Wat ik nou doe met mijn eete

Ik ben nou gewend dat zei ik eerder en ook dat ik nou fan binnen aan het denken ben wat wil ik en wie ben ik en dat weet ik geeneens ook al ben ik al vijf jaar. Maar ik doe nou iets nieuws met mijn eete en het heeft te maken met intiemiedinges.

Gefoelig

Nou moet ik eerst uitleggen dat ik zoiets moeilijk find. Dichtbij elkaar en aanraken en dan praten en de hele tijd, dan krijg ik spanningen weeges ik ben een gefoelige jongen. Dus dat doen we niet meer. Toen mijn vrouw zag van hij wil het niet toen werd ik de baas van de knuffels en alles was meteen beter in mijn kop. Ik kreeg meer rust. En ik ging toen ook me uiten, dat ik zelf knuffels deed op mijn manier en dat was ook een beetje intiemiedinges.
Ik heb ook druppels voor meer rust in mijn kop.
Die helpen.
Maar dan moet er ook rust in het huis zijn dus geen monteurs.

O ja mijn eete.
Wat ik nou doe dat is ik eet en dan hou ik op als ik bijna klaar ben.
Dat gaat vanzelf.
Soms hou ik al na een paar happen op.
Dat is wat moelijker maar ik kan het ook en dat is weeges ik wil dan iets.

Finger

“Ollie, wat is er?” Dat wil ik hoore! Ik ga zitten en kijk fan er is misschien wel iets. Zeker weete dat ze dan naar me toe komt.
Ze kijkt naar mijn bord met eete. “Het is nog niet op.” Wist ik. Dan komt het. Met haar finger veegt ze het eete op en dan lik ik het op.
En zo eet ik dan wat ik nog heb. Het is langzaam en het is foor mij intiemiedinges en ik heb het helemaal alleen bedacht, zo is het ook.

Bert en de donutmand

Van de ene dag op de andere dag wilde Bert niet meer in zijn mand bij de verwarming. Ik wist niet wat de reden was. Bert zelf hield zich op afstand, dus het was aan mij de oorzaak te ontdekken.
Daar was enige haast bij. Het regende in die tijd vaak en Bert voelde dat met zijn artrose, ondanks de pijnstillers. Dan lag hij juist graag in die mand tegen de verwarming aan. Het hielp.

Donut

Ik keek in de mand, onder de mand, bestudeerde de locatie en de verwarming en net toen ik op het punt stond de dokter op te bellen, begreep ik het. De mand moest in de was. Bert lag er niet meer lekker in.
Geen probleem.
Maar eerst moest er een andere mand geregeld zijn, want het bleef maar regenen en Bert moest wel bij de verwarming kunnen liggen.
Ik had nog een donutmand, een vreemd geval vond ik zelf, maar ja het was wel warm.

Terwijl boven de wasmachine draaide, keek ik beneden naar een kritische kater. Een donutmand? Daar kon hij niets mee.
Ik stak mijn hand in de opening en zei: “Hier kun je in Bert, dat is warm.” Hij wilde niet.
Ergens in mijn fotoverzamelingen is een onvindbare foto van hetgeen er later die dag gebeurde. Bert ging overdwars op de mand liggen. Niks in de donut. Er dwars over.
Dat het niet beviel, zag ik aan zijn gezicht.
Maar hij wilde beslist op die plek bij de verwarming liggen, dus dan maar op een stomme mand.

Berging

Toen zijn eigen goede mand weer schoon en droog was, en hij weer plaats kon nemen op een vertrouwde locatie, zag ik nog steeds iets van verontwaardiging dat ik hem zo’n mand had durven geven. Dat snapte ik ook wel. Een goede mand moet je in tweevoud kopen, een in de was, een in gebruik. Maar dat was wijsheid achteraf.

Nog steeds ligt de donutmand op de berging, waar ook veel andere herinneringen aan hem en andere katten liggen. Hoe kan ik het rode drinkbakje van Amore immers weg doen? De dekbedovertrekken waaronder ik op de bank sliep, om de laatste maanden bij Tim te kunnen zijn?
Iets in mij verzet zich tegen weggooien, ik wil bewaren, want stel dat ze terug komen, dan heb ik wat. Ja, minus die donutmand, dat is waar.

Doerak over de nacht en over de jacht

Met Tante Fleur op de stoel

🐾 Doerak op jacht met Tante Fleur – ook in het donker!
Hallo allemaal,
Vandaag vertel ik jullie over een van mijn favoriete avonturen met Tante Fleur. Het was een dag zoals geen ander: de zon scheen, de vogels floten, en de jungle achter ons huis ruiste van geheimen. Ik zat op mijn tuinstoel, mijn snorharen trilden van spanning. Tante Fleur kwam naast me zitten en fluisterde: “Doerak, ik heb iets gehoord in de struiken…”
Nou, dan weet je het wel. Als Tante Fleur iets hoort, dan is er écht iets aan de hand. Samen sluipen we naar de rand van de tuin. Ik voelde de aarde onder mijn poten, rook de geur van de bladeren, en hoorde het zachte geritsel van iets kleins. Tante Fleur was al ouder, maar haar oren werkten nog als een radar. “Links!” fluisterde ze. En ik ging.
We waren een perfect team. Ik ging laag over de grond, mijn staart strak achter me. Tante Fleur hield de wacht. We zagen een muisje – klein, bruin, en razendsnel. Maar wij waren sneller. Nou ja… bijna dan. Het muisje glipte onder de schutting door, maar dat maakte ons niet uit. Het ging om de jacht, om het samen zijn, om het avontuur.
Maar het spannendste kwam pas later… toen het donker werd.
Als de zon ondergaat, verandert de jungle. Alles klinkt anders, ruikt sterker, en voelt geheimzinniger. Tante Fleur en ik hielden van jagen in het donker. Dan waren we echt op ons best. Ik kon dan nóg beter ruiken en voelen. Mijn snorharen vingen elk zuchtje wind op, en mijn poten wisten precies waar ze moesten stappen.
We gingen samen op pad, heel stil. Soms hoorden we een egeltje scharrelen, soms een kikker plonzen in de vijver. En soms… ja soms… zagen we een muisje dat dacht dat niemand hem zag. Maar wij zagen hem wel. Of nou ja, Tante Fleur zag hem eerst, en ik rook hem. En dan begon de jacht. En zo leerde ik jagen van Tante Fleur
Na zo’n nachtelijke missie lagen we samen in de tuin, onder de sterren. Tante Fleur gaf me een lik over mijn kop en zei: “Je bent een echte junglebaas, Doerak.” En ik voelde me trots. En met Tante Fleur aan mijn zijde ben ik nooit alleen.
Dat was ons avontuur. En zo werd ik een stoere jonge katerman. Ik werd ouder en groter maar ook Tante Fleur werd ouder. Mijn grote voorbeeld die mij zoveel heeft geleerd. Er gingen dingen veranderen. Bij mij maar ook bij Tante Fleur dat voelde ik.
Daar ga ik de volgende keer over vertellen. Dan komen er weer letters op papier.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon.
🐾 Poot van Doerak

🌙 Doerak en het geheim van de nacht

Tante Fleur

Het was een stille, zwoele zomeravond. De zon was net onder gegaan en de lucht kleurde paars en goud. Ik zat op mijn favoriete plekje in de tuin, mijn snorharen bewogen zachtjes in de avondbries. Tante Fleur kwam naast me zitten, haar ogen glinsterden. “Het is tijd,” zei ze. “De nacht roept.”
We slopen samen de tuin in. Alles rook anders in het donker. De geur van de bloemen was sterker, de aarde voelde koel onder mijn poten. We hoorden het zachte getik van een kever, het geritsel van een muisje, en ergens in de verte… een vreemd geluid. Een soort zacht gezoem.
“Wat is dat?” fluisterde ik. Tante Fleur spitste haar oren. “Dat komt van achter de poort,” zei ze. “We moeten voorzichtig zijn.”
We gingen op onderzoek uit. Ik volgde mijn neus, Tante Fleur volgde haar instinct. En toen… zagen we hem. Een grote nachtvlinder, met vleugels zo breed als mijn kop. Hij fladderde rond een oude lantaarnpaal die nog net een beetje licht gaf. “Die moeten we vangen,” zei Tante Fleur. “Maar voorzichtig, hij is snel.”
We sprongen, doken, draaiden, en renden. De vlinder was slim, maar wij waren slimmer. Uiteindelijk landde hij op een tak, en ik sloop ernaartoe. Net toen ik wilde springen… hoorde ik een zacht miauw.
Bliksem!
Hij was ons gevolgd, stiekem. “Ik wilde mee,” zei hij. “Jullie hebben altijd de spannendste avonturen.” Tante Fleur zuchtte, maar ik moest lachen. “Kom dan maar,” zei ik. “Maar stil zijn, hè?”
Met z’n drieën gingen we verder. We vonden geen muis, geen vlinder meer, maar wel een geheime plek achter de struiken waar de egels slapen. We bleven daar even zitten, luisterden naar de nacht, en keken naar de sterren.
“De nacht is van ons,” zei Tante Fleur. En ik wist: dit was weer zo’n avontuur dat ik nooit zou vergeten.
🐾 Poot van Doerak

Minnie denkt na over stout en trots

Hoi liefe dierenfriendjes en tweebeners daar ben ik weer op Minnie dinsdag. Als jullie dit lezen dan hoeft Frau nog maar een paar dagen brokjes te furrdienen en dan heeft ze vakantie. Nou al zin in! Lekker lang saame knuffelen en uitslapen. En gewoon saame tsjillen. Oh ze roept nou dat ze ook dingen voor haar zelf gaat doen dan. Nou dat mag wel hoor ikke heb soms ook ff tijd voor mezelf nodig hihi. Ben al 12 he dus moet zo nu en dan ook een lekker dutje doen.

Stout

Maar goed mijn blog. Waar ga ik vandaag over mauwen? Oofer iets wat ik zelf gewoon leuk vind om te doen maar waarvan Frau zegt Min je bent een beetje stout. En blijkbaar folgens haar was ik de afgelopen week dat een paar keer. Ze heeft er ook footoos van gemaakt zodat jullie dat zelf kunnen zien. Nou kijk nou zelluf dat is toch niet stout hihi. Ben wel benieuwd of jullie dat ook wel eens te horen krijgen.
Het begon allemaal met dat bij haar computer had gezeten. Ze stond toen eefe op om naar de mensenbak te gaan. En toen dacht ik mooi die stoel is nou lekker warm ikke ga daar eens fijn liggen. Dus hop ik sprong op de stoel. Draaide een paar keer in de rondte en ging toen lekker liggen soeselen. Ergens in de verte hoorde ik dat de mensenbak werd doorgetrokken. Ja die tweebeners doen niet hun plasje en drolletje begraafe. Nee ze drukken op een knopje en dan komt er allemaal water en spoelt het allemaal weg.
Ze was dus daar klaar en liep de MinKeef weer in. Ik deed een oogje open. Min… zei ze. Dus ik mauwde tsja opgestaan is plaatsje furrgaan hihi. Dat was de eerste keer die week dat ze zei je bent wel een beetje stout he. Miauw zei ik en ik gaf haar een kopje. Ik ben toch ook heel lief? Ze moest glimlachen en zei ja je bent inderdaad ook heel lief. Dus toen gaf ik haar nog maar een kopje en sprong toen van de stoel af.
De tweede keer was toen ze lunch aan het maken was. Foor haar zelf niet foor mij want ik had al een likwitsnek op mijn bordje gehad. Dus ik sprong op het aanrecht en zei mauw. Toen keek ik omhoog naar de koude kast en schatte de afstand in. Ging er eens goed foor zitten en nam toen een sprong. En belande zo hops boven op de koude kast.

Trots

Frau zei ik weet niet of ik je nu stout moet vinden of dat ik trots op je ben. Hihi doe maar het laatste mauwde ik. Ze knikte dat dat wel waar is. Want een katje van 12 die nog zo goed kan springen je leest het ook wel eens anders. Maar goed ik train ook faak en doe op tijd mijn dutjes en eet goed mijn brokjes dus denk dat het daar door komt dat ik nog zo lenig in de pootjes ben. Ze froeg wel of ik ff stil wilde blijven zitten daar want ze wou weer een footoo maken. Is leuk foor de blog zei ze. Mew mewde ik dat is misschien wel een goed idee. Dus ik ging er eefe goed voor zitten.
De derde keer dat ik zogenaamd stout zou zijn was toen ze terugkwam van mensenbrokjes halen. Ik doe dan altijd eefe de tassencontrole. Ook om er zeker van te zijn dat ze niet toefallig ook noepies foor mij heeft meegenomen. Toen ze de tas leeg had toen dacht ik deze is anders dan die andere dus ik ga er eefe in zitten. Was wel benieuwd hoe deze zit. Dus ik kroop er in toen Frau eefe niet zat te kijken. Het zat wel grappig moet ik zeggen. Kijk maar op de footoo het is van een ander stofje dan waar ze meestal boodschappen mee doet. Nadat de footoo gemaakt was kroop ik er weer uit en liepen we saame naar de bank. Foor een lekkere lange kroel sessie.
Nou dit was het weer foor deze keer. Doen jullie nog steeds allemaal mee tetteren foor freede? Ikke wel want hoop toch dat het helpt.

Pootje van Minnie

Lucky geeft het woord aan Moos

Hoi lieve allemaal, Moos heeft vorige week iets spannends beleefd en wil daar graag eens over vertellen. Er is een filmpje bij zodat jullie precies kunnen zien wat er gebeurd is. En eerlijk is eerlijk, hij was erg actief en ik zelf lag er maar een beetje bij te kijken dus hij mag zijn verhaal hier doen. Het begint eigenlijk al met wat anders, dat een week daarvoor gebeurde.

Moos

Hier is Moos dus. Nou, hoi vriendjes. Ik ben Moos, de rood witte broer van Lucky. Nu ja, we zijn broers geworden toen ik bij hen kwam wonen maar ik vind dat dat ook meetelt want nu we samen op dezelfde plaats wonen, zijn we zeker broers en we doen ook dingen samen, kijken goed wat de ander allemaal doet en vooral ik doe dingen na van Lucky. Hoewel hij zeker ook wel het een en ander van mij geleerd heeft trouwens. Dat dan ook wel weer.

Maar goed, om eens bij het begin te beginnen. Mijn mensen denken soms dat ik misschien geen 10 jaar ben, net zoals Lucky. Als je als kat in het asiel terecht komt en ze daar niet precies weten wanneer je geboren bent, dan schatten ze je leeftijd. Daarvoor kijken ze naar hoe je eruit ziet, wat je allemaal doet en kunt maar zeker ook naar je tanden. Daarbij bedenken de mensen dan hoe oud je ongeveer zou kunnen zijn. Omdat ik niet zo’n goede tanden heb en mijn gebit helemaal opgeknapt is toen ik in de opvang zat, werd ik van mijn jaren geschat op nu ruim 10. Dat betekent dat ik een maandje ouder zou zijn dan Lucky. Mijn mensen hebben echter een beetje het idee dat ik misschien jonger ben en van de eerste drie jaar van mijn leven zijn ook geen gegevens bekend want daarover staat niets in mijn poezenpaspoort. Dus helemaal zeker weten we niet hoe oud ik ben maar dat is niet zo erg. Je bent immers gewoon zo oud of zo jong als je je voelt, zeggen ze dan.
Ik voel me soms een soort kitten en dan dender ik met een noodgang door het huis en de ren. Ik spring daarbij, probeer meer kanten tegelijk op te rennen en vlieg soms zowat uit de bocht. Ook kan ik heel goed op mijn achterpoten staan, dan noemen ze me een circusartiest. Dat is reuze handig als je mensen niet goed bij je bol kunnen om te aaien want dan beweeg ik zelf wel naar ze toe. Het mooie avontuur dat ik beleefd heb, begon een paar weken geleden eigenlijk al. Nu het zomer is, zitten er nogal wat vliegende beestjes in de tuin en dan bedoel ik niet alleen maar vogels. Ik lag rustig op de bank toen er ineens een grote mot binnen kwam. Dat is eigenlijk een vlinder maar die vliegen vooral als het donker begint te worden. Nou, die mot heeft het geweten dat ze naar binnen kwam want ik ben er als een goede jager natuurlijk dwars over de bank, de stoelen, de tafel en zat zelfs zowat tegen het raam aangeplakt, achteraan gegaan. De mot was helaas te slim voor me want ze vloog zelf naar buiten maar ik heb wel plezier gehad.

(tekst gaat verder onder video)

Raam

Een paar dagen later gebeurde overdag een beetje hetzelfde maar toen was het een vlinder en had mijn man de telefoon vast zodat hij het filmen kon. Lucky ligt er bij te kijken wat ik allemaal aan het doen ben maar ik gedraag me ineens als een jonge katermans en ren achter de vlinder aan. Zie je de vlinder niet? Dan hoef je maar te kijken waar ik ben of welke kant ik op kijk want daar zit ze dan!
Om de vlinder de vrijheid te gunnen hebben we het raam ver open gezet en toen ging ze weg. Ik vond het eigenlijk wel jammer dat mijn levende speelgoed weggevlogen was maar ja, ze mag toch ook gewoon een plekje in de natuur hebben. Hoe ze binnen gekomen is, is een beetje een raadsel maar de deur stond open maar ze was nogal groot dus het verbaast ons wel dat ze door de mazen van de kattenren kon. Misschien kan een vlinder goed de vleugels opvouwen zodat het toch past?

Knuffels en kopjes en Lucky en Moos

PS, het regent de laatste dagen nogal veel dus nu hebben we weer andere beestjes in de tuin. Sommige beestjes hebben een huisje op hun rug en andere weer niet. Jullie weten vast welke beestjes ik bedoel!