Jajim en Frou Frou over het licht

Miauw lieve allemaal, we hopen dat iedereen een goede week heeft gehad. Het was wel weer helemaal raar met het weer, zo hadden we hier de ene dag lente en dan weer winter. We hebben daarom letters gemaakt over hoe we daarmee omgaan.

Ochtenden

Frou Frou: “Eindelijk is het zo ver, het wordt al veel vroeger licht. We merkten het van de week, namelijk doordat de donkers minder lang duren en de dagen weer eerder beginnen. Van het weekend toen de zon al op aan het komen was, hoorde ik het; de vogeltjes zijn wakker geworden uit hun winterslaap. Saame met Jajim zat ik op de vensterbank om naar het ochtend gekwetter te luisteren. Zachtjes kekkerden we mee, ‘EKEKEKEK’. Te horen aan zijn gezang was het een koolmeesje die de zon tevoorschijn floot. Onze innerlijke panter kwam naar boven en we kregen allebei spontaan de gekke vijf minuten.”
Jajim: “Die eerste ochtend waarop we vogelgezang hoorden gingen we vragend bij de balkondeur staan. Met de zingende vogel die nu in de ochtenden komt voelde het alsof het al tijd was voor het balkon. Maar toen de deur open ging en ik mijn pootjes op de balkonvloer zette, bedacht ik me. ‘Het is nog niet opgewarmd, Frou Frou’ miauwde ik, en maakte rechtsomkeert. Gelukkig stonden inmiddels de verse brokjes klaar, een fijne beloning voor deze eerste echte jachtpoging van het jaar.”

Frou Frou: “Na al die tijd met het koude en zonder vogeltjes is het nu weer bijna alsof ze nieuw zijn, die geluiden van de lente. Soms heb je iets gemist zonder dat je het wist. Heel even is het opnieuw wennen, maar dankzij de trainingen die binnenshuis met bromvliegen en speelgoedmuizen hebben we ons jachtinstinct nog goed tussen onze oortjes zitten. Ook komt onze vaste bezoeker op zonnige ochtenden weer op ons balkon kijken. Dat betekent dat het niet lang meer duurt voordat het warmer wordt, deze duif komt namelijk alleen met lekker weer langs om te zonnebaden. Hij landt bovenop de ren om uit te dagen en te roekoe’en. Op de foto kunnen jullie nog net zien hoe hij weg vliegt, dat is toch flauw dat ‘ie dat doet?”

Emotionele support-katten

Saame: “Mensenbroer heeft nu ook zijn schema furanderd. Hij gaat vroeger naar bed en komt er nu heel op tijd uit om onze brokjes te serveren. Niet alleen omdat de zon eerder wakker is, nee, ons mens moet ook wennen aan de furanderingen, net zoals katten dat hebben. ‘Dan gaat mijn slaapschema even over de kop’ legde hij uit. Daardoor zijn we in de nacht regelmatig Saame wakker en dan komt Jajim bovenop hem liggen, vlak boven Willem’s plek, en nestel ik mezelf met een luide ‘PRRRR’ tegen hem aan. Dat vinden mensen fijn, die van ons in elk geval zeker. Emotionele support-katten noemt hij ons.
Wat maakt ons emotionele support-katten? Nou, zoals het seizoen nu steeds furandert en wij ons slaap-eet-speel schema aanpassen, zo doen sommige mensen dat ook en dat is niet altijd makkelijk. Hoewel, voor ons geeft dat niet. In dit geval vinden Jajim en ik dat niet erg want ons brokjes-schema furandert op de goede manier, namelijk dat we ze eerder krijgen wegens dat de winterslaap voorbij is. Zo zien we maar weer, er is altijd licht aan het einde van de winter.”

Zachte kopjes,

Jajim en Frou Frou

🐾 Bliksem en het verloren carnavalshoedje

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Het was volgens mij een gewone februari dag in Doetinchem. De jungle lag er nog nat en koud bij. Een kleine zonnestraal probeerde de jungle wat op te warmen. Wat nog niet echt lukte.
Ik zat op de vensterbank en keek naar buiten. Het was rustig. Stil. Fijn. Maar dat bleef niet lang zo.
Opeens klonk er muziek….harde muziek.
Vanuit de straat aan de voorkant klonk plots een doffe dreun. Nog één. Toen een schelle trompet, daarna gejoel, gezang en…was dat een bel?
Ik kromde mijn rug, Roover sprong letterlijk een halve meter in de lucht. Luna rolde haar ogen. Oh kijk, het is weer zover. Carnaval!
Carnaval, herhaalde ik. Ik kende het woord, maar had het nog nooit echt meegemaakt.

Polonaise

Toen ik nog klein was hield ome Doerak mij altijd binnen rond deze tijd van het jaar. Te veel lawaai, te veel mensen, en vooral teveel gekkigheid zei ome Doerak dan altijd.
Maar dit jaar… Dit jaar was anders.
Een polonaise door de straat.
De muziek werd steeds luider. Voor het raam trok een groep mensen voorbij, allemaal in felle kleuren, met maskers, boa’s, glitters en soms zelfs hoedjes met verlichting. Één man droeg een kippenpak zo geel dat Roover dacht dat de zon was terug gekomen.
Wat doen ze? Vroeg Luna ademloos. Volgens mij vieren ze iets zei ik. Maar wat precies dat weet niemand zei Roover heel slim. Ze eten, drinken en doen alsof de wereld een grote clown is.
Ik keek weer naar buiten. Één van de lopers, een meisje verkleed als piraat, liet iets uit haar handen vallen. Een klein rood hoedje met gouden franjes.
Het waaide de tuin in. Roover wilde er meteen naar toe rennen. Ik riep naar Roover: wacht, niet zomaar doen, maar Roover zette het hoedje al op zijn kop. Hij keek plots twee keer zo stoer. En drie keer zo chaotisch.

Tuin

De carnavalsgroep bleef staan voor het huis terwijl ze opnieuw hun lied lieten klinken. Ik voelde een kriebel in mijn buik. Niet van angst, maar van …spanning. Een drang om iets te doen.
Ik sprong naar het kattenluik. Waar ga je heen vroeg Luna verbaasd? Ik zei: ik ga carnaval eens van dichterbij bekijken. Roover met zijn hoedje nog op zijn kop, rende mij achterna. Wacht op mij!
Ik dacht dat carnaval altijd eng was, maar voelde mij ontspannen. Ik liep langs de mensen op en kreeg af en toe een aai over mijn kop. Zelfs Roover kwam de tuin uit en paradeerde er achteraan alsof hij dit al jaren deed.
Een onverwachte ontmoeting.

Meisje

Toen de muziek stopte, bukte het piratenmeisje dat haar hoedje was kwijtgeraakt. Daar ben je zei ze, en ze tilde heel voorzichtig het hoedje van Roover zijn kop. Toen aaide ze hem. Roover vond het super stoer. En langzaam liep de groep door.
In de tuin plofte Roover en ik neer. Wat was dit een geweldig avontuur. Ik ging naast hem zittenen was nog steeds een beetje verbaasd. Je vond het niet eng? Vroeg ik aan Roover. Misschien een beetje, gaf Roover toe. Maar soms mag je best iets doen wat je eng vindt. Hij keek nogmaals naar mij en glom nog steeds van trots.
Doerak had dit prachtig gevonden, zei ik zacht. En die avond, toen de laatste confetti door de wind langs het raam waaide, voelde ik mij niet alleen ouder, maar ook trotser. Alsof de wereld van mij iets groter was geworden. En ikzelf ook.

Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Minnie is de enigst poes en dat moet zo blijven

Miauw daar ben ik weer op Minnie dinsdag. Dus pak een brokje en neem een slokje en lees gezellig mee. Fandaag ga ik het met jullie hebben oofer dat ik een naamgenoot heb hihi.

Frau zat laatst een spelletje te spelen. Ze koppelt dat dan met een draadje aan de telefiesie en zo kan ik dan met haar meekijken. Het is best een grappig spelletje met allemaal furrschillende figuurtjes. Er zitten ook twee leeuwtjes en een leeuwin in. En die doen soms RAWR. Hihi jullie snappen dat ik toen ik dat zag tegen het scherm ging miauwen. En ikke deed op mijn poesemanier ook een RAWR. Frau moest daar wel een beetje om lachen. Ze find dat ik een heel lief schattig rawrtje heb. En dat het dus maar goed is dat ik niet in het wild leef tussen de leeuwtjes en de tijgers.

Furrever

Daar moest ik best wel om miauw lachen. Nee hoor Frau ikke woon hiero fijn bij jou in mijn furrever home. Maar goed dus dat spelletje. Ik lag dus bij Frau op schoot en ik zat met haar mee te kijken. Miauw wanneer komt het nou. Dat froeg ik aan haar. Je moet eefe geduld hebben Minnie het komt fanself. Oh ok mauwde ik. Dus ikke wachte nog eefe af. Gelukkig duurde dat niet te lang. Want katjes en geduld ja dat weet iedereen dat hebben we alleen als we een lekker foogultje of muisje besluipen hihi.

En toen ineens riep Frau kijk kijk hier is het. Dus ikke op het scherm kijken. Want was inmiddels een beetje ingedut. Nou ik zag niet meteen wat ze bedoelde hoor. Ik zag een muis op het scherm. Een muis met een jurkje aan. Rood met witten stippen. Dus ik keek fraagend omhoog. Met een blije stem hoorde ik zeggen dat dat muisje een naam heeft en dat die naam Minnie is! Omdat ze er zo blij om was gaf ik haar maar een kopje. Zo leek het toch een beetje alsof ik net zo entoesjast was als zij. Wat heel eerlijk ik had wel iets spektaakuulerders furrwacht hihi. Maar het was dus gewoon een muis met een jurkje aan. Leuk he Min dat is de originele Minnie en haar friendje heet Mickey.
Miauw mauwde ik. Je gaat het toch niet in je hoofd halen om een kater met die naam in huis te halen he? Want ik ben al bijna 11 jaar enigst poes en dat wil ik eigenlijk wel graag zo houden. Er werd oofer mijn koppie en oofer mijn ruggetje geaait. Dat weet ik toch liefe Min zei ze. Jij en ik zijn saame het beste tiem dat bestaat. Nou dat ben ik dus helemaal met haar eens. Dus ik gaf haar nog een kopje, krulde mezelf eens goed op en ging lekker warm op haar schoot liggen slapen. Want fan al deese koomootie was ik toch wel een beetje moe geworden.

Knuffel

Op de dag met de zater erin had ik trouwens ook nog iets fijns. Toen was er foogul teevee in de tuin hihi. Ikke staare naar de duife en eentje van hun staarde terug. Mensenopa maakte er gauw een footoo fan en moest er om lachen. Kijk maar lekker hoor liefe Minnie. Dat zei hij. En toen de duife weer gingen wegfliegen toen zei ik miew en kroop ik bij hem op schoot foor een fijne lange knuffel.
Dit was het weer foor deze keer. Ikke tetter nog steeds keihard mee foor Freede. En ook foor dat iedereen gelijk is poes kat mens hond iedereen heeft regt op een fijn huis en liefde en aaitjes!
Pootje van Minnie.

Lucky heeft nou weer herfst

Hoi allemaal, hier ben ik weer vanuit een momenteel niet zo koud maar wel nat Krullieland. Het is een beetje raar weer moet ik zeggen want mijn vrouw zei dat het nog winter is maar dat het meer op herfst lijkt nu. We gaan het zien wat het de komende tijd wordt.

Carnaval

Het is momenteel carnaval maar aan die gekkigheden doen wij niet mee hoor. Je mag jezelf dan verkleden (veel mensen doen dat en sommigen zien er dan heus heel raar uit hoor) maar dat is niet voor poezels bedoeld. Tenminste, er zijn mensen die hun huisdier een jas of pakje aantrekken maar dat hoort toch helemaal niet? We hebben onze eigen vacht en die past goed bij alle gelegenheden. Of het nu carnaval is of niet. Ik vind het best als de mensen een raar kostuum aantrekken maar van mij hoeft dat echt niet. Het is overigens vanmorgen wel ineens weer heel koud want de autoruiten zijn helemaal wit en dan moet mijn man er met zo’n krabdinges over heen gaan om iets te kunnen zien. Misschien zou ik dat ook met mijn scherpe nagels kunnen?
Ik heb niet heel veel beleefd de afgelopen twee weken en dat is niet eens zo erg want ik houd erg van alle dagen hetzelfde en routine. Ik denk dat mijn broer Moos dat ook vindt en hij slaapt zo mogelijk nog meer dan ik met dit natte weer. Ik begin mijn dag als mijn vrouw opstaat want dan krijgen we dus iets lekkers. Het kan een blikje of zakje met natvoer zijn dat we met zijn drietjes delen want Dropje lust dat niet graag. Zij krijgt kattenmelk en ik weet inmiddels ook heel goed hoe lekker dat is. Als ik alleen iets uit een blikje of zakje krijg, wacht ik gewoon met eten tot ze er melk bij doen want dat vind ik het lekkerste van allemaal. Moos maakt dat niet zoveel uit want die eet vrijwel alles. En kattenmelk vindt hij drie keer niks dus zo kunnen we het mooi verdelen wat we krijgen.

Routine

Na het eten gaat mijn vrouw soms beneden de was ophangen en gaan we mee want daar staat een bak water. Dat is lekkerder dan het water boven. Vorige week waren hier mensen voor de nieuwe verwarming en toen hadden ze onze waterbak gebruikt als afvalbak. Nu ja zeg. Dat doe je toch niet zomaar? Maar mijn vrouw had het gezien en heeft de bak weer afgewassen zodat we er weer uit kunnen drinken.

Na dit ritueel gaan we naar boven en ga ik altijd bij mijn vrouw liggen. Meestal is dat dus op het bureau, tenzij ze weg moet om brokjes te gaan verdienen. Ze is nu wel vier dagen achter elkaar thuis geweest en dat is fijn moet ik zeggen. Dan krijg ik veel knuffels en ik mag ook altijd bij haar liggen. Ze moest wel veel doen aan de laptop dus ik moest wachten met het schrijven van mijn blog maar dat is niet zo erg. Het is uiteindelijk toch gelukt.

Na een poosje vind ik het er wel zat en ga in de kamer liggen, in mijn mand op de bank of in een korf van de krabpaal. Moos en ik hebben er allebei eentje maar vorige week hebben we van plek geruild. Hij ligt nu in de mand die ik altijd had en ik in die van hem. Dat maakt niks uit eigenlijk want het zijn precies dezelfde. Na een poosje lekker doezelen en slapen is onze man ook weer thuis en krijgen we weer lekkers. Eigenlijk vind ik deze routine wel helemaal prima en zeker niet saai. Ik weet nu gewoon waar ik op kan rekenen en daar is niks mis mee.

Binnen

Als het koud is zitten we meer binnen maar de vogels komen toch en daar kijken en mekkeren we zeker naar. Er komt vrijwel iedere dag een roodborstje in de ren dus dat is gezellig. Het is denk ik steeds dezelfde en ze vindt de vogelpindakaas erg lekker. Dat is wel duidelijk. O ja, Jip had eerder deze week een nieuwe huisgenoot, zo eentje met acht pootjes. Maar ineens was die weg dus waar die gebleven is, weten we niet. Waarschijnlijk ergens in een warm holletje gekropen.

Knuffels van Lucky en de rest, en als jullie naar buiten gaan snel weer naar binnen waar het warm is hoor!

Kever heeft een mening over moeilijk of makkelijk

De laatste weeken had mijn mensen me niet echt gekamd, alleen maar geborsteld, en toen mijn vrouw me een paar daagen geleeden weer eens met mijn spesjale kam kamde kwamen er wel een miljoen haaren van me af, ze merkte dat er ook al wat klitten in mijn fagt zaaten, daarom zei ze Geef je been eens, Keef en pakte alfast mijn voet, ik stak meteen mijn been uit en legde het in haar hand, zodat ze me goed kon kammen, daarna draaide ze me om en stak ik mijn andere been uit, het deed een beetje pijn en ik moest me goed fasthauden aan mijn krabkarton om tegendruk te geefen, ik piepte een keertje dat het echt niet fijn was, maar ik bleef netjes liggen.

Lief

Mijn vrouw zei Dank je wel Keverettie, wat ben je toch een lief jongetje, ze findt dat ik zo makkelijk ben met moeilijke dingen, zoals wanneer ik pillies moet slikken, of van die fiese druppels tegen pijn in mijn beenen, bah!, mijn vrouw heeft ze door allerlei dingen gedaan: moes, likwit sneks, sous van natvoer, kvark, ik proefde het zelfs op het allerlekkerste dat er bestaat: kalkoenfileeplakjes, dat eeten sommige mensen en mijn mensen kopen het heeeeeeel soms voor mij, maar met dat spullie erop laat ik het gewoon staan.

Dus doet ze het zo met een spuitje in mijn mond, jakkie, ik probeer om mijn kiezen op elkaar te hauden of om het uit mijn mond te laaten lopen, maar dan geeft ze het me gewoon opnieuw, erg hè?, het is echt een gedoe, en toch kom ik ALTIJD meteen naar haar toe als ze me roept, ik ferstop me nooit, ook al laat ze me dat spuitje zien, ze legt uit dat ze me niet wil foppen, dat find ze niet eerlijk, dus natuurlijk ga ik naar haar toe, ze is toch mijn vrouw?!

Boos

Ik ben wel eens een heel klein beetje boos hoor, als ik bijfoorbeeld van die druppels tegen vlooitjes krijg, die stinken en foelen kaud aan in mijn nek, dan ga ik voor straf efentjes onder de stoel zitten en kijk ik niet naar mijn vrouw, dat zal haar leeren!, maar als ze zegt Sorrie Keef, kom eens knuffelen kan ik niet anders dan meteen weer naar haar toe.

Ik blijf nooit boos, want wat heb je daar aan?, ik hau niet van ruusie of harde stemmen, daar word ik bang van, dus ik maak zelf nooit ruusie, dat is loogies, mijn mensen zeggen vaak dat ik een biesonder jongetje ben, ik weet niet of dat waar is want ik ben altijd mezelf geweest en find mezelf heel gewoon, en trauwens: wie zau ik anders kunnen zijn dan Kever?

Ik weet dat mijn mensen mij de liefste Kever finden, dat fertellen ze me elke dag, niet één keer maar wel honderd keer, en ik fertrauw mijn mensen, ook al find ik het soms niet leuk wat ze doen, ik foel me feilig en ik foel me presies goed zoals ik ben, ik ben Kever en daarom hauden mijn mensen van me.

***

Ik tetter weer door voor vreede, en ik geef het nooit op, echt niet hoor!
En iedereen die iemand mist stuur ik zachte kopjes.