Japie: een schreeuw in het donker

Het is een gewone avond zoals altijd. Nou ja, bijna. Na weken van kraakheldere nachten zijn er donkere wolken voor de maan, die zelf ook nog eens meer dan de helft kleiner is dan een paar dagen geleden. Het maakt het lastiger om de sterren te zien. Maar ik weet dat ze er zijn.

Ze sprankelen altijd. Het is een kwestie van wachten. Tot het echt goed donker is en de wolken voorbij drijven. Ik zit klaar in mijn boom om naar iedereen te zwaaien. Naar alle furrienden die op aarde gemist worden. Vanuit mijn boomhut heb ik zicht op het slaapkamerraam. Daarachter zit tante Cato. Zij heeft liever alle pootjes op de vloer. Daarom zwaait ze vanachter het venster naar haar grote liefde, Oom Willem. Als die wolken nou maar eens opzij willen gaan.

Poesitieve recensie

Ik moet even ingedut zijn, want opeens schrik ik wakker van een ijselijke kreet. Een keiharde miauw die de nacht doorklieft en door merg en poot gaat. Het is tante Cato die zo hard schreeuwt dat het drie straten verderop te horen moet zijn: ‘Japie! JAAPIE!!!!’ Ik ben acuut klaarwakker. Zo snel als mijn poten kunnen, klauter ik omlaag langs de gladde stam, spring ik tussen de verdorde planten, maak een sliding over natte bladeren en dender door het luik op kattenooghoogte. Na een sprintje de trap op ben ik bij de dame in nood. Ik hoop maar dat Oom Willem ziet dat ik heel goed voor zijn furkering zorg. Buiten adem kom ik tot stilstand bij de vensterbank waar tante Cato met grote ogen naar het plafond staart. Ze verrekt bijna haar smalle nekje dat opeens centimeters langer lijkt dan anders.

Ik kijk dezelfde richting op, maar zie niks. Voor ik mijn bek open kan trekken, maant ze me tot stilte. ‘Ssstttt, luister eens.’ Ik spits mijn oren en draai met mijn harige schelpen alle richtingen op om af te stemmen op de juiste golflengte. Warempel, nu hoor ik het ook. Nauwelijks waarneembaar maar onmiskenbaar. Het getrippel van piepkleine pootjes. ‘Ik denk dat je kantoor is gekraakt’, fluistert ze. Verschrikt staar ik naar boven. Zou ik de deur van de koeling niet goed hebben dichtgedaan na de laatste bestellingen?
Sinds Lucky een kattastische recensie heeft gedaan over de supersnelle levering in Krullieland is de belangstelling voor de verse producten van Muisbezorgd enorm toegenomen. Ik moet ons mens wakker maken, om me te helpen met de zware vlieringtrap. Daar hoef ik weinig moeite voor te doen. Mo zit al kaarsrecht overeind in bed en tuurt met van diezelfde grote ogen als m’n tante naar het witte vlak boven haar.

Oproerkraaiers

De veren van het luik piepen en kraken als Mo het houten ding naar beneden trekt. Voor de uitschuif trap de grond raakt, schuif ik haar opzij. Met vier rappe poten ben ik veel sneller. Zodra ik met een ferme klap mijn eerste nagels in de houten vloer klauw, hoor ik ze alle kanten op schieten. Wat een lafaards. Eerst uitdagend zingen en dansen, totdat de baas er aan komt. Dan is het opeens muisstil. Met een kop die op onweer staat, speur ik om me heen. Geen staartje te zien. Grommend ga ik alle hoeken en gaten van de opslag van Muisbezorgd af. Waar ik ook kijk op de vliering nergens een spoor van die oproerkraaiers. Ik ruik ze wel, maar zie ze echt nergens.

Met het licht aan helpt Mo mee zoeken. Dat ik een uit de poot gelopen hobby heb, vindt ze prima, zolang ze er maar geen last van heeft. Muizenhardloopwedstrijdjes boven haar hoofd houden haar uit haar slaap. Daarom is ze vastberaden om dit tot op de bodem uit te zoeken. Na een intensieve zoektocht zonder resultaat komen we tot de slotsom dat die piepbeesten op een onbereikbare plek zitten: tussen het plafond en de vloer. De vlieringsnuiter heeft zijn werk zo goed gedaan dat zelfs tante Cato daar met haar ranke lijf niet meer komen.
Zou ik nog garantie hebben op die klus?

Koppie van Japie

Kever heeft een mening over troost

De laatste weeken waren ferdrietig, er waren vrienden die een ster werden (Belle van mevrouw Ceciel, Doerak, Willem en Semmetje) en dat is altijd heel moeilijk, het blijft iets waarvan ik nooit wil dat het gebeurt, en ik weet eigenlijk wel zeker dat NIEMAND het wil, ook al kan het soms niet anders en is het voor de sterren een oplugting om geen pijn meer te hebben.

Genieten

Uiteindelijk worden we allemaal een ster, maar… nu nog niet!, gelukkig kan niemand in de toekomst kijken en weeten we niet wanneer het gebeurt, alleen dat het een keer zofer is, het heeft helemaal geen zin om daarofer te piekeren, probeer maar zo veel mogelijk te genieten nau dat kan, niet wachten tot morgen, NU meteen doen!

Weeten jullie hoe ik dat genieten doe?, door te knuffelen, knuffelen is zoooo heerlijk, dat wil ik altijd wel!, mijn mensen mogen me er voor wakker maken en dat doe ik trauwens ook bij mijn mensen, een hele nacht zonder knuffels is veel te lang voor mij, als mijn mensen slaapen krijg ik geen aandagt en foel ik me helemaal alleen op de weereld, gelukkig maar dat ik spieraal heb leeren speelen.

Oferdag zet ik mijn toeter aan voor knuffels, en ik deed dat de laatste weeken vaaker dan anders, fanwege het ferdriet, als ik aan mijn sterrenvrienden dacht kreeg ik een beetje pijn in mijn buik, het was een gefoel van leegte en gemis, en daarom wilde ik steeds dichtbij mijn mensen zijn, voor een beetje troost, en mijn mensen wilden gelukkig ook bij mij zijn.

Op een nacht ben ik met mijn hoofd, mijn foorpoten en mijn bofenlijf op mijn man zijn buik gaan liggen, ik was eerst tussen mijn mensen omhoog gekroopen, mijn vrouw lag met haar rug naar mij toe dus kroop ik tegen mijn man aan, en toen ging ik ineens een beetje bofenop hem liggen, mijn vrouw werd er wakker van omdat ik zo hard brom-brom-bromde, ze draaide zich om en sloeg haar arm om mij heen, en zo lagen we met zijn drietjes Saame te zijn.

Keitrots

Ik heb nog nooit zo dicht bij mijn mensen geslaapen (ik lig altijd bij hun foeten), maar het was fantasties, en mijn mensen waren keitrots dat ik het had gedurfd, ik denk dat ik het nog wel eens ga doen, en misschien ook wel een keer bij mijn vrouw, dat durf ik best want zij gaat elke dag met haar hoofd bij mij in mijn mand liggen, ik ga dan op mijn rug liggen zodat ze haar hoofd op mijn buik kan leggen, en zo doen we een dutje, dat is altijd supergezellig, dus ik kan toch ook met mijn hoofd op haar buik gaan liggen?

Nau wil ik ook heel graag Saame zijn met jullie, mijn vrienden, om zomaar te knuffelen en voor troost, we woonen allemaal ergens anders daarom kan dat niet altijd, maar in je hoofd of in je hart kan het wél!, dus mijn plan is dit: als jullie je ferdrietig of moeilijk of allenig foelen, doe dan net alsof je je hoofd op mijn buik legt, die is heel groot en zacht, en zo doen we een dutje, misschien kan niet iedereen tegelijk op mijn buik liggen, daar is mijn buik niet groot genoeg voor, of nau ja: het kan wél want het is net alsof, dus alles kan!, en met hoe meer vrienden we Saame zijn, hoe gezelliger, doen jullie mee?

*****

Ik tetter door voor vreede, en dat blijf ik doen!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes, en je mag altijd net doen alsof je je hoofd op mijn buik legt 💖

Joep over vakantie en 80 blogs

Okee, ik zal het maar eerlijk toegeven… Vanmorgen was ik laat binnen. Dat komt zo, het was gisteravond nog heerlijk weer dus toen m’n personeel ging slapen ben ik lekker naar buiten gegaan. Ondanks dat er grote druppels in de tuin vielen. Maar weet je, ik vind het gewoon lekker om in het donker, in alle rust, op m’n kussen onder ‘t afdak op de tuintafel te liggen om te luisteren naar de regen die op de dorre blaadjes in m’n tuin valt.

Vakansie

Af en toe was ‘t droog en dat was een mooi moment om even de poten te strekken, wat bij te mauwen met de buurtkatten en een eindje met ze op te wandelen. Want de afgelopen week hadden m’n personeel en ik vakansie, dus we hoefden helemaal niks. En dan raak je ook het ritme van de dagen een beetje kwijt, dus met schaamrood op de kaken mauw ik nu dat ik eigenlijk niet meer aan m’n zaterdagblog gedacht heb… Tot vanmorgen vroeg.
Dus toen ik binnenkwam voor m’n ontbijt zag ik Junior al helemaal klaar achter de laptop zitten, en ze keek me vragend aan. Of ik nog van plan was iets te mauwen, want de blog moest nog wel de deur uit.
Heel even stond ik te twijfelen, want ik kan m’n tachtigste blog natuurlijk niet zomaar overslaan. Maar ja, m’n ontbijt ook niet.
Senior zag dat en zei dat ik voor één keer op tafel, naast de leptop, mocht ontbijten. Als ik beloofde om niet te spetteren, en niet met m’n bek vol mousse te mauwen.
Jammer genoeg zijn daar geen foto’s van, want Junior had het te druk met tiepen en Senior had nog een hoop andere dingen te doen.

Verlegen

Dus tsja, hoe brengt een huis- tuin- en keukenkatermans als ik nou een vakansie door, vraag je je misschien af. Ik heb wel ‘s de verhalen gehoord van kattenvrienden die hun vakansie doorbrengen in een pension, en dat zoiets altijd heel leuk is omdat ze dan bij kunnen mauwen met andere katten die ze daar weer tegenkomen. Misschien wil ik dat ook wel ‘s proberen, ooit, maar ik weet nog niet of ik dat eigenlijk wel leuk ga vinden.
Je moet namelijk weten dat ik wel heel erg stoer lijk, maar eigenlijk ben ik best wel een beetje verlegen als ik katten ontmoet die ik nog niet ken. Ik ben zo’n tiepje dat veel liever eerst even de kat uit de boom, dan wel de krabpaal kijkt voordat ik besluit of ik wel kennis wil maken. Want in de jaren dat ik nu op mezelf woon heb ik al een boze kater meegemaakt, maar ook een nogal kleverige poezendame die me overal achterna liep. Gelukkig kom ik die tegenwoordig allebei niet zo vaak meer tegen, want ik ben een vrije jongen die graag zonder gaten in z’n jas op gezette tijden van m’n rust hou. Aan mijn lijf geen pooloonaaisie, en mijn vrienden de buurtkatten zijn eigenlijk net zo. We houden gewoon geen van allen van drukte, daarom kunnen we ‘t zo goed met elkaar vinden.

Alleen

Nou is de kans dat ik ooit in een pension mag gaan logeren ook niet zo heel errug groot, want mijn personeel is ook niet zo dat ze dagen achter elkaar de hort op gaan. Ze zijn net als ik, veel liever lekkerderder thuis. Want waarom zou je weggaan als je een voorraadkast vol met lekker eten in huis hebt, een fijne tuin om in te zitten en een prachtig uitzicht om van te genieten?
Hoewel… De afgelopen week heb ik drie dagen achter elkaar alleen op ‘t huis gepast, omdat m’n personeel net voor de lunch de deur uitging, en pas weer terug kwam toen het donker was.
Eigenlijk vond ik dat helemaal niet erg hoor, ze laten de radio altijd voor me aanstaan in de woonkamer, ik heb vers water voordat ze vertrekken en brokjes in m’n etensbak. O, en voordat ze hun jassen aantrokken kreeg ik een lekkere strip met eend, de tweede dag een strip tonijn en de derde dag een strip kip voor lunch.
Terwijl ik ‘t op dagen dat ze niet weggaan gewoon met een soeppie of twee kupjes kattenmelk moet doen voor de lunch. Dus eigenlijk vond ik ‘t wel een beetje jammer dat ze maar drie keer weg zijn geweest deze week. Want als ze dan weer terug waren kreeg ik ook nog een blikje van de bovenste plank uit m’n voorraadkast, en ik moet mauwen, dat zijn meestal de blikjes waar ook kaas of pompoen in zit. En die zijn zooooo lekker…

Plantjes

Het enige dat me een beetje tegenvalt als m’n personeel een paar uur weggaat is dat ik dan niet naar buiten mag. Dat mag alleen als zij thuis zijn, of eventjes voor een uurtje in de omgeving op jacht gaan.
En hoewel ik een prachtige mooie kattenbak in de badkamer heb staan die altijd schoon is, gebruik ik die alleen als ik écht hoge nood heb. Want sinds ik vorig jaar zomer ontdekt heb hoe goed de plantjes in m’n tuin groeien door regelmatige bemesting en bewatering, hou ik m’n binnenbak liever schoon. Daar groeit toch niks in, en ik vind ‘t niet erg om lekker in de aarde te kunnen graven om dan met een paar modderpoten weer vrolijk naar binnen te wandelen. Dus ik heb m’n personeel geleerd dat ze, zodra ze weer thuis zijn, de tuindeur open doen zodat ik buiten m’n tuinkaterplicht kan doen voordat ik aan een laat diner begin.

Misschien mag ik nog wel ‘s een keer op tafel naast de leptop ontbijten. Hoewel, ‘t was wel even stressen hoor, zo tegen een deadline aan nog een heel verhaal te mauwen. Maar gelukkig is vandaag de vakansie alweer voorbij, dus volgende week zit ik vast weer in m’n gebruikelijke roetiene en is m’n blog weer netjes op tijd klaar. Al kan ik natuurlijk niks beloven.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Wat vind ik van dat dekentje

Warm blijfen dat is belangrijk, iedereen weet het, helemaal en fooral nou er geen zomer is. Ik heb ferwarming thuis en een dekentje op een deken op een tapijt bij het warme maar weeges mijn poot en mijn sgouder zei mijn vrouw: “Ollie, ik heb iets.”

Nou ik meteen kijken wat het is dan. Een dekentje met zelf-ferwarming. Dat zei ze. Dus dat je dan ekstra warmte erdoor hebt, meer dan een gewone deken.
Ik fond het gek. Maar ik dacht, gewoon eefe probeere Ollie, dan weet je meer. en Streepje van Feesboek vroeg of ik mijn mening wilde geefe.

Mening

Dus ik moest op onderzoek wat is mijn mening. Eerst ging ik op die deken zitten. Het was meer een matje. Een deken is helemaal zachter. Een matje daar zit steefigheid in. Het kan ook komen omdat het matje op een ander matje lag en daaronder lag weer een matje.
Steefig is best fijn. Daarom kon ik meteen zitten en ik ging me wassen, dat is omdat ik netjes wil zijn en ook omdat ik dan in mijn kop rustiger ben, want iets nieuws dat is best spannend.
Het zitten ging best goed.
Dus later ging ik liggen. En toen hoorde ik dat het matje een beetje kraakte. Niet heel erg dat je denkt wat nou weer, ik beweeg niet maar wel dat je het hoort, ik wel. Maar ik kon wel gewoon liggen.
En toen het afond was, kon ik er ook mee spelen, dat kwam we speelden thuis met een touwtje en toen ging het touwtje onder het matje nou ik er meteen op met mijn pootje en het deed gewoon mee. Dus dat is poositief. Het foelde als gewoon, ik hoefde er niet helemaal aan te wennen.

Het matje is warm en groot en zacht. Het is groter dan mijn kussen. Dus ik kan er gemakkelijk op liggen dat is ook poosietief.
Het is alleen niet dik. Persoonlijk hou ik erfan om op een kussen te liggen en dat ik dan helemaal erin kan wegzakken of op een dikke deken dat ik zacht en wollig kan slapen.
Dus dit is best een fijn matje, ik kan er goed op zitten en ook eefe op liggen. Maar echt slaape doe ik ergens anders dus van het zelf-ferwarmen heb ik dus nog weinig gemerkt.

Tegnies

Hoe kan dat zelf-ferwarmen, dat kan ik uitleggen. Er zit spul in het matje dat maakt dat je eigen warmte boven het spul blijft hangen en dus ook in je vagt. Het spul staat op de foto.

Nog een woordje van Willem

Miauw lieve furriendjes en tweevoeters,

Vorige week gebeurde er iets heel onverwachts, en daar ga ik vandaag over miauwen. Vanaf de andere kant van de regenboogbrug…

Afscheid nemen

Zelf had ik al een paar dagen een vreemd gevoel, zo van dat er iets niet klopte. Aanraken was niet meer fijn, mijn zusje Frou Frou drapeerde zich niet meer over mij heen voor warmte. En met Jajim speelde ik geen tikkertje meer. Mijn mensenbroer mocht nog wel naar me toe komen en me zachtjes over mijn wangen en koppie aaien, maar ik kwam niet meer naar hem toe.

Dit was al een vorm van afscheid, alleen wist niemand dat nog. Ik ook niet. We roken alleen allemaal dat er iéts was. En we zagen die speciale regenboog aan de lucht wel, maar dachten er nog niks van.

Alles waar ik dol op was

Niet álles waar ik dol op was kon nog. Maar één ding wat ik nooit zal furgeten, is hoe mijn lieve Catootje zo snel na mijn blauwjas bezoek aan de deur stond met de Upurrr die Japie zo snel had weten te regelen.

Met een koffer vol warme dekens en onze traditie die we zo vaak hadden herhaald, wachtte ze me op in het portiek. Liquid snacks met luxe glaasjes, valeriaan om van te relaxen, de warme dekens die ik net al noemde om Saame onder te kruipen. Andere hapjes smaakten niet meer, maar Saame met mijn lieve Catootje smaakten de liquid snacks onder dat warme dekentje bij de terrasfurwarming als de beste snackies die we ooit hadden gedeeld. Misschien had ze een speciale smaak uitgezocht, ik weet het niet. Wat we ook niet wisten, is dat het voor heeele lange tijd onze laatste liquid snackies Saame zouden zijn hier beneden.

Hadden we nog maar meer van zulke mooie najaars avonden gehad, het was me elke snorhaar waard geweest.

Nadat ik Catootje na onze zoveelste romantische date weer op de Upurrr zette, glom ik nog uren na van geluk. Tot nog meer uren later. Heel opeens voelde ik me niet lekker meer.. Aan de liquid snacks kon het niet liggen.

Afscheid

Ik heb nog een paar mooie uren thuis gehad waarin ik afscheid nam.

Afscheid van de zon op mijn vacht, de kwetterende vogeltjes, de frisse buitenlucht en de krakende herfstblaadjes. Van de kriebels in mijn warme vacht die mensenbroer me gaf. En van de kusjes op mijn oren met lieve woorden over hoe dapper, lief en trouw ik ben.

Ik wilde opeens niet veel meer die laatste dag, maar kriebels onder mijn kin en achter mijn oren waren nog heel fijn zo in de zon, met ritselende blaadjes en die ekster op de achtergrond.

Heel veel veel furriendjes zijn furdrietig. En vooral mijn zusje Frou Frou, mensenbroer en ook mijn allerliefste Catootje, die elk donker Saame met Mo vanuit de vensterbank naar mij zwaait.

Supurrmaan

Weten jullie de supurrmaan nog? Die had ik speciaal aangevraagd. Dat was om extra licht de duisternis in te schijnen, zodat we elkaar bij de oversteek goed konden zien om te zwaaien.

Vlak voordat mijn reis begon, ben ik nog mee terug naar huis geweest. Zodat mijn zusjes Jajim en Frou Frou ook afscheid konden nemen. Jajim had snel door dat er iets héél anders was. Ze snuffelde aan mijn oor, liep weg, keek met een blik die mensenbroer nog niet eerder bij haar had gezien. Er volgde een aai, en nog meer momenten waarop ze kwam snuffelen en miauwde: “Kunnen we dan nooit meer tikkertje doen, Willem?”

Er ging een nacht overheen, want zusje Frou Frou wist nog niet goed wat er aan de poot was. In de nacht legde mijn mensenbroer me bij de balkondeur in het licht van de supurrmaan. Toen, midden in de nacht, vond Frou Frou de moed om naar me toe te lopen. Ze snuffelde aan mijn oor. “Willem..? Willem!?!” een hartverscheurende miauw volgde. Ze wist nu; haar grote knuffelbroer Willem heeft zijn koffer gepakt.

Het was niet mijn bedoeling om zo snel en plotseling mijn regenboogkoffer te pakken. Duizend keer liever had ik veel meer tijd met mijn meissie en met mijn eigen furmilie en mensenbroer doorgebracht.

Toen jullie massaal naar mij aan het zwaaien waren, was ik nog onderweg over de regenboogbrug. Ik heb jullie wel gezien hoor, en terug gezwaaid! Maar mijn jas moest nog gestoomd worden, de snorharen opgepoetst. Alles zodat Catootje zou weten dat ik het was, die speciaal voor haar een beetje harder fonkelt.

Oversteken

In de vroege ochtend, toen de supurrmaan nog scheen en mijn mensenbroer op het balkon stond, gebeurde het. De supurrmaan scheen nog aan de rechterkant, terwijl links, heel langzaam, de zon boven de kerktop uit kroop.

Een korte, felle lichtflits weerkaatste en dat was mijn knipoog. Mijn mensenbroer stond met zijn koffie in zijn hand en voelde; dat was Willem’s knipoog. Hij is overgestoken en heeft de poort achter zich gesloten.

Voor Kever en alle andere furriendjes heb ik de poort extra goed dicht gedraaid, en van het hangslot van Tommy hebben de moeder van alle sterrenvriendjes; Loesje, en ik een reservesleutel. En we hebben hier purrtofoons om het aan elkaar door te miauwen als je toch aan de poort moet rammelen, dan laten we je binnen. Omdat het soms niet anders kan dan oversteken…

Alle lieve furriendjes, het was dan wel tijd om afscheid te nemen van het leven beneden. Maar ik furgeet jullie nooit. De herinneringen blijven, ook op de blog die mijn zusjes nu overnemen.
Bedankt voor het lezen van mijn letters, het was kort maar krachtig.
En af en toe zal ik om de hoek spieken om te kijken hoe het met jullie gaat.

Zwaaien jullie naar die nieuwe ster, links van de maan?

Blijf nog maar heel lang aan de goede kant van de regenboogbrug.

Veel zachte kopjes van mij,

Willem

En extra veel speciale, zachte kopjes voor mijn allerliefste Catootje