Nee, ik ga ‘t niet weer over het weer hebben, want vorige keer dat ik mauwde zo blij was met de zon verdween ze ineens voor een paar dagen en was het weer nat en grauw en grijs…
Dus ik wacht deze week na m’n ontbijt en m’n dut, m’n knuffels en m’n aaien gewoon op wat gaat komen, want aan het weer kan ik toch niks veranderen…
Uitzicht
De nieuwe plek van m’n krabpaalkaktus, die nu bijna voor het grote raam in de woonkamer staat, daar ben ik nadat ik vorige week nog even duidelijk liet merken dat ik helemaal niets van al dat geschuif met m’n meubels moet hebben, inmiddels toch wel heel erg blij mee.
Achteraf gemauwd heb ik vanuit de mand die hoog in de paal hangt een prima uitzicht over m’n hele achtertuin, een stukje van ‘t achterpad en een stukje van m’n weiland. Dus ik 
lig als ik binnen ben meestal daar met één oog open wat te dutten, want ik blijf alert. Zelfs als ik geen straatcontroledienst heb.
‘t Is alleen een beetje jammer dat m’n personeel zo nodig een schutting om m’n tuin wilde zetten, want anders had ik vanuit m’n kaktusmand een nog groterderder uitzicht gehad. Maar als ik meer wil zien dan kan ik altijd lekker naar buiten om op m’n catwalk te gaan liggen, want vanaf dat punt is ‘t uitzicht werkelijk nog steeds kattastisch.
Buiten
Buiten begint er ook steeds meer beweging te komen. Niet alleen van blaffers die met hun tweebener aan de lijn langslopen of buurtkatten die weer aan de wandel zijn, maar ook vogeltjes. En die heb ik een hele tijd niet gehoord. Ze zitten allemaal in de bomen langs de rand van ‘t weiland, waar genoeg te eten is voor ze. Bij mij in m’n tuin komen die kleintjes niet, want daar zitten alleen van die hele grote witte die enorm hard kunnen krijsen, of van die glimmende zwarte, en daar zijn ze bang voor.
Die grote blauw met wit en zwarte vliegers heb ik nog niet gezien, maar dat zal denk ik ook niet zo lang meer duren. En dan hou ik ze allemaal weer scherp in de gaten, want ze zitten op m’n catwalk of op ‘t randje van ‘t schuurdak en proberen me uit te dagen. Daar trapte ik nog wel ‘s in toen ik wat jongerderder was, maar tegenwoordig laat ik ze lekker druk zijn tegen elkaar. Al storen ze me wel met hun herrie wanneer ik door m’n weiland sluip, want de muizen schieten dan alle kanten op. En probeer dan nog maar ‘s met een goede vangst thuis te komen…
Tegenvaller
Gelukkig ben ik niet afhankelijk van wat ik buiten vang, want als luxe katermans heb ik altijd wel een gevuld bakje in m’n keuken staan. Tenzij ik natuurlijk m’n portie brokjes in korte tijd opknabbel, maar dat doe ik alleen maar uit protest, omdat ik het geserveerde natvoer als ontbijt of diner niet lekker vind. Zoals gisteren, toen Junior een nieuw merk blikje opentrok waarvoor ze een reclame had gezien in haar favoriete kattenblad.
‘t Was zonder allerlei toevoegingen die ik niet nodig heb, en er zat tonijn in. En m’n personeel weet dat ik stapelgek op tonijn ben. En er zat een gele fruitsoort in die ik ook best wel lust. Dus toen ze het blikje uit m’n voorraadkast pakte en opentrok, kwam ik alleen al door die verukkulukke geur uit m’n cactus en liep hoopvol naar m’n etensbak. Maar wat een tegenvaller, zeg.
Die tonijn met fruithap zat in gelei, en als ik iets echt niet lust dan is ‘t wel gelei. Brrr, dat drillerige goedje eet m’n personeel zelf ook niet, dus waarom zou ik dat dan wel doen? Junior had vast haar leesbril niet op toen ze het blikje kocht en had voor het serveren nog geprobeerd om dat vieze spul door de tonijn heen te prakken, maar ik liet me toch echt niet voor de gek houden.
Nou gebeurt ‘t wel vaker hoor, dat ik voor ontbijt of diner iets krijg waar ik op dat moment geen trek in heb, en dan laat ik m’n natvoer gewoon staan. Maar als ik dan een uurtje later ofzo een knorrend gevoel in m’n maag voel dan eet ik vaak toch nog datzelfde bakje in een paar keer leeg. Want ik ben gek op natvoer, en ik hou van de variatie die ik elke dag krijg. ‘k Moet er niet aan denken om dag in, dag uit hetzelfde geserveerd te krijgen.
Nou ja, een uitzondering zijn natuurlijk m’n droge brokjes die ik afgemeten naast m’n natvoer krijg, want dat zijn nog steeds dezelfde soorten brokjes die ik al eet sinds ik beebiekittenkater af ben. En ik vind ze nog steeds heerlijk. M’n personeel mengt die zelf uit vier grote zakken met verschillende smaken, elke keer als m’n gebruiksvoorraad op is. Ze zijn ook lekker knapperig, zelfs als ze al een halve dag in m’n brokjesbak zitten. En dat is volgens m’n personeel heel goed voor m’n gebit, maar dat interesseert mij niks. Ik vind ze gewoon lekker.
Poot
Ik zal eerlijk toegeven dat ik een verwende katermans ben, dat weet ik. Maar ik moet het ook gewoon doen met wat ik in m’n etensbak geserveerd krijg, want eten weggooien in mijn huis gebeurd zelden. Behalve dan wanneer m’n personeel niet goed opgelet heeft en er iets met gelei opengetrokken wordt. Dat hoef ik dan ook echt niet op te eten, al duurt het soms wel ‘s een heel half uur voordat ik een bakje met ander natvoer krijg.
Maar omdat ik dan heel zielig kan kijken krijg ik daarna dan iets dat ik wel veel lekkerderder vind. Want als volwassen katermans moet je wel je poot stijf houden om geen gelei te willen eten. En een beetje inspelen op ‘t schuldgevoel van je personeel. Dat werkt hier in huis altijd prima.
Stevige poot en zachte kopjes,
Joep
De hele tijd van de afgeloope tijd zat ik te wachten tot het lente werd en bleef, dus echt met zon en warmte en dat je weet de winter is eindelijk weg en die blijft ook zeker weete weg. En ik wist ook wat ik wilde dat is in de zon liggen en me warm en tefreede foelen.
Miauw lieve furriendjes en tweevoeters, we hopen dat iedereen ook zo fijn heeft kunnen genieten van het purrachtige weer. Wij hebben er alweer heel wat balkon uren op zitten sinds de zon terug is en onze lentekriebels zijn ook mee gekomen. Onze winterslaap is over en het is tijd om onze voorjaars hobbies weer op te pakken. De grote vuurbal heeft nu meer energie en dat hebben wij ook in onze lijfjes, zoiets voel je gewoon.
kattenconcert. En het is gezellig om overal bij te zijn, dus ik begeleid hem naar de badkamer en loop mee naar de koelkast waar zijn ontbijt in zit. De wandeling naar de keuken is extra spannend als ik tussen zijn benen door slalom en kopjes geef. Maar ik heb nóg een spelletje, eentje die Willem vaak speelde, en dat is furstoppertje. Dat is leuk om te doen als hij onder de douche vandaan komt want dan weet hij niet waar ik mij verscholen heb. We hebben een hoogslaper-bed en daaronder staan een paar verhuisdozen, dat is mijn nieuwe geheime plekje.”
Bonus
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Plotseling hoorde ik een bekend geluid. Tsjilp tsjilp. Op de schutting zat een brutaal vogeltje. Normaal was ik er achter aan gegaan, maar vandaag liet ik hem maar zitten. Ik gaf de vogel een knipoog, draaide me om en maakte een sprong in de lucht.
De geuren: Vanaf het dak rook de lente nog sterker. Overal waren de mensen in de tuin bezig en rook je alle bloemen. Kijk zij Roover de hel wereld is weer wakker en in de tuinen bezig.
Miauw, het is weer zover. Het is weer Minnie dinsdag. En fandaag ga ik het hebben oofer de lente en oofer tsjillen.
Als ik stilte wil dan ga ik in huis op zoek naar een goed plekje daarvoor. Het hangt er ook een beetje fanaf of dat Frau thuis is. En of de mensen in de andere huizen er wel of niet zijn. Want soms zijn ze in een fan de andere huizen aan het furrbouwen. En nou dan maakt het niet uit waar je gaat liggen en of je wel of niet je pootjes oofer je ooren doet. Dat boem boem zaag zaag timmer timmer geluid daar falt niet aan te ontkomen. Frau heeft daar dan oordopjes foor. Ze heeft wel eens aan mij gefraagd of ik ook oordopjes wou. Toen zijn we saame onlein gaan kijken. Of er ook misschien foor katjes waren. Oordopjes of een headset. Nou toen Frau dat zei oofer die headset toen moest ik wel heel hard miauw lachen. Want dopjes in m’n oren nou dat kon ik me nog wel foorstellen. Maar een katje met een headset op nou miauw hihi dat idee fond ik me toch wel zo grappig.