Minnie en het gezellige tsjillen thuis

Het was de dag met de donder erin. En dan bedoel ik niet dat de lucht boemie deed maar de dag van de week die zo heet. Frau kwam eerder thuis van brokjes furrdienen dan normaal en ze had meerdere tassen bij zich. In een van die tassen rook mijn neusje een wel heel lekker geurtje.

Tas

Zoals je op de foto kunt zien kon ik het niet nalaten om met mijn koppie in de tas te gaan. Ik moest en zou weten wat het was hihi. Wat ben je weer lekker nieuwsgierig lieve Min. Dat zei Frau. Ik merkte op dat er iets met haar stem aan de hand was en ze keek ook niet suuper frolijk. En toen ineens herinnerde ik mij wat ze die ochtend foordat ze weg ging had gezegd. Fandaag was haar laatste dag geweest bij de brokjes furrdien plek.

Ik liep oofer de bank via de leuning naar haar toe en gaf haar een kopje. Dank je wel lieve Minnie zei ze en ze gaf me een aai oofer mijn koppie. Ze stelde foor om de tassen saame uit te pakken. Het meeste in de tassen waren kadootjes foor haar. Maar ze hadden ook aan mij gedacht. Hoe lief is dat! Er zat een ooferheerlijk zakje noepies in en een spelletje met een dingetje van karton en een balletje erbij. Die noepies wou ik natuurlijk meteen proefen dat snap je wel. En lekker dat ze zijn! Ik heb daar echt fan gesmuld. Fond het bijna jammer dat ik er maar een paar mocht en niet meteen het hele zakje haha.

Furrever

Maar het hele zakje is natuurlijk niet goed foor mij want dan zou ik een hele dikke poesie worden en misschien ook wel puugie moeten doen van sofeel noepies in een keer. Dus oke ikke ben inmiddels oud genoeg om te weten dat dat niet furrstandig is hihi. Miauw oofer bijna twee maanden word ik alweer 13. En oofer iets meer dan drie maanden woon ik alweer 11 jaartjes in mijn furrever home hier bij Frau.

Tsjillen

Nu eefe terug naar het dingetje van karton met het balletje erbij. Wat je met dat balletje moet doen dat snapte we allebei natuurlijk wel meteen. Da’s gewoon lekker tik tik doen met je pootje. Maar wat je nou precies met dat kartonnetje moest doen. En fooral het in elkaar zetten ervan. Nee dat snapte we allebei echt niet. We hebben het doosje drie keer in de rondte gedraaid en keken mekaar furrbaasd aan.
En toen zei Frau iets heel slims. Dat mensenopaa op de dag met de zater erin langs zou komen en dat hij fast wel zou weten hoe het moest. Dus werd het doosje foor nu eefe opzij gezet. Ik keek haar fraagend en met een lief kopje aan. En ik miauwde dat mijn hulp foor het uitpuzzelen toch wel reede was foor om een paar noepies te geefe? Fan die lekkere uit het zakje die ze gehad had? Ze moest glimlachen, opende het zakje en gaf er nog een paar aan mij. En jullie snappen natuurlijk dat ik daar ff ooferheerlijk fan ging zitten snoepen hihi.
Daarna kroop ik op schoot en zijn we eefe keihard met elkaar gaan tsjillen. En natuurlijk snapte mensenopaa hoe je het spelletje in elkaar moest zetten. Want die snapt altijd alles dus dit ook. Toen het eenmaal in elkaar zat keek ik er 1 seconde naar en dacht toen meh. Dit find ik niet echt super interessant ofzoo. Dus nu ligt het in de kamer bij de teevee te wachten tot ik er wel een keer mee ga spelen.

Nou dit was het weer foor deze keer! Ik blijf nog altijd keihard mee tetteren foor freede!
Pootje van Minnie

Lucky over buiten en binnen

Hallo iedereen, hier ben ik weer met mijn avonturen. Nu ja, liever gezegd heb ik niet zo veel beleefd de afgelopen twee weken want het is buiten erg koud (waterkoud noemen ze dat maar dat snap ik niet precies want ik zie vooral sneeuw en weinig regen) en wat ik als katermans eigenlijk nog vervelender vind, is dat mijn tuin WEER helemaal wit is.

Buiten

Ik was er eigenlijk wel klaar mee dat het winter was en dat alles er ineens weer zo anders uitziet in mijn tuin en toen we gisteren het rolluik open deden, was het weer zover. Alles wit. En dan ook echt alles. Het was een minder dik pak dan de vorige keer maar de tuin was niet meer te zien. Nu ja, deels nog maar de auto was bijvoorbeeld ook weer spontaan van zwart in wit veranderd.
Jullie weten dat ik geen fan ben van de winter omdat ik dan gewoon minder beleef en minder vaak naar buiten mag en ga. En ja, ik mag iedere dag wel even in de ren maar ook daar is het veel te koud naar mijn zin en ik heb gewoon nu al zin in voorjaar. Ik houd ervan als de bloemetjes hun snuitje ineens boven de grond uitsteken en als alles weer groene of andere kleuren krijgt. Ik vind het dan vooral fijn als ik langer buiten kan blijven, hoewel het nu wel een voordeel is dat het langer donker is want dan mag ik ook wel eens in de kattenren als het nog niet licht geworden is en dat is me toch spannend. Soms zie ik een muisje denken mijn mensen want die hollen dan ook al door de tuin.

Iets dat wel een beetje raar was maar dat vooral ook met de kou te maken heeft denken we hier is dat we pas, toen het zo super koud was en er daarna sneeuw kwam, ineens wat hoorden in de muur. Mijn mensen hebben ons uitgelegd dat de muur dubbel is zodat het in de winter binnen lekker warm blijft en in de zomer koeler. Dat heet dan een spouwmuur en betekent dat er een ruimte tussen de twee muren in zit. Nu hoorden we daar ineens ritselen…en ook op zolder! Dus we denken dat er muisjes binnen gekomen waren. Wij naar het plafond kijken wat er aan de hand was maar ja, je ziet ze dan natuurlijk niet lopen. Als het ’s avonds stil is, dan hoorde je het extra goed en zelfs Moos kon het horen dus dat betekent dat ze behoorlijk wat herrie maakten! Nu schijnt het wel zo te zijn dat een heel klein muisje al veel geluid kan voortbrengen dus laten we hopen dat het maar een kleintje was.

Muisje

Er was ook geknaagd aan het karton dat daar ligt en mijn man is bezig met de zolder te isoleren en aan dat zachte spul was ook geknabbeld. Gekke muis want dat spul kun je niet eens eten, laat staan dat het lekker is. Onze brokjes in de val vonden ze duidelijk wel oké. Maar goed, ineens hoorden we een kleine klap boven ons en of er wat nogal hard door de muur naar beneden kwam. Ik lag gezellig te doezelen op de bank maar ik keek wel wat verschrikt op omdat ik ineens wat hoorde dat ik nooit hoor.

Mijn mensen boven kijken, val leeg en muisje weg. De val was wel afgegaan maar geen muisje erin gelukkig dus het beestje is weggeraakt. Dat vind ik wel goed dus we denken dat onze kleine vriend ontsnapt is en naar beneden gevallen of misschien wel gerend is. Enige nadeel is dat hij of zij geen bijdrage levert aan Muisbezorgd maar dat komt dit voorjaar en in de zomer wel weer goed.
Knuffels en kopjes van Lucky en de rest voor iedereen die het nodig heeft!

PS buurpoes heeft duidelijk geen last van de sneeuw want zij blijft gewoon iedere dag komen! Je kunt haar pootjes ook in de sneeuw zien, net als die van veel vogels in allerlei soorten en maten! Dat is wel erg leuk.

O en op de ene foto zie je dat ik een doos bewaak met voer erin. Alle doosjes die achter me staan zijn niet voor ons maar voor vriendjes die ergens anders wonen. Dat kopen ze hier en dan wordt het opgehaald. Nu is het weer weg maar ik denk dat er nog wel een keer nieuwe komen met de postmevrouw en dan krijgen wij we ook wat van, want er zit altijd wel wat lekkers voor ons tussen!

Kever heeft een mening over naar buiten kijken

Deze week was ik een beetje sip, ik had gehoopt dat het eindelijk lente zau worden maar er waren ineens weer van die witte flokken, ik snap er niks van hoe dat allemaal kan en ik find er ook niks aan, nau kan ik wéér niet in mijn tuin liggen!, ik doe het wel hoor, maar niet te lang want het is nog steeds heel erg kaud.

Ferfeling

Daarom ben ik bijna altijd in mijn huis, en als ik heel eerlijk ben ferfeel ik me daar soms een beetje, ik toeter dus naar mijn mensen dat ik me ferfeel, en zij probeeren van alles: ze gooien mijn stoffen muisjes, ze gooien balletjes, ze doen heen en weer met de feer, maar het is allemaal niet wat ik wil.

Daarom toeter ik nog een keer, en nog een keer, ik kruip in mijn mand maar kom er na een paar minuutjes weer uit, Ben je nog niet klaar? fraagt mijn man, en inderdaad, ik ben nog niet klaar om te slaapen, ik wil iets anders en ik weet heel goed wat ik wil: ik wil in mijn gras liggen in de warme zon, ik wil mijn vrienden de duifen zien en een beetje plaagen, ik wil op mijn stoel zitten en rondkijken, ik wil dat mijn vrienden Mikkie, Juultje en Pokon buiten op het dak van het schuurtje zijn en dat we Saame een snekkie eeten.

En dat kan nau niet, dat weet ik best, dus ik toeter weer naar mijn mensen, mijn vrouw fraagt of ik mijn ei niet kwijt kan, nau ja, ik ben toch geen fogel!!, ze gaat bij mijn krabfootuil zitten en klopt erop, ik spring er op en bedenk me te laat dat ik nau naar buiten kan kijken, en dat mijn vrouw dan dingen aan gaat wijzen, allemaal dingen die ik echt niet wil zien.

Ik heb al faker naar buiten gekeeken, als ik dat in de woonkamer doe kan ik mijn tuin zien, maar waarom zau ik die willen zien fanuit de kamer?, ik kan toch veel beeter naar buiten gaan om te kijken wat er allemaal in mijn tuin gebeurt?, ik zit dus nooit op de fensterbank ik de woonkamer, dat lijkt me loogies.

Buiten

In de slaapkamer kan ik op de straat kijken, en dat find ik keigriezelig, ik heb het een paar keer geprobeerd met mijn vrouw erbij, maar wat ik toen allemaal zag…: mensen die foorbij loopen, outoos die rijden of stilstaan, mensen op een fiets, honden die langs komen loopen, echt flakbij!, en het engste: kleine mensen, kinderen heeten ze, zooo heee als ik die zie spring ik altijd meteen op de grond en ferstop me.

Mijn vrouw zegt elke keer dat niemand zomaar binnen kan komen, maar ik find dat je dat nooit zeker kunt weeten, straks zien ze mij en willen ze me fangen!, ik wil dus NIET naar buiten kijken, dat find ik veels te moeilijk, en bofendien: ik woon toch binnen in mijn huis?, waarom zau ik dan op straat kijken?, ik kom daar nooit, ik ken daar helemaal niets en niemand en dat wil ik zo hauden.

Ik ben geen katerjongen om naar buiten te kijken, ik kijk liefer naar binnen, in mijn hoofd en in mijn hart zit alles wat ik noodig heb om gelukkig te zijn, mijn droomen, mijn herinneringen, iedereen die ik lief findt, ook alle sterren, en ik kan in mijn hoofd fantaaseeren dat ik in mijn gras lig in de zon, dat Mikkie er weer is en dat de zomer net begint, ik moet er gewoon van brommen, brombrombrombrom doe ik, en ik klim in mijn mand om ferder te droomen.

****

Ik tetter nog steeds KEIHARD voor vreede, het is dringend!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Joep over de routine thuis

Zo, eigenlijk is de eerste maand van het  nieuwe jaar best wel heel erg snel voorbij gegaan, want morgen begint de tweede maand alweer.

‘t Zou voor vandaag misschien best wel een idee zijn geweest om op de hele afgelopen maand terug te kijken in deze blog, maar dan zou die best wel heel errug kort zijn, want ik heb dit jaar alleen nog maar geslapen, gegeten, gedut, gespeeld, geknuffeld en gedronken. O, en een beetje buiten gewandeld natuurlijk maar dat was vooral ‘s nachts, als ik even niet meer kon slapen vanwegens het harde gesnurk van m’n personeel. Ik snap echt niet dat ze daar zelf niet eens wakker van worden, want soms hoor ik ze nog wanneer ik buiten ben.
En dan weet ik dat ik nog even geduld moet hebben voordat de tuindeur weer opengaat en ik naar binnen kan, want pas wanneer ‘t even stil is kan ik eindelijk zonder al die herrie zachtjes mauwen dat het tijd is om m’n ontbijt te serveren. En als ze daar dan niet wakker van worden ga ik gewoon steeds harder mauwen, net zolang tot m’n personeel uit bed komt.

Dagzeggen

Maar meestal lig ik buiten nog lekker beschut te wachten totdat ik zie dat ‘t licht in de keuken aangaat. Of ik hoor de sleutel al omgedraaid worden in ‘t slot, en dan neem ik een sprintje naar binnen. Ik ren dan gelijk zonder goeiemorgen te mauwen door naar m’n krabpaal naast de bank om m’n stiletto’s bij te scherpen. Want dat is heel erg belangrijk voor een huis-, tuin- en keukenkatermans, omdat ik m’n dag graag goed wil beginnen.
Wanneer alle aarde en ander spul van buiten weer tussen m’n tenen vandaan is en m’n nagels ook weer netjes scherp en schoon zijn wordt ‘t tijd om m’n neus en oren tegen de benen van m’n personeel aan te wrijven. Dat zien zij als dat ik ze gedag kom zeggen, dus dan krijg ik aaien en lieve woordjes. Allemaal heel leuk en lief bedoeld natuurlijk, maar ik probeer ze dan een beetje richting m’n voorraadkast te duwen zodat ze iets pakken voor m’n ontbijt. Maar eerst moet ik elke ochtend weer aanhoren dat m’n jas koud is, en voor mijn gefoel duurt het dan uren voordat ze eindelijk de deur van die kast open doen.

Mauwen

Senior is wat serveren betreft altijd wat sneller dan Junior, want hij pakt gewoon iets uit m’n voorraad, maakt het open en lepelt m’n eten in m’n bakje. Maar met Junior moet ik altijd wat meer geduld hebben, want die vraagt altijd of ik een moesje of een kuipje of een hartje of een zakje of een luxe blikje van de bovenste plank in de voorraadkast wil hebben. Alsof mij dat iets uitmaakt, want ik lust altijd alles wat er in m’n kast staat…
Wanneer ‘t me allemaal wat te lang duurt bij haar dan strek ik me helemaal uit tegen het aanrecht zodat m’n voorpoten bijna bij m’n bakje kunnen en begin ik heel hard te mauwen terwijl m’n ontbijt uit de verpakking wordt geschept. Soms mag ik dan ook nog het lepeltje aflikken voordat m’n eten op de grond wordt gezet, dus dan heb ik al een idee wat er op ‘t menu staat.

Maar soms heb ik ‘s morgens niet altijd even veel trek in wat ik voorgeschoteld krijg, al lik ik dan toch even aan wat er in m’n bakje ligt. Gewoon, om geen ondankbare katermans te lijken, want ik weet dat er buurtkatten zijn die niet eens de luxe hebben van twee keer per dag natvoer krijgen. Maar daarna loop ik dan demonstratief naar m’n bakje met droge brokjes om een paar happen weg te knabbelen. Omdat ik weet dat m’n natvoer altijd nog wel een uurtje of zo blijft staan, en zo heb ik dan in de ochtend een lekker uitgebreid ontbijt waarmee ik ‘t wel kan redden tot aan de lunch, wanneer ik een kattensoepje geserveerd krijg. Want m’n personeel zegt dat ik elke dag wat moet drinken, dus er staat altijd vers water voor me. Maar een zakje soepje erbij is natuurlijk wel veel lekkerderder dan water, al laat ik de kleine stukjes vis of vlees die er in zitten vaak wel liggen omdat dat niet zo lekker weg slobbert.

Zonder stukjes

Maar m’n favoriete lunch is toch wel de kaassoep zonder stukjes, die m’n personeel altijd over de grens gaat jagen. Maar toen ze de afgelopen week weer met een volle tas thuis kwamen, zat daar geen enkele verpakking kaassoep in. Wel blikjes met tonijn en kip met stukjes kaas, maar die krijg ik soms als diner. Dat zijn de blikjes voor speciale gelegenheden die in de bak op de bovenste plank van m’n voorraadkast staan. En als die tevoorschijn komt dan loopt ‘t water me al door ‘t bekkie. Want ik ben nou eenmaal een oerhollandse katermans die dol is op kaas, en m’n personeel weet dat.
Gelukkig waren ze op weg naar huis ook nog even bij de lokale dierenwinkel langs geweest, en daar hadden ze m’n favoriete kuipjes natvoer met kaassaus buitgemaakt. Die schijnen dan weer niet over de grens te wonen, maar wel gewoon vlakbij m’n huis.
Dus dit weekend ga ik met een paar plakken belegen kaas en wat brie m’n weiland in, om de eerste muizen daar uit hun holletjes te lokken. Want hoewel die kuipjes en blikjes allemaal heel erg lekker zijn om de winter mee door te komen, gaat er volgens mij toch niks boven lokale, krakend verse weilandmuis, gevuld met kaas.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Waarom erbij zijn belangrijk is

Het is nou zo dat mijn vrouw geeneens meer elke maand zegt hoe lang we al saame zijn dus het is nou gewoon en ook foor altijd zo.
Alleen het gaat nog niet fanzelf. Ik heb er werk aan en dan helemaal weeges dat ik weet dat Bert, de kater die hier eerder was, dat hij een knuffelkater was. Dat ben ik niet. Ik wil graag knuffels daar gaat het niet ofer, maar ik wil knuffels op mijn manier en op mijn moment en dat is thuis soms moeilijk.

Genoeg

Wat ik niet wil dat is meteen in de ochtend aan me zitten. Gewoon wat praten dat is genoeg. Soms eefe opzij van mijn kop aaien. Geen gekke dingen.
En ook niet ’s middags bij me op het dekenbed komen en dan meteen willen praten en aaien tegelijk. Daar kan ik niet tegen. Erbij liggen dat is genoeg.

Ofer erbij liggen wil ik nog wat meer zeggen. Dat is dat je bij elkaar ligt zonder aan te raken en zonder te kijken en al helemaal zonder te praten. Dus je doet niks en dat hoeft niet want je bent bij elkaar, je bent erbij, je bent saame.
Het is heel eenfoudig als ik het nou uitleg. Ik ben er ook al lang mee bezig thuis.
Maar dan gaat het soms ferkeerd. Gaat ze toch praate of aaien.
Erbij dat is erbij, alleen dat.

Uitleggen

Wat ik graag wil en dat doe ik ook is lighaamskopjes geefe, weeges alleen met mijn kop dat lukt nooit. Dus met mijn lighaam ga ik dan langs haar hoofd.
En ik was haar hand. En ik ga meestal ook naar de badkamer. Saame liggen op mijn kussen en dan met mijn poote in haar hand daar hou ik ook van. En zo doen we meer fan wat ik graag wil.
Knuffels dat is heel persoonlijk, iedereen is er weer anders in. En als je uit het asiel komt en je hebt het moeilijk gehad, dan duurt het gewoon lang eer je weet dit is foor mij het fijnste en zo wil ik het en dan moet je het thuis nog uitleggen.
Maar het lukt fast.
Dus ik blijf mijn best doen.