Lucky heeft nou weer herfst

Hoi allemaal, hier ben ik weer vanuit een momenteel niet zo koud maar wel nat Krullieland. Het is een beetje raar weer moet ik zeggen want mijn vrouw zei dat het nog winter is maar dat het meer op herfst lijkt nu. We gaan het zien wat het de komende tijd wordt.

Carnaval

Het is momenteel carnaval maar aan die gekkigheden doen wij niet mee hoor. Je mag jezelf dan verkleden (veel mensen doen dat en sommigen zien er dan heus heel raar uit hoor) maar dat is niet voor poezels bedoeld. Tenminste, er zijn mensen die hun huisdier een jas of pakje aantrekken maar dat hoort toch helemaal niet? We hebben onze eigen vacht en die past goed bij alle gelegenheden. Of het nu carnaval is of niet. Ik vind het best als de mensen een raar kostuum aantrekken maar van mij hoeft dat echt niet. Het is overigens vanmorgen wel ineens weer heel koud want de autoruiten zijn helemaal wit en dan moet mijn man er met zo’n krabdinges over heen gaan om iets te kunnen zien. Misschien zou ik dat ook met mijn scherpe nagels kunnen?
Ik heb niet heel veel beleefd de afgelopen twee weken en dat is niet eens zo erg want ik houd erg van alle dagen hetzelfde en routine. Ik denk dat mijn broer Moos dat ook vindt en hij slaapt zo mogelijk nog meer dan ik met dit natte weer. Ik begin mijn dag als mijn vrouw opstaat want dan krijgen we dus iets lekkers. Het kan een blikje of zakje met natvoer zijn dat we met zijn drietjes delen want Dropje lust dat niet graag. Zij krijgt kattenmelk en ik weet inmiddels ook heel goed hoe lekker dat is. Als ik alleen iets uit een blikje of zakje krijg, wacht ik gewoon met eten tot ze er melk bij doen want dat vind ik het lekkerste van allemaal. Moos maakt dat niet zoveel uit want die eet vrijwel alles. En kattenmelk vindt hij drie keer niks dus zo kunnen we het mooi verdelen wat we krijgen.

Routine

Na het eten gaat mijn vrouw soms beneden de was ophangen en gaan we mee want daar staat een bak water. Dat is lekkerder dan het water boven. Vorige week waren hier mensen voor de nieuwe verwarming en toen hadden ze onze waterbak gebruikt als afvalbak. Nu ja zeg. Dat doe je toch niet zomaar? Maar mijn vrouw had het gezien en heeft de bak weer afgewassen zodat we er weer uit kunnen drinken.

Na dit ritueel gaan we naar boven en ga ik altijd bij mijn vrouw liggen. Meestal is dat dus op het bureau, tenzij ze weg moet om brokjes te gaan verdienen. Ze is nu wel vier dagen achter elkaar thuis geweest en dat is fijn moet ik zeggen. Dan krijg ik veel knuffels en ik mag ook altijd bij haar liggen. Ze moest wel veel doen aan de laptop dus ik moest wachten met het schrijven van mijn blog maar dat is niet zo erg. Het is uiteindelijk toch gelukt.

Na een poosje vind ik het er wel zat en ga in de kamer liggen, in mijn mand op de bank of in een korf van de krabpaal. Moos en ik hebben er allebei eentje maar vorige week hebben we van plek geruild. Hij ligt nu in de mand die ik altijd had en ik in die van hem. Dat maakt niks uit eigenlijk want het zijn precies dezelfde. Na een poosje lekker doezelen en slapen is onze man ook weer thuis en krijgen we weer lekkers. Eigenlijk vind ik deze routine wel helemaal prima en zeker niet saai. Ik weet nu gewoon waar ik op kan rekenen en daar is niks mis mee.

Binnen

Als het koud is zitten we meer binnen maar de vogels komen toch en daar kijken en mekkeren we zeker naar. Er komt vrijwel iedere dag een roodborstje in de ren dus dat is gezellig. Het is denk ik steeds dezelfde en ze vindt de vogelpindakaas erg lekker. Dat is wel duidelijk. O ja, Jip had eerder deze week een nieuwe huisgenoot, zo eentje met acht pootjes. Maar ineens was die weg dus waar die gebleven is, weten we niet. Waarschijnlijk ergens in een warm holletje gekropen.

Knuffels van Lucky en de rest, en als jullie naar buiten gaan snel weer naar binnen waar het warm is hoor!

Kever heeft een mening over moeilijk of makkelijk

De laatste weeken had mijn mensen me niet echt gekamd, alleen maar geborsteld, en toen mijn vrouw me een paar daagen geleeden weer eens met mijn spesjale kam kamde kwamen er wel een miljoen haaren van me af, ze merkte dat er ook al wat klitten in mijn fagt zaaten, daarom zei ze Geef je been eens, Keef en pakte alfast mijn voet, ik stak meteen mijn been uit en legde het in haar hand, zodat ze me goed kon kammen, daarna draaide ze me om en stak ik mijn andere been uit, het deed een beetje pijn en ik moest me goed fasthauden aan mijn krabkarton om tegendruk te geefen, ik piepte een keertje dat het echt niet fijn was, maar ik bleef netjes liggen.

Lief

Mijn been

Mijn vrouw zei Dank je wel Keverettie, wat ben je toch een lief jongetje, ze findt dat ik zo makkelijk ben met moeilijke dingen, zoals wanneer ik pillies moet slikken, of van die fiese druppels tegen pijn in mijn beenen, bah!, mijn vrouw heeft ze door allerlei dingen gedaan: moes, likwit sneks, sous van natvoer, kvark, ik proefde het zelfs op het allerlekkerste dat er bestaat: kalkoenfileeplakjes, dat eeten sommige mensen en mijn mensen kopen het heeeeeeel soms voor mij, maar met dat spullie erop laat ik het gewoon staan.

Dus doet ze het zo met een spuitje in mijn mond, jakkie, ik probeer om mijn kiezen op elkaar te hauden of om het uit mijn mond te laaten lopen, maar dan geeft ze het me gewoon opnieuw, erg hè?, het is echt een gedoe, en toch kom ik ALTIJD meteen naar haar toe als ze me roept, ik ferstop me nooit, ook al laat ze me dat spuitje zien, ze legt uit dat ze me niet wil foppen, dat find ze niet eerlijk, dus natuurlijk ga ik naar haar toe, ze is toch mijn vrouw?!

Boos

Ik ben wel eens een heel klein beetje boos hoor, als ik bijfoorbeeld van die druppels tegen vlooitjes krijg, die stinken en foelen kaud aan in mijn nek, dan ga ik voor straf efentjes onder de stoel zitten en kijk ik niet naar mijn vrouw, dat zal haar leeren!, maar als ze zegt Sorrie Keef, kom eens knuffelen kan ik niet anders dan meteen weer naar haar toe.

Ik blijf nooit boos, want wat heb je daar aan?, ik hau niet van ruusie of harde stemmen, daar word ik bang van, dus ik maak zelf nooit ruusie, dat is loogies, mijn mensen zeggen vaak dat ik een biesonder jongetje ben, ik weet niet of dat waar is want ik ben altijd mezelf geweest en find mezelf heel gewoon, en trauwens: wie zau ik anders kunnen zijn dan Kever?

Ik weet dat mijn mensen mij de liefste Kever finden, dat fertellen ze me elke dag, niet één keer maar wel honderd keer, en ik fertrauw mijn mensen, ook al find ik het soms niet leuk wat ze doen, ik foel me feilig en ik foel me presies goed zoals ik ben, ik ben Kever en daarom hauden mijn mensen van me.

***

Ik tetter weer door voor vreede, en ik geef het nooit op, echt niet hoor!
En iedereen die iemand mist stuur ik zachte kopjes.

Joep begint misschien een sportschool

De hele afgelopen week zag ik al overal hartjes als m’n personeel ‘s avonds voor de kijkkast op de bank zat. Die vorm herken ik namelijk uit duizenden, want af en toe komt m’n natte ontbijt of diner ook uit een hartje en zeker nu er hartjes met kalkoen of rund met kaas in m’n voorraadkast staan hou ik die natuurlijk scherp in de gaten zodra het etenstijd is.

‘t Gekke was dat je die hartjes op de kijkkast helemaal niet open kon maken, ze dwarrelden alleen over ‘t scherm of kwamen groot in beeld. Nou, ik kan je mauwen dat ik dan toch wel heel snel m’n interesse verlies om verder te kijken want hartjes zonder inhoud, da’s gewoon een lege verpakking.
M’n personeel vertelde me vanmorgen vroeg toen ik binnenkwam dat het vandaag Falentijn z’n dag is. Nou ken ik helemaal niemand die Falentijn heet dus voor mij is ‘t gewoon een zaterdag hoor, al waren de extra knuffels en aaien wel heel errug lekker. Maar dat kwam meer omdat het buiten nog steeds best heel koud is voordat de zon opkomt en dan zijn een paar warme handen over m’n jas en m’n oren en m’n staart altijd prima om snel weer wat op te warmen zodra ik weer thuis kom.

Warm

Over opwarmen gemauwd, ik heb deze week trouwens een nieuwe manier gevonden om de achterpoten en de poezelige billetjes weer lekker snel op temperatuur te krijgen en dat is gewoon door tegen dat ribbelding in de keuken op de grond te gaan liggen. Die staat toch nooit vol aan, en dan kan ik gelijk mooi in de gaten houden of m’n personeel al met m’n eten bezig is. Da’s dan twee muizen in één klap slaan. Maar na ‘t eten ga ik toch liever weer in een vensterbank op m’n kleedje liggen, en dan laat ik de warme luchten van dat ribbelding eronder lekker langs me heen gaan. Af en toe draai ik me even om, zodat m’n rug of m’n poten lekker weer op temperatuur komen. Want intussen ben ik wel helemaal klaar met dat kouwe weer buiten. Niet dat ik me binnen verveel hoor, want ik ben stapelgek op lekker lang en vooral lui te dutten. Daar kan ik hele dagen mee vullen als ik de kans krijg. Maar ik begin m’n buurtkattenvrienden nou toch wel een beetje te missen na al die weken, want zij komen met dit weer zelfs ‘s nachts niet meer naar buiten om saame buurtcontrole te gaan doen.

Blessures

Gelukkig kan ik me thuis dus ook prima vermaken. Soms pas ik even op ‘t huis wanneer m’n personeel op jacht gaat, of brokjes moet verdienen. Dan lig ik met één oog open in de vensterbank, en iedereen die m’n voortuinpad op komt hou ik in de gaten totdat ik het bromblik van m’n personeel weer aan hoor komen. Want dan is mijn werktijd weer voorbij en is ‘t tijd om te spelen en te rennen door ‘t huis. Want omdat ik deze wintermaanden niet zoveel buiten kan trainen als in de zomer, moet ik toch m’n catditie op peil houden en tussen het dutten door zorgen dat m’n jas niet te klein is geworden wanneer ik over een tijdje weer meer buiten ben dan binnen.
En laat ik daar nou de afgelopen week ook weer iets op gevonden hebben, want voordat ik m’n binnenshuistraining start doe ik tegenwoordig eerst een paar goede rek- en strekoefeningen om blessures te voorkomen. Precies zoals ik die tweebeners in de sneeuw op die kijkkist heb zien doen de afgelopen dagen.
Meestal doe ik dat het liefst wanneer m’n personeel even ergens anders in huis bezig is, maar gisteren kwam Junior net de woonkamer in toen ik m’n voorpoten helemaal lang uitrekte tegen het tuinraam aan. Ze liet gelijk alles uit haar handen vallen en begon foto’s te maken, dus toen was de lol er voor mij alweer een beetje af en ben ik maar weer lekker verder gaan dutten.

Sportschool

Dit weekend ga ik ‘s nadenken om een sportschool aan huis te beginnen, om ook m’n vrienden weer in een goeie katditie te krijgen zodat we, als de eerste warme zon weer tevoorschijn komt, door ‘t weiland of over ‘t achterpad kunnen rennen zonder dat iemand na de eerste tien meter sprint al hijgend tegen een hek of schuurtje moet gaan zitten om op adem te komen. Nou weet ik dat dat makkelijk gemauwd is voor een jonge katermans, maar de Weilandmuizenstand ziet er nu al goed uit, dus ‘t belooft een hele mooie zomer te gaan worden. En zodra het weer lente wordt gaan ook de eerste potten pindakaas ’t weiland in en ik weet zeker dat hele families muis daarvan gaan genieten.
Maar voor nu ga ik eerst nog even dutten, want dat moet ik als sportkater natuurlijk ook goed bijhouden.
Ik wens jullie allemaal een hele mooie hartjesdag vandaag, met heel veel knuffels en aaien en lieve woordjes. En snekkies, want die trainen we er de komende weken dan saame wel weer af.

Stevige poot en zachte kopjes,

Joep

Waarom ik niet alleen eet

Ik ben een kater alleen dus ik heb geen friend in huis die ook kater is of poes, dat maakt me niks uit, maar als kater alleen heb je meer regten. Dat is mijn mening.

Wat zijn mijn regten:

  • de deur hoef ik niet elke keer zelf open te maken, als ik er zit en meww doe dan moet mijn vrouw eefe opstaan dat is niet raar
  • ik heb vaarieaazie nodig in het spelen, dus soms het touwtje dan weer de flieg of de hengel, dit is ook omdat ik binnenjongen ben
  • knuffels hoore bij het leefe alleen als ik foel nou is het mooment
  • en ik wil niet alleen eete.
  • Misschien vergeet ik nog iets dat kan best.

Saame

Ofer eete. Ik wil dus niet alleen eete, saame is gezellig. Ik krijg mijn hapje met druppels op het dekenbed als de dag begint, dat is ook weeges mijn poot.
Dan later komt de luns. Dat eet ik alleen van mijn vrouw haar fingers of als ze het bordje ophoudt en stil erbij zit. Zo doe ik het ook ’s avonds. Alleen dan zegt ze fan Ollie ik moet eerst zelf eete.
Daar weet ik wat op.
Ik verstop me.
Boven ergens waar ze niks fan weet. Op de trap, in de badkamer, ik kan dat goed dat is mijn mening. En dan blijf ik stil tot ik hoor Ollie-Ollie, dan weet ik ze komt eraan.
Met mijn eete.
En dan wil ik wel eete en zij blijft erbij. Zo doe ik dat.

Updeet

Ik moet ook zeggen het is ook intiemiedinges. Daar ben ik nog steeds mee aan het oefenen en het is best moeilijk om diepe gefoelens te hebben. Als ik er niet tegen kan dan doe ik met mijn poot en eefe later wil ik dan toch een knuffel.
Dit is mijn updeet ofer hoe gaat het met mij. Ik heb mijn poot, mijn dingen in mijn kop maar ik heb ook gefoelens die zijn groot en fijn en ook een beetje moeilijk.

Jajim en Frou Frou en hun krabpaal-avontuur

Miauw lieve lezers, we hebben weer een nieuw avontuur om te furtellen. Zoals de lezers van onze blog wel weten zijn we, terecht, weleens kritisch en dat was afgelopen weekend extra nodig. We leggen het jullie uit.

APK

Frou Frou: “Een poos geleden miauwden we het al op Beestboek; er was iets aan de hand met onze krabpaal, weten jullie nog? We hebben het over die omgekeerde fabrieksfout in de krabstam, waardoor de touwen om je klauwen in te slaan zijn gaan loslaten. Dit was heus niet onze schuld, op een dag gebeurde het vanzelf.
‘Zo kunnen we toch niet fatsoenlijk meer ‘RATSJ’ naar boven snellen?’ miauwden we in koor naar onze mensenbroer. De plafondkrabpaal kwam dit jaar niet meer door de jaarlijkse Algemene krabPaal Keuring heen. Zo gemiauwd, zo gepiept of hoe gaat die uitdrukking ook alweer…’
Goed, mensenbroer kwam na een kort ofurleg met ons in actie en ging op het internet speuren.
‘We willen purrcies zo eentje als die we nu hebben, met een furstop huisje en al voor stel-dat situaties. Met touwen tot vlak onder het plafond en een ligplek ongeveer op 2 meter hoogte. Oh en een hangmat graag’. H
ij begreep het, we houden nou eenmaal niet van grote furranderingen maar soms kan het niet anders en zoeken we Saame een middenweg zoals nu. Aan losse touwen heb je namelijk ook weinig. Bovendien hebben we voor de praktijklessen die deze lente van start gaan, vlijmscherpe stiletto’s nodig.

Geur

Jajim: “Nou, een paar dagen later kwam het hoor – een hele grote kartonnen doos met alle onderdelen. Mijn zusje Frou Frou en ik gingen eerst ruiken wat er allemaal in zat. ‘Het ruikt naar nieuw’ miauwden we tegen elkaar. Vreemd. Frou Frou vond het eng en sprong met een ‘PIEP’ in onze furtrouwde maar defecte krabpaal. Ikzelf wilde er ook nog niet aan, aan het nieuwe.
‘Denk maar niet dat ik hierin trap, doe mij toch die originele variant maar terug’, miauwde ik terwijl ik demonstratief via de drie losse wand-mandjes om het gevaarte heen klom. ‘De enige manier uit de moeilijkheden is er dwars doorheen’ zei onze mensenbroer. Zucht. Dat zegt hij wel vaker. ‘Het probleem met deze krabpaal is alleen maar dat jullie geur er nog niet aan zit, maar die van de winkel. Jullie weten wat je te doen staat’. Daar had hij een punt.”

Proef-krab-periode

Jajim: “Na de hele dag wachten, pogingen van mensenbroer om ons erin te laten spelen en een dozijn omkoop-snackies zette ik mijn eerste klauw erin. ‘KRRRGH’. Een furtrouwd geluid. Toegegeven, dat was eigenlijk helemaal niet zo furkeerd, beter dan de bank zelfs. Met fonkelende ogen van trots keek onze mensenbroer mijn kant op.
‘Goed zo meisje’.
Dapper ging ik verder ‘KRRRGH KRGHSJ KRRRGHSJ’, en ging op het huisje liggen om aan mijn zusje te tonen dat het stiekem best meeviel. Wel besloten we voor de zekerheid dat dit het begin was van een proef-krab-periode, je moet immers niet te veel met je mens meebewegen. Anders furgeten tweevoeters nog wie de dienst uitmaakt in huis.”

Conclusie

Jajim en Frou Frou: “Ondanks dat er nog werk aan de krabpaal is hebben we ‘m voor nu voorzichtig en stilletjes goedgekeurd. Onze online winkel heeft wel iets furandert, elke losse stam is een halve muizenstaart langer gemaakt – vinden wij niet erg want we zijn zelf ook gegroeid. Maar het speeltoestel kan niet meer tussen de vloer en het plafond geklemd worden dus moest het toch ietsje anders in elkaar gedraaid worden.
Gelukkig heeft deze ook een mandje heel ver in de hoogte, net als de vorige. Moet ook, want wij zijn poezen van de bovenste plank. Na een paar dagen klimmen en krabben weten we al bijna niet beter meer dan het nieuwe model krabpaal. Maar miauw dat maar niet door aan onze tweevoeter. Wij bijten ons nog even vast in de proef-krab-periode, gewoon voor de zekerheid.”

Zachte kopjes,

Jajim en Frou Frou