Dit is mijn nieuwe gewoonte

Als binnenjongen heb ik mijn fastigheid dus dat ik weet hoe is het huis en hoe is de dag en wat gebeurt er. Hier gaat alles elke dag hetzelfde alleen ik weet elke dag hoe heet deze dag, is het gaapdag en is het wiekent. Dat is mijn baasis.

Maar een baasis alleen dat is niet genoeg als je houfast nodig hebt. Daarom zijn gewoonten belangrijk dus dat je weet dit doe ik nou en eefe later doe ik wat anders.
Ik heb een nieuwe gewoonte.

Afond

Dat is iets van de hele late afond, dus dan heb ik mijn hapje op, ik heb nieuwe brokjes gekregen en mijn vrouw zegt fan nou ga ik slapen en als er wat is dan kom je naar boven Ollie. En dan krijg ik nog eefe een knuffel.
Dan wil ik iets anders. Ik ga op mijn dekenbed trappelen en zij moet erbij liggen zonder te praten. Na het trappelen ga ik fan opzij liggen tegen haar aan dat ik haar gezicht niet zie en dan kan het, dan kan zo ofer mijn buik friemelen.
Het is dan donker en spannend en intens en ik foel alles.

Gefoel

En dan opeens is het ofer. Ik kan er niet meer tegen, ze moet ophouden en meteen, dus ik zwiep met mijn staart en ik rol weg en ik kijk fan nietdoen.
“Nou nou Olie,” zei ze de eerste keer en daarna snapte ze het.
Dat ik zofeel gefoel had dat ik moest bijkoome. Dan moet ik gewoon eefe alleen zijn, zo is dat gewoon.
Tot het weer afond is en het licht is uit dan wil ik het weer.

Ik snap niet hoe dat kan dat je opeens een nieuwe gewoonte hebt. Foor mij is juist belangrijk alles is hetzelfde en ik doe ook hetzelfde, dan heb ik oferzicht. En nou begin ik zelf met een ferandering. En ik kan er geeneens zelf helemaal tegen. Ik ben een misteerie foor mezelf.

Jajim en Frou Frou over de speciale dag

Miauw lieve allemaal, het zal geen van onze furriendjes ontgaan zijn. Deze week hadden we een speciale dag. Heel Nederland kleurde oranje. Er werd feest gevierd zelfs tot achter de regenboogbrug, en hoe.

“Laat mij het maar even demonstreren, Frou Frou. Jij en Jajim moeten er nog van leren” klonk het wijs vanachter zijn lange snorharen. Hij likte zijn slachttanden af en keek strak vooruit. Willem stond met zijn buik laag bij de deurmat, vier knieën gebogen, klaar om te springen zodra het doelwit dichtbij genoeg was. ‘Brzzzz-TIK, TIK, TIK’, de kleine zwarte schim vloog wild en wanhopig heen en weer tussen het hoge raam en het gordijn. Zijn vrijheid lag een halve meter naar rechts, waar de balkondeur nog open stond. Onze brommende vriend had geen idee meer waar binnen of buiten was. Zonder een snorhaar te bewegen, zo stil, hielden we de vlieg in de gaten. ‘PATS’, met een razendsnelle beweging greep Willem tussen het gordijn en het raam, purrcies op het moment dat de bromvlieg binnen pootbereik was. Beet! “Leve de Koning, leve de Koning!” riepen al onze furriendjes. Plots stonden we op een groot, zonnig grasveld waar de barbeque al werd aangemaakt en de tafels waren gedekt. Klaar om onze rammelende maagjes te vullen met de furschillende lekkernijen van Muisbezorgd. Met de krakend verse bromvlieg als voorgerecht.”

Wake up call

Frou Frou: “en toen klonk het van ‘TRRR TRR TRRR’. De wekker. Met een zacht piepje tilde ik mijn koppie op en keek naast me. Geen barbeque of grasveld, maar een mens. Een slapend mens. Wat teleurgesteld keek ik naar zijn toen nog gesloten ogen en stak een pootje uit naar zijn wang. Met een paar zachte tikjes er tegenaan kreeg ik hem wakker. Slaapdronken begon ik meteen over de lessen van Willem te tetteren en miauwde over de dag van de Koning. ‘Wat een timing, kleintje’ geeuwde mijn mensenbroer. ‘Was Willem uitgerekend vandaag in jouw droom?’ Geen idee wat hij nou purrcies bedoelde. Ik sprong in de vensterbank van de slaapkamer om wat anders te gaan doen en zag iets wat me vaag bekend voor kwam. Allemaal tweevoeters, furkleed in oranje. Rijen met rood-wit-blauwe kraampjes en er speelde ergens al Nederlandstalige muziek. ‘Leve de Koning!’ schreeuwden de letters op de gevel van het buurtcafé. Purrcies de kreet die ook in mijn droom voor kwam. Zou het weer die tijd zijn voor dat ene feest waarvan Willem altijd miauwde dat het iets met hem te maken had. Of heeft?”

Koning

Jajim: “hoe het nou helemaal werkt, daar zijn we nog steeds niet achter. We weten nu wel dat het feest door blijft gaan, ook nu onze Willem naar regenboogland is afgereisd. De tweevoeters en sommige viervoeters vieren met al hun poten op aarde zijn feest. Er blijkt een mensenman te zijn die ook Willem heet en toevallig ook een Koning is. Dat furzin je toch niet? Hoe dan ook, jullie hoeven je geen zorgen te maken. In regenboogland is Willem’s feest minstens zo uitbundig en gezellig Saame met alle andere sterrenfurriendjes.”

Vrijmarkt

Frou Frou: “oeps, even was ik weer in dromenland gesukkeld, zo op de vensterbank met de zon in mijn vacht. Hoe mijn droom verder ging? De ochtenden in regenboogland zijn altijd zonnig en purrcies warm genoeg. Kittens hadden hun fleece kleedjes al uitgerold met furschillende afdankertjes erop om te furkopen voor een extra brokje. Van licht fursleten mandjes tot kitscherige voerbakjes, eigen creaties of kraampjes met verse snackies, het liefst in oranje. Of een spelletje ‘vang het lichtje’ en een rondje in de krabbelton voor 50 cent. Vandaag mocht het allemaal. Toen de klok 12 uur sloeg, rolden de fleece kleedjes op en ontstond er een polonaise van volwassen katermannen en poezendames rond het grasveld. De kattenmelk en catnipwijn waren niet aan te slepen en op elke hoek van het veld kwam de geur van gefrituurde snackies je tegemoet. Ondanks dat het steeds drukker werd, viel er plotseling een stilte. Alleen het geknetter van de frituur was nog te horen. Alle koppen draaiden om. Lege bekertjes stuiterden op de grond, de menigte schoof uiteen en maakte plek in het midden. Op een hoge troon furscheen hij, Willem. Waarop de katermannen weer miauwden: “leve de Koning!” Willem zwaaide terug met zijn staart en miauwde: ‘de barbeque is geopend! Mrrrauw’, om daarna uit de hoge mand te springen en mee te doen met het feest. Ook al moeten wij Willem hier beneden missen, regenboogland is een Koning rijker.”

Zachte kopjes,
Jajim en Frou Frou

🐾 Bliksem vraagt zich af, wie is er nu de koning?

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Het is zo dat ik normaal gesproken de wereld beschouw als mijn persoonlijke koninkrijk. Maar deze ochtend was ik toch wel zwaar in de war. Ik zat op de vensterbank en staarde naar buiten. Het was 27 april, maar ik dacht toch echt dat de wereld gek was geworden.
Waarom draagt iedereen ineens die lelijke oranje kleur? Miauwde ik verontwaardigd tegen mijn man mens. En waarom hangt mijn uitzicht vol met rood-witte lappen?
Het was koningsdag. Overal waar ik keek zag ik mensen in oranje shirts, oranje hoedjes en overal hingen vlaggetjes met oranje wimpels. De hele straat was veranderd in een oranje zee.

Ome Doerak

Is dan iedereen Koning? Dacht ik, terwijl ik mijn zwarte vacht uitpluisde. Ik keek naar de buurman die net luidruchtig een oranje tompouce naar binnen werkte. Als hij koning is dan is de democratie ver te zoeken dacht ik. En volgens mij zijn wij, katermannen en kattenpoezen de koning. Ome Doerak was een koning, Roover is een koning, ik ben een koning en tante Fleur was een Koningin. Dat vind ik.
Even later stapte ik toch maar voorzichtig naar buiten. Ik schudde mijn poten eens goed. Overal liepen mensen met spullen uit hun huis, een soort “gratis af te halen” markt op straat.
Is dit de koninklijke schatkamer dacht ik? En ondertussen inspecteerde ik een rammelend oranje kroontje op de grond. Ik sprong spontaan op een kleedje en begon in een doos met knuffels te graven. Dat vond de buurvrouw niet leuk want zij probeerde haar oude spullen te verkopen.
Toen ineens begon de muziek te spelen. Keiharde oranje boven muziek. Ik schrok mij een koninklijk hoedje.
De koning heeft het zwaar dit jaar dacht ik. Terwijl ik een oranje vlaggetje in de wind zag wapperen. Ik dacht bij mijzelf: Deze koningsdag is maar een chaotische bedoeling.
En ineens was het stil. De muziek was weg, de mensen waren weg, maar de sporen van de chaos waren overal. Hoofdschuddend keek ik het aan. Blijkbaar is het koningschap een tijdelijke ziekte. De rust was hersteld. Eindelijk dacht ik. De troon is weer van mij alleen.

Muisje

Toen ik terug in de vensterbank, veilig achter het glas, keek ik naar buiten. Ik nam gelijk een strategische beslissing. Ik ging languit liggen, precies op de plek waar de zon scheen.
Laat de mensen maar die oranje gekte hebben, dacht ik. Er is maar één de echte koning in deze straat. En die koning gaat nu heerlijk slapen.
Ik sloot mijn ogen en droomde van een wereld waar de enige oranje tompouce een smakelijk muisje was.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Minnie moest boven blijven (de hele dag)

Het was de dag met de maan erin. Zoals jullie fast al wel weten want dat had ik al eerder gemauwd in mijn foorige blog. Want wij kregen dus nieuwe ramen.
De dag begon froeg want Frau wou op tijd op staan. Dat snapte ik ook wel want ze wou natuurlijk niet met zonder fagtje aan zijn als die mannen langs kwamen. Ik ging ook maar ff snel mijn fagtje schoon poetsen zodat ik goed foor de dag zou komen.

Naar boofe

Nou en toen was het hallef negen het tijdstip dat ze foor de deur zouden staan. Ik zat al foor het raam te wachten. Ik zag ze aankomen rijden dus ik snel naar Frau dribbelen en mauwen dat ze er waren. Zo gauw kon ik haar niet finden. Ik ben boven Min dat riep ze.
Eefe later kwam ze naar beneden gelopen. Ze liep de gang in en pakte mijn kattenbak. Daarna liep ze de trap weer op en zette ze mijn weecee in de kamer neer waar ook haar groote mensenmand is. Ik zat daar met een gefronst kopje naar te kijken. Furrfolgens kwam ze weer naar beneden en pakte ze mijn brokjes en water bakje.
Ook die gingen mee naar boofe. Ik werd nou toch wel heel erg nieuwschierig met wat zij nou allemaal fan plan was. Want hey dat zijn dus wel ff al mijn spulletjes he! En toen, toen gebeurde het. Want wat rook mijn neusje? Snif snif snif snif deed mijn neusje. Ikke rook noepies! En het geurtje kwam van boofe. Hmm had ze nou ook al mijn noepies mee naar boofe genomen. Sjeempie wat een gedoe.
Nou goed ik liep mijn neus achterna en dribbelde dus de trap op naar boofe. En wat er toen gebeurde!!! De deur van de kamer waar de groote mensenmand in staat werd dicht gedaan. Heyyy wat doe jij nou mauwde ik. Zo kan ik er niet meer uit! Ja Minniet dat is ook de hele bedoeling erfan. Of dacht je dat ik voor me lol al die spullen van jou naar boofe heb gesleept? Hier boofe zit jij veilig als zij beneden de ramen foor en achter gaan doen.

Deur dicht

Ik fond het nog steeds niet leuk om opgesloten te zitten maar ik snapte wel waarom ze het deed. Wat niet weg neemt dat ik het toch wel nog ff keihard op een miauwen heb gezet. Wou toch echt wel laten weten wat ik erfan fond! Daarna ben ik maar in de fensterbank gaan zitten zodat ik precies kon zien wat er allemaal gebeurde.
Frau is wel een paar keer ff bij mij wezen buurten om te zien of het goed met mij ging. Dat fond ik wel fijn. Na een tijdje ging de deur weer helemaal open. Ik rende naar buiten en stoof meteen de trap af. Roets roets floog zo de woonkamer in. Goed zo Minnie hoorde ik achter mij. Bleek dat dus precies de bedoeling te zijn haha. Ze gingen nou boofe aan de slag dus moest ik foor de feiligheid ff beneden blijven. Nou is er in de tuin altijd van alles te zien dus dat fond ik helemaal niet erg. En mijn suuper de luukse krabpaal met hangmatje staat er natuurlijk ook. Toen alles helemaal klaar was zijn Frau en ik eens helemaal uitgebreid gaan chillen om zo helemaa tot rust te komen.

Teevee

Een paar dagen later liep ik de woonkamer in en zag ik haar druk bezig met iets. Frau wat ben je aan het doen? En wat is dat daar op de teevee. Dat is een spelletje liefe Minnie. En ik ben jou aan het namaken. Ik moest keihard miauw lachen. Ok toegegeven het lijkt wel een beetje maar ik vond het toch wel een heel maf idee. Gekke tweebeners ook altijd hihi.
Nou dit was het weer foor deese keer! Blijfen jullie net als ik nog steeds keihard meetetteren foor Freede?
Pootje van Minnie

Lucky over het kattenluik

Hallo lieve vriendjes, hier is Lucky alweer. Soms gaat het zo snel dat er weer een nieuwe blog gemaakt moet worden dat ik het bijna niet meer bijhoud. Maar het is wel altijd gezellig om te doen dus ook nu ben ik er weer. Ik had nog beloofd om verder te vertellen over het kattenluik dat we nu hebben dus bij deze.

Luik

Nou, laten we eens beginnen bij het begin. Zoals jullie allang weten zijn zowel Moos als ik geen fan om zelf door het kattenluik heen te gaan. Nadat we heel vaak voor het luikje zijn gaan zitten en onze meest zielige snuit getrokken hebben, uiteraard in combinatie met een zo mogelijk nog zieligere miauw, hebben we het voor elkaar gekregen dat onze mensen de deur open zetten of alleen het luikje. Kijk, als het heel mooi weer is dan is het geen probleem dat de achterdeur van het huis helemaal open staat.
Binnen regenen kan het niet maar het is vooral voor de temperatuur dat het niet kan. Als de zon niet zo heel hard schijnt wordt het binnen sneller koud en mag de deur niet helemaal open. Dat vinden wij anders daarna ook niet prettig als het binnen koud is en we willen slapen. Daarvoor hebben we dus dat luik gekregen en ook dat we zelf naar buiten kunnen gaan als onze mensen er niet zijn.

Open

Maar goed, met mooi weer kan de deur dus open. Dan kunnen we gezellig binnen of buiten gaan zitten, net waar we dan het meeste zin in hebben natuurlijk. Geen probleem maar wat doe je dan als kater zijnde als je mensen niet thuis zijn en de deur op slot moet? Daarvoor krijg je dan dus dat speciale luik. Dat we niet leuk vinden en ook wel ingewikkeld trouwens. Als ik ervoor sta en met mijn poot probeer het luik te openen, dan klinkt het net als de bus waar de postmevrouw brieven en kaarten in steekt maar veel verder kom ik dan niet. Letterlijk en figuurlijk dus echt niet.
Mijn mensen hebben uitgelegd dat ik dan eerst mijn snuit er tegenaan moet duwen maar eerlijk gezegd, dat lukt me gewoonweg niet. Sommige katten schijnen dat heel snel te kunnen leren en ook goed te kunnen, maar voor mij is dat duidelijk niet weggelegd.
Maar nu hebben we een oplossing want onze man heeft iets gemaakt van hout. Jullie kunnen op de foto zien dat Moos en ik het nu wel snappen. Het houten ding is zo gemaakt dat het onder de klep van het luikje gezet kan worden. Dit betekent dat het luik op die manier altijd open blijft staan. Dit is gewoon super handig voor ons want nu kunnen we goed naar buiten kijken, de buitenlucht opsnuiven en alles alvast vanaf binnen bekijken. Je wilt als kater/verkenner immers wel weten of alles veilig is, ook als je alleen de ren in gaat. De vogels denken namelijk nog altijd dat de ren een volière is dus die komen we daar ook regelmatig tegen.
Als we naar buiten willen en het houten ding staat onder het klepje is het dus peanuts om buiten en ook weer binnen te komen. Hup, kop erdoor en meteen ons lijf er achteraan en we zijn er al. Dat onze mensen dat nu niet eerder bedacht hebben voor ons, is werkelijk het enige dat ik me afvraag. Ze hadden kennelijk hun hoop op Moos gevestigd dat hij wist hoe het moest, maar helaas lukte het hem ook niet.

Hoe het werkt

De enige die er zelf door weet te komen is trouwens onze zus Dropje. Maar zij wist altijd al hoe het luik werkte, eerlijk is eerlijk. Ze heeft het vaak voorgedaan maar ik blijf het ingewikkeld vinden om het zelf te doen. Met de nieuwe constructie zijn we superblij want nu kunnen we zelf bepalen wanneer we binnen of buiten gaan. Dat is toch geweldig als je van die mensen hebt die met je meedenken en wat leuks en nuttigs voor je maken!

We mogen soms ook buiten als het nog of al donker is en dat is me toch spannend. Af en toe mag ik ook buiten de ren maar niet de hele tijd want dat is niet leuk voor Moos. Ik moet als broer ook solidair met hem zijn natuurlijk en hem niet steeds alleen laten. Saame staan we immers sterk en we zitten nu ook vaak met zijn tweetjes in de ren. Hij vindt het ook erg leuk als het dan donker is en we kunnen het zien als onze mensen met de auto thuis komen. De belangrijkste reden waarom ik soms wat verder de tuin in mag dan hij heeft nu met beweging te maken. Dat heeft de witte jas gezegd omdat die gekke bak waarin ze je wegen van die rare cijfers aangaf. Iets met afvallen zei ze nog maar toen heb ik gebeten en ben ik weer direct in mijn reismand gaan zitten. Dat voelde een stuk veiliger aan moet ik zeggen. Hierover volgende keer meer.

Knuffels van Lucky

We sturen troostknuffels naar de mensen van onze woefer vriend Khumba, die onverwacht een mooie ster geworden is. We zwaaien nu naar hem als het donker is, doen jullie mee?