dat loens kijken eigenlijk niet anders is want je bent dan toch jezelf. Dat vind ik zelf ook wel. Tijdens het resetten mauw ik ook naar mijn manspersoon of vrouw dat ik het zo heel erg fijn vind. Daarna als mijn manspersoon klaar is dan wrijft hij alle haartjes weer terug in de originele staat waardoor er heel veel losse haartjes weg gaan. En als dat ook gebeurd is dan gaan we knuffelen. Meestal val ik al om als mijn manspersoon mij aan het resettten is omdat ik het zo heel lekker vind. Dan kan hij beter bij mijn nekje. Mijn manspersoon draait me dan op de tafel zodat ik precies in zijn armen pas, pakt me vast en schuift me tegen hem aan.
Dan begint het kusjes festival. Zo noem ik dat. Er komen over al kusjes. Op mijn neus en mijn kop en mijn wang maar ook op mijn rugje en mijn nekje. Ik moet er zo heel hard van spinnen dat ik er nog veel loenser van kan kijken dan ik al deed. Dit vind ik de meeste fijne reset-knuffel ooit. En de allerlaatste stap ik dan doe is eten. Ik ben dan toe aan een snek, het liefst een likwitsnek met vissmaak.

Warm

Doen jullie goed opletten met het warme weer dat jullie genoeg drinken want dat is belangrijk. Misschien wil je zelf ook wel een reset want dan ben je veel vachthaartjes kwijt. Zachte neusjes voor iedereen, ik tetter altijd nog mee voor freede omdat ik dat zo graag wil en ik doe een ekstra zacht neusje naar alle vlinders!

Poot getekend, mienister van zachte zaake, Milamuis

Attentie

Mila is met vakantie, dus dit blog was al een keer eerder gepubliceerd.

Belle en het autoomaaties eete

Hallo liefe frientjes, hoe gaat het met jullie? Doen jullie allemaal genieten van het mooie weer? Wat heb ik feel reejakzies gehad op mijn eerste blog, ik wist niet wat ik zag! Mijn poote deede pijn van het terug schrijven, maar dat geef nie want het is fijn saame te zijn en frientjes te hebbe.

Wat ik nou toch heb meegemaak, het is twee weeke geleden. Belle zei ze, frouwtje gaat zaaterdag naar een feest en dat is een heel eind rijden met de auwtoo. Dan blijf ik oofernachten en ben ik zondagmiddag tegen etenstijd weer terug hoor lief meiske.
Nou, zoiets had ik nog nooit meegemaak sinds ik hier woon. Frouwtje gaat nooit ergens anders slaape, ze is gewoon altijd thuis saame met mij. Maar nu dus niet en ik dacht, hoe moet dat nou, krijg ik dan geen eete? De buurfrouw kan niet voor je zorgen, zij is op vaakanzie en verder was er niemand die reejageerde op de whatsepp, zei frouwtje. We hebben hier in de flat waar ik woon een groepsepp daar kan je fraage stellen, maar als er geen reejakzies komen dan houd het op.

Eete

Frouwtje had dus een probleem, maar het grootste probleem had ik, en ik ging mij zorruge maake. Jullie weete ik hep best wel een dikke tummie en moet ik net als Ollie affallen, maar zonder eete dat ga eggie nie hoor. Hoe ik ook miaauwde, ze zei, en toch ga ik naar het feest Belle, maar op 1 dag heen en weer zo,n eind rijden dat is te feel voor frouwtje. Dus ze zei Belle, we gaan nu niet de naadruk leggen op het proobleem, maar we gaan kijke naar oplossingen. Nou, dat vond ik een ferstandig iedee.
Frouwtje kwam met twee groote tassen terug van het boodschappen doen. Ze zei, kijk eens Belle ik hep een kaado voor jou, het is de oplossing van het probleem Ik begreep er eggie waar niks van hoor. Weet je wat ze nou voor mij had gekocht? Een autoomaatieze voederbak. Moet je maar eens goed luisteren lief meiske zei ze, ik ga je het allemaal uitleggen zodat al je zorruge weg zijn.

Autoomaaties

Als frouwtje zaaterdag weg gaat naar het feest, dan krijg jij gewoon je eete hoor. Deze automaatieze voederbak gaat vanzelluf oope zei ze. Deze voederbak heeft twee bakken, zodat jij op tijd je afondeete krijg en de folgende dag je ontbijt. Hoe dan dacht ik, want jij ben er toch nie ? Deze voederbak is zo gemaakt Belle dat ik een nachie weg kan blijfe en jij toch je eete krijg. Ze ging de gebruiksaanwijzing leeze, en toen gingen er batterijen in de voederbak en ging ze de tijd instelle voor avondeete en ontbijt. Maar we moeten het eerst goed uitprobeere of het goed werkt lief meiske. Ik liep al een poosje te draaie voor mijn avondeete, want ik hep zelf een ingebouwde klok. Daar hoef je nooit iets aan te doen, die werkt altijd, iedere dag. Maar opeens hoorde ik om fijf uur krak krak krak in de gang. Gaat ineens die automaatieze voederbak oope. Ik begon gelijk te eete, wat fijn, ik wist niet eens dat zoiets bestond.
Zie je Belle, het gaat vanzelluf en nu gaan we morgenochtend kijke of de bak om half 9 oope gaat foor je ontbijt ! Kon er niet goed van slaape liefe frientjes want ik dacht, als die voederbak niet vanzelluf oope gaat zal frouwtje mij toch echt ontbijt moeten geefe. Maar ik was aalert en hoorde ik de folgende dag weer krak krak krak en ging die voederbak weer oope, en had ik op tijd mijn ontbijt. Nou Belle, dat werkt goed he, nu kan ik ook met een gerust hart naar het feest gaan.

Zaterdag

Het was dus zaaterdag en stond frouwtje heel froeg op. Ze had de wiekenttas al in de gang gezet,
en ik dacht straks ga ze weg. Ik kreeg gewoon mijn ontbijt in de eetensbak die ik altijd hep. Toen ik het op had zei ze, ik ga zo weg Belle en ze zette de automaatieze voederbak neer. De linkerbak is je eete voor fanavond en die gaat om 5 uur oope, en de rechterbak is voor morgen, je ontbijt om half 9. Ik had fertrouwen gekreege en dacht dat ga vast goed, laat ze maar een nachie weg blijve, ik fermaak mij wel. Ik kreeg ekstra knuffels en ze vertrok. Ik hoorde de auwtoo de straat uit reese.
Ik wist dat ik een poos alleen zou zijn ook als het donker zou worden, maar frouwtje had speesiejaal voor mij een lichie in de huiskamer aangelaten. Ik ben dus dutjes gaan doen, heb op de klimpaal voor het raam gezette, mijn treenigsprogamma gedaan en in de zon geleege. Aan het einde van de middag kreeg ik honger, maar ik wist frouwtje komt nou nie thuis en ging voor de automaatieze voederbak zitte.

De kombienaazie

Ik rook de brokkies die onder de deksel zaten en jawel hoor de voederbak ging presies op tijd oope. Daarna heb ik uitgebuikt, wat getreend, voor het raam geleege in de afondzon, en zo werd het buite langzaam donker. Toen wist ik frouwtje kom niet thuis slaape, ik hep het heele bed foor mij alleen. Kon nie uitslaape want om half 9 hoorde ik in de gang weer krak, krak, krak, de klep ging oope en daar was mijn ontbijt Wat een uitvinding dacht ik, zo’n automaatische voederbak die zo goed foor mij zorrugt. Nou, ferder heb ik mij de hele dag goed fermaakt hoor. Ik ben wat dat betreft een nette poes, ik maak niets kaapot.
Opeens hoorde ik voetstappen en ging de sleutel in de deur, daar kwam frouwtje binne met de wiekenttas. Oh Belle lief meiske, er was zoveel fiele op de weg en nu ben ik feel te laat thuis voor je. Die voederbak ga maar twee keer oope en nu had je vast heeeeel feeeel honger. Ik kreeg gelijk ekstra knuffels. Ze keek verbaasd in de voederbak… er zaten nog brokkies in en ze zei, Belle had je geen honger? Het was toch anders dat frouwtje weg was.
Normaal krijg ik een kombienaazie van natvoer met brokkies, en nou waren het alleen maar brokkies. Ze waren wel lekker hoor daar niet van, maar toch was er iets. En toen dacht ik, ik eet gewoon niet alles op. Frouwtje ging ook gelijk naar de badkamer om de kattenbak te inspekteeren. Belle, je hep maar een klein poepie gedaan, normaal doe je feel meer poepies. Dat komt door de harde brokkies miaauwde ik. Nou, ik kreeg gelijk natvoer in mijn ouwe fertrouwde voerbak. Intussen ging frouwtje de wiekenttas uitpakke en ging ze in de stoel zitten.

Saame

Ik sprong dicht bij haar op de voetenbank. Toen ging ze fertelle van het feest, en dat het zo gezellig was. En dat ze geloogeerd had bij haar nicht, en dat daar ’s nachts oofer haar bed een groote spin liep. Je had die spin gelijk gepakt Belle en BAM gedaan als je erbij was geweest zei ze. En dat ze zo trots op mij was dat ik een nachie alleen was geweest en alles goed was gegaan.

Toen werd ze moe en vielen haar ooge dicht. Na een poosje zei ze, kom op Belle we gaan naar bed. Toen ben ik dicht tegen haar aangekroope op bed, we waren weer saame en alles was goed.

Japie: een feest om nooit te vergeten

‘Zo, kerel, de vliering is helemaal voor jou!’ De snuiter klikt zijn gereedschapskoffers dicht en sjouwt alle herriemakende machines het smalle, steile trappetje af. Saame met mijn mens eet hij een taartje mèt slagroom en verdwijnt. Na het wegtrekken van het stof blijft een oorverdovende stilte achter. Maandenlang zaten we in de troep, leek er geen einde te komen aan de klus en op een regenachtige Pinksterdag is het opeens klaar. Nou ja, bijna klaar. Nu is het alle poten bij elkaar om de werkruimte voor Muisbezorgd snorhaarfijn in te richten. Zou dat lukken voordat het Tweede Grote Weilandfeest losbarst? Daar lig ik over na te denken als ik geritsel hoor onder de heg. Ik verwacht mijn Stekelige Vrienden die ieder donker komen smikkelen van ons buffet. Het is dat ik al lig, anders was ik stijl achterover gevallen bij het zien van dit purrachtige koppie.

Furrassing

‘Pssssst Japie, niet schrikken, ik ben het! Dat is nog eens een furrassing, hè?!’ Ik ben met stomheid geslagen als mijn tante Luna zomaar ineens in volle glorie in het maanlicht in mijn tuin staat. Zij is wel de laatste die ik hier verwacht. Voor ik iets kan miauwen legt ze haar zachte – maar voor muizen meedogenloze – voorpoot op haar lippen om me tot stilte te manen. ‘Stttttttt, Mo mag hier niets van horen’, fluistert ze zachtjes. ‘We zijn hier om jouw furjaardag te vieren. En om de vliering in te wijden.’ Nu weet ik helemaal geen miauw meer uit te brengen. Ze heeft het over mijn vierde furjaardag die vandaag stilletjes voorbij is gegaan, omdat mijn mens van vroeg tot laat weg moest. Toen ze eindelijk thuis kwam, kroop ze gelijk in bed. Tante Cato ligt bij haar. Voor ik kan vragen wie en wat ze bedoelt met we gebaart ze me om muisstil achter haar aan te komen.

Nog meer furrassing

Op kousenpoten sluipen we door het kattenluik en gaan de trap op, langs de slaapkamer van Mo die katzijdank in diepe slaap is, Saame met tante Cato. Ik mag als eerste het trappetje op naar de ruimte waar ik gisteren de exacte maten heb opgenomen voor de koelingen. Bovenaan zie ik geen poot voor ogen. Tot opeens! Vanuit het niets springen al mijn furriendjes uit de donkere hoeken. ‘FURRASSING!’ miauwen ze fluisterend in koor. Megagrote gekleurde neonletters flitsen door de ruimte. Van katte proficiat, Japie, staat er. Diep onder de lange haren van mijn borstkas doet mijn hartje boem, Boem, BOEM. Mijn keel snoert zich dicht en mijn ogen worden nat. Om mijn emoties verder op te stuwen start KeverT een gevoelige cattutide als opening van een feest dat zijn weerga niet kent. We luisteren er naar op koptelefoons en dansen op dikke matten, zodat Mo en Cato niets kunnen horen.

Katdo

De Silent Surprise Party gaat door tot in de vroege uurtjes. Zodra de zon haar eerste stralen door het ieniemienie dakraampje laat schijnen, gaan de slingers, ballonnen en neonletters terug de doos in. Snel likken we de schalen die eerder vol lagen met furrukkullukke muizenhapjes schoon en drinken de laatste druppels Pinocatlada, Meow Grigio en kattenmelk op. De matten worden netjes opgevouwen en de koptelefoons verdwijnen in de rugzakken van mijn kattastische furrienden. De vliering is ingewijd. En hoe!? De plannen voor Muisbezorgd hebben we Saame tot in de puntjes van onze vlijmscherpe stiletto’s verfijnd. We hebben er alle furtrouwen in dat Muisbezorgd klaar is voor het Tweede Grote Weilandfeest.
Net als de staart van tante Luna door het kattenluik verdwijnt hoor ik gestommel op de overloop. Slaapdronken hoor ik Mo zeggen dat ze niet snapt hoe het kan dat de vlieringtrap naar beneden staat. Ze klimt omhoog met tante Cato in haar kielzog. Bovenaan wacht voor de dames, die niets van ons fantastische feestje hebben meegekregen, een katdo. Speciaal voor hen hebben we één fles bewaard met een grote dikke kurk en mooie champagneflutes ernaast. Er staat een kleurige polaroidfoto tegenaan van mijn broer, zijn furkering en ik zelf met een gekrabbelde wens op de achterkant: Pop up the Purrr Seco.
Terwijl de meiden giechelend aan het ontbijt met bubbels zitten, vouw ik mezelf op om na te genieten van een helemaal niet vergeten furjaardag dat uitgroeide tot een Super Silent Suprise.

Koppie van Japie

Kever heeft een mening over zijn weereld

Hier lig ik gewoon op de nieuwe teegels!

Als ik ferhalen lees van katten waarin ze fertellen dat ze puusels maken of een bal rollen voor hun brokjes, dat ze in dingen klimmen, of dat ze op onderzoek gaan, dat ze mee helpen in huis en fooral: dat ze van alles kunnen, word ik soms een beetje onzeeker.

Onzeeker

Ik ben blij voor mijn vrienden dat ze al die dingen doen en durfen, ik ben ook niet jaloers, echt niet hoor, zo bedoel ik het niet!, bofendien: ik ben natuurlijk Kever en als zoodanig kan ik alles wat ik als Kever zijnde noodig heb, dus ik snap zelf niet helemaal waarom ik onzeeker word.

Misschien komt het omdat ik niet zoveel dingen meemaak en daarom soms niet weet waarover ik kan schrijfen, maar als ik heel eerlijk ben WIL ik ook helemaal geen dingen meemaken, ik find nieuwe dingen spannend en vaak veels te moeilijk, ik word er nerfeus van en dan krijg ik weer kramp in mijn beenen en daar is pas echt niks aan.

Mijn vrouw froeg me of ik het gefoel heb dat ik iets mis, ze zei dat ze bedoelde of er iets is dat ik graag zau willen doen en of ze me daarmee kan helpen, ik moest er efentjes over nadenken, maar nee – er is niets wat ik nog zau willen, ik ben helemaal tefreeden met hoe mijn leefen is.

Feilig

En weeten jullie waarom?, het is omdat ik mijn leefen kan begrijpen, er gebeurt niet steeds van alles dat ik niet snap, ik foel me feilig en ik weet dat ik mijn mensen kan fertrauwen, ze probeeren me niet meer van alles te laaten doen dat ik niet kan, dat deeden ze nog wel eens toen ik hier pas woonde, dan moest ik brokjes uit een doosje haalen, maar hoe kon ik nau weeten dat daar brokjes in zaten?, of ik moest zelf de deuren in huis opendoen met mijn neus, en dat fond ik echt heel moeilijk, maar mijn mensen weeten nu dat ik dat soort dingen ECHT niet snap en daarom hoef ik ze gelukkig niet meer te oefenen.

Ik werd er boos en ferdrietig van dat ik dingen niet kon en ook niet begreep, en daar werd ik weer bang van, zau er iets aan de hand zijn met mij, ben ik niet goed genoeg?, en nau ga ik iets fertellen dat best een beetje moeilijk is, maar ik wil eerlijk zijn want we zijn toch vrienden?, dus ik durf het best tegen jullie te zeggen dat de dierendokter al snel aan mijn mensen fertelde dat er iets is met mijn lijf: ik heb veels te korte beentjes en een te lange rug, maar er is ook iets met mijn hoofd, dat dachten mijn mensen ook al maar ze zeiden meteen dat dat niets uitmaakt, en dat er niets FAUT is maar ANDERS, ze finden me perfekt ben zoals ik ben omdat ik Kever ben.

Vaste plek

Ik zau zelf geen ander leefen willen, ik ben helemaal heppie!, en omdat ik me feilig foel durf ik af en toe ineens iets nieuws te doen, niet te vaak hoor, maar deze week had ik bijfoorbeeld voor het eerst achter in mijn tuin op de teegels geleegen die nieuw zijn, mijn mensen fonden het fantasties en mijn man heeft footoos gemaakt, ik kreeg heel veel kompliementen en ik was keitrots!

Toch ben ik daarna snel weer op mijn vaste plek gaan liggen, daar hoef ik niet na te denken of te wennen, ik ken mijn vaste plek, ik hau er van als mijn weereld klein is en ik ga niet op zoek naar een weereld die grooter is, mijn weereld is voor mij gemaakt, ik pas nau presies in mijn weereld en mijn weereld past presies om mij heen, het is mijn eigen Kever-weereld.

****

Ik tetter weer voor vreede, echt KEIhard!, en ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Joep is stoer en oer en ook gevoelig

Zoals heel veel vrienden wel weten, doet regen me helemaal niks. Zolang het er maar niet koud bij is, want daar heb ik een grondige hekel aan. Maar zelfs het onweer, dat deze week over m’n huis en tuin trok, maakte helemaal geen indruk op me. Ik zat lekker buiten, op m’n kussen op m’n tuintafel onder ‘t balkon van de bovenburen, en keek naar de lichtflitsen die na de donderklappen m’n weiland heel even beschenen.

Knallen

‘t Deed me denken aan de twee jaarwisselingen die ik binnen op de vensterbank al heb meegemaakt, met knallen en lichtflitsen in de straat. M’n personeel deed toen hun best om me bij ‘t raam weg te houden, maar ik wilde daar niks van weten. Ik heb geblazen en net zo lang gewurmd tot ik weer uit hun armen terug op de vensterbank kon springen…
Maar goed, even terug naar deze week.
M’n personeel zat naast me, ieder aan een kant van de tuintafel, mee te genieten van het vuurwerk uit de lucht. Want het ruikt altijd zo lekker, als ‘t regent nadat het een warme dag is geweest. En zo lekker buiten met z’n drietjes in ‘t donker was ook wel heel gezellig.

Stoer en koel

Terwijl Senior me heerlijke kriebels tussen m’n oren gaf, zei hij dat ‘ie me een hele stoere koele katermans vond, omdat ik niet bang was van ‘t onweer. Maar waarom zou ik bang zijn? Oudere buurtkatten hadden me al lang geleden gemauwd dat de knallen en ‘t vuurwerk uit de lucht vanachter de Regenboogbrug worden afgestoken, omdat alle lieve vrienden die daar nu wonen iets te vieren hebben en dat willen delen met iedereen die aan deze kant is achtergebleven.
Toen ik ‘t verhaal hoorde had ik nog helemaal geen idee wat de Regenboogbrug was, maar intussen heb ik daar nu een paar vrienden wonen, waar ik elke avond naar zwaai als ‘t donker is en de sterren naar me knipogen. Dan zijn ze weer even heel dichtbij me…

Maar toch ben ik diep in m’n hart niet zo’n stoere koele katermans als dat Senior denkt dat ik ben. Want als m’n buurtweebener aan de overkant met zo’n groot stuk blik op nog grotere zwarte ronde dingen door m’n weiland tuft, zorg ik dat ik zo vlug mogelijk weer in m’n eigen tuin kom. Ik snap ook niet dat de Weilandmuizen die daar nu weer wonen niet bang zijn van die herrie langs hun muizenhol. Mischien zijn zij wel veel stoerderder dan ik, want ik maak me uit de poten als ik dat gevaarte de grote schuur al uit hoor rijden.
En als ik teveel vreemde tweebeners op m’n achterpad zie, dan blijf ik ook liever in m’n eigen tuin. Okee, dan durf ik prima onder m’n tuinhek door om een hoekje over ‘t achterpad te loeren, maar dat doe ik eigenlijk meer om die vreemden in de gaten te houden. Want als ze te dichtbij komen naar m’n zin zit ik zó binnen.

Voor de buurtpoezen ben ik al lang niet meer bang, we zijn al helemaal aan elkaar gewend en we weten wat we aan elkaar hebben. Met sommigen wandel ik graag een inspectieronde, da’s altijd gezellig om samen werk en dollen te combineren.
Maar er zijn ook twee oude katers die al hun negen levens heel erg serieus nemen en geen tijd hebben om samen te spelen. Ze weten heel veel, en elke keer als we samen op stap gaan kom ik weer wijzer thuis. Maar achter elkaar aanjagen, stoeien of in bomen klimmen, daar beginnen ze niet meer aan. Ze willen ook nog steeds niet mee ‘t schuurdak op, terwijl je juist daar het beste uitzicht hebt. Dat geloven ze ook wel, maar ze mauwen dat ze al met pensioen zijn en ‘t klimmen liever aan de jongere poezels overlaten.

Grote kater

De enige waar ik voorlopig liever nog steeds een eindje bij uit de buurt blijf is de grote zwart witte kater, die af en toe vanuit een andere wijk verderop in ‘t dorp bij mij in de straat en over ‘t achterpad loopt. Ik weet nog steeds niet goed in te schatten of ‘ie wel vriendjes met me wil zijn. En ik weet eigenlijk ook helemaal niet of ik wel vriendjes wil zijn met zo’n grote kater uit een hele andere buurt.
Okee, dankzij hem heb ik wel mijn liefde voor water en zwemmen ontdekt, nadat ik vorig voorjaar als jong kittenkatertje zó erg van ‘m schrok dat ik op de brug naar ‘t weiland misstapte en in de sloot viel en daarmee een mogelijk gevecht uit de weg ging. Misschien weet ‘ie helemaal nog niet dat ik dankzij die ontmoeting tegenwoordig gediplomeerd zweminstructeur ben en al m’n zwemdiploma’s heb gehaald, die ik vol trots bewaar in de la bij m’n paspoort.
Maar hij zit heel vaak bij buurpoes Zosja voor de deur te wachten totdat ze naar buiten komt, en dan gaan ze samen aan de wandel. ‘t Kan natuurlijk best zo zijn dat zij tegen hem over mij gemauwd heeft, en dan weet ‘ie hopelijk dat ik geen katcurent om haar poot ben. Want daar heb ik als jonge katermans ook helemaal geen tijd voor, ik ben veel te druk met m’n nachtdiensten, personeel trainen, knuffelen en bijslapen, buiten in m’n tuin of binnen in de vensterbank. En dan heb ik natuurlijk ook nog een paar puntjes op de i te zetten voor het komende Tweede Grote Weilandfeest eind volgende maand.

Genieten

Maar eerst ga ik dit weekend nog even genieten van de regenbuien die er volgens m’n personeel aankomen. En misschien komt er ook nog wel vuurwerk uit de lucht. Want er is altijd wel ergens iets te vieren, zelfs als het regent buiten.
Omdat het leven gewoon zo mooi is…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep