Vorige zaterdag had ik koud m’n blog doorgemauwd toen het hoge woord er bij m’n personeel uitkwam. Ze gingen er even tussenuit, en of ik op ‘t huis wilde passen.
Natuurlijk wilde ik weten waar ze naartoe gingen, en hoe lang, want als katermans met verantwoordelijkheden en een drukke baan als buurtkatroleur moest hun plan natuurlijk wel in m’n agenda passen. En natuurlijk niet onbelangrijk, wie ging als mijn eigen personeel de hort op was, m’n blikjes, zakjes en kuipjes voor me open maken voor ‘t ontbijt, de lunch en ‘t diner? En van wie zou ik, als zij er niet waren, dan die dagen m’n knuffels, aaien, kroelen en lieve woordjes krijgen? En m’n snekkies, die ik altijd krijg wanneer m’n personeel naar het grote bed gaat en ik aan m’n eerste kattroledienst van de late avond begin?
M’n personeel had toch nog wel even heel wat uit te leggen, voordat ik ze de deur uit kon laten gaan.

Bewaken

Wat me al snel duidelijk werd, was dat ik niet met hen mee mocht. Terwijl ik het toch best leuk vind om saame in dat bromding uit het raam te kunnen kijken naar alles dat voorbij komt. Junior wilde zelfs een wandelwagen voor me kopen en een vakantiekattenbak, en een passend harnas met een lijn zodat ik mee uit wandelen kon.
Nou had ik wel oren naar die wagen en die bak, maar ik zag me nog niet zo snel aan het lijntje gehouden worden, want dat vond ik al helemaal niks toen ik nog een beebiekittenkatertje was, dus nu ik groterderder ben zou dat denk ik ook geen succes worden. En Senior vond het een vreselijk idee wanneer ik de poten zou nemen en verdwalen in een gebied dat ik niet kende. Want ze gingen maar twee nachten weg, dus uiteindelijk werd voor mij besloten dat ik het fort zou bewaken in hun afwezigheid.

Buren

Het was wel een hele opluchting om te horen dat de Buuf en de Buum, de baasjes van mijn buurblaffer Bubbles, voor mijn natje, droogje en aandacht zouden zorgen. Dat zat dus wel snor, want hoewel ze zelf geen katten in huis hebben weten ze precies hoe ze het leven van een oppaskater uitermate aangenaam kunnen maken.
Dus voordat m’n personeel vertrok, hadden ze alles wat ik tijdens hun afwezigheid nodig zou kunnen hebben al klaargelegd op ‘t aanrecht, met de bijbehorende etensbakjes erbij. Want ik ga natuurlijk niet m’n lunch uit hetzelfde bakje lebberen als waar ik m’n ontbijt of diner uit geserveerd krijg, alleen omdat m’n personeel er even niet is. Want als ik dan toch thuisblijf mag hier wat mij betreft alles gewoon z’n gebruikelijke gangetje blijven gaan.

Leeg huis

Na heel veel overdreven knuffels, aaien en lieve woordjes vertrok m’n personeel net na m’n lunch. Ik zwaaide ze vanachter het grote raam uit tot ze om de hoek van de straat verdwenen waren, en ging lekker op het grote bed liggen voor m’n middagdutje. Dat m’n personeel vergeten was om zachtjes de radio voor me aan te zetten vond ik ook eigenlijk helemaal niet erg. Het was nu heerlijk stil in huis. Mijn huis, met een heerlijk schoon dekbed en in de badkamer een frisse schone binnenbak, waar ik al maanden niet meer op was geweest maar die nu misschien toch mooi van pas zou komen.
Maar op een leeg huis passen verveelde me sneller dan ik dacht. Ik had geen zin om in m’n eentje te pootballen, en ook hengelen is lang niet zo leuk zonder personeel. Gelukkig kwam de buuf even later langs om te kijken hoe het met me ging, en omdat het nog zulk heerlijk weer was ben ik lekker naar buiten gegaan om de poten wat te strekken.

Buiten

Ik was weer netjes op tijd thuis voor het diner, knuffels en aaien en lieve woordjes. En terwijl de Buuf en Buum nog lekker in hun eigen tuin zaten te genieten, heb ik buiten nog een ommetje gemaakt tot ik vond dat het wel tijd was voor m’n late-night-snek. Daarna ben ik weer lekker op het grote bed gaan liggen en heb daar de hele nacht geslapen. Heerlijk tegen de kussens aan, zonder gestoord te worden door het nachtelijke gezaag door m’n eigen personeel. Het had wel wat, vond ik.
De volgende ochtend werd het ontbijt prachtig op tijd geserveerd, waarna ik weer lekker naar buiten ging om te zien of daar nog iets te beleven viel. Maar het was nog steeds rustig in de straat, al waren de buurkindjes af en toe wat luidruchtig aan het spelen. Dus besloot ik om lekker op m’n krabpaal in de achtertuin een dutje te gaan doen en rustig te wachten op m’n lunch. Zo’n binnenbak is best handig, maar ik moest natuurlijk ook niet vergeten om de hortensidingesen tegen m’n schuur te bewateren en bemesten.

Personeel

Dat ging zo nog een nacht en een dagdeel door, en ik moet mauwen dat de service van de Buuf en Buum perfect was. Maar omdat het maandag ineens geen zomer meer was, ben ik die dag lekker binnen gebleven.
Ik lag net uit te buiken van m’n lunch op het grote bed, toen ik het bromding van m’n personeel de straat in hoorde rijden. Even later hoorde ik de sleutel in de voordeur, en stapte m’n personeel binnen met een hele grote blauwe doos. Hadden ze voor me meegekregen van het Drentse filiaal van Muisbezorgd, en hij zat tot aan de rand gevuld met krakend verse Hartige Hunnebedmuizen om m’n koelkast mee te vullen.
En tja, met zo’n binnenkomer kan ik natuurlijk niet meer net doen alsof ik boos ben op m’n personeel omdat ze zonder mij naar de Hunebedden zijn geweest…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep