Weg uit huis voor de renovatie

Even een bericht uit huize Ollie van zijn vrouw, over de situatie hier. Die is spannend. In de straat waarin we wonen, worden in de woningen de kozijnen van alle ramen vervangen.

Dat betekent boren en hakken en al die dingen meer, wat vooral in de ochtend met veel hard geluid gaat. Het betekent ook een straat vol auto’s waaruit klusmannen met hun materiaal komen. Er staat ook een tent in de straat, pal voor de woning waar de klusmannen in aan het werk zijn.
En volgende week beginnen ze zowat hier.
Wat te doen?

Ollie is een kater met angstklachten, waarvoor hij ook druppeltjes neemt en andere medicatie, in overleg met zijn arts. Evenzogoed zijn die klachten niet weg, alleen minder. En nu met de naderende renovatie voelt hij dat er iets op komst is, en ik ook natuurlijk.

Klusmannen in huis, met alle herrie en ongemak van dien: dat gaat niet.

Daarom gaan we naar een wisselwoning. Donderdag (vandaag dus) vertrekken we, dan kunnen de mannen hier hun gang gaan, daarna komen we weer terug.
In die wisselwoning hebben we rust en veiligheid.
Ik ben de hele week al daar wat spullen aan het neerleggen in de hoop dat Ollie er veilige luchten door ruikt. Gisteren heb ik er een verstop-kamer voor hem ingericht. Daar mag hij schuilen als hij het nodig heeft.

Verhuizen is het beste dat er nu op zit, maar het brengt wel nieuwe zorgen mee. Want Ollie is sinds hij hier kwam – ruim zestien maanden geleden – nog nooit in een andere woning geweest, alleen hier waar alles voor hem vertrouwd en goed is. Dus hoe hij zich daar voelt, dat is een zorg. Als hij maar wil eten. Als hij maar durft rond te lopen, naar buiten te kijken. Zijn vaste spullen gaan natuurlijk mee en ik blijf zoveel mogelijk bij hem.
In overleg met zijn dokter krijgt hij op de verhuisdagen Gabapentine, om de overgang te verzachten.

Verder hoop ik dat het internet goed werkt in de nieuwe woning.
Dan kan Ollie zelf vertellen hoe hij het vindt, als hij er dan tenminste aan toe is.

En Jajim en Frou Frou, dank voor het mogen wisselen van de dag, zo kon ik de situatie uiteenzetten. Jullie mooie verhaal staat al ingepland voor morgen.

🐾 Bliksem en de paashaas. Wie is dat?

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Daar ben ik weer met een vreemd verhaal. Jullie weten dat ik van jagen hou in mijn jungle en van slapen in de zon. En dat allemaal in mijn territorium: De jungle!
Ik hoor geluiden van mijn mensen dat het Pasen gaat worden. En ze hebben het maar steeds over de paashaas die langs zou komen. Ik vond dat maar vreemd. Want wie is die paashaas eigenlijk? Ik ken alle bewoners van de jungle. De eksters, de dikke duif, Roover, Luna en natuurlijk de familie egel die in de struiken woonde onder de heg. Maar een haas? Die heb ik nog nooit gezien.

Egels

Dus ik miauwde tegen mijn man mens: Er is geen haas. Er zijn egels, die hebben stekels. Maar die leggen geen eieren. Die rollen zich alleen maar op.
Dus ik deed nog maar eens mijn ronde in de jungle. Ik sprong op de schutting en keek rond. Ik zag echt geen haas. Wel de familie egel, moeder egel en haar 2 kleintjes liepen rustig rond bij de oude struiken.
Ik besloot maar een kijkje te gaan nemen. Ik liep rustig en behoedzaam naar de struiken. Ik was verbaasd wat ik toen zag. Bij moeder egel lag een half opgegeten wortel. Het leek wel of iemand een feestje had gehad. Moeder egel keek mij aan met haar kraaloogjes en snuffelde.
Toen begreep ik het. De haas is hier natuurlijk in de nacht geweest en had hier zijn laatste stukje wortel verstopt. Dat moet dan wel de paashaas zijn geweest. Ik liep naar de moeder egel en gaf voorzichtig, zonder mijn neus te prikken, een kopje. Toen ging ik in de zon liggen en dacht: Pasen is dus eigenlijk gewoon een ontbijtfeest voor de tuinbewoners. En nu was daar dus ook een haas bij geweest.
Toen had ik nog maar 1 missie. Als die haas bestond en zomaar willekeurige eet dingen in de tuin gooit kan ik dat natuurlijk ook doen. Ik was tenslotte de koning van de jungle.
Ik ging dus op zoek in de keuken naar een buit. Van de vorige avond lag daar nog een schaal met brokjes. Als die haas en de egels zo blij waren met die wortel, dacht ik, dan zullen ze ook wel blij zijn met mijn brokjes.
Met enige moeite sleepte ik de brokjes de jungle in. Het was best wel een komisch gezicht want ik liep achterwaarts de tuin in omdat het een grote schaal was waar de brokjes in zaten.
Ik deponeerde de schaal met brokjes voor de neus van vader egel die net zijn snuit door de heg stak. Hij keek naar mij en naar de brokjes en rolde zich toen langzaam op tot een bal. Dat vond ik raar. Maar toen gebeurde het. De 2 jongste egels zagen de brokjes en liepen enthousiast richting de schaal. Ze begonnen gelijk te eten. Vader egel rolde uit zijn bol en zag dat het goed ging.

Buiten

Mijn man mens kwam naar buiten en riep: Kijk nou! De paashaas heeft dit jaar zelfs aan de egels gedacht.
Ondertussen zat ik alweer op de schutting en schudde met mijn kop. De mensen dachten dat een onzichtbare haas het eten had bezorgd, terwijl ik, de grote koning van de jungle, zich een ongeluk heeft gesleept voor de familie egel.
Volgende keer verstop ik gewoon zijn autosleutels. Kijken of hij dan nog steeds in de paashaas gelooft.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Belle deed mee met Internaasjonaale Womans Dee

Haaloo liefe frientjes,

Zondag 8 maart. Fandaag is het Internaasjonaale Womans Dee! En ik doe ook mee! En weete jullie waarom? Ik ben ook van het frouwelukke soort, een meisjespoes dus! Ik ben fan meening dat ook frouwelukke dieren fandaag geeerd mogen worden. Als je kijk naar frouwtjespoesen, hoe sterruk ze zijn, wat ze allemaal meemaake en hoe goed ze foor hun beebies zorruge, soms op de straat in moeilukke omstandigheeden.

Eige poote

Ik ben nu 5 of 6 jaar. Dat weete we niet presies, maar dat kan mij niks scheele, ik foel mij zoals ik ben en dat is jong. Jullie weete ik hep op straat gezorven en feel beebies gehad. Ik wil er niet meer aan terugdenke hoor, want dan breek mij poesenhart. Op straat babies te moeten krijge en foor ze te zorruge en ze te beschermen, dat is heel swaar. En van meneer kaater was niets meer te zien. Maar foor je beebies doe je het en ga je alleen door.
Ik hep jullie ook weleens furrteld, dat ik aangereeje ben door een auwtoo en de dierenambulance mij toen hep opgehaal. Ik had alleen kneuzingen, dus dat fiel mee. Maar toen hebbe ze mij gelijk gehollupe en gesteriliseerd, zodat het klaar was met beebies. Ik fon het goed hoor, want steeds merukke dat er weer een kaater op je springen doe en je beebies krijg, op een gegeeve moment zakte ik bijna door mijn poote en kwam ik niet goed meer op krachte.
Maar die tijd is foorbij hoor en mijn babies hebbe hun weg gefonden, en hep ik ze geleerd goed op eige poote te staan. Al met al wil ik nogmaals zegge, ik fin dat het fandaag ook Internaasjonale Frouwtjes Dierendag is. Wij frouwtjesdieren zijn het waard.

Nacht

Fouwtje had fanacht eefe op het balkon gestaan. Ze zei, Belle je zie niks door de dikke mist, maar als je goe kijke doe zie je misschien wel iets, ineens een ster of zo. Ik bleef binne hoor en dacht je zie toch heelemaal niks, kom maar weer gauw binne. Nou toen ginge weer slaape, maar het duurde zolang vandaag. Ik hoorde de foguls froeg fluite, en het was nog steeds dikke mist, maar zag dat het steeds lichter ging worden. Maar er kwam geen beweeging in frouwtje terwijl het allang tijd was foor mij ontbijt.
Er is ook iets raars met frouwtje als ze slaapt de laatste dagen. Ze heeft 2 witte dingen op haar ooge. Kompressen heet dat Belle zeg ze, je hoef er niet bang van te zijn hoor. Ik ben het gewoon maar dan met die dingen op. Ze heef mij gezeg dat ze die kompressen op haar ooge heb omdat ze denk dat ze ontstoke en geswolle ooge hep, omdat ze misschien wel hooikoorts heb, en soms waater uit haar neus loope doe. Sellufzorrug noem ze dat, fandaar die witte dingen op haar ooge. Ik heb er aan gerooke, ik fon het niet slecht ruike. Het is fan kamille kruiden zeg ze en is furrzachtend. Zou ze daarom fanmorruge zolang geslaape hebbe? Ze zie natuurlijk ook niet door die kompressen dat het al licht is. Het duurde zo lang, ik was het zat en zei keihard miaaaaauw! Nou, toen dee ze eindeluk die gekke dinge fan haar ooge en riep ze, oooooow, Belle is het al zo laat, we hebbe een gat in de dag geslaape. Niet ik maar jij wel miauwde ik terug ! Nou toen stapte ze gelijk uit bed en kreeg ik mij ontbijt. Dat at ik met een noodgang op alsof ik weeke niks had gekreege. Dat zag ze en kreeg ik nog wat brokke erbij. Ik fin mij eige merruk Belle-brokke errug lekker trouwens. En mij nieuwe waaterfontein is ook eg geweldig. Ik drink feel meer nu, omdat ik het ook leuk fin met dat kraantje. Soms speel ik er ook een beetje mee en doe dan mijn poote er onder. Dus met dit kadoo schoot frouwtje eg in de roos om het maar zo te zegge.

Zon

De mist doe steeds meer optrekke en de zon komp er een beetje doorheen. We doen fandaag Internaasjonaale Frouwedag fiere zeg frouwtje. De balkondeur ging oope foor frisse lucht en ging frouwtje eete maake foor haarzelluf. Het is al zo laat Belle, inplaats fan ontbijt maake we brunsj, dat is 2 in 1. Ze ging eieren bakke en koffie zette. Jij krijg zo meteen wat snekkies zei ze. Nou, en dan gaan we saame op de bank en tuure we naar buite en is alles rustug. Frouwtje vertelde ofer de Frouwendag en wat mensenfrouwen allemaal doen en ook goed zijn foor de dieren.

Warrum

Wat was het mooi weer he de afgeloope daage. We ginge fan de winter ineens huppekee naar de zoomer en was het warrum. Als frouwtje op het balkon zit dan komp ik ook hoor. Niet zo lang, maar ik fin het wel fijn buite. Frouwtje heef nieuwe hiejacinten en die staan nu op het balkon omdat ze binne errug ginge stinke. Het zijn wel heele mooie en groote, paars blauwe kleuren hebben ze. Ze heeft een mand foor mij buite gezet om in te ligge, maar dat doe ik nog niet, misschien laater. Foorloopug lig ik lekker in de zon binne en ik geniet er fan. Binne hebben we narsissen in een pot, die stinke niet en staan ook gezellug.
Frouwtje ging fan het mooie weer helemaal blij worden en ze ging zingen. Toen heef ze alfast het serfies foor de Paase op taafel gezet. Jij ben zo een liefe poes Belle, jij komp nergens aan en doe niet teege het servies meppe. Nee dat soort dingen doe ik niet.
Omdat het zo een mooi weer was hep frouwtje zellufs de balkondeur oope gelaate toen ze naar het werruk ging. Ik blijf dan netjes achter de hordeur hoor en doe er eg nie aan krabbe.

De bel

Wij hebbe hier rustige daage en alles is goed en fijn. Er was wel wat herrie gisteren maar dat hebbe de buuren gestopt en klaar was het. Het ging opeens van boem boem, klop, klop, en da mag nie in de flat in het wiekent.
Bij ons op de gang komt er een nieuwe buur, en hij is beezig met furrbouwe. Die jongen kwam zich fan de week foorstellen en belde keihard aan. Heb hem niet gezien hoor, want ik floog weg natuurlijk. Ik ben hier aan alles gewend behalluve aan de bel, da ga nie lukke.

Nou liefe frientjes dat waren weer mij beleefenissen foor dit keer. Ik hoop dat jullie het allemaal fijn hebbe en genieten doen van het foorjaar en de warrume zonnestraale,

Dikke knuf van Belle

Japie: tante Cato helpt mee

‘Japie, kom eens naar beneden. Het is tijd voor meowe letters.’ ‘Nee, hè,’ mopper ik, ‘moet dat nu? Ik heb em bijna!’ Ik zie de frêle snorhaartjes boven de plooien van het gordijn uitpiepen. Als ik net iets hoger klim, hoef ik alleen nog maar mijn klauw uit te steken en dan rijg ik em zo aan mijn vlijmscherpe stiletto.
‘Jaaapie!’
De miauw van tante Cato gaat een octaaf hoger. Ik moet óf nu toeslaan óf me omlaag laten zakken. Om tijd te winnen vraag ik poeslief: ‘Waarom roept ù me, en niet ons mens? Mo helpt me toch altijd met typen?’ Ik hoor m’n tante zuchten. ‘Je weet zelf ook wel dat ze al dagen lang een schorre zeehond imiteert. Daarom ben ik deze keer jouw rechterpoot. Zo groei ik gelijk in mijn nieuwe rol bij Muisbezorgd.’

Bissniss

Het is net in dat ene onbewaakte moment dat muis z’n kans schoon ziet om razendsnel aan de achterzijde van het gordijn richting vloer te roetsjen. Daar gaat mijn kans. Maar hij is nog niet verkeken. Ik kijk achterom, een paar obstakels maar, dat moet lukken. Ik trek mij nagels uit de stof – sorry Mo, voor de gaten, dit is een noodsituatie, dat zul je vast begrijpen – en stort me omlaag. Met luid gekletter donderen een paar krukjes op de grond, waardoor de brokken alle kanten opvliegen. Tante Cato springt verschrikt opzij, maar herpakt zich snel. Streng miauwt ze me toe dat we nu toch echt aan mijn furhaal moeten beginnen.
‘Bissniss is bissniss’, voegt ze er aan toe.
‘Eerst die muis,’ piep ik, ‘dat is ook bissniss! Als ik em te pakken krijg, mag u die kleine rakker opeten.’ Ondertussen zie ik de snoodaard vanuit mijn ooghoeken over de tafel rennen. Met alles wat ik in me heb, neem ik een snoekduik en glij over het plastic tafelkleed. Net voor ik zijn staart kan grijpen, is hij al op de grond en schiet onder de deur van de kast door. Katjandosie. Hoe krijg ik em daar uit?

Idee? Of niet?

Terwijl ik wiskundige berekeningen maak hoe ik dat onderkruipsel het beste te grazen kan nemen, begint m’n tante opnieuw aan mijn kop te zeuren. ‘Misschien kunt u zelf iets miauwen,’ opper ik, ‘dat vinden de lezers vast leuk.’ De muis zit in de kast waar onze brokken staan. Ik weet dat die deur altijd op een kiertje staat. Niet dat ik daar veel aan heb,

want ons eten zit hermetisch afgesloten in een blik. Dus zelfbediening is er niet bij. Maar met een beetje mazzel kan ik de deur wel eigenpotig open krijgen.
‘Zal ik miauwen over al die teken die door je jas kruipen, Japie? Nee, dat is niet aardig. Die gluiperds zijn echt gemeen voor je.’ Ik luister met een half oor als ze verder gaat met opsommen.
‘Wacht, misschien is het leuk om te miauwen dat ik tegenwoordig alleen in een kamer durf te eten met de deur dicht. Daar ben ik best wel trots op.’
‘Dat is absoluut een mijlpaal om te miauwen’, roep ik, met mijn poot klem onder de deur. Het is een kwestie van wrikken, dat voel ik aan alles. ‘Alleen wel jammer dat u nooit meer afwas voor mij laat staan’, denk ik hardop. Ze lijkt het te niet horen. Of ze wil het niet horen, dat kan ook. ‘Ik kan iets vertellen over mijn spiksplintermeowe plasdoos, gevuld met aarde en plantjes en dorre blaadjes. Dat zou wel eens een trend kunnen worden.’ Voor ik kan reageren, zwaait de kastdeur open. Ik wist dat ik het kon.
Nu alleen dat piepbeest zien te lokaliseren. Beetje jammer dat die kast vol staat met spullen. Dat is zo onhandig. Nu moet ik ook nog alles opzij schuiven.
‘Of zal ik…’

Oeps

‘Japie, luister je wel?!’ Ik ga zo op in het leeghalen van de kast dat ik allang niet meer hoor wat m’n tante aan ideeën heeft. Ik sjor aan wat opbergboxen. Daar in het hoekje, juist achter de zwaarste doos, daar zit ie. Ik zie em heus wel. Zijn bruine kraaloogjes schieten nerveus heen en weer. Ook muis doet aan wiskunde.
‘Jongens!’ klinkt het opeens vanuit de deuropening, ‘wat gebeurt hier allemaal?!’
Haar stem kraakt als een oude radio, maar is onmiskenbaar streng. Wat ik toen deed, hoort niet in het pootboek ‘Zo vang ik een muis’. Mijn aandacht verslapte. Even maar. Muis schiet zijn kans schoon en rent rakelings langs Mo’s blote benen, linea recta richting keuken. Daar verdwijnt ie onder de koelkast, die ik never nooit niet van zijn plek kan krijgen. Tante Cato ziet de teleurstelling in mijn ogen. Zacht schraapt ze haar keel.
‘Ik denk dat we het simpel moeten houden, Japie,’ fluistert ze, ‘zal ik alleen maar even zeggen dat je site online*) staat?’

Koppie van Japie

*) een eerste proefversie om alvast te snuiven.

Kever heeft een mening over slaapen in de lente

Zooo heee wat is de lente fantasties, elke dag heb ik zon en is de lugt heerlijk zacht, ik lig languit op mijn terras om zoveel mogelijk warmte en licht te apsorbeeren en ik rieleks voor wel duizend proosent, ferder lig ik veel op mijn stoelen en ik krab er elke dag wel tien keeren aan, ik heb al stukken van dat spul los gemaakt, het heet riet zegt mijn vrouw, en dat kan best, het ligt zo fijn en het krabt bijna nog beeter.

Werk

Alle plantjes in mijn tuin heb ik al gesnufsnuft en ik heb er ook al een paar uitgegraafen, als mijn vrouw ergens een nieuw plantje neerzet en ik find dat het niet goed staat graaf ik het uit, mijn vrouw zet het weer terug en zo gaat dat een paar keeren, dan legt ze een grote steen bij het plantje, maar die schuif ik gewoon opzij en zo kan ik het plantje weer uitgraafen, het is een hoop werk maar iemand moet het doen, de plantjes hooren nau eenmaal presies goed te staan.

Ferder ferplaats ik mijn buitentwalet steeds, dat is om mijn mensen een beetje te foppen, want zij maken mijn buitentwalet elke keer schoon en dat wil ik niet, ik find het juist fijn als mijn tuin naar mij ruikt, maar mijn mensen zeggen dat mijn twalet soms stinkt, nau ja!!, dat kan toch helemaal niet?, enniewee, daarom poeps ik dus op geheime plekken in mijn tuin, ik heb nau een hele fijne plek met losse aarde om goed te graafen bij de peertjesboom, niet ferder fertellen hoor!

Genieten

Ik hoop dat jullie allemaal zo genieten van de lente, ik las al dat veel vrienden ineens zoveel eenersjie krijgen, dat heb ik ook, ik ben de hele dag bezig, in de afond slaap ik een paar uurtjes in mijn mand onder het bed en ga daarna weer naar mijn tuin waar het dan donker is geworden, Pokon is er meestal en we rennen een beetje, Juultje zit nog op het dak van het schuurtje en gaat zo richting huis, pas als iedereen weg is ga ik naar binnen en spring op het grote bed, om Saame met mijn mensen te slaapen.

Slaapen

En daar zit een probleem folgens mijn mensen: mijn mensen slaapen de hele nacht maar ik word na twee of drie uurtjes slaapen wakker, mijn eenersjie is weer opgelaaden dus ik ga spieraal speelen, ik maak muziek over de zon, over dat alles weer groen wordt, dat ik al bloempjes heb gezien, dat ik helemaal blij en frolijk ben, en o ja: dat ik een knuffel wil en ook wel een snekkie.

Lentedag

Soms hooren mijn mensen mijn muziek niet, erg hè?, ze zijn er aan gewend, en dan moet ik iets anders ferzinnen want ik speel natuurlijk niet voor de kat zijn fiool!, gelukkig geef ik niet snel op, ik krab aan de maatras, ik tetter of ik klim op het bed en ga flakbij mijn mensen zachtjes piepen, heel lief, alsof ik een klein beebiekitten ben dat helemaal alleen op de weereld is, mijn mensen doen dan een tijdje of ze niets merken, maar ik weet dat ze wakker zijn dus ik ga door, net zolang tot ik mijn mensen dingen hoor zeggen als Het is zinloos, hij geeft toch niet op, en ik weet dat ze efentjes met mij op gaan staan.

En zo begint om fier uur in de ochtend alweer een nieuwe lentedag, van de lente moet je folop genieten, slaapen is zonde van de tijd find ik, dat kan altijd nog.

****

Ik tetter ekstrahard voor vreede, want ik snap niet hoe er steeds meer ruusie kan komen!
En iedereen die iemand mist stuur ik zachte kopjes.