Japie: Katdo in het donker

Miauw lieve furriendjes, wat ons pas toch is overkomen….

Het ene moment rukt de wind zo hard aan mijn boom dat ik me stevig moet vasthouden, anders donder ik er uit. Het andere moment zetten de wolken alle sluizen open en dreig ik naar beneden te spoelen. Gebeurt niet hoor, want mijn stiletto’s zijn altijd in optima forma.
Net als ik denk een rubberboot te moeten gaan opblazen, komt de zon tevoorschijn en is al het water in mum van tijd weg. Wat volgt is een zwoele avond. En dat allemaal op één dag.
Maar dit is niet waar ik het over wil hebben. Het gaat over wat daarna gebeurde. Of misschien moet ik eerst furtellen wat zich in de woonkamer afspeelde, toen Mo de gordijnen dicht deed.

Foppe

‘Jongens, jullie moeten even binnen blijven. Want toen ik net het egelrestaurant bijvulde, zag ik niet één maar twee begeltjes. Ze lagen Saame opgerold tegen elkaar aan te slapen. Heel schattig. Maar ze schrokken zo enorm van mij, dat we ze even rust moeten gunnen. Kan ik jullie gelijk bijpraten.’

Het blik kipsnackjes komt tevoorschijn. Dat is altijd goed. Al helemaal als ze rijkelijk worden uitgedeeld. Ze steekt gelijk van wal. ‘Ik heb veel met witjas overlegd, omdat de pillen tegen de buikpijn van Foppe minder goed effect hebben.’
Dat heb ik gemerkt inderdaad. Hij schiet steeds vaker als een raket naar de plastic plasdoos waar het gloeiend onder zijn staart vandaan komt. Er blijkt geen andere smaak pillen te zijn, vertelt ze. Dat maakt dat ze voor een dilemma staat. Ze vraagt mijn broer of hij weet wat hem zou kunnen helpen. Natuurlijk niet, denk ik gelijk, Foppe is toch geen dokter. In de stilte die volgt buitelen mijn gedachten over elkaar heen. Wat betekent het dat er geen pillen meer zijn? Voor ik daar echt diep na over kan denken, valt de term poeptransplantatie.

Experiment

Snel slik ik het laatste stukkie kip door. Hier wil ik alles over weten. Mijn broer en tante luisteren net zo aandachtig mee als Mo uitlegt dat er poep bestaat met heel veel goeie beestjes er in. Die goeie beestjes kunnen de stomme beestjes in Foppe’s buik misschien wel wegjagen.
Ik denk gelijk aan de hoop die ik vanmiddag heb gedraaid tussen de prikkelbosjes voor de deur. Zouden daar genoeg goeie beestjes in zitten? Hoe zou ik die in de buik van mijn broer kunnen krijgen?
Katzijdank hebben de dokters daar al over nagedacht. Er zijn katten die hun drollen doneren. Ja, echt waar! Daar wordt een sausje van gemaakt dat met een dun slangetje in de buik van een andere kat wordt gespoten. Dat is wat ze bij Foppe willen gaan proberen. Alleen moet hij daarvoor wel een paar uurtjes bij witjas gaan slapen. Ik zie mijn broer schrikken, maar lijkt gerustgesteld als Mo belooft dat ze al die tijd bij hem zal blijven.
Het lijkt me een purrrfect plan. Ik miauw doen! Daar zijn we het allemaal over eens. Nu de brok door de kamer is, lijkt iedereen opgelucht. Tijd voor de nachtelijke kattiviteiten.

Catcerto

Waar tante Cato altijd gelijk met ons mens gaat slapen, blijft ze deze keer bij ons. Saame miauwen we na over het experiment dat gaat gebeuren. Opeens maant ze ons tot stilte en zegt op fluistertoon: ‘Luister eens, jongens.’ Stilletjes wachten we tot ze verder gaat. Ze draait haar koppie alle kanten op. ‘Het lijkt wel muziek. Heel zachtjes. Horen jullie dat?’
Ik spits mijn oren. Warempel. Nu hoor ik het ook. Ik stoot mijn broer aan. ‘Ga je mee, Foppe? Dan gaan we kijken waar het vandaan komt.’ Katzijdank is zijn buik even rustig. Op kousenpoten lopen we met z’n drietjes de tuin in. Het donker is zwoel. De hemel helder. Sterren fonkelen. De maan verlicht de tuin. Vanachter de heg horen we zachtjes de tonen van een swingende saxofoon, bijgestaan door de ijle klanken van een viool en het zachte plonken van een contrabas. Heel subtiel klinkt er een beat op de achtergrond. Het is zoooo mooi. Een geweldige gitaarsolo nodigt uit tot een dansje.
We genieten van deze onverwachte muziek al hebben we geen idee wie het maken. Wel weten we dat de muzikanten echt heel goed zijn. We voelen de klanken diep in ons binnenste. Als het kattastische catcerto is afgelopen, zijn we helemaal ontspannen en gaan de dingen doen die we graag in het donker doen. Ik duik onder de heg door op zoek naar de muziek èn naar piepbeesten om ze te bedanken.

Katdo

De volgende ochtend lijkt alles lichter. Alsof de muziek onze zorgen minder zwaar heeft gemaakt. De vibraties lijken zelfs ons mens geraakt te hebben. Ze staat veel soepeler op dan weken. Jammer dat ze een beetje wit is weggetrokken.
Mijn broer laat weten dat ze de GBK heeft gevonden die ik even op tafel had geparkeerd. Voor hij er een strik om kon doen, was alles al opgeruimd. Daar gaat ons katdo. En het was net zo’n purrachtig exemplaar. De eerste van het seizoen.
Jullie houden em te goed, mysterieuze bandleden.

Koppie van Japie
Psssst we hebben meer tijd nodig om alles de kop te bieden wat er gebeurt. Daarom miauwen we niks op Beestboek, ligt de website stil en reageren we nauwelijks bij de blog.

Kever heeft een mening over rennen

Misschien is het omdat ik wat auder ben geworden, of omdat ik meer durf, of omdat ik nau PRESIES het soort speelgoed heb dat ik leuk find, of misschien komt het wel doordat ik meer slank aan mijn lijf heb, dat kan allemaal, maar enniewee: ik wil nu elke dag een paar keer speelen.

Toen ik hier net woonde was ik bang voor speelgoed, ik durfde het niet eens aan te raaken, dat heb ik geoefend met mijn vrouw, zij legde iets voor me neer en raakte het steeds aan met haar hand, om te laaten zien dat het niet eng was, en toch fertrauwde ik het niet helemaal, alleen balletjes durfde ik achterna te rennen.

Speelen was lastig, ik fond niet zoveel leuk, en na de eerste tijd wilde ik steeds minder speelen, wat mijn mensen ook probeerden, en wat ze ook voor me kochten.

Van mijn man mocht ik geen hard speelgoed meer hebben om achterna te rennen, omdat ik niet altijd zo handig bent (dat zegt hij hoor, niet ik!!) kwam dat weleens op mijn hoofd terecht en hij was bang dat ik me pijn zau doen, o en ik rende in het begin ook vaak tegen deuren op, omdat ik niet op tijd stopte met rennen, echt keihard van BOEM💥, dat maakte mij niets uit, maar mijn man fond dat gefaarlijk, hij is heel foorzichtig met mij, lief hè?

Dus nau heb ik heeeeeel veel zachte balletjes en muisjes, en die fing ik soms, meestal niet want ik ben natuurlijk geen hondje, hondjes fangen graag van alles, ik rende er wél naar toe, rennen durfde ik altijd wel, in mijn tuin ontdekte ik dat ik heel graag over mijn gras rende, het liefst in rondjes, ik rende met lage beenen, zodat ik dicht bij de grond ben, dan ga je het hardste, en als ik klaar was met rennen sprong ik een paar keer met fier beenen tegelijk in de lucht, en daarna was het klaar.

Veerenjongen

Toen ontdekte mijn vrouw dat net ik als Bolle een veerenjongen ben, ik heb er al heeeel veel kapoo gemaakt, en daarom heeft mijn vrouw een tijdje geleeden hele speesjale veeren gekocht, ze zijn van een grote vogel die heet aadelaar, ze zijn bijna net zo groot als ikzelf ben, en ik find ze fantasties, maar toch speelde ik er maar heel soms mee.

Nau ik meer slank aan mijn lijf heb heb ren ik weer elke dag, en ik wil ook vaker speelen, een paar weeken geleeden had ik een pluusjen muisje gefangen en gooide het ZELF in de lucht en fing het nog een keer, echt waar, ik was zelf ook ferbaasd en mijn mensen waren helemaal antoesjast, zooo heee ik kreeg wel een miljoen knuffels!

Tuin

En ik heb mijn allerallerallerleukste spel uitgefonden, het gaat zo: ik ren eerst in mijn tuin van helemaal foorin naar helemaal achterin, dan ren ik van achter in mijn tuin zo in één keer naar binnen, dwars door mijn deurtjes heen (die gaan dan van KNAL!), als ik ren slip ik op de keukenfloer en glij gewoon ferder, ik ren meteen door terwijl ik lekker stamp, zo van kattaklop kattaklop, net alsof ik een paardje ben, ik rees naar de nieuwe bank en spring omhoog, haak me fast met mijn naagels en blijf zo hangen!

Mijn vrouw heeft het al een beetje opgegeefen om te zeggen dat ik niet aan die bank mag krabben, maar mijn man probeert het nog weleens, daar trek ik me niks van aan natuurlijk, waarom zau ik?, als ik aan de bank hang pakt mijn vrouw de veer, ondertussen doe ik alfast een paar keer rats rats rats aan de bank, en dan gaan we echt heeeeeeel wild speelen, ik fang de veer en ik fang mijn vrouw, ik bijt en ik trap en ik krab de veer en soms ook mijn vrouw, maar dat mag gewoon zegt ze, dat geeft niets, we gaan door tot ik helemaal moe ben.

Neusje

Elke dag speel ik nau een paar keeren en elke dag ren ik een paar keeren heel hard, tussendoor slaap ik heerlijk in mijn warme manden of bij mijn mensen op het grote bed, en soms eet ik een paar brokjes of wat natvoer, en natuurlijk krijg ik ook de hele tijd kusjes en knuffels en woorden van dat ik zo een lief jochie ben, o en ik word ook nog gekamd en geborsteld, ik hau geen tijd meer over en ik foel me heerlijk.

Omdat ik zo blij ben en zoveel eenersjie heb dat ik wel een jonge Kever lijk wil ik jullie allemaal bedanken, omdat jullie mijn vrienden zijn die me altijd steunen, ook toen ik ronder was, en ook toen ik nog niets durfde, daar ben ik heel blij mee, en daarom stuur ik jullie allemaal een zacht neusje, kijk maar op de footo, daar zie je dat ik het je kom brengen.

***

Zeker weeten dat ik weer voor vreede tetter, ik blijf folhauden!
En ik stuur iedereen die iemand mist een zacht kopje.

Joep had er een baantje bij

Deze week hadden we hier 3 seizoenen in een dag. Alleen de winter ontbrak er nog aan, want ik heb geen sneeuw of ijs gezien.

Dus wanneer ik thuis kwam van m’n nachtelijke straat-, buurt- en weilandcontroles ging ik na m’n ontbijt lekker in de vensterbank liggen, om te proberen nog wat zon op m’n vacht te vangen. Of op het grote bed, wanneer de zon daar scheen. Want deze week ben ik toch minstens drie keer bijna uit m’n jas gewaaid, en daar heb ik het niet zo op.

Regen vind ik best, maar het moet wel leuk blijven. Want zodra ze in het donker achter de Regenboogbrug beginnen om vuurwerk af te steken, dan blijf ik het liefst lekker op m’n krabpaal in m’n achtertuin zitten om alles te bekijken. En wanneer de knallen te dichtbij komen zit ik met een flinke sprong zo binnen. Tenminste, zolang m’n personeel nog niet is gaan slapen, want dan staat de deur nog op de haak. Anders komen ze altijd nog wel uit bed om de deur open te maken zodra ze vuurwerk horen en ik nog buiten ben.

Wintervoering

Volgens m’n personeel ben ik deze week ook begonnen om de wintervoering in m’n jas beetje bij beetje weer terug te krijgen. Waar ik, toen het een tijd zo heel erg warm was, niet veel at maar wel heel wat dronk, is het nu een beetje omgekeerd. M’n ontbijt en diner gaan vaak schoon op. Tenminste, als ik het lekker vind. Want tegenwoordig ben ik een beetje uitgekeken op alles waar rund in zit. Ik heb liever iets met vis of kip, en af en toe een hapje kalkoen of rendier gaat er ook best in. Maar m’n favoriet is eigenlijk alles waar kaas in zit. Of heel veel bouillodinges, want dan is ‘t eten en drinken tegelijk.
M’n brokjes, waar ik van de zomer soms een hele dag mee kon doen, worden nu twee keer per dag bijgevuld omdat ik er niet van hou als m’n bakje leeg is. Al heb ik toch sterk het vermoeden dat ik nog steeds wel ongeveer hetzelfde aantal brokjes per dag krijg als anders.
Maar ze blijven me prima smaken, want ik krijg al sinds ik beebiekittenkater was hetzelfde merk, met vier verschillende smaken die m’n personeel zelf door mekaar heen mengt. En dat verveelt me nog steeds niet.

Baantje

Maar om nou te voorkomen dat m’n binnenvoering te dik gaat worden voordat het echt winter is, heb ik er tijdelijk even een baantje bij genomen. Dat zit zo.
De afgelopen tijd had ik ineens heel veel vliegen in huis, dus m’n personeel had een paar van die meppers gekocht om te voorkomen dat die vliegers in mijn etensbak of op het bord van m’n personeel zouden gaan zitten. Want extra eiwitten zijn dan wel gezond, maar we willen toch niet overdrijven.
Maar dat geklap van die mepper stoorde me in m’n dutjes, of tijdens ‘t eten. Alsof er bij elke klap een kanon werd afgeschoten, zo hard. En was mijn personeel niet aan het meppen, dan hoorde ik de Buuf en Buum meppen, want zij hadden hetzelfde probleem. Het was een echte plaag in de buurt en vliegenstrips, vliegenvallen of blauwe lampen leken bij deze soort zoemers niet te werken. Dus zat er niks anders op dan het heft in eigen poot te nemen en zelf maar weer vliegen te gaan vangen.

Meppen

Dus de afgelopen week ben ik maar begonnen om alles wat om me heen vloog met twee poten te meppen. Dat ging in elk geval een heel stuk geruislozerder dan wanneer m’n personeel het deed. Maar ‘t was best wel hard werken hoor, dat sluipen, springen en rennen door ‘t huis. Soms kon ik, wanneer ik in de vensterbank of op ‘t grote bed lag, gewoon BAM met m’n voorpoot doen, en dan had ik er weer eentje te pakken. Maar vaker moest ik er gewoon achteraan.
Pas tegen het eind van deze week kon ik het weer wat rustiger aan gaan doen. Al blijft m’n personeel nog steeds een kap met gaas over m’n natvoer heen zetten wanneer ik dat niet in een keer opeet, voor ‘t geval er toch nog een verdwaalde vlieg in huis zit.
Aan de ene kant is dat dus best wel handig, maar aan de andere kant moet ik altijd weer iemand mauwen om die kap weg te halen als ik laterderder nog wat hapjes wil eten. Gelukkig hoef ik dan nooit lang te wachten, omdat ik prima personeel heb. En dat mag toch ook wel weer ‘s gemauwd worden.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Hoe gaat het met mijn rieset?

De vorige keer had ik verteld dat ik na mijn operazie in de rieset ging, dus meer treenen en anders eete. Nou moet ik zeggen mijn idee was het niet. Ik ben geen jongen van ferandering. Ik wil altijd hetzelfde behalfe als ik het zelf bedenk.

Gemakkelijk

De ooperazie is nou langer dan drie weken geleden. Wat goed is dat is ik foel me gemakkelijker in mijn bek en daardoor in mijn lighaam weeges ik durf het nou te zeggen maar ik had best pijn. Alleen ik laat dat niet merken weeges dat doe je als katerman niet het is je oer dat zegt niks zeggen je weet niet wat er gebeurt.

Wat ook goed is dat is dat ik weer treen en speel, helemaal niet lang maar mijn vrouw zegt fan elke minuut telt Ollie weeges ik moet slanker worden en daar is ze blij mee dat zie ik dus ik speel mee. We doen stokje onder de doos, dat is met kijken en springen. Ook met de muis, die ging een keer achter de bank, en toen wist ik niet meer wat ik deed alleen ik hing opeens ook ofer de bank. Ik find de flieg ook leuk, dat is met kijken en springen en grafen van waar gaat de flieg heen.
En eerlijk waar, het is best leuk. Alleen lig ik liefer te liggen helemaal als ik zon heb.

Moeilijk

En nou het moeilijke. Ik heb nog steeds geen tegniek gefonden om brokjes te eten. Elke dag knaag ik op lintjes. Dat lukt. Als ik op de fingers van mijn vrouw bijt roept ze au, dus dat lukt ook. Een keer op een stokje dat was moeilijker dus ik stopte ermee.
Halfe brokjes, kleine brokjes, gestampte brokjes, zachte brokjes ik heb het allemaal geprobeerd. Zomaar doorslikken doe ik niet, ik wil ze eete.
Dus de rieset is nog lang niet af, dat wilde ik eefe zeggen.

Triton en de KemperBand Leeden

Hoi liefe friendjes en friendinnetjes,

ik had ferteld in mijn tweede ferhaal dat wij, die met me meereeden in de kemper naar Joeps GWF, zoo mooi konden zingen en dat we willen optreeden bij feessies, ferjaardaagen en bij troost.
Nou is het er door de fakanzies enzoo nooit fan gekoomen om daar meer oofer te fertellen. Daarom wil ik jullie de KemperBand Leeden foorstellen die muuziek-instruumenten speelen en mooi kunnen zingen.

de band

Kasper fieool, Kever kontrabas, Beertje saksoofoon, de neefjes Bas en Figo speelen gietaar (Figo zit in zijn sterrenboom) en Belle op de drum. Foor iemand die zich affraagt welk instruument speelt Triton, kan ik kort zijn … Geen. Soms zing ik wel mee, dat wel.
Thuis speelt Kever spieraal maar zijn frou had geen zin om dat ding iedere keer onder het bed weg te haalen, loogies dat zou mijn frou ook niet doen, daarom speelt hij in de in de Band kontrabas.
Zooals de meesten fan jullie weeten woont Belle in een flet. Heel fijn dat ze fan haar buuren toestemming heeft gekreegen dat ze thuis, tussen elluf en twaaluf uur smorgens, op de drum mag oefenen en zij, de buuren, krijgen dan graatis een mooi muuziekoptreeden fan ons.
(Wanneer één fan jullie denkt ze lijken heelemaal niet op Kever of Kasper enzoofoort dat klopt. Wij hebben geen professiooneeldinges footoograaf daarom zien we er wat anders uit maar we zijn het wel.)

Erfaaring

Kever is, door zijn jaarenlange erfaaring als spieraalspeeler, de leider fan de band. Hij weet prezies hoe alle instruumenten als een orkest moeten klinken en ook het zingen. Het foordeel is dat we fan natuure al goed met elkaar kunnen zingen, als een koor, en dat het mooi klinkt.
Ik ben de sjauffeur, zorg foor de kemper, foor het eeten en drinken. De kemperdeuren heb ik nu zo gemaakt dat er geen freemden binnen kunnen koomen, de deuren werken op ons sjippie. Ik ben op dit iedee gekoomen door de blafferts fan het kampeer-wiekent met Belle, wanneer we buiten zijn kunnen we nu heel snel bij gefaar naar binnen. Belle had meer goede foorstellen om, nu we met meer katleegas in de kemper zitten, er meer waater- , brokjesautomaat en kattenweecees bij te zetten, die heb ik ook ingebouwd.

Oefentuin

In onze oefentuin speelen we faak foor onze heele liefe friend Ollie om hem te troosten en te steunen, we hoopen dat hij onze steun ook foelt. Bij Japie en bij Jajim en Frou-Frou hebben we de kemper in de buurt geparkeerd en de muuziek die we hadden opgenoomen bij hun in de tuin en balkon zachtjes afgespeeld, we willen natuurluk geen ruuzie met de buuren fan hun. Kever wist prezies hoe dat ging met dat opneemen, hij heeft egtwaar feel erfaaring met muuziek.
Ik hoop liefe frienden dat jullie ons hebben gehoord.

Wij kreegen de laatste keer in onze oefentuin een groote ferrassing fan Jajim en Frou-Frou, zij stuurden ons een heerlijke zelluf gebakken muizentaart fersierd met krokante bromfliegen.
Omdat Belle kontakt met hun houdt met het fiedeejoo-belapparaat wisten ze wanneer we in de oefentuin waaren.

We blijfen speelen, zingen en tetteren foor freede.

Knuffel fan Triton