.
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Afgelopen week was een rare week. Er was verdriet op 4 mei en feest op 5 mei, maar ik had ook de hele week Roover te logeren. Hoe ging ik daar mee om? Hoe doe je dat samen? Gaat Roover niet zijn eigen huis missen? En gaat hij op mijn plek liggen of niet? Ik ga vertellen hoe het ging en hoe het afliep.
Het was best een drukke week, al zeg ik het zelf. Het was een week vol kattenkwaad, gezelligheid en ontdekkingsreizen door een ander huis.
De eerste dagen stonden bij Roover in het teken van het hele huis inspecteren. Alles was natuurlijk nieuw voor hem. Ik rende samen door de gangen, de slaapkamers en de keuken. Ik liet hem zien waar de brokkenbakjes stonden. En ik leerde hem de kunst van het “Bliksemsnel” verstoppen.
Samen
En Roover deed zich zo goed verstoppen dat hij zelfs bij mijn mensen in het grote bed ging slapen onder het dekbed. Dat was een goeie verstopplek want mijn mensen hadden hem niet gezien. Die Roover is een slimme jongen en ik had het hem goed geleerd. Ik zeg: pootjes high five voor mij en Roover.
Soms zaten we urenlang op de vensterbank om vogels te observeren en alles wat in de jungle gebeurde. We deden dan samen miauwen en er werd gekeken naar elkaars schaduw onder de struiken.
Na het vele spelen en avonturen beleven lagen we samen te slapen op de warme plekjes in het huis. Wel ieder op zijn eigen plek. Dat was belangrijk, want het is wel mijn huis. En dat samen zijn kan best wel intensief zijn merkte ik. Maar Roover merkte dat ook.
Het hoogtepunt van de week was een avontuur bij Luna in de tuin. Het was een ontdekkingsreis door het onbekende. Maar het eindigde in samen ravotten met Luna.
Naar huis
Maar na een week van gezelligheid en samen zijn ging Roover wel zijn eigen huis en vrouw missen. Er kwam dus een ontknoping, we gingen ieder weer naar onze eigen plek.
Voor Roover was het hoogtepunt van de week de terugkeer van zijn vrouw. Hij had een leuke tijd gehad bij mij, maar was blij om weer bij haar te zijn en in zijn eigen vertrouwde omgeving, en zijn leventje weer op te pakken.
Ik genoot op mijn beurt van de herwonnen rust. Na een week alles gedeeld te hebben, van speelgoed tot brokjes tot slaapplekjes, vond ik het heerlijk om mijn territorium weer helemaal voor mijzelf te hebben.
Ondanks dat we beiden blij waren dat de logeerpartij voorbij was, had ik wel het gevoel dat onze vriendschap versterkt is. We hebben veel gespeeld en samengewerkt maar er gaat uiteindelijk niets boven je eigen huis en routine. Dat vind ik.
Tevreden
Mijn conclusie is dan ook: Een geslaagde logeerpartij, met 2 tevreden katermannen die precies hebben gedaan waar ze zin in hadden. En ook weer blij waren dat het voorbij was.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem
Hoi liefe friendjes en friendinnetjes daar ben ik weer! Het is weer Minnie dinsdag. Dus pak een brokje en neem een slokje en lees weer gezellig mee.
Ik rende ooferal op en af. En weer af en op hihi. En de gordijnen nou dat zal ik jullie mauwen. Als je nog zo piepklein bent dan kan je daar lekker makkelijk in hangen. Kan dat nou ook wel proberen maar dan lazer ik zo weer naar beneden want ben nu natuurlijk feel zwaarder. Dus dat doen we maar niet hihi. Ik weet nog wel dat mijn mama faak naar mij mauwde dat ik naar beneden moest komen. Die was zo bang dat mijn kleine nageltjes zich niet goed fast haakte in de stof.
Furrstoort keek ik op. Huh wat waar wat zeggie. Frau moest glimlachen. Zat je lekker dag te droome liefe meid van me. Ik knikte en gaf haar een kopje. Furrtelde haar dat ik terug had gedacht aan de tijd dat ik klein was. Oh Minnie wat had ik dat graag van je mee willen maken zei ze. Want zij is natuurlijk pas mijn mama van sinds dat ik twee ben. Daarna was het tijd voor het aafond eten en gingen we dat doen.
Daarnaast kom ik graag op de slaapkamer. Dat doe ik niet als mijn mensen daar slapen. Het is niet dat ik dat niet zou willen maar dat zijn we niet gewend dus Moos en ik blijven ’s nachts in de kamer en de beide kattendames slapen op zolder. Ook niks mis mee want daar staat ook een bed en in de kamer zijn twee banken. Ik vind het echter wel erg prettig om zo nu en dan een kijkje te nemen in dat vertrek met het grote bed want ten eerste kun je er erg zacht op liggen maar ik kan daar ook op de vensterbank zitten en de straat in kijken. Als ik de deur daar open hoor gaan, sjees ik zo snel als mijn pootjes me dragen kunnen naar de gang en mag ik binnen.
Kruimels
Er staat voor mij altijd een bakje brokjes, niet dat ik die eet want het zijn geen lekkere brokjes, maar stel dat ik bijna flouw fal van de honger dan zau ik ze kunnen eeten, in een noodgefal dus, forige week dinsdag stonden die fiese brokjes niet waar ze altijd staan, en mijn mensen kwamen niet, hoe hard of zacht of zielig ik ook toeterde, ze deeden net alsof ze sliepen, ik probeerde ook nog een beetje te slaapen maar dat is moeilijk als je keiveel honger hebt.
Toen mijn mensen eindelijk opstonden zei mijn vrouw Ga maar in je tuin kijken Keef!, dus dat deed ik, ook al zag ik niets biesonders, na een tijdje kwam mijn vrouw naar me toe, we liepen Saame naar de tuindeur en ik wist dat ze me eeten zau geefen, ineens tilde ze me op, dat hoeft voor mij niet zo maar ik find het ook niet erg, pas toen ze met mij in haar armen ging loopen en ik in de gang die stomme bus zag staan begon ik te friemelen en tegen te stribbelen, maar het was al te laat: ik zat in de bus.
was stilletjes en ik at niet veel, ik was in mijn tuin maar ik rende niet en ik speelde niet, ik was aan het ferwerken, ik kreeg ekstraveel knuffels en aandagt, ik sliep veel in mijn mand onder het bed, meer dan anders, ik speelde niet eens spieraal in de nacht, zo moe was ik van mijn afontuur, pas na twee daagen deed mijn toeter het weer, ik was weer gewoon Kever en mijn moeilijke gefoelens waren geparkeerd, net als die bus.
De afgelopen week ging ik me gelukkig weer steeds beter voelen na m’n bezoek aan de lieve dierendoktermevrouw, waar ik in m’n vorige blog over mauwde.
aan te gaan, en omdat ik heel hard kan rennen vanwegens dat ik al sinds m’n kittentijd op m’n achterpad geoefend heb zit ik zo weer veilig in m’n eigen tuin. Alleen kon ik deze keer even niet anders dan uithalen naar die grote boze kater. Want soms moet je toch even aan de ander laten weten dat wat hij doet niet okee is. En ik dacht dat ik er prima mee weggekomen was want ik kwam zonder gaten of scheuren in m’n jas weer thuis.
best gedaan om haar personeel te troosten. Zelf heb ik uren op de uitkijk gezeten, omdat ik dacht dat ze misschien wel naar het weiland zou komen om alvast wat muizen te jagen, want een paar dagen voordat ze verdween had ze vol trots haar allereerste muis gevangen.