Kever heeft een mening over deelen

Wat een boel lieve en mooie letters kreeg ik forige week van iedereen, dankjulliewel, ik was er helemaal stil van geworden en dat gebeurt niet vaak, ik fond het zo biesonder en ik foelde het allemaal heel diep in mijn hart, het was echt Saame, dat is zo een mooi en groot gefoel dat ik niets meer heb te tetteren.

Ik heb Saame moeten leeren, toen ik net bij mijn mensen woonde wilde ik graag zelf knuffels en kusjes krijgen, ik liep mijn mensen steeds achterna en ging hard roepen, ik kreeg dan wel knuffels maar toch miste ik iets, ook al wist ik niet eens presies wat dat was.

Als mijn mensen ferdrietig of bang waren werd ik nerfeus en ferstopte me, ik fond het moeilijk want ik dacht dat ik misschien iets faut had gedaan of dat ze me niet meer lief fonden, en omdat ik er nerfeus van werd ferstopten mijn mensen die gefoelens voor mij, en zo ging het een hele tijd door, we ferstopten ons eigenlijk alledrie.

Hier tsjek ik of alles in orde is, zien jullie dat?!

Gefoelens

Doordat ik me steeds feiliger foelde, en steeds meer fertrauwen in mezelf en de wereld kreeg kon ik ook naar buiten kijken, en dan bedoel ik niet uit de raamen in ons huis, maar uit de raamen van mijn hart, en ik zag dat ik niet de enige ben met gefoelens maar dat iedereen gefoelens heeft, zelfs mensen!

Ik wist natuurlijk al lang dat mijn kattenvrienden en vriendinnen van alles foelden, en dat snapte ik prima, ze waren blij of bang of ferdrietig, ze misten iemand of ze waren ferliefd, dat begreep ik allemaal, en ik weet ook dat je Saame bijna alles kunt, zoals Bolle dat zei.

Maar ineens snapte ik dat het met mijn mensen dus ook zo was, en dat ik niet alleen knuffels wilde krijgen maar ze ook wilde geefen, en dat Saamezijn niet alleen nemen is maar ook geefen, soms geeft de een wat meer en ontfangt de ander dus meer, en na een tijdje is het weer andersom.

Tuin

Ik ben er in gegroeid, in het Saamezijn met mijn mensen, ik tsjek nu of alles in orde is met ze, en als ik foel dat het noodig is kom ik kopjes en kusjes geefen, of ik ga naast ze liggen in het grote bed zodat ze weeten dat ik er voor ze ben, forige week was ik een paar daagen alleen met mijn vrouw, en toen heb ik ekstra goed opgelet, ik kontroleerde de tuin wat vaker, ik sliep de hele nacht naast haar in het grote bed en ik kwam steeds kijken of alles in orde was.

Mijn vrouw zegt dat ze zich nog nooit zo feilig heeft gefoeld, dat ze het heel knap fond van mij, dat ik elke dag weer liefer ben dan de forige dag, en dat ze soms denkt dat ze niet NOG meer van me kan hauden maar dat dat toch zo is, en mijn man foelt dat ook.

Zo heb ik geleerd dat je ook in Saame kan groeien, dat je steeds meer Saame kan zijn, en dat Saamezijn beteekent dat je deelt: je deelt gefoelens, je deelt knuffels, je deelt ferdriet en je deelt plezier, je deelt zorgen en je deelt geluk, eigenlijk deel je je hart met elkaar, en dat kan ik nu, en ook al geef ik stukjes van mijn hart weg, ik heb nog nooit zo een fol hart gehad.

****

Natuurlijk tetter ik weer voor vreede, het is ekstraveel noodig!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Joep over hoe het was op het Grote Weiland Feest

Een week geleden was ‘t een drukte van heb-ik-jou-daar, met het Grote Weiland Feest 2025. ‘t Was de tweede editie alweer, al raken heel wat vrienden een beetje in de war omdat mijn maat Ropi vorig jaar ook een Groot Weiland Feest heeft gegeven, maar dat was in ‘t mooie land van Brabant, en niet in mijn weiland achter m’n huis. Gelukkig waren alle vrienden vorige week zaterdag wel naar ‘t goeie adres gekomen, want Brabant en Zuid-Holland, dat ligt best nog wel een eindje uit elkaar…

Geweldig

Nou verwacht je misschien een heel uitgebreid verslag van mijn feest, maar eigenlijk kan ik het best heel kort samenvatten: ‘t was weer geweldig!
Okee, er konden een paar vrienden niet komen, omdat die het even te druk hadden met andere bezigheden. Snap ik helemaal, dat kan nou eenmaal gebeuren, en hopelijk kunnen ze volgend jaar op de laatste zaterdag van de maand juli weer wel van de partij zijn. En ja, dit is gelijk een luidruchtige hint om de datum van het Grote Weiland Feest 2026 alvast te laten noteren op alle kalenders en in alle agendaas die in huis te vinden zijn.
Helaas waren onze vrienden die het afgelopen jaar over de Regenboogbrug zijn gegaan ook niet van de partij, maar zij waren in onze harten en gedachten ook allemaal aanwezig. En we hebben de zaterdagavond heel mooi afgesloten door met alle feestneuzen te zwaaien naar iedereen die we om ons heen moeten missen. Er werden herinneringen aan ze opgehaald en traantjes weggepinkt, er werden pootjes om elkaar heen geslagen en even waren alle vrienden die vertrokken zijn toch weer heel dicht bij ons…

Weiland

Zondag, in de loop van de ochtend, ging iedereen die was blijven logeren weer met een goed humeur en een volle buik richting huis. En toen zondag aan ‘t eind van de middag ook de kramen, tenten en de dubbele waterglijbaan weer opgehaald waren, was ‘t weiland weer leeg alsof er nooit een feest geweest was.
‘s Avonds kwam de familie Paard, na een logeerpartij een paar weilanden verderop, ook weer terug in ‘t weiland. En daarmee was eigenlijk alles weer hoe het altijd geweest is.
Nou ja, bijna dan. Want voor m’n gevoel heb ik bijna de hele afgelopen week alleen maar geslapen. En gegeten en gedronken en geknuffeld natuurlijk, maar ik heb overdag vooral op ‘t grote bed of in de vensterbank lekker liggen dutten en nog nagenoten van een heerlijk feest waar ik behalve veel oude vrienden ook nieuwe vrienden heb ontmoet.
Ik ging alleen ‘s nachts naar buiten, want de buurtcontroles moesten natuurlijk ook gedaan worden. En ‘t was lekker weer, dus ik hoefde m’n personeel niet wakker te mauwen als ik weer thuiskwam en ook al klaar was met het bemesten en bewateren van de plantjes in de tuin. Er was genoeg te doen dus de afgelopen week heb ik ze ook lekker laten uutslapen.

Plantjes

Over plantjes gemauwd, daar zijn er trouwens in de afgelopen week weer aardig wat bijgekomen. Terwijl ik lekker binnen lag te dutten heeft m’n personeel nieuwe tuinaarde uitgestrooid om daar nieuw spul in te zetten, en deze week gaan ze daar, als ‘t droog blijft, ook nog mee door. Er staan nog aardig wat struiken, ieniemini fruitboompjes en planten met bloemen in m’n achtertuin te wachten op een eigen plekje. Allemaal leuk en aardig, maar ‘t is allemaal nog net te klein en te kaal om lekker onder te gaan liggen als ‘t warm is, maar ach, m’n personeel zegt dat alles vanzelf groterder groeit en vollerderder wordt, en dat ik gewoon wat geduld moet hebben.
Tot donderdag stond er gelukkig nog een heel dichte groene plantenhaag van aangewaaide zaadjes in de border langs ‘t voorpad van m’n buren, waar ik heerlijk onder kon wegkruipen voor een dutje of om de straat ongezien in de gaten te houden. Maar toen ik ‘s avonds weer ‘s buiten kwam stonden er nog maar twee plantjes in… Die heb ik toen maar wat extra water gegeven en bemest, maar gisteravond stonden er nog steeds maar twee plantjes. Nou kan ik natuurlijk wel in de achtertuin onder m’n eigen hortensiaas achter de schuur gaan liggen maar daar heb ik geen uitzicht, dus da’s maar half zo leuk.

Regen

Nou, hopelijk hebben jullie van maandag tot en met vandaag meer meegemaakt dan dat ik heb. Intussen regent het af en toe, dus dat is weer een extra goeie reden om overdag lekker binnen te blijven en nog wat te dutten. Dan kan ik vannacht om drie uur m’n personeel weer wakker mauwen omdat ik naar buiten wil. En dan kunnen ze gelijk de voordeur voor me open doen voordat ze zelf even op de bak gaan en weer terug in ‘t grote bed duiken. Hebben ze nog zeker vier uur om nog lekker te dutten voordat ik weer bij de voordeur ga zitten mauwen dat ik naar binnen wil. Want zeven uur ‘s morgens is een perfecte tijd voor m’n ontbijt. Ze komen dan toch uit bed om de deur voor me open te maken, dus dat kan dan mooi gelijk in één moeite door…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

“Kom maar, Ollie,” zei ze

Ik wist dat er wat ging gebeuren en dat ik er niks aan fond. Want mijn vrouw werd zenuwachtig en ze keek steeds naar buiten en toen ze zag dat ik keek, toen pas vertelde ze het. Dat er een monteur kwam voor de wasmachine op de berging (waar ik nooit op mag).

Erfaring

Nou ik fond er meteen niks aan dat had ik goed aangefoeld. Ik heb een beetje erfaring met monteurs, het zijn grote mannen die lawaai maken en ze praten altijd hard, en ze zeggen nooit OllieWollie hoe gaat het met je, daar heb ik in mezelf gewoon behoefte aan.
Dus toen mijn vrouw opeens naar beneden ging, had ik ook spanning. Ik bleef liggen in de vensterbank gewoon omdat ik niet wist wat zal ik doen.

Eng

Ja hoor het was weer een grote man en hij liep ook hard dat was eng. En hij kwam op me af dus ik sprong weg, meteen achter de kastjes.
Daar kon ik hem horen dus zo hard was het.
Het duurde en duurde en ik dacht aan mijn eete en hoe moet ik straks slaape als het nacht is, met een monteur in huis kan ik niet slaape dat wist ik zeker.
Toen kwam hij weer de trap af en mijn vrouw zei fan ik ga u uitlaten. Zo heet dat ook al is een monteur geen hond.

Knuffel

Ze kwam terug in de kamer en ik bleef waar ik was. Want ik kon geeneens meer beweege. Dat was raar en grieselig, dat had ik nog niet eerde meegemaakt.

“Kom maar, Ollie,” zei ze en toen opeens kon ik het, ik sprong naar het kussen en toen gingen we saame liggen. Knuffels kon ik nog niet weeges de spanning in mijn lighaam.
Ik find, saame liggen dat is een knuffel met je gefoel. Meer hoeft dat niet.

Ze hield een heel ferhaal over de wasmachine en ik heb eerlijk waar niet geluisterd. Erna kon ik wel aaien en toen heb ik eefe een dutje gedaan, daarna was ik weer gewoon.
Dit is mijn erfaring met de monteur.

Waarom Bert in en uit de doos sprong (43)

Dat Bert geen dozenkater was, stelde me aanvankelijk wat teleur. Op talloze websites zag ik hoe leuk dat was, een katerkop uit de doos stekend, dus dat wilde ik ook. Het was een kwestie van het juiste aanbod, vermoedde ik.

Met dat vermoeden begon een zoektocht naar de juiste doos en ik gaf niet snel op:
– uit de supermarkt haalde ik een bananendoos, met een gat onderin, dat leek me overkomelijk maar Bert keek kritisch dus de doos ging weer terug
– nadat de nieuwe stofzuiger dagen lang in de kamer had gestaan en het wennen goed was gelukt, leek de doos ervan me een veilige thuis-geur te bezitten dus die liet ik staan, maar Bert liep langs de doos heen of die onzichtbaar was
– kleine dozen bleken te klein, grote dozen te groot, een middenmaat sprak hem niet aan

En het duurde nog best een tijd, eer bij mij het kwartje voel en ook bleef liggen: Bert wilde niet in doos. Dat gaf in zekere zin rust in huis. De jacht op de juiste doos was voorbij en Bert was verlost van mijn aanprijzende uitnodigingen om toch vooral in de doos te stappen.
We konden zonder.
De slaapdoos was zo ver opengemaakt, dat het feitelijk geen doos meer was.

Bonk

De hele dozen episode lag ver achter ons, voorbij en vergeten, toen ik op een late avond er weer aan terug dacht. Ik lag in bed, het licht was uit en ik doezelde richting slaap, toen ik een BONK hoorde. Daarna stilte. Iets van buiten, hoopte ik.
Weer een bonk.
Toen knipte ik toch het licht aan. En daar stond Bert voor de tafel met dozen, mij aankijkend met een vragend gezicht, wat of er aan de hand was.
Achter hem zag ik die ene doos, voor de helft gevuld met boeken. Hij was er kennelijk in gesprongen, even er gebleven en dan weer uit de doos gesprongen.
“Moet kunnen, Bert,” zei ik en deed het licht uit.

Stil

De avonden erna hoorde ik weer die BONK. Een kater van formaat maakt geluid, en ik wist nu wat het was. Steeds dacht ik erover na, of het in het leven aankomt op je juiste doos vinden en dat dan alles goed komt. Een mooie levensvraag, waar ik geen antwoord op wist te vinden. Dat was maar goed ook, want zo plotseling als het dozenspringen was begonnen, zo plotseling hield het op. Het was weer stil op de slaapkamer.
Nog steeds begrijp ik het niet. Was het een fase, waarom juist deze doos, wat beleefde Bert er door, of was het om mij toch iets van kater-in-doos te laten beleven? Een mysterie is het, van het beste soort.

Doerak en Tante Fleur

Hallo lieve vrienden en vriendinnen,
Hier een vervolg van mijn leven als kitten.

Tante Fleur

In mijn vorige blog vertelde ik dat mijn naam ineens Doerak was en dat ik bij mijn nieuwe mensen tante Fleur zag staan. Zij snuffelde aan mij gaf me een lik op mijn kop en ik wist dat het goed was. Die eerste nacht dat ik op het grote bed sliep wist ik dat ik tante Fleur in de gaten moest houden. Die gaat mij helpen om alles te ontdekken. Vanaf dat moment was ik ook geeneens meer bang. Dat voelde zo. Tante Fleur is een bijzondere dame. Zij straalde wat uit wat ik als kleine kitten heel fijn vond.

De volgende ochtend vloog ik gelijk naar beneden. Ik rook de brokkenbak en dook erin. Maar dat was niet helemaal de bedoeling want het was de bak van tante Fleur. Rustig werd ik opzij geduwd, en nog een beetje en nog een beetje. En daar was zomaar nog een bak met brokjes en die was, echt waar, wel van mij. Eerst keek ik nog tante Fleur aan, maar die ging rustig zitten en kijken wat ik ging doen. En hoppa ik dook de brokkenbak in. Je heet niet voor niets Doerak. Ja toch?

De jungle

Na de hele ochtend mijn nieuwe huis te hebben onderzocht, waarbij ik van boven naar beneden vloog, kwam het grote moment. Ik mocht naar buiten. Tenminste de deur naar de jungle ging open maar ik wist niet wat dat was en wat ik daar kon. En toch deed ik voorzichtig stapjes richting de jungle. Tante Fleur stond achter me en gaf mij zomaar een duwtje. En toen stond ik in de jungle. Ik rook van alles, zag van alles en hoorde van alles. Van het slapen op het grote bed wist ik dat ik kon klimmen dus ik begon hier ook maar te klimmen. Op een stoel, wat later mijn tuinstoel werd, op een hek en iets wat op grote groene dingen leek. Daar kon je heerlijk over heen lopen. Mijn mensen riepen: Doerak wat doe je nou, kom eraf. Maar hee ik ben Doerak, ik kan dat, en tante Fleur zag dat het goed was. Die groene dingen waren cooniveren of zoiets. Dat kende ik echt niet.
Daarna was ik wel kei moe. Ik zag tante Fleur op de stoel liggen en klom erbij. Daarna heb ik heel lang geslapen op de stoel tegen tante Fleur aan. Nu ik senior kater ben denk ik daar nog wel eens aan. Tante Fleur gaf warmte en zelfvertrouwen.
Nou toen wist ik ook meteen, ik word de baas van de jungle. Er mogen best andere mensen en katten vriendjes bij, maar ik ben hier de baas. Ik werd een jonge katerman en klom echt waar overal op. Zelfs op het dak van mijn woonhuis. Dat vonden mijn mensen niet fijn. Je kon zo alles zien wat er in de buurt was.

Schoon

Maar steeds was daar Tante Fleur. In alles wat ik deed hield zij mij in de gaten. Daardoor durfde ik wel alles. Als jonge katerman die alles aan het ontdekken is, is dat superfijn.
Was alles leuk als kleine kitten/jonge katerman. Nou echt niet. Soms moest ik mee voor controle naar de witte jas. En al dat gefriemel aan je is echt niet altijd fijn. Gelukkig was daar thuis dan altijd Tante Fleur. Die ging mij dan gewoon helemaal schoon likken.
De jungle was toch de plek waar ik het liefste wilde zijn. Daar waren namelijk ook vogels en muizen. De geluiden die ik hoorde waren dus van hun. En ineens kwam daar iets van oer in mij. Zomaar, best raar wel, maar ook weer niet. Het ging vanzelf. Ik ging jagen en tante Fleur ging met mij mee. Daar ga ik de volgende keer over vertellen. Het is super spannend en mijn mensen vonden het niet fijn. Dat vind ik zo stom. Oer is gewoon. Dat hoort bij katermannen en poezen. Dat voelde ik gelijk. Tante Fleur keek mij aan, gaf mij een kopje, en daar gingen we. Ik stond op eigen pootjes. Nu al.

Allemaal weer een fijne week met veel snacks, zon en knuffels.
Poot van Doerak