Kever heeft een mening over fuurwerk

Van forige jaaren weet ik nog dat er vlak na kersmus al weer een ander mensenfeest is, iets met een nieuw jaar, helemaal snappen doe ik het niet want wat is een jaar en wannneer is een jaar af?, dat zijn fraagen waar ik best heel lang over na kan denken en waar ik nog steeds geen antwoord op heb gefonden, toen ik het aan mijn mensen froeg zeiden die dat het nau eenmaal zo is afgesproken tussen mensen.

Feest fieren

Een afspraak maken is prima, ik heb een afspraak met Mikkie en Pokon dat ze niet steeds mijn tuin in komen, met Mikkie werkt die afspraak goed, met Pokon iets minder maar wel een klein beetje, alleen snap ik nog steeds niet waarom je iets over af wilt spreken over jaaren en nieuwe jaaren, dat kan ik echt niet folgen.

Dat mensen feest fieren omdat ze denken dat een jaar is afgelopen find ik op zich nog geen probleem, maar waarom moet er dan zoveel lawaai en vuur en licht en rook bij komen, dat slaat toch nergens op?, mijn vrouw heeft me een keer ferteld dat het van froeger komt en te maken had met booze geesten, dat zijn een soort spooken en die zauden schrikken van harde geluiden en vuur enzo, maar toefallig weet ik dat spooken ferzonnen zijn door mensen, dus dat van dat lawaai slaat dus helemaal nergens op, want als spooken niet bestaat kunnen ze ook niet schrikken.

Vrienden

Maar weet je wie er WEL schrikken?, heel veel van mijn vrienden!, die zijn soms zo bang dat ze ferstopt in de kast of onder het bed zitten te trillen, veel andere dieren worden ook helemaal nerfeus en weeten niet wat ze moeten doen om weer feilig te zijn, sommige dieren gaan keihard rennen zonder dat ze weeten waar ze naar toe rennen, vogels fliegen zomaar heeeeeeel hoog de lucht in en zijn dan te moe om nog ferder te kunnen fliegen, en kleine beestjes kunnen zo bang worden dat hun hartje kapoo gaat.

Jullie weeten dat ik een friendelijke en rustige jongen ben, maar als je aan mijn vrienden komt dan word ik echt wel een beetje heel erg boos, ik find het niet eerlijk dat mijn vrienden zitten te bibberen omdat ze zo bang zijn, dat mag niet!, daarom had ik bedacht dat ik in mijn tuin ga staan als dat lawaai en die knallen er weer zijn, en dat ik dan heel streng ga kijken, en ook nog ga tetteren dat het op moet hauden, dat zau zeker weeten helpen.

Toen ik dat aan mijn vrouw fertelde zei ze No wee dat jij naar buiten gaat, jij moet binnen blijfen, het is buiten veel te gefaarlijk, en ze fertelde me dat mijn deurtje op slot gaat zodat ik ook niet stiekum naar buiten kan gaan, ja en toen wist ik het efentjes niet meer…

Pooster

Gelukkig had mijn vrouw een idee, ze stelde voor dat ik footoos bij mijn blog zet waarop ik boos kijk, iedereen kan er een pooster van maken en die ophangen, of als iemand met fuurwerk beezig is kan je mijn footoo laten zien!, ik fond het meteen een goed plan, dus hier zijn footoos waarvan je misschien een beetje bang wordt, dat hoeft niet hoor, ik keek zo omdat ik het niet leuk findt als mijn mensen footoos maken, maar ik denk dat mensen met fuurwerk snel wegrennen als ze die footoos zien!

Zelf ben ik niet bang voor fuurwerk, mijn mensen zeggen dat ik een rare druif ben omdat ik oferal bang voor ben alleen niet voor iets dat echt gefaarlijk is, maar ze zijn er blij mee, en ik ook natuurlijk, bang zijn is helemaal niet fijn, dus daarom hoop ik dat mijn footoos helpen, en dat niemand bang hoeft te zijn, dat we SAAME frolijk en blij kunnen zijn, of het nau een nieuw jaar is of niet, dat wens ik!!

****

En ik tetter weer voor vreede, doen jullie mee?!?

 

Downlood de posters

Joep denkt na over het nieuwe cijfer

Nog drie nachtjes slapen, en dan is volgens m’n personeel dit jaar alweer voorbij. Gelukkig komt daar achteraan dan wel weer een heel nieuw jaar, alleen het laatste cijfer van de vier is dan anders. En dat is toch een hele geruststelling.

Het is nu maar één cijfer dat anders wordt. Maar het komt, zoals ik het begrepen heb, ook wel ‘s voor dat er twee cijfers veranderen, en heel erg soms drie. M’n personeel zegt dat zij al zó oud zijn dat ze meegemaakt hebben dat er een keer zelfs álle vier de cijfers op nieuwjaarsochtend anders waren dan de avond ervoor. Maar dat kan ik best moeilijk geloven, want volgens mij drijft m’n personeel soms wel ‘s een beetje over. Ze zeggen ook altijd dat m’n etensbak nog vol zit, terwijl ik zelf dan toch echt de bodem al kan zien…

Meer wereld

Eigenlijk zijn die driehonderdzesenzestig dagen van dit jaar echt wel omgevlogen. ‘t Voelt ook alsof ik al heel veel jaartjes meeloop, terwijl dit pas m’n tweede jaarwisseling gaat worden. Maar er is ook zoveel gebeurd.
Stel je voor, vorig jaar om deze tijd bestond mijn hele wereld uit de slaapkamer, de gang, de badkamer, de zijkamer, de woonkamer en de keuken. En heel veel vensterbanken, waar ik toen al heerlijk kon liggen dutten.
En dat ziet er nu heel anders uit, want aan de andere kant van de vensters bleek nog veel meer wereld te zitten! Zo was er ineens een voortuin, een voorpad en een parkeerplaats, waar enge dingen stonden die tweebeners opslokten en die dan een heel vreemd geluid maakten en uit m’n zicht verdwenen. Ik moest daar niks van hebben, want ik ben ook al drie keer opgegeten door zo’n brommend ding.
Gelukkig kan ik het nog namauwen, omdat m’n personeel erbij was. Want als die in de buurt zijn dan durf ik veel meer dan wanneer ik alleen ben. Maar dat blijft tussen ons hè, want ik heb inmiddels wel een naam hoog te houden in m’n buurt.

Hulp

Al snel leerde ik dat er, behalve een voorkant, ook een achterkant bij m’n huis hoorde. En die was zelfs nog veel leuker, want daar kwamen geen enge dingen die tweebeners opaten. Mijn wereld werd nog groter toen ik eenmaal die achterkant ontdekt had, met een tuin waar de zon bijna de hele dag in scheen, een achterpad om lekker over te rennen, een sloot waar ik m’n eerste zwemles nam en daarachter een heel groot weiland. Al duurde ‘t even voordat ik wist hoe ik daar moest komen, maar toen m’n personeel me had laten zien hoe ik dat kon doen ben ik zelf verder op ontdekkingstocht gegaan. Maar ik zorgde er wel voor dat ik m’n eigen huis altijd kon zien, omdat ik wist dat daar m’n eten- en drinkbak stond.
En in het begin kon ik m’n personeel natuurlijk ook niet te lang alleen laten, want die hadden m’n hulp nog met heel veel dingen nodig. Zoals het graven van kuilen in de tuin voor nieuwe plantjes, toezicht houden als ze in de achtertuin zaten, en zorgen dat er geen vreemde katten in m’n tuin of huis kwamen. Ik had daar in ‘t begin toen ik zelf naar buiten ging bijna een dagtaak aan, dus ik bleef nooit lang weg. En als ‘t donker werd wees ik ze de weg naar ‘t grote bed en bleef ik in de buurt als ze sliepen. Dat hoeft tegenwoordig allemaal niet meer want m’n personeel heeft al best veel bijgeleerd sinds ik ze in huis heb genomen.

Plannen

Eigenlijk zou ik volgend jaar een dagboek bij moeten gaan houden zodat ik nog weet wanneer ik wat heb meegemaakt. Net zoals Mila, de zus van mijn vriend Brammiesaurus heeft gedaan. Tsjonge, wat kan die poezendame mooi schrijven, zeg. Ik heb nu nog niet alle verhalen voorgelezen gekregen, maar ik weet zeker dat Bram vanachter de Regenboogbrug  katertrots is op z’n zus.
Voor ‘t geval je het gemist hebt, in haar blog op eerste kerssemussedag schrijft ze erover, en daar kun je ook precies zien hoe je het boek kunt krijgen.
Ik heb al zoveel plannen voor in het nieuwe jaar, maar eigenlijk is er ook nog zoveel wat ik eerst op een rijtje wil krijgen voordat dit jaar voorbij is. Dingen die gebeurd zijn, en die ik al m’n negen kattenlevens lang nooit meer wil vergeten.
Zoals de mooie feesten waar ik dit jaar bij mocht zijn, de vrienden die ik ontmoet heb en alle leuke ontdekkingen in m’n eigen wereld waar ik blij van ben geworden. M’n werk bij Muisbezorgd, waar ik de fijne kneepjes van het muizenvanger geleerd heb van mijn vriend Japie, en alles wat ik van Chef Tiga van Haagse Katers heb mogen leren om de lekkerste muizensateetjes, ketnipsoep en nog zoveel meer lekkers ook zelf te kunnen maken.

Gevoel

Op de valreep van dit jaar wil ik dan ook al m’n vrienden en vriendinnen bedanken dat ze een stukje van m’n leven zijn geworden. Of jullie nu dichtbij op deze wereld of ver weg achter de Regenboogbrug wonen, we raken elkaar hopelijk nooit meer kwijt. En dat is een mooi gevoel om het oude jaar mee af te sluiten en volgende week het nieuwe jaar mee te beginnen. Saame op naar nog heel veel meer mooie momenten om waardevolle herinneringen van te maken!

Veilige jaarwisseling, zachte kopjes en een stevige poot,

Joep

En toen snapte ik mijn Kerstkadoo

Er kwam een grote doos in huis, van zoeplus die dozen zijn groot en steefig, maar daar ging het niet ofer, er zat een kadoo in, zei mijn vrouw. Of ik wilde ruiken. Ik wel maar eefe want met de doos was ook spanning in huis gekomen, misschien van de straat daar was het druk.

Mand

De dag daarna ging de doos oope. Er zat eten in. En een brokjesbal feels te klein daar begin ik niet aan wist ik meteen. En ook een grote mand, die was voor mij. Het was een Kerstkadoo.
Mijn vrouw zette de mand op mijn matje neer.
“Kijk eens Ollie,” zei ze, en ik keek en meteen kwam het gefoel van heppie in me. Dat heb ik nou faker en dan ga ik trappelen. Dat hoort erbij zo beleef je het gefoel.
En nou met de mand deed ik het meteen. Poote erop, trappelen, het duurde een hele tijd en toen was het heppie-gefoel rustig dus ik hield ook op met trappelen en ik ging eefe wat anders doen.

Kerstkadoo

Later op de dag keek ik nog eens naar de mand.
En toen snapte ik mijn Kerstkadoo. Het was niet alleen om in te trappelen, ik kon misschien ook wel in de mand gaan liggen. Maar ik ben een grote jongen en ik dacht pas ik wel. Dus eerst mijn eene poot, mijn andere en toen stapte ik in de mand. En het paste. Ook toen ik ging liggen.
Alleen wat ik in de mand moest doen dat wist ik niet. Het was mijn eerste mand, mijn meubel is weer anders en de bank is ook weer anders, en met een mand heb ik weinig erfaring dat is gewoon zo.
Dus toen ben ik me een beetje gaan wassen en daarna ging ik weer wat anders doen.

Wennen

Nou staat de mand achter de kastjes. Weeges ik wil wel op mijn matje liggen en zo kan ik toch trappelen. En soms ga ik er in staan en dan denk ik ga ik liggen ja of nee. Dus ik heb nou iets erbij om aan te wennen en eerlijk waar, dat kan ook fijn zijn fooral als het met trappelen is.

Het veertje kwam van boven (12)

In mij zit een Bert-vormige ruimte, en daar leer ik nu mee leven. Ik hoop dat die ruimte straks vol stroomt met vreugde om alles wat er was tussen hem en mij, dus daarvoor moet ik de ruimte eerst leeg-huilen. Er is tot mijn verbazing iets van troost gekomen. Het leek wel of Bert een teken gaf. Dat ging zo.

Zacht

Ik liep op straat, gewoon in flink tempo als altijd, rechtdoor lopend, denkend aan de dingen van de dag en de kwesties uit het boek dat ik aan het schrijven ben, toen ik in mijn gang gestopt werd.
Er gebeurde iets, voelde ik van binnen, iets dat voor mij bedoeld is.
Dus ik stond stil.
Voor mijn oog dwarrelde van hoog boven naar beneden een klein zacht veertje, om en om de eigen as, langzaam-langzaam, ik zag het neerdalen, terwijl ik stilstond in die drukke winkelstraat.
Iets in mij gaf er antwoord op. Er kwamen tranen in mijn ogen, door het verdriet dat gemaakt is van gemis en verlangen – o, nog één keer mijn gezicht in zijn vacht te kunnen duwen, nog één keer zijn zachte knorren te horen, hem met liefde naar mij te kunnen kijken.
En ik ontwaarde in mij, terwijl dat veertje langzaam dichter bij me kwam, ook een nieuw gevoel. Er kwam iets van dankbaarheid om alles dat er was geweest, en misschien nog wel ergens bestond, in een andere dimensie. Dat veertje leek van Bert zelf afkomstig te zijn, een manier om me te laten weten dat hij er nog was, op een manier die ik nog niet kon begrijpen.
Het was nog steeds hij en ik, samen, maar anders.

Het veertje nam ik behoedzaam in mijn handen. Mee naar huis. Bewaren. Onthouden. Troost in vinden.

Troost

Pas later kon ik er wat over nadenken. Troost, jazeker. En ook de les dat ik moet leren loslaten. Want zo’n veertje gaat stuk als je het stevig vast houdt. Rustig op je hand laten liggen, open staan voor de kwetsbaarheid en de zachtheid ervan. Zo moet het.

Mila en Het warme en zachte dingen ieboek

Lieve allemaal, deze blog is anners dan annere bloggen en daar is een reden voor. Het is namelijk kerst. Vandaag is het eerste kerstdag, de dag van toen beebie Jesus geboren werd. Zelf ben ik geboren bij mijn mama en dat was in het jaar 2012 en dat is niet zo heel erg lang geleden. Ik ben pas twaalf van mijn leef-tijd hier op aarde. Me eigen vind kerst zo heel mooi en roomanties.

Zon

Buiten zijn oferal lampjes aan en als ik in mijn tuintje sta en de lucht op snof, voel ik de koude lucht in mijn snoet. De zon is aan de annere kant van de wereld en bij mij is het nou zo heel donker terwijl het nog niet eens de nacht is maar gewoon oferdag.
Maar ik heb nieuws en dat nieuws is voor de zoomer liefhebbers onner ons zo heel fijn. Het is namelijk dat sins vier dagen de zon stees weer een beetje langer komt. Goed hé?! Dat beteken dat je binnenkort weer fijn naar buiten kunt en dat de zon ook gewoon blijft. Het is een warme en fijne gedachte wat dan in je hoofd zo komt. We moeten nog wel eefe wachten want je merkt het pas wanneer het Maart is. Maar voor nu is het iets fijns waarvan je weet dat het gaat koome.

Evenwicht

Het is ook zo dat deze blog anners is voor nog een annere reden en hierna komt er nog eentje denk ik en dan zijn ze op. Reden twee is dat dit jaar bijna klaar is en toe is aan een nieuw jaar. Net zoals het gaat met beebieplantjes. Het oude stopt en het nieuwe komt dan in de plaats van het oude. Maar om zo heel eerlijk te zijn vind ik dit jaar maar vooral deze blog zo heel moeilijk. Het is mijn laatste blog van dit jaar maar ook van het jaar dat ik mijn broer Bram een sterretje heb zien worden.
De bekende mienister van gefoelige saake pakte in Maart dit jaar zijn koffertje voor zijn nieuwe baan in Regenboogland. Dat betekende twee dingen; ze hadden met spoed iemand nodig voor deze baan want er waren geen mienister van gefoelige saake in Regenboogland en hier op aarde hebben we zo heel erg veel meer aan zachtheid nodig. Het lijfje van Bram was op. Hij was zieker dan we wisten. Het ging inees zo heel vlug en ik vond het zo heel erg gemeen.
Maar is het ook gemeen? Eigenlijk niet want als je leef-tijd of je lijf ziek is of op is dan moet je ook verder kunnen gaan net als de beebie plantjes. Ik vond het eerst helemaal niks maar toen werd ik mienister van zachte zaake en nu snap ik ook waarom. De waarom is altijd belangrijk. Dan is er evenwicht.

Idee

Dan ben ik nou bij de reden drie en ik denk ook de laatste. Deze blog is anners omdat het eigenlijk geen blog is maar een saamevatting van afgelopen jaar. Zie je hem? SAAMEvatting! Afgelopen jaar is er werkelijk zo heel veel gebeurd. Er zijn oferal ontelbaar veel sterren bij gekoome. Sommige waren door hun leef-tijd heen, annere door ziek zijn en weer annere door oorlog of anner geweld. Toen gebeurde het dat onze blogger, allemans vriend, zeer tegniese, erfare huiskater, super zacht van binnen en toch een beetje stoer maar vooral heel erg dapper, Bertje zijn koffertje pakte. Bertje, de lijm van alle fijne dinge en van waar alles kan en mag. En dat iedereen ok is zoals die is. Bertje had me opgevange toen Bram een ster werd. Ik mocht bloggen en mij ferhaal doen en ik wilde iets terug doen. Bertje gaf me zachtheid en fertrouwe. Ik mailde mevrouw Bertje, die nu een nieuwe huiskater in training heeft, met de vraag van ik heb iets, kan dit? Niet veel later kreeg ik een berichtje dat dat een goed idee was.

Boek

Het heet: Het warme en zachte dingen ieboek. Het vertelt mijn leefesferhaal en hoe alles zo is gekoome. Daarnaast staan er zo heel veel mooie foto’s in en natuurlijk staan er hele leuke warme en zachte dingen in. Het was een hele puzzel want alles moest wel goed in elkaar. Ik heb zo heel erg mij best gedaan. Oh en natuurlijk is het allemaal gratis en kan je het gewoon downloaden. Ik hoop dat je er heel veel plezier aan hebt.

Klik hier voor de download

Dan wens ik jullie allemaal voor het laatst dit jaar warm en zachte dingen toe met wat ekstra neusjes en kopjes met wat glitter zodat jullie allemaal straale. Ik geef mega veel diegietale kopjes voor iedereen die wil en ook aan onze sterren. En ik geef een triljoen zachte pootjes voor wie het wil. Gewoon omdat het kan.

Poot getekend, mienister van zachte zaake,
Milamuis

pee ess
Zullen we met z’n alle kei en kei hard tetteren? Misschien komt er dan freede als we het met z’n alle doen. Tot in het nieuwe jaar!! ~Miauw!