Waarom flink zijn gewoon moeilijk is

Ik dacht zeker weete de reenovazie is nou klaar, we zijn naar de flet geweest heel lang weeges hier was te feel herrie en toen kwamen we terug en ik was gewoon weer thuis. En ik dacht nou is het leefe weer gewoon.

Alleen de herrie ging door.
Niet de hele tijd soms niet en dan durfde ik in destraat te kijken fan wat gebeurt hier. Dan zag ik mannen lopen, ergens heen en ze kwamen terug maar ferders niks. In het begin stond de stijger hier en weeges er waren geen mannen in, kon ik gewoon in de fensterbank liggen. Ik moest wel flink zijn en dat kon ik.
Toen ging de stijger weg dat was toch fijn.
Soms ging mijn vrouw telefoneren ofer de reenovazie en ze zei niemand weet iets Ollie en ik ook niet, dus we moeten alletwee wachten en flink zijn.

Alleen ik find het moeilijk.
Flink zijn is net als met mijn eete, je eet en eet en het lukt best goed alleen dan opeens is het op en je denkt wat moet ik nou doen.
Met eete is het zo dan ga ik me wassen en erna wil ik knuffels.
En nou mijn flinkzijn op is, nou blijf ik uit de fensterbank en ik ga in huis liggen, op het tapijt, op mijn krukje en heel soms boofe op het bed maar ik durf niet meer goed in de fensterbank, daar staat weer een stijger en soms klimmen er mannen in. Mijn vrouw zegt het zijn schilders. Ik find herrie is herrie en het duurt nou al zo lang ik foel het gewoon, flink zijn lukt niet meer vanzelf zoals eerst.

Ik wil knuffels en dan kan ik er toch niet tegen. En ik roep meeww kom erbij en dan wil ik toch liefer alleen zijn. Alleen als het afond is dan ben ik weer mijn gewone zelf. En in het wiekent ook. De mannen zijn weg, er is niemand in de stijger en ik kan weer in de fensterbank en knuffels kan ik dan ook. Nou weet ik helemaal zeker reenovaazie is stom echtwaar.

Jajim en Frou Frou over een kat-en-mousse spel

Miauw lieve lezers, de week zit er weer bijna op dus wij mogen weer letters miauwen. De ene keer maken we van alles aan avontuur mee en de andere week is het rustig. Nu zaten we in de rustige week dus we hadden mini-avontuurtjes. Dat is voor de balans denken we.

Mini-avontuur

Jajim: “Nu denk je vast, wat is een mini-avontuur? Het kan van alles zijn en het furschilt per katerman of poezendame wat bij je past. Zelf houd ik ervan om overal bij te zijn. Bij het tanden poetsen, eten, plantjes verpotten, met spulletjes rommelen, ochtend- middag- en avondrituelen; ik wil het allemaal zien en meemaken. Onze mensenbroer noemt mij dan ook wel een miauwsgierige poes maar dat moet hij zelf weten. Ik vind dat als je er niet bij bent, alles zo alleen voelt. Saame is alles toch veel gezelliger?
Mensenbroer zegt wel eens dingen als ‘kijken doe je met je oogjes poes, niet met je neus’ en ‘jemig, poes, wil je niet zo tussen mijn benen door rennen als ik met hete koffie rondloop?’. Hij zegt nog veel meer hoor, soms te veel. Dit zijn voorbeelden van het weekend toen ik meehielp met koffie zetten. Waargebeurd dus. Je zou denken dat het gewaardeerd wordt als je overal bij helpt? In mijn geval is dat niet altijd zo. ‘Je kan ook overdrijven’, vindt onze mensenbroer.”

Mier

Frou Frou: “Van mezelf houd ik meer van rust en voorspelbaarheid. Mijn zus Jajim is al miauwsgierig genoeg en is overal bij. Dan hoef ik alleen nog alles vanuit mijn mandje in de gaten te houden, waar ik af en toe mijn ogen even dicht laat vallen. Waar ik wel graag bij help is tuinieren en dat wordt wel gewaardeerd hoor. Alleen al door onze lavendelplant want die ziet er veel beter uit nadat ik ‘m onder poten heb genomen. Dat was aan het begin van dit weekend niet anders. Het was purrachtig weer en ik stond al op de deurmat toen onze mensenbroer thuis kwam. Een hoge ‘MIEUW’ tegen de nog dichte balkondeur en onze mensenbroer (en portier) begreep het; die deur moet open.
Meteen toen die open zwiepte, sprong ik met een boogje HUP de drempel over naar buiten. Ik kon niet wachten om hallo te zeggen tegen alle plantjes op het balkon en de bijen in de frambozenstruik. Net toen ik bij de reserve aardbeienplant stond, voelde ik iets kriebelen op mijn pootje. Het was een mier en hij liep zo over mijn witte sokje heen. Na eerst even furbaasd naar mijn poot te kijken voelde ik mijn instinct opkomen en begon tikkertje te spelen met de mier. Spannend dat het was! Want de mier was best wel snel en ik moest heel goed kijken omdat ‘ie zo klein was. Heel even zat hij stil en toen deed ik ‘PATS’ met mijn pootje.
Toen ik mijn poot weer optilde deed de mier niet meer zo veel. Net op dat moment liep onze tweevoeter naar buiten en bekeek mijn beteuterde snuitje. ‘Kop op meisje, het zonnetje schijnt. Wat is er aan de poot?’ Vroeg hij. En toen zag hij de kleine mier in het gootje. Jajim zou ‘m al lang opgevroten hebben, maar ik had niet zo’n trek in mier. Eigenlijk had ik sowieso niet veel trek.”

Furrandering

Jajim: “Ik lag net lekker in de zonnestraal weg te dromen toen mijn schoonheidsslaapje verstoord werd. Onze mensenbroer had de kastdeurtjes vlak naast mij open getrokken en was mompelend aan het schuiven met zakjes en blikjes.
‘Nee niet die, ook niet die…’ Hij leek gestresst. Normaal gemiauwd is hij veel vrolijker als hij ons een weekend hapje geeft. Dus ik stak vragend mijn koppie tussen de blikjes. ‘Het is je zusje, Frou Frou, ze heeft haar prooi in de goot laten liggen’ legde hij uit en zocht verder naar de ultieme, sappige lievelings mousse terwijl hij furtelde waarom. En láng dat het duurde, dat zoeken. Een beetje ongeduldig gaf ik kopjes tegen zijn hand wat ‘schiet nou op’ betekent.”

Frou Frou: “Eigenlijk had ik dus gewoon een mini-avontuur van het spel met de mier. Maar heb ik mezelf furraden door de mier niet op te eten of katdo te doen. Ik deed er gewoon niks mee. En toen gingen er alarmbellen rinkelen, zo noemen tweevoeters dat. Die van ons was het wel opgevallen dat mijn buikje platter werd en dat ik na een paar likjes genoeg had van welke lekkernij dan ook.
Maar het laten liggen van mijn prooi was de spreekwoordelijke druppel. Vorige week haalde ik ook mijn neusje al op voor een verse bromvlieg. Ondertussen had ons mens blijkbaar gevonden wat hij zocht tussen de berg blikjes want hij liep naar de keuken en Jajim volgde hem op de voet. Soms denk ik dat Jajim door blikjes heen kan ruiken want ze weet het al voordat zo’n blikje met een KLAK open gaat.

‘TIK TIK TIK’ klonk het vanuit de keuken. Altijd klinkt hetzelfde lokgeluidje als we wat lekkers krijgen, ook al hoeft Jajim niet gelokt te worden. ‘Eéétenstijd!’ Jajim maakte van ongeduld een paar schijnbewegingen naar het bakje, gevolgd door een langgerekte miauw. Voor de vorm liet ik toch een paar klanken van het kattenconcert horen. Probeer daar maar eens een snorhaar tussen te krijgen.
Een paar tellen later stond het bakje met kalkoen-konijn mousse voor mijn neus, mijn lievelings. Enthousiast nam ik het ene hapje na het andere en liet het deze keer maar voor de helft staan. Zo ga je van een rustige dag met een mier opeens naar een avontuur met furplicht extra mousse eten.”

Hebben jullie ook weleens dat je dag onfurwachts verandert, en wat doe je dan?

Zachte kopjes,
Jajim en Frou Frou

🐾 Bliksem over 4 en 5 mei

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Maandagavond 4 mei zat ik op de vensterbank. Het was ongewoon stil op straat. Geen auto’s, geen spelende kinderen. Ik zag mijn manmens zijn jas aantrekken en zwijgend naar buiten gaan. Hij zag er anders uit als normaal. Plechtig.
Ik voelde dat er wat in de lucht hing. Ik zag de vlaggen buiten halfstok hangen. Dus ik wist: pas op, wees stil, wees respectvol.

Toen de grote klok precies acht uur sloeg gebeurde het. De hele wereld leek zijn adem in te houden. Het was zo stil dat je geeneens een muisje hoorde lopen. Terwijl ik normaal een druktemaker ben, stopte ik met het wassen van mijn poten en keek uit het raam. Ik hoorde 2 minuten lang helemaal niks.

Miauw

Waarom is dat dacht ik? Waarom is het zo stil? Ik dacht aan de verhalen die ik soms hoorde. Toen de mensen bang waren en er geen vrijheid was. Het waren donkere tijden. We herdenken, Bliksem, had ik mijn manmens wel eens horen zeggen. Zodat we niet vergeten hoe kostbaar vrijheid is.
Ik gaf een zachte miauw in de stilte. Ik dacht: zouden de katten toen ook honger hebben geleden? Ik voelde dat het een moment van verdriet was. Ik besloot mij aan te sluiten bij de stilte. Dit was belangrijk voelde ik.

Vrij

De volgende dag was alles anders! Ik werd wakker en de zon scheen. Ik liep de jungle in en hoorde allemaal vrolijke muziek en vrolijke mensen praten. Ik zag dat de vlaggen nu mooi in top hingen, en wist, nu is iedereen blij.
Nu vieren de mensen het! Op 5 mei, de dag van de bevrijding, voelde ik de opluchting. De mensen hadden oranje shirts aan en waren vrolijk. De mensen voelden zich vrij.
Ik rende door de jungle en sprong op de schutting. Ik dacht na over het verschil. 4 mei is voor de tranen en de herinnering, 5 mei is voor de lach en de toekomst.
Ik vond het eigenlijk wel een vreemde combinatie, maar wel een mooie. Maar zonder te denken over 4 mei wist je ook niet hoe bijzonder 5 mei is. Ik snapte het.
Dus ik zou het nog één keer uitleggen voor mijn vriendjes en vrindinnetjes:
4 mei: stil zijn. Denken aan vroeger, vlaggen halfstok.
5 mei: Feestvieren, blij zijn, zingen, dansen en de vlag in top.

Gras

Ik rolde mij nog even lekker in het gras. Vrijheid is als een warme zonnestraal: Je moet er soms even bij stil staan om er echt van te genieten.
Mijn manmens zat mij aan te kijken en ik keek hem aan. Volgens mij rolde er een traantje over zijn wangen. Dat was van blijdschap, dat weet ik zeker. Ik ga hem maar even een kopje geven. Dat is nu belangrijk.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Belle en de problemen met de aaipet

Haaaaalo liefe frientjes,

Deze keer ga ik een mienie blog schrijfe, een kleine blog dus. Weten jullie waarom? De aaipet is kapot. De batterijen doen het nie en daarom kan hij nie meer oplaaie.

Frouwtje hep de aaipet bij een meneer gebracht en die doe kijke of hij nog gereepareerd wil. Nou belde die meneer toevallig net, en hij heef gezegd dat de aaipet verouderd is en niet meer gemaak kan worden. Nou dat weer Belle, wat een pech, dat zijn weer onvoorziene uitgaaven. Zo hebbie niks aan vaakanziegeld en is het in 1 keer pats boem op. Frouwtje foelde zich eg waar furrdrietig en wat doe je dan als poes?

Trooste

Dan doe je dicht teege haar aan kruipe op de bank, en geef je sagte kopjes en ga knorren. Je doe gewoon trooste als je saame bent. Ze doet het bij mij ook als ik mij nie heppie foel. Maar ik zag dat ze opknapte en ze zei, als het leefe eefe teege zit is het de kunst om positief te blijfe. En dat gaan we gewoon doen ! Die centen foor een nieuwe aaipet die komen er wel. Frouwtje kan goed de handen uit de mouwen steeken en de centen furrdienen.

Maar nu eefe terug naar het hier en nu. Het was weer mijn beurt foor de blog en dacht ik, hoe moet dat nou zonder aaipet ? Nu hep frouwtje ook een aaifoon en zeg ze, Belle ga jij eens probeere om met je poote op de aaifoon te tiepe. Maar dat is eg waar heel moeiluk. Het scherm is klein en het toetsenbord ook, mienie dus. Als ik met mij poote er op sla, dan toets ik wel vier letters tegelijk in. Ik moet dus niet meppe met mijn poote, dat snap ik nu. Nou ben ik dus aan het oefenen met de blog te schrijfe. Als ik nou heel foorsigtig en gekonsentreerd met mijn poote op een toetsje druk dan gaat het. Maar gaat heeeel langzaam en als ik eefe uit mijn konsentraazie ben dan druk ik wel vijf letters tegelijk in. Dus ik ben nou heeeeel lang bezig, maar het gaat.
Ik wil jullie toch niet teleurstellen om deze keer de blog oofer te slaan. Nee zeg frouwtje, we doen kijke naar alternatieven, en wat er wel mogelijk is.

Kerremus

Het was geen rustige week met de kerremus foor de flat. Het was mooi weer dus alle raame en de balkondeur waren oope. Dan komp er feel herrie binne. Op het balkon ligge ging dus nie. Maar gelukkig was de kerrumus s’avonds al froeg stil. Dat was omdat er bijna geen mensen doen koome.
Belle heef frouwtje geseg, leefe is vandaag de dag heel duur geworden. Mensen gaan nie de draaimolen betaale foor 2 minuten draaie, dat kost te feel geld. We doen eg waar hoope dat de kerrumus folgend jaar nie meer terug komp. Kan eg nie hoor in een woonwijk. En er was ook nog een buurman in de flat de hele week aan het boore. Dat is dan ekstra herrie. Furrhuizen doen we niet Belle zeg frouwtje. Je doe nooit weete waar je terecht komp en het kan nog erger ! Oofer het algemeen is het rustug in de flat. Bofendien zeg ze, is er grote wooningnood.

Logeren

Dat doe ik wel begrijpen. Zelluf heb ik in een asiel gezeten, wel 5 maanden lang. Ik was blij dat ik van de straat ben gehaald. Maar dat kleine hok op een kamer met feel andere miauwende katten vond ik niet fijn. Toen kwam ik alleen op een kamer maar dat hielp niks. Er kwam maar geen huisje foor mij vrij.
En toen ik echt agressief werd en uit frustratie een puinhoop van mijn hok ging maken, werd ik uit het asiel gezet. Ik mocht ik logeren in een huisje wat nu mijn forever home is geworden, bij frouwtje. Ze heef geseg, we blijfe hier lekker woone hoor.

Nu hep ik geloof ik toch best wel feel geschreefe. Mijn poote doen zeer fan de inspannng en mijn ooge zijn waazig geworden. Tijd om tefreede languit te gaan ligge op het hippiekleed en te riekeksen.

Ik doe met jullie allemaal mee hoor foor freede, ik doe keihard krijse. Liefe frientjes, hep het goe
en tot de volgende keer op de nieuwe aaipet !
Dikke knuf van Belle

Japie: You’ll never walk alone

Het luik kleppert een vrolijk melodietje achter me. Dat klinkt net zo enthousiast als ik me voel. Mijn hoofd tuimelt van de energie iedere keer als ik de purrrfecte ingevingen van m’n katlega’s lees. Al mijn furriends helpen mee om Muisbezorgd op de kaart te zetten.

Het markatingteam oppert bijvoorbeeld een happig muismenu, de muiskrokat, een muizige katsalon en een furrukkullukke cock o mouse. Loopt het water je al in de bek? Wat te denken van gemarineerde gyrosmuis (voorstel van onze teamleden met Griekse roots) of de spectaculaire spacemouse (naar aanleiding van de recente reis om de maan). Ik wil het allemaal op de muismenukaart laten zetten door mijn rechterpoot. Zoals jullie weten gaat die minder snel dan de ideeën borrelen.

Furbinding

Toen ik aan dit project begon, dat al jaren door mijn kop ging, had ik niet kunnen bedenken dat we het Saame zouden doen. Het zorgt voor een furbinding die het mensenbrein te boven gaat. Van tante Cato heb ik wel eens gehoord dat zoiets ook gebeurde in de tijd dat oudoom Bob furhalen in de lokale krant miauwde.
Toen hij over de regenboogbrug ging, gebeurde er iets wonderlijks. Na het opdrogen van zijn laatste letters kwamen er brieven uit het hele land. Van Groningen tot Maastricht, van Vlissingen tot Den Helder. Hoe kon het dat de blog van Bob door heel Nederland bekend was, terwijl de krant alleen op deurmatten viel in Hellevoetsluis en social media nog in de kinderschoenen stond. In de meelevende berichtjes die ze ontving, stond bijvoorbeeld dat een oma de purrichtjes altijd uitknipte en opstuurde in een envelop naar haar kleindochter. Een mevrouw las ze door de telefoon voor aan een zieke vriendin. Weer een ander scande de krant en stuurde ze per mail op naar iedereen die het ook lezen wilde. In het bejaardentehuis was het vaste prik bij het koffierondje.
De variaties waren eindeloos. Zo bleek een in haar beleving ogenschijnlijk simpel verhaaltje in de lokale krant een wonderlijk web te spinnen tussen mensen. Het ontroerde haar tot in het diepst van het hart. Daarna zette ze voorzichtige schreden op Beestboek. Onlangs was dat twaalf jaar geleden. Beestboek weet zulke dingen en herinnert je daar iedere dag aan.

Beestboek

Hoogste tijd voor de bissniss. Ik sjees de trap op om Mo aan te sporen verder te gaan met de website. Zoals al een paar dagen tref ik haar met een bleek gezicht en waterige ogen achter het scherm. De herinneringen van Beestboek zijn leuk, maar soms ook pijnlijk. Ze laten de ontwikkeling haarfijn zien. Die wisselt al weken tussen het ziekteproces van mijn broer Foppe en oudoom Sjaak. Een stoere kater in een roodwitte jas die transformeerde van een verstoten straatschoffie zonder toekomst in een geliefde pursonality met een eigen thuis. Hij miauwde al over Muisbezorgd. Weten jullie dat nog?
De dag dat hij over de Regenboogbrug ging komt er bijna aan.
Mo vindt dat nog altijd moeilijk om terug te lezen. Al is het (al of is het pas?) zes jaar geleden het voelt als de dag van gisteren. Daarnaast voelt ze het verdriet van de mensen die de afgelopen tijd onverwacht afscheid moesten nemen van hun lieve trouwe vierpoters. Ook dat staat allemaal op Beestboek. Bij het lezen van iedere letter en alle spaties daartussen is het pijnlijke verdriet van die ander zo intens voelbaar. Wetende dat er geen eindtijd zit aan rouw.
Want dieren nemen allemaal een stukje van je hart mee en die wond krijgt wel een korstje maar schiet heel makkelijk weer open.

Feest

Vandaag, de dag dat mijn furhaal op de blog komt van Ollie is het Dodenherdenking. Morgen is het Bevrijdingsdag. Verdriet en vreugde tegelijkertijd, naast elkaar, poot in poot, dwars door alles heen. Zo gaat het morgen ook hier.
Feest omdat Foppe zijn elfde furjaardag mag vieren. Hij blijft ons verbazen. Het ene moment slobbert zijn mottige jas. Dan weer zit hij strak in het pak en is het alsof zijn smoking net van de stomerij komt. Verdriet om oom Sjakie die daags na het feest van Foppe een enkele reis naar Regenboogland maakte. Zeker weten dat hij het daar groots viert met alle furriendjes die onlangs over dezelfde brug wandelden. We lachen door onze tranen heen en voelen dat we niet alleen zijn. Zouden we de kleuren van de regenboog kunnen zien als de zon door onze tranen heen schijnt?
Ik stuur kopjes vol troost naar iedereen die iemand mist, ook namens mijn furmilie.

Koppie van Japie